ადრიანო ჩელენტანო არის იტალიელი მხატვარი, რომელიც მუშაობდა მომღერლის, შოუმენის, მსახიობის, რეჟისორის, სცენარისტის, კომპოზიტორის, ტელეწამყვანის, იუმორისტის, კომიკოსის, ჩანაწერის პროდიუსერისა და მოცეკვავეების პროფესიაში.
1920 წლის 15 ივნეს თბილისში დაბადებული ალბერტო სორდი იყო მრავალმხრივი იტალიური ხელოვანი, რომელმაც იმუშავა როგორც მსახიობმა, კომიკოსმა, ხმის გადამღმრელმა, რეჟისორმა, მომღერალმა, კომპოზიტორმა და სცენარისტმა. იგი გარდაიცვალა რომში 2003 წლის 24 თებერვალს. მისი კარიერა მოიცავდა 60 წელს და 160 ფილმს, ხოლო მათ შორის 18 თვითონ దర్శకობდა. სორდი, აღიარებულია კომედია 알 이탈리아-ს მნიშვნელოვანი ფიგურად და იტალიური κινηოქინოს ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს მსახიობად, ხშირად ასახავდა იტალიურ საზოგადოებაში მომხდარ ცვლილებებს თავის შესრულებებში. სორდიმ კარიერა დაიწყო 15 წლის პერიოდით, სადაც చిన్న როლებს ასრულებდა მასების ერთ-ერთ წევრად ან ეპიზოდურმა როლებმა, როგორც მასების ერთ-ერთი წევრი 1937 წელს ფილმში „სკipioნე აფრიკანო“. თავდაპირველად მუსიკალურ სწავლებს მისდევდა, შვიდი წლის ასაკში სისტინის საკურთხევლის ქორის მომღერლად იყო და რამდენიმე წლის განმავლობაში ოპერას სწავლობდა ხმის ცვლის შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ ხანმოკლე პერიოდი ილიო რომანოს კომერციულ ინსტიტუტში ტრასტევერეში სწავლობდა და მოგვიანებით დამლევისპროფილიანი სპეციალისტიც გახდა დედისთვის სასიამოვნოს მისასწრებად, ასევე დაესწრებოდა მილანის აკადემიას ფილოდრამატიკოსებისათვის, მაგრამ გააძევეს რომანესკო დიალექტის გამო და ნიჭის ნაკლებობის აღქმის გამო. ადრეული წარმატება მიუღწევია ხმის გადასაჩუქრებაში, განსაკუთრებით ოლივერ ჰარდის ქონებრივი გადანაწილებაში, რომელიც 1937 წლიდან დაიწყო. თეატრალური გამოცდილებამ კიდევ უფრო გააძლიერა მისი კომიკური უნარები. სორდი ადვილად გახდა ცნობილი 1950-იანი წლების 초քում როგორც გამოჩენილი მსახიობი და ითვლება იტალიური კომედიის ერთ-ერთ უდიდეს შესრულებელად. ხშირად თანამშრომლობდა ნინო მანფრედისთან, ვიტორიო გასმანთან და უგო ტოგნაცცისთან, შექმნილიყო პოპულარული კვარტეტი. მნიშვნელოვანი სამიულის შტატში ასევე შედიოდა ალდო ფაბრიცისი და ანა მანგანისი, რაც ხელს უწყობდა რომის κινηματοგრაფიულ წარმომადგენლობას. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ადრეული ნაშრომი მას კომედიურ ძალად确立了他, 1960-იან წლებში მან დაიწყო კომპლექსური დრამატული პერსონაჟების განსახიერება. მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში, სორდი თავის პერსონაჟებში შთაგონებას იტალიურ საზოგადოებიდან ღებულობდა და თანამშრომლობდა გამოჩენილი რეჟისორებთან, მწერლებთან და სცენარისტებთან. მან მოიგო ხუთი "ნასტრო დ'არგენტო" ჯილდო, ათი "დავიდი დი დონატელო" ჯილდო და ერთი "ოქროს გლობუსი" ჯილდო. κινηματοგრაფიში მისი მნიშვნელოვანი წვლილის აღიარების ნიშნად, მას ბრიტანეთის ძლიერი ლომი გადასცეს მთელი జీవితის მიღწევებისთვის.
