Stanley Tan Chi jest chińsko-filipińskim talentem, który wykonuje komedię obserwacyjną, a także pracuje jako rysownik, prezenter telewizyjny, felietonista i autor. Jego styl komediowy przyciągnął oddaną sektę podziemną. Pisze kolumnę "One Night Stan" dla strony internetowej FHM Philippines i tworzy blogi wideo dla Spot.ph serii Supado w mieście.
Stanley Augustus Holloway, brytyjski aktor, komik, wokalista i monolog, zdobył uznanie za jego humorystyczne i bohaterskie części na scenie i w filmach, najbardziej znany jako Alfred P. Doolittle w * My Fair Lady *. Podczas kariery, która trwała około siedemdziesięciu lat, stał się również celebrowany za występy i nagrywanie monologów komicznych i piosenek.
Stefan Kramer Solé to chilijski artysta rozrywkowy, zidentyfikowany jako imitator, aktor, komik i spiker. Urodził się w Santiago, Chile, 19 lutego 1982 roku i pochodzi z rodziny o szwajcarsko-niemieckich korzeniach, wywodzącej się z regionu Araucanía, a konkretnie z gminy Los Sauces. Od 2005 roku jest żonaty z piosenkarką Palomą Soto i razem mają czworo dzieci. Kariera Kramera rozpoczęła się w 2002 roku, kiedy wystąpił jako uczestnik programu ¿Cuánto vale el show?, gdzie Enrique Lafourcade dostrzegł jego talent. Niedługo potem zadebiutował jako imitator w programie Noche de Juegos, będącym częścią Ponce Candidato. Jego występy kontynuowano w różnych programach telewizyjnych, takich jak Mekano, Amenaza Real, De Pe a Pá, REC i ponownie w ¿Cuánto vale el show?. Szybko zyskał popularność, osiągając szczególnie duży sukces na Festiwalu Huaso de Olmué w 2006 roku. Zdefiniującym momentem w jego karierze był występ na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Viña del Mar w 2008 roku, gdzie na blisko 90-minutowym występie naśladował około 33 postaci. To zapewniło mu dwa Antorchas (Złoto i Srebro) oraz Gaviota de Plata. Kontynuował wykorzystywanie swoich umiejętności dla efektu komediowego, naśladując kandydatów prezydenckich i Marcelo Bielsa w programie Animal Nocturno w 2009 roku. W 2010 roku współprowadził Halcón y Camaleón z Felipe Camiroagą, słynnie imitując Marcelo Bielsa tłumaczącego rzekomy impas z Prezydentem Sebastián Piñera. Od tamtego czasu otworzył Teletón w 2011 roku i występował na jego ceremoniach zakończenia w latach 2014, 2015, 2016 i 2017, często naśladując znane postacie takie jak Miguel ‘Negro’ Piñera, Sebastián Piñera i Mario Kreutzberger. W 2016 roku Kramer został spikerem własnego programu, Kamaleón, el show de Kramer, i otrzymał zaproszenie do udziału w nowej wersji El Club de la Comedia. Jego naśladowstwa obejmują szeroki zakres postaci chilijskich i międzynarodowych, oddając ich głosy, tony, gesty, osobowości i wyrazistości.
