Adriano Celentano is een Italiaanse kunstenaar die de beroepen van zanger, showman, acteur, regisseur, scenarioschrijver, componist, televisiepresentator, humorist, komiek, platenproducent en danser heeft uitgeoefend.
Geboren op 15 juni 1920 in Rome, was Alberto Sordi een veelzijdig Italiaans kunstenaar die werkte als acteur, komiek, stemacteur, regisseur, zanger, componist en scenarioschrijver. Hij overleed in Rome op 24 februari 2003. Zijn carrière omvatte meer dan 60 jaar en bestond uit 160 films, waarvan hij er zelf 18 regisseerde. Sordi, erkend als een sleutelfiguur in de commedia all'italiana en een van de meest significante acteurs in de Italiaanse cinema, portretteerde vaak veranderingen binnen de Italiaanse samenleving door middel van zijn optredens. Sordi begon zijn carrière met een periode van 15 jaar waarin hij kleine rollen speelde als figurant of bijspeler, onder andere als figurant in Scipione l'Africano in 1937. Hij volgde aanvankelijk muzikale studies, zong in het Sixtijnse koor op zevenjarige leeftijd en studeerde enkele jaren opera nadat zijn stem was veranderd. Hoewel hij kortstondig studeerde aan het Giulio Romano Handelsinstituut in Trastevere en later afstudeerde als accountant om zijn moeder te plezieren, bezocht hij ook de Accademia dei filodrammatici in Milaan, maar werd daar weggestuurd vanwege zijn Romeins dialect en vermeende gebrek aan talent. Hij vond vroegtijdig succes als stemacteur, met name door Oliver Hardy te vertalen vanaf 1937. Zijn theaterervaring vormde verder zijn komische gaven. Sordi verwierf bekendheid als een toonaangevende acteur in de vroege jaren vijftig en wordt beschouwd als een van de grootste vertolkers van Italiaanse komedie. Hij werkte vaak samen met Nino Manfredi, Vittorio Gassman en Ugo Tognazzi, waarmee ze een populair kwartet vormden. Een prominent trio bestond ook uit Aldo Fabrizi en Anna Magnani, wat bijdroeg aan de Romeinse filmische weergave. Hoewel zijn vroege werk hem vestigde als een komische kracht, begon hij in de jaren zestig complexe dramatische personages te vertolken. Gedurende zijn carrière putte Sordi inspiratie voor zijn personages uit de Italiaanse samenleving en werkte hij samen met prominente regisseurs, schrijvers en scenarioschrijvers. Hij won vijf Nastro d'argento-prijzen, tien David di Donatello-prijzen en een Golden Globe-prijs. In erkenning van zijn uitgebreide bijdragen aan de filmwereld werd hij geëerd met de Gouden Leeuw voor levenslange prestatie.