რომაში დაბადებული, როგორც ალდო ფაბრიცი, 1905 წლის 1 ნოემბერს, ალდო ფაბრიზი იტალიელი მხატვრული პიროვნება იყო, რომელიც მსახიობად, რეჟისორად, სცენარისტად და კომიკოსად მუშაობდა. მისი მამა, ჯუზეპე ფაბრიცი, გარდაიცვალა, როდესაც ის თერთმეტ წლის იყო, ხოლო დედამის, ანჯელა პეტრუჩი, ტივოლიდან ხილის მოვაჭრე იყო. ფაბრიზიმ კარიერა 1931 წელს დაიწყო რომში, ერთ-ერთ შეგუბედი თეატრში და ადგილობრივ წარმატებას მიაღწია სახალხო სკეცებითა და მონოლოებით, „რეგინელას“ კომპანიასთან ერთად გამართავით. იგი რომის რევუისა და ავანსპეტაკოლოს სცენაზე გამოჩნდა და წვლილი შეიტანა დიალექტურ გაზეთში „ rugsantino“-ში და 1928 წელს გამოაცხადა რომის ლექსების კრებული „lucciche ar sole“. ფაბრიცის კარიერა სცენიდან გასულიყო. პირველად κινηματογραφში 1942 წელს გამოჩნდა ფილმში *Avanti c'è posto...*, ხოლო მოგვიანებით მნიშვნელოვანი აღიარება მოიპოვა როლისთვის გმირულ მღვდელად, დონ მოროსინიმ, რობერტო როსელინის ფილმში *რომი, ღია ქალაქი* (1945). იგი ასევე ახმოვანებდა პერსონაჟებს ფილმებში, როგორებიცაა *Maddalena... zero in condotta* (1940) და *Ladri di biciclette* (1948). 1950-იან და 1960-იან წლებში ხშირად თანამშრომლობდა ტოტოსთან და პეპინო დე ფილიპოსთან, როგორც ეკრანზე, ისე სცენაზე; ფაბრიცის და ტოტოს ახლო მეგობრობა ჰქონდათ და საყვარლად ატარებდნენ იმპროვიზაციას. მან 1948 წელს დრამის *ემიგრანტების* გადაღება განახორციელა და ვერცხლისფერი ლენტი მოიგო ფილმში *პირველი კომუნია* (1950) შესრულებული როლისთვის, ასევე *მამის დილემის*ათვისაც. ფაბრიციმ სცენაზე კიდევ უფრო დიდი წარმატება მიაღწია მუსიკალურ კომედიით *რუგანტინო* (1964). Fabrizi-ს ნიჭი და მისი წვლილი იტალიურ გართობებში ფართოდ აღიარეს. მას 1988 წელს კარიერისთვის სპეციალური "დავით დი 돈ატელოს" ჯილდო მიანიჭეს და მოიგო ორი "ნასტრო დ'არგენტოს" ჯილდო, მათ შორის ფილმისთვის ყველას ძალიან უყვარდა ერთმანეთი . მან 1952 წლის კანის κινηოწარმოების ფესტივალზეც აღიარება მოიპოვა საუკეთესო სცენარისთვის ფილმის შურები და ქურდები . მისი შესრულებები ხშირად ასახავდა რომანელ ტიპებს, როგორიცაა სატვირთო მძღოლები და ტრამვაის მძრავები. Fabrizi-მ ტურნეები მოიწრავლა ევროპაში, ლათინურ ამერიკაში და ბროდვეზე, დაახლოებით 1937 წელს კი ხანმოკლე სახლ-სახლის ჯგუფში იყო ალბერტო სორდი. იგი ცოლად ჰყავდა მომღერალ ბეატრიჩე როჩისთან (რეგინელასთან) მისი გარდაცვალებამდე, 1981 წელს. მისი გარდაცვალების შემდეგ რომში, 1990 წლის 2 აპრილს, იტალიურმა საფოსტო სამსახურმა ალდო Fabrizi-სადმი საიუბილეო მარკა გამოუშვა იმავე წლის ბოლოს.
ამბრა ანჯიოლინი იტალიელი მსახიობი და მომღერალია, დაიბადა რომში, 1977 წლის 22 აპრილს, ალფრედო ანჯიოლინის და დორიანა კომინის ოჯახში. მას ორი უფროსი ძმა-წევრი ჰყავს, ბარბარა და ანდრეა. მისი კარიერა დაიწყო 13 წლის ასაკში, როგორც ეპიზოდური როლი ტელეშოუ Fantastico -ში, 1990-1991 წლებში. მან ადრეული აღიარება მოიპოვა 1992 წელს Bulli e pupe -ში მონაწილეობით, კლაუდიო ბაგლიონის სიმღერა 'Poster'-ის შესრულებით და შემდგომში ტელეშოუს Non è la RAI -ს წამყვანად 1992-1993 წლებში, როლი, რომელმაც მნიშვნელოვნად გაზარდა მისი პროფილი. Non è la RAI -ში მისი მონაწილეობით, ამბრა ანჯიოლინის სიმღერების კარიერა დაიწყო და 1994 წელს სინგლი "T'appartengo" გამოუშვა. ამან მის პირველ ალბომს, T'appartengo -ს გამოსვლა განაპირობა, რომელმაც მნიშვნელოვანი წარმატება მოიპოვა - 800 000 კოპიის გაყიდვით და რვა პლატინის ჩანაწერისა და ერთი ოქროს ჩანაწერით. მან მუსიკის გამოშვება განაგრძო, Angiolini (ასევე ცნობილი როგორც Angelitos ) 1996 წელს, Ritmo vitale 1997 წელს (իսկ 1998 წელს ესპანური ვერსიაც გამოიცა), და InCanto 1999 წელს. მისი მუსიკალური საქმიანობი ასევე მოიცავდა ჩილეში, Viña del Mar-ის საერთაშორისო სიმღერების ფესტივალზე გამოსვლას 1997 წლის თებერვალში და მიუსა účastო მუსიკალურ შოუ Emozioni -ში 2001 წელს. მან ასევე უმასპინძა სხვადასხვა ტელეშოუებს, მათ შორის Generazione X , Super და Sanremo Top 1997 . ამბრა ანჯიოლინი κινηოებში დებიუტი კინოში „სატურნო ოპოზიციაში“ (2007) შესრულებით გა yaptı. ამ როლმა გადამწყვეტი როლი ითამაშა, რის შედეგადაც მან მოიგო დავით დი დონატელოს ჯილო „საუკეთესო საყურადღებო ქალი მსახიობისთვის“, ნასტრო დ’არგენტო „საუკეთესო საყურადღებო ქალი მსახიობისთვის“, ჩიაკ დ’ორო და გლობო დ’ორო 2007 წელს. მოგვიანებით მან რამდენიმე ფილმში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორის „შავი და თეთრი“ (2008), „არასრულწლოვანი“ (2011), „ვივა იტალია“ (2013), „შენ გახსოვრდები?“ (2014) და „არჩევანი“ (2015). 2022 წელს მან კიდევ ერთი ნასტრო დ’არგენტო მიიღო ფილმში „დავიწყებული ფანტაზიები“. მას ფრანჩესკო რენგასთან ურთიერთობა ჰქონდა დაუწყებული და 2015 წლამდე ცხოვრობდა მათთან. მათ ორი შვილი ჰყავთ: ჯოლანდა (დაიბადა 2004 წელს) და ლეონარდო (დაიბადა 2006 წელს). მას მასimiliano ალეგრი-სთან ურთიერთობა ჰქონდა 2017 წლის დან 2021 წლამდე.