Urodzona w Londynie w 1963 roku, Stella Duffy spędziła lata formowania się na osiedlu socjalnym w Woolwich. Kiedy miała pięć lat, jej rodzina wyemigrowała do Tokoroa, Nowa Zelandia. Jest najmłodsza z siedmiu dzieci, a jej wychowanie obejmowało znaczną ilość czasu spędzonego zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Nowej Zelandii. Na Uniwersytecie Wiktorii w Wellington talent Duffy do pracy twórczej i scenicznej stał się widoczny podczas studiów z literatury angielskiej połączonych z dramaturgią. Kariera Duffy obejmuje szeroki zakres działań artystycznych. Napisała ponad sześćdziesiąt opowiadań i wiele sztuk teatralnych, a także szesnaście powieści od 1994 roku, w tym *Calendar Girl* (1994), *Wavewalker* (1996), *Beneath the Blonde* (1997), *Singling Out The Couples* (1998), *Fresh Flesh* (1999) i *The Room of Lost Things* (2008). Jest znana z serii o Saz Martin, rozpoczynającej się od *Calendar Girl*, która przedstawia prywatnego detektywa. Jej twórczość porusza różne tematy, co widać na przykład w powieściach takich jak *Singling Out The Couples*, która została opcjaowana do filmu, i *The Room of Lost Things*, która znalazła się na długiej liście nominowanych do nagrody Orange Prize w 2004 roku. Duffy przyczyniła się również do antologii fikcji *Tart Noir* (2002), współredagowanej z Val McDermid, i ukończyła niedokończoną powieść Ngaio Marsh, *Money in the Morgue*, w 2018 roku. Adaptowała scenariusz filmowy *State of Happiness* i wystąpiła w serialach *The Bill* (1997) i *Absolution* (2001). Talenty Duffy sięgają komedii i improwizacji – od 1988 roku jest członkinią grupy Spontaneous Combustion. Jest również artystką stowarzyszonej z Improbable. Jej solowy spektakl, *Breaststrokes*, był wystawiany w miastach takich jak Londyn, Belfast, Cardiff, Dublin, York i Amsterdam. Napisała i poprowadziła dokument zatytułowany *Jak napisać romans Mills and Boon* dla programu BBC Time Shift (2008). Praca Duffy spotkała się z uznaniem, w tym Macallan Short Story Dagger Stowarzyszenia Krytyków Policyjnych w 2002 roku za 'Martha Grace', nagrodę CWA Short Story Dagger w 2013 roku za 'Come Away With Me' oraz nagrody Stonewall Writer of the Year w latach 2008 i 2010. Imperium Brytyjskie uhonorowało Stellę Duffy tytułem Oficera (OBE) w 2016 roku. Obecnie mieszka na południe od Tamizy ze swoją partnerką, dramaturgiczką Shelley Silas. Duffy jest również inicjatorką i współdyrektorką kampanii Fun Palaces, której celem jest ułatwianie dzielenia się talentami w lokalnych społecznościach.
Sten-Åke Cederhök, urodzony jako Carlsson 30 stycznia 1913 roku w parafii Båraryd, hrabstwie Jönköping, był uważany za jednego z najukochańszych szwedzkich artystów ludowych XX wieku. Wczesne lata spędził w Göteborgu, opisując siebie jako „3 kg Smålandu i 100 kg Göteborga”, po przeprowadzce tam zaledwie kilka miesięcy po urodzeniu. Karierę Cederhöka rozpoczął w 1929 roku w Alingsås Folkets Park, występując w komedii ludowej zatytułowanej „Kiedy Smes-Erik i Pigg-Jan odwiedzili Amerykę”. Początkowo zyskał uznanie w okolicach Göteborga, ustalając się jako aktor, komik i piosenkarz znany ze swojego charakterystycznego göteborgskiego dialektu. Przez całą swoją karierę Cederhök łączył pracę rozrywkową z regularnym zatrudnieniem. Przed rozpoczęciem kariery artystycznej pracował przez siedem lat w zakładzie metalurgicznym SKF, a później zajmował stanowiska asystenta i inspektora w Urzędzie Pracy do 1970 roku. Często współpracował z Sonyą Hedenbratt i prowadził Hagateatern w pobliżu Järntorget w Göteborgu w latach 40. Od 1958 do 1982 roku prowadził Veckans Revy w Liseberg, będący ważnym miejscem dla jego pracy. Cederhök pisał i występował w popularnych rewii przez większość swojej kariery, często wystawiając je w lokalnej sali tanecznej we Fritsla po osiedleniu się tam w 1935 roku. Telewizja przyniosła Cederhökowi szerszą sławę począwszy od 1963 roku, dzięki występom w serialach takich jak 'Blå gatan' (1966) i 'Jubel i busken' (1968). Być może najbardziej znany jest z roli w długo trwającym programie telewizyjnym Albert & Herbert od 1974 do 1979 roku, u boku Tomasa von Brömssena, w tym specjalnego odcinka świątecznego w 1982 roku. Inne godne uwagi role to gra Sitting Bulla w musicalu 'Annie Get Your Gun' w 1974 roku oraz trasa z folk comedy 'Baldevins Bröllop' w 1979 roku. Cederhök po raz ostatni pokazał się publicznie 20 sierpnia 1989 roku w Liseberg przed publicznością liczącą 18 000 osób. Zmarł 14 stycznia 1990 roku, pozostawiając po sobie spuściznę oddanego zwolennika klubu piłkarskiego GAIS i autora piosenek takich jak 'En Gårdapojk'.