Geboren te Rome als Aldo Fabbrizi op 1 november 1905, was Aldo Fabrizi een Italiaanse entertainer die werkte als acteur, regisseur, scenarioschrijver en komediant. Zijn vader, Giuseppe Fabbrizi, overleed toen hij elf jaar oud was, en zijn moeder, Angela Petrucci, werkte als fruitverkoper uit Tivoli. Fabrizi begon zijn carrière in 1931 in een buitenwijktheater in Rome, en behaalde lokale successen met komische sketches en monologen terwijl hij optrad met het ‘Reginella’ gezelschap. Hij werd een prominente figuur in de Romeinse revue- en avanspettacolo scene, en droeg bij aan de dialectkrant 'Rugantino' en publiceerde in 1928 een boek met Romeinse gedichten, 'Lucciche ar sole'. Fabrizi’s carrière reikte verder dan het toneel. Hij debuteerde in 1942 in de film Avanti c'è posto... en verwierf later aanzienlijke erkenning voor zijn rol als een heldhaftige priester, Don Morosini, in Roberto Rossellini’s Rome, Open City (1945). Hij deed ook stemacteerwerk voor personages in films zoals Maddalena... zero in condotta (1940) en Ladri di biciclette (1948). Gedurende de jaren vijftig en zestig werkte hij vaak samen met Totò en Peppino De Filippo, zowel op het scherm als op het toneel; Fabrizi en Totò deelden een hechte vriendschap en genoten van improvisatie. Hij regisseerde in 1948 het drama Immigrants en won een Zilveren Lint voor zijn vertolking in Prima comunione (1950) en nog een voor Father's Dilemma . Fabrizi behaalde verder succes op het toneel met de musical comedy Rugantino (1964). Fabrizi's talent en bijdragen aan het Italiaanse entertainment werden algemeen erkend. Hij ontving in 1988 een speciale David di Donatello Award voor zijn carrière, en won twee Nastro d'Argento Awards, waaronder één voor *We All Loved Each Other So Much*. Hij behaalde ook erkenning op het Filmfestival van Cannes in 1952 voor het beste scenario voor *Cops and Robbers*. Zijn optredens toonden vaak Romeinse types zoals wagenmenners en tramconducteurs. Fabrizi toerde door Europa, Latijns-Amerika en Broadway, en had rond 1937 kortstondig Alberto Sordi in zijn gezelschap. Hij was getrouwd met zangeres Beatrice Rocchi (Reginella) tot aan haar overlijden in 1981. Na zijn dood in Rome op 2 april 1990, gaf Poste italiane later dat jaar een herdenkingszegel uit ter nagedachtenis aan Aldo Fabrizi.
Ambra Angiolini is een Italiaanse actrice en zangeres, geboren in Rome op 22 april 1977, als dochter van Alfredo Angiolini en Doriana Comini. Ze heeft twee oudere broers en zussen, Barbara en Andrea. Haar carrière begon op 13-jarige leeftijd als figurant in de tv-show Fantastico in 1990 en 1991. Ze verwierf vroege erkenning door deel te nemen aan Bulli e pupe in 1992, waarbij ze Claudio Baglioni's 'Poster' vertolkte, en vervolgens presenteerde ze Non è la RAI van 1992 tot 1993, een rol die haar profiel aanzienlijk verhoogde. Tijdens haar tijd bij Non è la RAI lanceerde Ambra Angiolini een zangcarrière, met de single 'T'appartengo' in 1994. Dit leidde tot de uitgave van haar eerste album, T'appartengo , dat aanzienlijke successen behaalde, 800.000 exemplaren verkocht en acht platina platen en één gouden plaat opleverde. Ze bleef muziek uitbrengen, met Angiolini (ook bekend als Angelitos ) in 1996, Ritmo vitale in 1997 (gevolgd door een Spaanse versie in 1998), en InCanto in 1999. Haar muzikale inspanningen omvatten ook optredens op het Viña del Mar International Song Festival in Chili in februari 1997 en deelname aan de musical Emozioni in 2001. Ze presenteerde tal van andere televisieprogramma's, waaronder Generazione X , Super en Sanremo Top 1997 . Ambra Angiolini maakte de overstap naar filmacteren met haar debuut in *Saturn in Opposition* (2007). Deze rol bleek cruciaal, waarmee ze de David di Donatello voor Beste Actrice in een Bijrol, de Nastro d'Argento voor Beste Actrice in een Bijrol, de Ciak d'oro en een Globo d'oro in 2007 won. Ze is sindsdien in verschillende films verschenen, waaronder *Black and White* (2008), *The Immature* (2011), *Viva l'Italia* (2013), *Do You Remember Me?* (2014) en *The Choice* (2015). In 2022 ontving ze opnieuw een Nastro d'argento voor haar werk in *Le fate ignoranti*. Ze woonde met Francesco Renga vanaf een ongespecificeerd beginpunt tot 2015, en ze hadden twee kinderen: Jolanda (geboren in 2004) en Leonardo (geboren in 2006). Ze had een relatie met Massimiliano Allegri tussen 2017 en 2021.