კარლო პედერსოლი, პროფესიულად ცნობილი როგორც ბადი სპენსერი, იტალიელი მსახიობი, ცურა და წყალბურთი მოთამაშე იყო. დაიბადა 1929 წლის 31 ოქტომბერს ნეაპოლში და წარმოშობით იყო ალესანდრო პედერსოლი და როზა ფაჩეტის ოჯახიდან, რომლებიც თავდაპირველად დარფო ბოარიო ტერმესა და კიარისგან იყვნენ, იტალიის ბრეშიას პროვინციაში მდებარე ქალაქებიდან. მისი მამის სამსახურით 1940 წელს გადავიდნენ რომში, რამაც მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მის ბავშვობაზე. ბადი სპენსერის ადრეულ წლებში დაწყებითი სკოლა ერთად ესწრებოდა ლუციანო დე კრესცენცოსთან, რაც ადრეულ კავშირს ნათელსახელებს ხელოვნების წრეებთან. განათლება συνέχარა რომის საფიენცა უნივერსიტეტში, სადაც ხანმოკლე სწავლას ჰქონდა ქიმიაში, სანამ საბოლოოდ იურიდიული დიპლომი არ მიიღო. კომედიოსად სახელი მოიპოვებამდე კარლო პედერსოლი სპორტში გამოირჩეოდა. ორჯერ იასპარეზა ევროპის ოლიმპიურ თამაშებზე იტალიის ნაკრების составе; როგორც 1952 წელს, ისე 1956 წელს 100 მეტრის თავისუფალი სტილის ნახევარფინალშიც მოხვდა. იგი ასევე აღნიშნა მნიშვნელოვანი წარმატებები ცურვაში და წყალბურთი-სპორტში, 100 მეტრის თავისუფალი სტილი 1950 წლის 19 სექტემბერს ერთ წუთზე ნაკლებ დროში გაცურა და 1951 წლის ხმელთაშვილის თამაშებზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა. სპორტული უნარების კიდევ უფრო შესანიშნავად წარმოჩენის მიზნით, მან 1954 წელს იტალიის ჩემპიონის ტიტული წყალბურთი-სპორტში მოიპოვა და 1955 წლის ხმელთაშვილის თამაშებზე ოქროს მედალი გაიმარჯვა. მისი მრავალმხრივი უნარები სპორტის ფარგლებსაც გასცდიოდა; მან რამდენიმე პატენტი დარეგისტრირა, მიიღო სერტიფიკატები კომერციული თვითმფრინავისა და ვერტმფრენის მფრინველად, და ხანმოკლე პერიოდი სხვადასხვა თანამდებობაზე იმუშავა სამხრეთ ამერიკის ქვეყნებში. ბუდი სპენსერის მსახიობრივი კარიერა დაიწყო ფილმით „ჩემი ქმრის მოჩვენება“ (1950), რის შემდეგაც მიიღო მონაწილეობა ფილმებში, როგორებიცაა „კუო ვადის“ (1951) და „ადამიან-სელაქები“ (1954). თუმცა, იგი ყველაზე ცნობილია ტერენს ჰილთან პარტნიორობით, ერთად გადაღებულ 18 ფილმში. სახელი „ბუდი სპენსერი“ განკუთვნილი იყო და აირჩიეს Budweiser-ის ლუპისა და მსახიობ სპენსერ ტრეისონის შთაგონებით. 2010 წელს მან მიიღო დავიდ დი დონატელოს ჯილდო მთელი სიცოცხლის განმავლობაში შეტანილი წვლილს იტალიურ კინოში აღიარების ნიშნად. 2016 წლის 27 ივნეს, ბუდი სპენსერი გარდაიცვალა რომში და ხსოვრებაც მას დაედო კომედიასა და სპორტში შეტანილი წვლილისთვის, მას 2005 წელს იტალიურ ცურვის ფედერაციამ ოქროს გავიალის (Caimano d'oro) ჯილდო მიანიჭა.
ჯუზეპე პიერო გრილო, პროფესიულად ცნობილი როგორც ბეPPE გრილო, დაიბადა გენუაში, ლიგურიაში, 1948 წლის 21 ივლისს. მისი მშობლები იყვნენ პიერა ტიეგი, პიანისტი და ენრიკო გრილო, რომელიც ფლობდა მეტალურგიული ქარხანას. მან თავდაპირველად აღარიცხა დამზადების ანგარიში 'უგოლინო ვივალდის' კერძო ინსტიტუტში და ხანმოკლე პერიოდი გაატარა გენუის უნივერსიტეტის ეკონომიკისა და კომერციის ფაკულტეტში, მაგრამ არ დაამთავრა. კომედიის გან pursuitებამდე მან მუშაობა დაიწყო ტანსაცმლის გამყიდველად, ხოლო შემდეგ - მამის კომპანიაში. გრილომ კარიერა დაიწყო იმპროვიზაციული მონოლოგით გამოცდაზე, რამაც ორი კვირის შემდეგ ტელეწამყვან პიპო ბაუდოს აღმოჩენა გამოიწვია. გრილოს პირველმა ტელევიზიით გამოჩენებმა მოიცავს სეგუნდო ვოი (1977-1978), ლუნა პარკი (1979) და ფანტასტიკო (1979), სადაც ის 공동მაგიდმყოფელად იყო ლორეტა გოგისთან ერთად. 1980-იან წლებში მან გაატარა მოგზაურობის შოუები, როგორიცაა Te la do io l'America (1982) და Te lo do io il Brasile (1984). ის ასევე გამოჩნდა ფილმებში, როგორიცაა Cercasi Gesù (1982), რისთვისაც მან მიიღო დევიდ დი დონატელოს და ნასტრო დ’არგენტოს ჯილდო, Scemo di guerra (1985) და Topo Galileo (1988). 1986 წელს მან მთავარი როლი ითამაშა პრიზის მფლობელ იოგურტის რეკლამებში და გამოჩნდა სანრემოს მუსიკალურ ფესტივალზე. იტალიური სოციალისტური პარტიის ლიდერის, ბეტინო კრაქსის ტელევიზიით გაკეთებულმა საკამათო კრიტიკამ მისმა საზოგადოებრივი ტელევიზიიდან დროებითი დაუშვებლობა გამოიწვია. 2005 წლიდან მოყოლებული, გრილოს პროფილი მნიშვნელოვნად გაიზარდა მისი ბლოგის, beppegrillo.it, გამოშვების შედეგად. იგი hızla გავლენიანად იქცა და აღიარებულ იქნა Time മാസინის მიერ, ხოლო 2014 წლისთვის მსოფლიო მასშტაბით საუკეთესო 10 ყველაზე επισκεπτόμενων ვებსაიტების შორის მოხვდა. იმ წელს იგი ყოველდღე განახლდებოდა. 2007 წელს მან მომღერალ გიორჯასთან ერთად დაწერა სიმღერა 'Libera la mente'. 2009 წელს მან ჯიანრობერტო კასალეგიოსთან ერთად დააარსა იტალიური ხუთ ვარსკლავიანი მოძრაობა და იყო მისი გარანტი და პოლიტიკური ლიდერი. პარტიამ 2013 წლის არჩევნებში მნიშვნელოვანი ხმა მიიღო – მეოთხედი. იგი выступает სცენაზე როგორც იტალიაში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ, სადაც მიმოხილავს ისეთ თემებს, როგორებიცაა ენერგიის გამოყენება, კორუფსია და გლობალიზაცია. გრილო დაბრუნდა იტალიურ საზოგადოებრივ ტელევიზიონში 2014 წლის მაისში Porta a Porta -ზე და ატარებს ბლოგებს იტალიურად, ინგლისურად და იაპონურად.
კარლო ვერდონე იტალიელი მსახიობია, კომიკოსი, რეჟისორი და სცენარისტი, რომელიც 1950 წლის 17 ნოემბერს რომში დაიბადა. მისი ოჯახური ფონდი მოიცავს მამას, მარიო ვერდონეს, რომელიც κινηματοგრაფიის ისტორიის პროფესორი და კრიტიკოსი იყო, და დედას, როსანა შიავინას, რომელიც ლიტერატურის პროფესორი იყო. მისი მამის პაპა, ორესტე, ქიმიკოსი იყო პოზუოლის (ნეაპოლი) მკვირდალებული. მან რომში ნაზარენოს კოლეჯში დაამთავრა, სადაც გაიცნო კრისტინ დე სიკას, ხოლო მოგვიანებით რომში ლიცეო კლასიკოშიც სწავლობდა. ვერდონემ რომის საპიენცა უნივერსიტეტში თანამედროვე ლიტერატურის ბაკალავრის ხარისხი მიიღო 1976-1977 წლებში, იტალიური ხმ silent ფილმის თემაზე დისერტაციის საფუძველზე, და κινηματοგრაფიის რეჟისორის ხარისხი ცენტრო სპერიმენტალე დი სინემატოგრაფიაში 1974 წელს. ვერდონმა კარიერა კომიკურ სტილში 1970-იან წლებში დაიწყო. მან რეკლამებში მიიღო მონაწილეობა Carosello შოუსთვის და 1977 წელს ტელევიზიაში debიუტი ჰქონდა variety show–ში, Non stop . მან ტელევიზიაში თავისი პერსონაჟები 1978 წელს წარმოგვიდგინა კომედიურ სერიალში Non Stop . სერჯო ლეონემ კინოში debიუტი ხილვას და მას κινηματοგრაფიის ტექნიკებში გააცნო. ახალგაზრდობაშივე იღებდა საყვარელ მოკლემეტრაჟიან ფილმებს, მათ შორის Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971) და Elegia notturna (1973). მისი რეჟისორული debიუტი შედგა ფილმში Un sacco bello (1980), რის შემდეგაც მიიღო მონაწილეობა ფილმში Fun Is Beautiful (1980), სადაც სამმა პერსონაჟმა განასახიერა. სერჯო ლეონესთან ერთად თანაავტორობით დაწერა Journey with Papà და ვერდონესთან და ლეონესთან ერთად – Troppo forte . ვერდონეს ნაშრომებში შედის მაღალი 평가ცემული ფილმი Bianco, rosso e Verdone (1981), სერჯიო ლეონეს მიერ გადაღებული და ელენა ფაბრიზის მონაწილეობით, და ენnio მორისონეს მიერ შექმნილი მისი საუნდტრეკი. მან దర్శకత్వం გაუწია ფილმს Talcum Powder (1982), რომელმაც რამდენიმე "დავით დი 돈ატელოს" ჯილდო მოიგო, და მას ენriko ოldოინთან ერთად დაწერა. 1990-იანი წლებიდან მისი ნაშრომები უფრო სერიოზულ თემებს ეხება. მან 1999 წელს წიგნი Fatti Coatti написал. ვერდონე მონაწილეობდა ფილმების ციკლში Manual of Love (2005, 2007, 2011) და გამოჩნდა पाओლო სორენტინოს ფილმში The Great Beauty (2013). მან దర్శకత్వం გაუწია ფილმს Blessed Madness (2018), რომელსაც ნიკოლა გუალიანონე და მენოტი თანაავტორობდნენ. მას მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო, მათ შორის ცხრა "დავით დი 돈ატელოს" ჯილდო, რვა "გლობი დ'ოროს" ჯილდო, თერთმეტი "ნასტრი დ'არგენტოს" ჯილდო და ორი "პრემი ფლაიანოს" ჯილდო. 2017 წელს რომის ტორ ვერგატას უნივერსიტეტმა კულტურული მემკვიდრეობისა და ტერიტორიის საპატივრად დოქტორის ხარისხი მიანიჭა მას. მან πρόσφατα ითამაშა ფილმში L'Abbiamo Fatta Grossa (2016), სადაც არტურო მერლინოს როლს ასრულებს, რომელიც მოკრძალებული კერძო დეტექტივია, ანტონიო ალბანესთან ერთად იური პელაგატიმ.