Giuseppe Piero Grillo, professioneel bekend als Beppe Grillo, werd geboren in Genua, Ligurië op 21 juli 1948. Zijn ouders waren Piera Tieghi, een pianiste, en Enrico Grillo, die een metaalbewerkingsbedrijf bezat. Hij studeerde aanvankelijk accountancy aan het particuliere instituut 'Ugolino Vivaldi' en woonde kort de faculteit economie en handel van de Universiteit Genua bij, maar behaalde geen diploma. Voordat hij de komedie ging bedrijven, werkte hij als kledingverkoper en vervolgens in het bedrijf van zijn vader. Grillo begon zijn carrière door een monoloog te improviseren tijdens een auditie, wat twee weken later tot zijn ontdekking door televisiepresentator Pippo Baudo leidde. Grillo's vroege televisieoptredens omvatten Secondo Voi (1977-1978), Luna Park (1979) en Fantastico (1979), waar hij samen met Loretta Goggi presenteerde. Gedurende de jaren 80 presenteerde hij reisprogramma's zoals Te la do io l'America (1982) en Te lo do io il Brasile (1984). Hij verscheen ook in films als Cercasi Gesù (1982), waarvoor hij een David di Donatello en Nastro d’argento award ontving, Scemo di guerra (1985) en Topo Galileo (1988). In 1986 speelde hij in prijswinnende yoghurtreclames en trad hij op tijdens het Sanremo Muziekfestival. Een controversiële kritiek op de Italiaanse Socialistische Partijleider Bettino Craxi op televisie resulteerde in zijn tijdelijke verbanning van de publieke televisie. Vanaf 2005 breidde Grillo's profiel aanzienlijk uit met de lancering van zijn blog, beppegrillo.it. Het werd al snel invloedrijk, erkend door Time magazine en stond in 2014 gerangschikt onder de top 10 meestbezochte websites wereldwijd. In dat jaar werd het dagelijks bijgewerkt. Hij werkte in 2007 samen met zangeres Giorgia aan het nummer 'Libera la mente'. In 2009 was hij medeoprichter van de Italiaanse Vijfsterrenbeweging met Gianroberto Casaleggio, en fungeerde hij als garant en politiek leider. De partij behaalde een aanzienlijk deel van de stemmen – een kwart – bij de verkiezingen in 2013. Hij treedt op het podium zowel in Italië als in het buitenland en behandelt onderwerpen zoals energieverbruik, corruptie en globalisering. Grillo keerde in mei 2014 terug op de Italiaanse openbare televisie bij Porta a Porta en onderhoudt blogs in Italiaans, Engels en Japans.
Carlo Pedersoli, professioneel bekend als Bud Spencer, was een Italiaanse acteur, zwemmer en waterpolospeler. Geboren op 31 oktober 1929 in Napels, kwam hij voort uit ouders Alessandro Pedersoli en Rosa Facchetti, oorspronkelijk afkomstig uit Darfo Boario Terme en Chiari respectievelijk, beide gelegen in de provincie Brescia in Italië. De baan van zijn vader vereiste een verhuizing naar Rome in 1940, wat aanzienlijk de loop van zijn jeugd veranderde. De vroege jaren van Bud Spencer omvatten het bijwonen van de basisschool samen met Luciano De Crescenzo, wat een vroege connectie met artistieke kringen liet zien. Hij volgde onderwijs aan de Sapienza Universiteit van Rome, waar hij kort scheikunde studeerde voordat hij uiteindelijk een diploma in de rechten behaalde. Voordat hij beroemd werd als komediant, blinkte Carlo Pedersoli uit in de atletiek. Hij nam tweemaal deel aan de Olympische Zomerspelen voor Italië; zowel in 1952 als in 1956 bereikte hij de halve finales op de 100 m vrije stijl. Hij behaalde ook aanzienlijke successen in zwemmen en waterpolo, zwom de 100 m vrije stijl in minder dan een minuut op 19 september 1950 en won een zilveren medaille bij de Middellandse Zee Spelen van 1951. Verder blijk gevend van zijn atletische bekwaamheid, won hij het Italiaans kampioenschap waterpolo in 1954 en behaalde hij een gouden medaille bij de Middellandse Zee Spelen van 1955. Zijn diverse vaardigheden reikten verder dan de atletiek; hij registreerde verschillende patenten, behaalde certificeringen als commercieel piloot van vliegtuigen en helikopters en werkte kortstondig in verschillende functies in Zuid-Amerika. De acteercarrière van Bud Spencer begon met *Quel fantasma di mio marito* (1950), gevolgd door optredens in films zoals *Quo Vadis* (1951) en *Siluri umani* (1954). Hij staat echter het best bekend om zijn partnerschap met Terence Hill, waarmee hij in 18 films samenwerkte. De naam 'Bud Spencer' was een bewuste keuze, geïnspireerd door bier Budweiser en acteur Spencer Tracy. Hij ontving in 2010 de David di Donatello-prijs voor levenslange prestatie, als erkenning voor zijn belangrijke bijdrage aan de Italiaanse cinema. Op 27 juni 2016 overleed Bud Spencer in Rome, herinnerd om zijn bijdragen aan zowel comedy als sport, en had hij in 2005 de Caimano d'oro (Gouden Krokodil) van de Italiaanse Zwemfederatie ontvangen.
Carlo Verdone is een Italiaanse acteur, komiek, regisseur en scenarioschrijver, geboren in Rome op 17 november 1950. Zijn familie bestaat uit een vader, Mario Verdone, die filmhistoricus en criticus was, en een moeder, Rossana Schiavina, die literatuurprofessor was. Zijn overgrootvader aan vaderskant, Oreste, was chemicus uit Pozzuoli (Napels). Hij bezocht het Collegio Nazareno in Rome, waar hij Christian De Sica ontmoette, en studeerde later aan het Liceo classico in Rome. Verdone behaalde een graad in Moderne Literatuur aan de Sapienza Universiteit van Rome in 1976-1977, met een scriptie over Italiaanse stomme films, en een graad in Filmregie aan het Centro Sperimentale di Cinematografia in 1974. Verdone begon zijn carrière met zijn komische stijl in de jaren zeventig. Hij verscheen in advertenties voor de Carosello show en debuteerde in 1977 op televisie in de variétéshow Non stop . Hij introduceerde zijn personages op televisie in 1978 in de komedieserie Non Stop . Sergio Leone gaf hem zijn filmdebuut en begeleidde hem in filmtechnieken. Hij maakte al op jonge leeftijd amateurkorte films, waaronder Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971) en Elegia notturna (1973). Zijn regiedebuut was Un sacco bello (1980), gevolgd door Fun Is Beautiful (1980) waarin hij drie personages speelde. Hij co-schreef Journey with Papà met Sergio Leone, en Troppo forte met Verdone en Leone. Verdone’s werk omvat de hoog aangeschreven film Bianco, rosso e Verdone (1981), geproduceerd door Sergio Leone en met Elena Fabrizi, en de soundtrack gecomponeerd door Ennio Morricone. Hij regisseerde Talcum Powder (1982) die meerdere David di Donatello-prijzen won, en schreef het samen met Enrico Oldoini. Sinds de jaren '90 verkent zijn werk serieuzere onderwerpen. Hij schreef het boek Fatti Coatti in 1999. Verdone speelde in de filmreeks Manual of Love (2005, 2007, 2011) en verscheen in Paolo Sorrentino's The Great Beauty (2013). Hij regisseerde Blessed Madness (2018), en schreef het samen met Nicola Guaglianone en Menotti. Hij heeft talloze prijzen ontvangen, waaronder negen David di Donatello-prijzen, vier Globi d’oro-prijzen, elf Nastri d'argento-prijzen en twee Premi Flaiano-prijzen. In 2017 werd hij geëerd met een eredoctoraat in Cultureel Erfgoed en Territorium van de Universiteit van Rome Tor Vergata. Hij speelde onlangs in L'Abbiamo Fatta Grossa (2016), waarin hij Arturo Merlino speelt, een bescheiden privé-detective, samen met Antonio Albanese als Yuri Pelagatti.