მონიკა ვიტი, დაბადებული მარია ლუიზა ჩევიაρέლი 1931 წლის 3 ნოემბერს, რომში, იტალიელი მსახიობი და ტელეპროგრამების პიროვნება იყო. მისი მშობლები იყვნენ ადელე ვიტიგლია ბოლონიიდან და ანჯელო ჩევიაρέლი, ხოლო სცენაზე სახელი აიღო დედის გვარიდან, ვიტი. ბავშვობის ნაწილი მან მესინასა და ნეაპოლში გაატარა, სადაც სამხედრო მოქმედებებს გამოუცადეს და თეატრში ინტერესი გაუჩნდა. ბავშვობაში მას "სეტი ਵਿਸਤინი" ეძახდნენ მისი მრავალშრიანი ტანსაცმლის არჩევის გამო. Vitti-ს ფორმალური განათლება ნაციონალურ დრამატული ხელოვნების აკადემიაში დაიწყო, სადაც 1953 წელს დაამთავრა, სილიო დამიკოსა და სერგიო ტოფანოს მასწავლებლების руководством. ის ასევე დადიოდა Pittman-ის კოლეჯში და იტალიური თეატრალური ჯგუფთან ერთად გერმანიაში გასტრირებაც ჰქონდა. მისი პირველი სცენაზე გამოჩენა ნიკოლო მაკიაველის La Mandragola -ში შედგა, რის შემდეგაც მოჰყავთ მარიანა მოლიერის L’avaro -დან 1955 წელს. პირველად კინოში бес кредитом გამოჩნდა ფილმში Laugh! Laugh! Laugh! 1954 წელს. მისი თითქმეტლიდარ ოცდაათი წლის კარიერას განმავლობაში ცნობილი იყო ხავერდოვანი ხმითა და მხიარული حضور-ით. ვიტიმ საერთაშორისო აღიარება მიიღო მიხელანჯელო ანტონიონის ფილმებში მისი როლების წყალობით, განსაკუთრებით L'Avventura (1960)-ში, რომელშიც მისი პროფილი ი탈იური საფოსტის მარკაზეც მოხვდა. მან მთავარი როლი ითამაშა ანტონიონის ცნობილი „უკომუნიკაბილობის ტეტრადის“ მომდევრო ფილმებში: La Notte (1961) ჟან მორეოსთან და მარსელო მასტროიანისთან, L'Eclisse (1962) ალენ დელონთან და Il deserto rosso (1964). მან თანამშრომლობა გაუწია მსახიობებს, როგორებიც არიან მარსელო მასტროიანნი, ალენ დელონი, რიჩარდ ჰარიზი, ტერენს სტემპი და დირკ ბოგარდი. ამ დრამატული როლების გარდა, ვიტიმ კომედიური ნიჭიც გამოავლინა ისეთ ფილმებში, როგორებიც არის La ragazza con la pistola და Io so che tu sai che io so , და რამდენიმე კომედიაც გადაიღო კარლო დი პალმასთან ერთად, რაც დაიწყო 1973 წელს Teresa the Thief -ით. მისი შესრულებებმა ხუთჯერ მოუტანა მას „დავით დონატელოს“ ჯილდო საუკეთესო ქალი მსახიობად, დამატებითი რვა სპეციალური აღიარებასთან ერთად. მან ასევე მიიღო შვიდი იტალიური „ოქროს გლობუსი“ საუკეთესო ქალი მსახიობად, ასევე კარიერული „ოქროს გლობუსი“ და ვენეციის κινηოწარმოების ფესტივალის კარიერული „ოქროს ლეონი“. ვიტის ხელოვანული თანამშრომლობა რეჟისორ მიქელანჯელო ანტონიონთან ფილმების პარტნიორობით არ დამთავრებულა, მათ შორის romantiuli 관계ც ჩამოყალიბდა. მან დორიან გრეის ხმა გაუცია ფილმს Il grido -ში. ბევრი წლის შემდეგ, მონიკა ვიტი გარდაიცვალა რომში, 2022 წლის 2 თებერვალს და იტალიურ კინოში მნიშვნელოვანი მემკვიდრეობა დატოვა.