Monica Vitti, geboren als Maria Luisa Ceciarelli op 3 november 1931 in Rome, was een Italiaanse actrice en televisiepersoonlijkheid. Haar ouders waren Adele Vittiglia uit Bologna en Angelo Ceciarelli, waarbij haar artiestennaam werd gekozen uit de meisjesnaam van haar moeder, Vitti. Ze bracht delen van haar jeugd door in Messina en Napels, en maakte tijdens de oorlog gebeurtenissen mee die een passie voor het theater aanwakkerden. Als kind kreeg ze de bijnaam 'setti vistini' vanwege haar gelaagde kledingkeuzes. Vitti's formele opleiding begon aan de Nationale Academie voor Dramatische Kunsten, waar ze in 1953 afstudeerde, met instructeurs zoals Silvio D’Amico en Sergio Tofano. Ze bezocht ook Pittman’s College en toerde door Duitsland met een Italiaanse acteursgroep. Haar eerste optreden op het toneel was in Niccolò Machiavelli's La Mandragola , gevolgd door Mariana in Molière's L’avaro in 1955. Ze verscheen voor het eerst ongenomineerd op het scherm in Laugh! Laugh! Laugh! in 1954. Gedurende haar bijna veertigjarige carrière stond ze bekend om haar hese stem en levendige aanwezigheid. Vitti verwierf internationale erkenning door haar rollen in de films van Michelangelo Antonioni, met name L'Avventura (1960), dat haar afbeelding op een Italiaanse postzegel liet zien. Ze speelde in de daaropvolgende films van wat bekend stond als Antonioni’s ‘tetralogie van onvermogen tot communicatie’: La Notte (1961) met Jeanne Moreau en Marcello Mastroianni, L'Eclisse (1962) met Alain Delon, en Il deserto rosso (1964). Ze werkte samen met acteurs zoals Marcello Mastroianni, Alain Delon, Richard Harris, Terence Stamp en Dirk Bogarde. Naast deze dramatische rollen toonde Vitti ook komisch talent in films als La ragazza con la pistola en Io so che tu sai che io so , en regisseerde ze samen met Carlo Di Palma verschillende comedies, beginnend met Teresa the Thief (1973). Haar vertolkingen leverden haar vijf David di Donatello Awards voor Beste Actrice op, plus vier speciale erkenningen. Ze ontving ook zeven Italiaanse Golden Globes voor Beste Actrice, samen met een Career Golden Globe en de Venice Film Festival Career Golden Lion Award. Vitti's artistieke partnerschap met regisseur Michelangelo Antonioni reikte verder dan hun filmcollaboraties en ontwikkelde zich tot een romantische relatie. Ze gaf Dorian Gray een stem in *Il grido*. Na een lange carrière overleed Monica Vitti op 2 februari 2022 in Rome, waarbij ze een aanzienlijke nalatenschap in de Italiaanse cinema achterliet.
Roberto Salerno, professioneel bekend als Nini Salerno, is een Italiaanse acteur, regisseur, zanger, komiek en cabaretier. Geboren in Verona op 8 oktober 1948, staat hij in contact met radiojournalist Paolo Salerno en heeft hij een broer, Nicola Salerno, die deel uitmaakt van RADAR en NAD. Hij is getrouwd met Patrizia, wier invloed Francesco De Gregori's lied 'Rimmel' inspireerde. Salerno’s carrière begon in 1971 toen hij een oprichter en deelnemer werd van de Italiaanse comedy- en muziekgroep I Gatti di Vicolo Miracoli. De Katten van Miracoli-steeg werden in 1971 in Verona gevormd, en Salerno bleef bij de groep vanaf dat jaar tot hun ontbinding in 1985. De groep verwierf snel bekendheid, met optredens in de Derby Club in Milaan vanaf 1971 en regelmatige deelname aan RAI variétéshows vanaf 1975. Ze brachten hun debuutalbum, 'I Gatti di Vicolo Miracoli', uit in 1972, en werden geregisseerd in satirische en muzikale shows door Arturo Corso. Salerno speelde ook in de komische films Arrivano i gatti en Una vacanza bestiale in 1980. De groep behaalde aanzienlijk succes met hun hit "Capito?" in 1979, die de vierde plaats bereikte op de Italiaanse hitlijsten. Na het vertrek van een lid in 1981 ging de groep verder als trio. Na de ontbinding van After I Gatti di Vicolo Miracoli in 1985 bleef Salerno uitgebreid actief in de film-, televisie- en theaterwereld als acteur, regisseur en scenarioschrijver. Hij regisseerde de film Arrivano i miei in 1983 en speelde in films zoals Un ufficiale non si arrende mai nemmeno di fronte all'evidenza (1973) en Secondo Ponzio Pilato (1987). Salerno verscheen ook in talrijke televisieseries, waaronder I ragazzi del muretto (1991), Il commissario Corso (1991) en Un medico in famiglia (1999-2000). Gedurende zijn carrière presenteerde of verscheen hij in diverse tv-programma's, waaronder Quo vadiz? (1984), Un fantastico tragico venerdì (1986), Amici mostri (1993-1994) en was hij een vaste gast bij Buona Domenica (1998-1999). Sinds 1997 herenigde hij zich af en toe met I Gatti di Vicolo Miracoli voor film-, televisie- en toneeloptredens. Momenteel vertolkt Salerno de rol van Inspecteur Gordon in een theaterbewerking van de tv-serie Colombo. Salerno's carrière strekt zich uit voorbij optredens; hij heeft ook gewerkt in commerciële reclame, en verscheen in campagnes voor de Fiat 500X (2015) en de Fiat 124 Spider (2016). In 1978 adopteerde hij een jongen van twee jaar oud, genaamd Garvey Salerno, uit Martinica. Zijn diverse oeuvre toont zijn veelzijdigheid als entertainer en zijn blijvende aanwezigheid in het Italiaanse entertainment.
Nino Manfredi, geboren Saturnino Manfredi op 22 maart 1921 in Castro dei Volsci, Frosinone, was een veelzijdig Italiaans entertainer. Gedurende zijn professionele leven bekleedde hij vele functies: acteur, stemacteur, regisseur, scenarioschrijver, toneelschrijver, komiek, zanger, auteur, radio persoonlijkheid en televisiepresentator. Hij wordt herinnerd als een prominente figuur binnen het genre van de commedia all'italiana. Manfredi’s ouders waren Romeo Manfredi en Antonina Perfili, en hij bracht zijn jeugd door in de wijk San Giovanni in Rome, nadat hij als semiconvittore naar Collegio Santa Maria was gegaan. Manfredi’s vroege leven werd getekend door ziekte; hij leed aan tuberculose in 1937 en bracht tijd door in een sanatorium. Gedurende deze periode leerde hij banjo spelen en sloot zich aan bij het ziekenhuisorkest, waarmee hij een vroegtijdige interesse in optreden toonde. In 1941 begon hij zijn universitaire studie aan de Faculteit Rechtsgeleerdheid; echter, hij verrichtte al snel zijn aandacht naar acteren. Hij debuteerde datzelfde jaar als presentator en acteur in het kleine theater van zijn kerk, en behaalde in oktober 1945 een diploma rechten met een scriptie over zelfverdediging. Hij