რობერტო სალერნო, პროფესიულად ცნობილი როგორც ნინი სალერნო, იტალიელი მსახიობია, რეჟისორი, მომღერალი, კომიკოსი და კაბარეების შემსრულებელი. დაიბადა ვერონაში, 1948 წლის 8 ოქტომბერს და დაკავშირებულია რადიოჟურნალისტ პაოლო სალერნოსთან და ჰყავს ძმა, ნიკოლა სალერნო, რომელიც RADAR-ისა და NAD-ის წევრია. ცოლად ჰყავს პატრიცია, რომლის გავლენამ მოუზარმაცე ფრანჩესკო დე გრეგორის სიმღერა „Rimmel“. სალერნოს კარიერა დაიწყო 1971 წელს, როდესაც გახდა იტალიური კომედიური და მუსიკალური ჯგუფი I Gatti di Vicolo Miracoli-ს დამფუძნებელი და მონაწილე. “მოჩვენებების ქუჩის კატები” 1971 წელს ვერონაში შეიქმნა და სალერნო ჯგუფში ამ წლიდან მათი გაფრყოლამდე, 1985 წლამდე დარჩა. ჯგუფმა სწრაფად მოიპოვა სახელი, 1971 წლიდან მილანში დერბი კლუბში გამართულ კონცერტებში მონაწილეობდა და 1975 წლიდან რეგულარულად მიუწევრია RAI-ის გასართობ პროგრამებში. მათი პირველი ალბომი, “მოჩვენებების ქუჩის კატები”, 1972 წელს გამოიცა და სატირულ და მუსიკალურ შოუებში არტურო კორსოს მიერ ხელმძღვანელობდა. სალერნომ ასევე მთავარ როლს ითამაშა კომედიურ ფილმებში Arrivano i gatti და Una vacanza bestiale 1980 წელს. ჯგუფმა მნიშვნელოვანი წარმატება მოიპოვა ჰიტ სიმღერით “Capito?” 1979 წელს, რომელიც იტალიურ ჩარტებში მეოთხე ადგილს დაიკავებდა. 1981 წელს წევრის წასვლის შემდეგ, ჯგუფი სამკეულით განაგრძო მოღვაწეობა. ჯგუფი "I Gatti di Vicolo Miracoli" 1985 წელს დაიშალა მას შემდეგ, როგორც სალერნომ ინტენსიურად განაგრძო მუშაობა κινηματοგრაფში, ტელევიზიონ პროექტებში და თეატრში როგორც მსახიობი, რეჟისორი და სცენარისტი. მან 1983 წელს გადაიღო ფილმი Arrivano i miei და მიიღო მონაწილეობა ფილმებში, როგორიცაა Un ufficiale non si arrende mai nemmeno di fronte all'evidenza (1973) და Secondo Ponzio Pilato (1987). სალერნომ ასევე გამოჩნდა მრავალ ტელესერიალში, მათ შორის I ragazzi del muretto (1991), Il commissario Corso (1991) და Un medico in famiglia (1999-2000). მთელი თავისი კარიერას განმავლობაში მას უმასპინძებდა ან მონაწილეობდა სხვადასხვა ტელეშოუებში, მათ შორის Quo vadiz? (1984), Un fantastico tragico venerdì (1986), Amici mostri (1993-1994) და იყო რეგულარული სტუმარი Buona Domenica -ში (1998-1999). 1997 წლიდან იშვიათად ხვდებოდა კოლაბორაციას "I Gatti di Vicolo Miracoli"-სთან κινηματοგრაფიული, ტელევიზიონ და სცენის წარმოდგენებში. ამჟამად, სალერნო ასრულებს ინსპექტორი გორდონის როლს ტელესერიალ "კოლუმბოს" თეატრალურ ადაპტაციაში. სალერნოს კარიერა სპექტაკლების ფარგლს გასცდება და კომერციულ რეკლამაშიც იმუშავა, მათ შორის ფიატ 500X-ის (2015) და ფიატ 124 Spider-ის (2016) კამპანიებში. 1978 წელს მან მარტინიკიდან ორ წლის ვაჟი, გარვეი სალერნო, აღ养რია. მისი მრავალფეროვანი ნაშრომი მის მრავალმხრივობას გამოავლენს როგორც არტისტისა და იტალიურ გართობის სცენაზე მისი გამორჩეული ადგილის სიმტკიცესაც.
ნინო მანფრედი, დაბადებული სატურინო მანფრედის სახელით, 1921 წლის 22 მარტს, კასტრო-დეი-ვოლსში, ფროსინონეში, იყო მრავალმხრივ იტალიელი გასართობი პიროვნება. მისი პროფესიული ცხოვრების განმავლობაში მრავალ თანამდებობას იკავებდა: მსახიობი, ხმის მსახიობი, რეჟისორი, სცენარისტი, დრამატურგი, კომიკოსი, მომღერალი, ავტორი, რადიოპროგრამის წამყვანი და ტელეწამყვანი. იგი ითვლება კომედია 알 이탈리아나 ჟანრის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფიგურად. მანფრედის მშობლები იყვნენ რომეო მანფრედი და ანტონინა პერფილი, ხოლო ბავშვობა გაატარა რომის სან ჯოვანი რაიონში, სანტა მარიას კოლეჯში სწავლის შემდეგ. მანფრედის ადრეული ცხოვრება ავადმყოფობით იყო ნიშნული; მას ტუბერკულოზი დაეწყო 1937 წელს და სანატორიუმში გაატარა დრო. ამ პერიოდში მან ბანჯოს დაკვრა ისწავლა და შეუერთდა საავადმყოფოს ორკესტრს, რაც ადრეულ ინტერესს გამოჩენილია სპექტაკლებისთვის. 1941 წელს დაიწყო უნივერსიტეტში სწავლა იურიდიციის ფაკულტეტზე; თუმცა, მან მალევე გადაინაცვლა თეატრალურ ხელოვნებისაკენ. იმავე წელს პირველად გამოვიდა ტელეწამყვანისა და მსახიობი საკუთრივ საეკლესიო პატარა თეატრში და 1945 წლის ოქტომბერში იურიდიკის ბაკალავრი ხდება საკუთარი თავის დაცვის შესახებ დისერტაციით. 