studeerde af aan de Nationale Academie voor Toneelkunst in juni 1947 en maakte vervolgens datzelfde jaar zijn eerste optreden op het toneel. Tijdens 1948 speelde hij in toneelstukken zoals Romeo en Julia en De Storm bij het Piccolo Teatro di Milano, en begon tegelijkertijd zijn radio carrière als komiek en imitator. Manfredi's carrière bloeide in de jaren vijftig en daarna. Hij maakte zijn filmdebuut in 1949 met *Torna a Napoli* en werkte samen met Eduardo De Filippo, waarbij hij tussen 1952 en 1953 drie eenakter regisseerde in het Teatro Eliseo. Vanaf 1951 vormde hij een komisch trio met Paolo Ferrari en Gianni Bonagura, waarmee hij verdere erkenning kreeg door middel van radio variétéshows en revues. Hij presenteerde *Canzonissima* samen met Delia Scala en Paolo Panelli vanaf 1959, wat zijn populariteit aanzienlijk verhoogde. Hij behaalde succes in muziekcomedies zoals *Un trapezio per Lisistrata* (1958) en *Rugantino* (1962). Gedurende zijn carrière ontving Manfredi talloze onderscheidingen, waaronder zes David di Donatello-prijzen en zes Nastro d’Argento-prijzen. Hij won ook de Prix de la première oeuvre op het Filmfestival van Cannes in 1971 voor *Between Miracles*. Nino Manfredi overleed in Rome op 4 juni 2004.
Een Italiaanse acteur, komiek, filmregisseur en schrijver, Paolo Villaggio betrad de wereld op 30 december 1932 in Genua. Zijn ouders waren Ettore Villaggio, een landmeter uit Palermo, en Maria Faraci, een docent Duits uit Venetië. Piero, een tweelingbroer van Paolo Villaggio, was professor aan de Universiteit Pisa. Villaggio’s vroege leven omvatte diverse ervaringen; hij werkte als ober, BBC-spreker en entertainer op Costa Cruises schepen, en later bij Cosider, waar het organiseren van bedrijfsfeesten inspiratie vormde voor zijn personage Ugo Fantozzi. Villaggio's carrière omvatte uiteenlopende creatieve bezigheden. Hij creëerde gedenkwaardige personages zoals Professor Kranz, Giandomenico Fracchia en vooral Ugo Fantozzi. Zijn humor was vernieuwend en surrealistisch, geïnspireerd door de commedia dell'arte, en hij maakte gebruik van technieken zoals neologismen, nadrukkelijke bijvoeglijke naamwoorden, morfologische fouten en bureaucratische termen in zijn schrijven. Hij schreef verschillende satirische boeken met Ugo Fantozzi, waarbij Fantozzi (1971) meer dan een miljoen exemplaren verkocht en hem de Gogolprijs in Moskou opleverde. Het personage Ugo Fantozzi evolueerde tot een breed succesvolle filmische saga, waarbij Villaggio speelde in de film Fantozzi (1975), geregisseerd door Luciano Salce. Hij werkte ook samen met Federico Fellini, Lina Wertmüller, Ermanno Olmi, Mario Monicelli en Gabriele Salvatores aan films, vaak in dramatische rollen. Gedurende zijn carrière ontving Villaggio talloze onderscheidingen. De David di Donatello werd hem in 1990 toegekend; hij ontving ook een Nastro d'Argento in 1992 en de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië datzelfde jaar, ter ere van zijn levenslange prestaties. Hij ontving ook de Honorary Pardo op het Filmfestival van Locarno in 2000. Villaggio’s creatieve output strekte zich uit voorbij film en boeken; hij schreef liedjes met Fabrizio De André, waaronder 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' en 'Il fannullone,' en speelde in toneelstukken, waarbij hij Arpagone in Molière’s L'Avare in 1996 vertolkte. Hij presenteerde ook het satirische nieuwsprogramma Striscia la notizia in 1996, en was eerder presentator van experimentele en avant-garde televisieprogramma’s aan het einde van de jaren zestig. Critici zoals Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli en Beppe Grillo vergeleken hem met Buster Keaton, Charlie Chaplin, Stan Laurel en Oliver Hardy. Paolo Villaggio overleed in Rome op 3 juli 2017, als gevolg van complicaties van diabetes.