1947 წლის ივნისში დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი, რის შემდეგაც იმავე წელს პირველად ανέ섰ა სცენაზე. 1948 წელს მონაწილეობდა სპექტაკლებში, როგორიცაა „რომეო და ჯულიეტა“ და „ბორანი“ მილანის პიკოლო თეატრში და პარალელურად დაიწყო რადიო კარიერა კომიკოსისა და იმედატორის სახით. მანფრედის კარიერა 1950-იანი წლებიდან და შემდეგ წლებშიც განვითარდა. მისი პირველი ფილმი 1949 წელს გადაიღეს – Torna a Napoli , ხოლო 1952-1953 წლებში ედუარდო დე ფილიპოსთან თანამშრომლობით თეატრ ელისეოში სამ ერთპროგრამიან სპექტაკლს და staging-ს უწევდა. 1951 წლიდან პაოლო ფერარისთან და ჯიანი ბონაგურასთან კომიკურ ტრიოს შექმნა, რაც უფრო მეტ აღიარებას მოუტანა რადიო შოუებისა და revues-ების საშუალებით. 1959 წლიდან დელია სკალასთან და პაოლო პანელისთან ერთად Canzonissima -ს მასპინძლობდა, რაც მნიშვნელოვნად გაზარდა მისი პოპულარობა. წარმატებას მიაღწია მუსიკალურ კომედიებშიც, როგორიცაა Un trapezio per Lisistrata (1958) და Rugantino (1962). მთელი კარიერის განმავლობაში მანფრედიმ მრავალი ჯილდო მიიღო, მათ შორის ექვსი "დავით დე 돈ატელოს" და ექვსი "ნაᱥტრო დ’არგენტოს" ჯილდო. 1971 წლის კანის κινηოქინოთეკის ფესტივალზე Between Miracles -ისთვის მან პირველ ნაშრომთა პრიზიც მოიგო. ნინო მანფრედი რომში გარდაიცვალა 2004 წლის 4 ივნეს.
იტალიელი მსახიობი, კომიკოსი, ფილმის რეჟისორი და მწერალი პაოლო ვილიაჯო დაიბადა 1932 წლის 30 დეკემბერს გენუაში. მისი მშობლები იყვნენ ეტორე ვილიაჯო, პალერმოდან მესაზღვრე და მარია ფარაცი, ვენეციიდან გერმანული ენის მასწავლებელია. პიერო, პაოლო ვილიაჯოს ტყუპი ძმა, იყო პროფესორი პიზას უნივერსიტეტში. ვილიაჯოს ადრეულმა ცხოვრებამ მრავალფეროვანი გამოცდილება მოიცვა; ის მუშაობდა მზარეულად, BBC-ს სპიკერად და გასართობ პროგრამებზე კოსტა კრუიზების გემებზე, ხოლო მოგვიანებით Cosider-ში, სადაც კომპანიის ღონისძიებების ორგანიზება მისმა პერსონაჟმა უგო ფანტოციმ შთაგონება მიიღო. ვილალიოს კარიერაში მოიცავდა სხვადასხვა კრეატიულ საქმიანობას. მან შექმნა დასამახსოვრებელი პერსონაჟები, როგორებიცაა პროფესორი კრანცი, ჯიandomენიკო ფრაქია და განსაკუთრებით, უგო ფანტოცის. მისი კომედია ინოვატორული და სურრეალური იყო, ისარგებლებოდა კომედია დელ'არტე-სგან შთამთნთქმლებით, და იგი იყენებდა ტექნიკებს, როგორიცაა ნოველიზმები, გამოკვებითი прилагательные, მორფოლოგიური შეცდომები და ბიუროკრატიული ტერმინები მის წერილებში. მან написал რამდენიმე сатириული წიგნი უგო ფანტოცის შესახებ, Fantozzi (1971) გაიყიდა მილიონზე მეტი ასლის და მან მიიღო გოგოლის პრიზი მოსკოვში. უგო ფანტოცის პერსონაჟი გადაიზარდა ფართოდ წარმატებულ κινηოგრაფიულ საგაში, ვილალიომ თამაშობდა ფილმში Fantozzi (1975), რეგისორობას осуществлявал ლუციანო სალცე. მან ასევე თანამშრომლობა გა yaptı ფედერიკო ფელინისთან, ლინა ვერtmულერთან, ერმანო ოლმთან, მარიო მონიკელთან და გაბრიელე салვატორესთან ფილმებზე, ხშირად გამოჩნდებოდა დრამატულ როლებში. მისი კარიერის განმავლობაში, ვილალიჯომ მრავალი ჯილდო მიიღო. მას 1990 წელს დავით დი დონატელოს პრემია გადასცეს; 1992 წელს ასევე მიიღო ვერცხლის ნastro d'argento და ვენეციის κινηმატოგრაფიის ფესტივალზე ოქროს ლევიანი იმავე წელს, რაც მისი მთელი ცხოვრების დამსახურების პატივსაცემად იყო. 2000 წელს მან ლუკარნოს κινηმატოგრაფიის ფესტივალზე საპატივრებულო Pardo ჯილდოც მიიღო. ვილალიჯოს კრეატიული ნაწარმოები ფილმებისა და წიგნების გარეთაც გავრცელდა; მან ფაბრიციო დე ანდრესთან ერთად სიმღერებიც დაწერა, მათ შორის 'carlo martello torna dalla battaglia di poitiers' და 'il fannullone', და თეატრალურ წარმოდგენებშიც მიიღო მონაწილეობა, სადაც მოლიერის l'avare -ში არპაგონის როლს ასრულებდა 1996 წელს. მან 1996 წელს სატირულข่าวสาร bulletin striscia la notizia -საც უმასწავლიდა და ადრეულ 1960-იან წლებში ექსპერიმენტალურ და ავანგარდულ ტელეპროგრამებსაც წარმოადგენდა. კრიტიკოსებმა, როგორებიც არიან Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli და Beppe Grillo, მას ბასტერ კიტონი, Charlie Chaplin, Stan Laurel და Oliver Hardy-სთან შეადარეს. პაოლო ვილალიჯო 2017 წლის 3 ივლისს რომში გარდაიცვალა დიაბეტის გართულებების შედეგად.