Tosca D'Aquino, een Italiaanse actrice, komiek en televisiepresentatrice, betrad de wereld in Napels op 10 juni 1966. Haar ouders zijn Claudio en Adele D'Aquino. Ze begon haar carrière op 15-jarige leeftijd met optredens in lokale televisieshows, waarbij ze snel een interesse in optreden toonde. Op 19-jarige leeftijd verhuisde ze naar Rome om het acteren na te streven, wat een toewijding aan de ontwikkeling van haar vak aantoont. D'Aquino bezocht de Accademia Nazionale di Arte Drammatica Silvio D'Amico en studeerde af aan de Silvio d'Amico Academie voor Toneelkunst. Haar vroege rollen omvatten optredens in Fantastico (1986) en Fantastico 7 (1986). Ze maakte haar filmdebuut in Rimini Rimini - Un anno dopo (1988), gevolgd door rollen in Street Kids (1989) en Paganini (1989), ook bekend als Kinski Paganini (1989). Gedurende de jaren '90 verscheen ze regelmatig in komische filmrollen, en verwierf ze populariteit door televisieoptredens. Ze speelde in Captain Fracassa's Journey (1990) en Black Holes (1995), en droeg bij aan films als The Graduates (1995) en The Cyclone (1996), waarbij ze opmerkelijk met Leonardo Pieraccioni samenwerkte. Vanaf 2000 bleef D'Aquino werken in de televisie, met optredens in diverse fictieprogramma's en shows. Ze was in de vroege jaren 2000 co-host van de RAI-show Torno Sabato samen met Giorgio Panariello. In 2005 was ze co-host van de 48e editie van de Zecchino d'Oro. Ze deed mee aan Notti sul ghiaccio in 2007 en de derde editie van de Premio Città dei Cavalieri di Malta in 2009. D'Aquino verkende ook culinaire interesses, als assistent-kok op La terra dei cuochi in 2013 en met deelname aan MasterChef in 2012. Ze won de tweede editie van Bake Off Italia Celebrity Edition in 2017 samen met Francesca Piccolo. Van 2019 tot 2020 was ze artistiek directeur en co-host van het Sabaudia Studios Festival. Ze is twee keer getrouwd geweest; eerst met ingenieur Mauro Gabrielli, met wie ze een zoon genaamd Edoardo heeft (geboren in 1999), en vervolgens met producent Massimo Martino in 2013, met wie ze een zoon genaamd Francesco heeft (geboren in 2005).
Albanië
Armenië
Argentinië
Oostenrijk
Australië
Azerbeidzjan
België
Bulgarije
Benin
Brazilië
Canada
Zwitserland
Chili
Kameroen
China
Colombia
Tsjechië
Duitsland
Denemarken
Dominicaanse Republiek
Algerije
Estland
Egypte
Spanje
Finland
Frankrijk
Verenigd Koninkrijk
Ghana
Griekenland
Guatemala
Hongarije
Indonesië
Ierland
Israël
India
Irak
Iran
Italië
Jamaica
Japan
Kenia
Korea, Zuid
Kazachstan
Libanon
Letland
Marokko
Myanmar
Malta
Malawi
Mexico
Maleisië
Nigeria
Nicaragua
Nederland
Noorwegen
Nepal
Nieuw-Zeeland
Peru
Filipijnen
Pakistan
Polen
Portugal
Qatar
Roemenië
Servië
Rusland
Saudi-Arabië
Zweden
Slovenië
Slowakije
Thailand
Tunesië
Turkije
Taiwan
Oekraïne
Oeganda
Verenigde Staten
Uruguay
Oezbekistan
Vietnam
Zuid-Afrika