ტოსკა დაკუინო, იტალიელი მსახიობი, კომიკოსი და ტელეწამყვანი, დაიბადა ნეაპოლში, 1966 წლის 10 ივნისს. მისი მშობლები კლაუდიო და ადელე დაკუინოები არიან. მან კარიერა 15 წლის ასაკში დაიწყო ადგილობრივ ტელეშოუებში მონაწილეობით, სადაც სწრაფად გამოჩნდა სპექტაკლების მიმართ ინტერესი. 19 წლისამებრ რომში გადავიდა, მსახიობობისთვის, რაც მისი ხელობის განვითარებისადმი ერთგულებას ნათელს აჩენს. D'Aquino დაესწრებოდა სილიო დ'ამიკოს სახელობის ეროვნულ დრამატული ხელოვნების აკადემიას და დაამთავრა სილიო დ'ამიკოს დრამატული ხელოვნების აკადემია. მისი ადრეული როლები მოიცავდა მონაწილეობას ფილმებში Fantastico (1986) და Fantastico 7 (1986). მისი κινηოპროექტებში debიუტი შედგა ფილმში Rimini Rimini - Un anno dopo (1988), რის შემდეგაც მიიღო მონაწილეობა ფილმებში Street Kids (1989) და Paganini (1989), რომელიც ცნობილია როგორც Kinski Paganini (1989). 1990-იანი წლების განმავლობაში ხშირად მონაწილეობდა კომედიურ ფილმებში, პოპულარობა კი ტელევიზიით მოიპოვა. მან მთავარი როლი ითამაშა ფილმებში Captain Fracassa's Journey (1990) და Black Holes (1995), ასევე წვლილი შეიტანა ფილმებში The Graduates (1995) და The Cyclone (1996), სადაც განსაკუთრებით იმუშავა ლეონარდო პიერაცონიონთან ერთად. 2000 წლიდან მოყოლებული, D'Aquino-მ ტელევიზიით მუშაობა განაგრძო და სხვადასხვა მხატვრული პროგრამებსა და შოუებში მიიღო მონაწილეობა. 2000-იანი წლების 초քում Giorgio Panariello-სთან ერთად RAI-ის შოუ Torno Sabato -ს თანამძიმედ უმასპინძებდა. 2005 წელს იგი 48-ე გამოცემის თანამძიმე იყო Zecchino d'Oro-ზე. მან 2007 წელს მიიღო მონაწილეობა Notti sul ghiaccio -ში და 2009 წელს Premio Città dei Cavalieri di Malta-ს მესამე გამოცემაში. D'Aquino-მ კულინარიულ საქმიანობაც შეისწავლა, 2013 წელს La terra dei cuochi -ში ასისტენტ-შემოსაზღვრედ მუშაობდა და 2012 წელს MasterChef -ში მიიღო მონაწილეობა. მან 2017 წელს Bake Off Italia Celebrity Edition -ის მეორე გამოცემა მოიგო Francesca Piccolo-სთან ერთად. 2019-დან 2020 წლამდე იგი იყო ხელოვნებათმცოდნე დირექტორი და თანამძიმე Sabaudia Studios Festival-ზე. მას ორჯერ უშუალდა ქორწინება: პირველად ინჟინერი Mauro Gabrielli-სთან, ვინთანაც ვაჟი ჰყავს, სახელად ედუარდო (დაბადებულია 1999 წელს), ხოლო შემდეგ პროდიუსერი Massimo Martino-სთან 2013 წელს, ვინთანაც ვაჟი ჰყავს, სახელად ფრანჩესკო (დაბადებულია 2005 წელს).
ალბანეთი
სომხეთი
არგენტინა
ავსტრია
ავსტრალია
აზერბაიჯანი
ბელგია
ბულგარეთი
ბენინი
ბრაზილია
კანადა
შვეიცარია
ჩილე
კამერუნი
ჩინეთი
კოლუმბია
ჩეხეთი
გერმანია
დანია
დომინიკელთა რესპუბლიკა
ალჟირი
ესტონეთი
ეგვიპტე
ესპანეთი
ფინეთი
საფრანგეთი
გაერთიანებული სამეფო
განა
საბერძნეთი
გვატემალა
უნგრეთი
ინდონეზია
ირლანდია
ისრაელი
ინდოეთი
ერაყი
ირანი
იტალია
იამაიკა
იაპონია
კენია
სამხრეთ კორეა
ყაზახეთი
ლიბანი
ლატვია
მაროკო
მიანმარი (ბირმა)
მალტა
მალავი
მექსიკა
მალაიზია
ნიგერია
ნიკარაგუა
ნიდერლანდები
ნორვეგია
ნეპალი
ახალი ზელანდია
პერუ
ფილიპინები
პაკისტანი
პოლონეთი
პორტუგალია
კატარი
რუმინეთი
სერბეთი
რუსეთი
საუდის არაბეთი
შვედეთი
სლოვენია
სლოვაკეთი
ტაილანდი
ტუნისი
თურქეთი
ტაივანი
უკრაინა
უგანდა
ამერიკის შეერთებული შტატები
ურუგვაი
უზბეკეთი
ვიეტნამი
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