Stéphane De Groodt, urodzony 3 marca 1966 roku w Brukseli, jest belgijskim komikiem i humorystą. Jego rodzina składała się z ojca – inżyniera pracującego w Texaco – oraz matki, która opiekowała się dziećmi niepełnosprawnymi. De Groodt przeżył trudny okres szkolny z powodu dysleksji. Zanim poświęcił się komedii, De Groodt pracował na różnych stanowiskach, w tym jako barman, dziennikarz, asystent marketingu, redaktor, reklamodawca i nawet przez pewien czas jako GO w Club Med. Początkowo aspiracje De Grootta obejmowały karierę zarówno komika, jak i kierowcy wyścigowego. W latach 1985–2000 był zawodowym kierowcą wyścigowym, odnosząc sukcesy we Formule Renault, Formule 3000, Porsche Supercup oraz belgijskim Procar, zdobywając tytuł w BMW Compact Cup. Twórczość De Groodt’a obejmuje serial telewizyjny "File dans ta chambre", który stworzył i współtworzy ze swoją żoną, Odile d'Oultremont, począwszy od 2002 roku. W tym serialu gra Luciena, ojca zajmującego się definicjami. Pojawił się również w serialach telewizyjnych takich jak "Faux Contact" i "Boulevard du Palais", oraz w filmach takich jak "Asterix at the Olympic Games" (2008) i "Asterix and Obelix: God Save Britannia" (2012). Jego poczucie humoru charakteryzuje się absurdem i stylem literackim, co prowadzi do porównań z Raymondem Devosem i Pierre’em Desproges. Napisał książki, w tym "Voyage en absurdie" i "Retour en absurdie". W 2022 roku dołączył do programu radiowego Les Grosses Têtes i obecnie występuje w sztuce Un léger doute . Pojawił się również w filmach takich jak Barbecue , Paris-Willouby , L'Un dans l'autre i Le Jeu . Jego rozstanie z żoną, Odile d'Oultremont, od 2000 roku, nie wpływa na ich współpracę zawodową. Wystąpił w serialu telewizyjnym Lycée Toulouse-Lautrec . W 2020 roku otrzymał nagrodę za najlepszą rolę męską na Festiwalu Komedii Filmowej w Alpe d'Huez.
Stephen Frederick Eustace Frost, angielski aktor i komiks, jest najbardziej znany za pojawienie się na Whether Line Is It Anyway? i dla wielu wspólnych przedsięwzięć z kolegą humorem Markiem Ardenem.
Urodzony 14 października 1965 roku, Stephen John Coogan jest brytyjskim aktorem, komikiem, scenarzystą i producentem. Jego wczesna edukacja obejmowała naukę w Szkole Podstawowej im. St. Thomas More oraz Szkole Średniej im. Cardinal Langley. W 1983 roku zdał egzaminy O-level, a następnie w 1984 roku uzyskał cztery A-level, w tym literaturę angielską, politykę i rząd Wielkiej Brytanii, sztukę oraz studia ogólne. Coogan rozpoczął swoją karierę od prac głosowych w satyrycznym programie kukiełkowym 'Spitting Image' w latach 1988-1992. Prowadził również radiową parodię talk show 'Knowing Me, Knowing You,' która później została zaadaptowana na serial telewizyjny. Styl komediowy Coogana charakteryzuje się niezręcznością i humorem obserwacyjnym, który w szczególności urzeczywistnia się w kreacji i odgrywaniu roli Alana Partridge'a. Postać po raz pierwszy pojawiła się w programie BBC Radio 4 'On the Hour' (1991-1992) i dalej rozwijała się w 'The Day Today' (1994), gdzie wprowadził również takie postacie jak Paul Calf. Serial telewizyjny ‘I’m Alan Partridge’, oparty na ‘Knowing Me, Knowing You’, jeszcze bardziej umocnił popularność Alana Partridge'a. Współpracował z Robem Brydonem przy projektach takich jak 'A Cock and Bull Story' (2005) oraz trwającej serii 'Trip' (2010, 2014, 2017, 2020). W trakcie swojej kariery Coogan otrzymał znaczące uznanie za swoje wkład w rozrywkę. Otrzymał sześć nagród BAFTA w ciągu kariery, wraz z nominacjami do dwóch Oscarów i jednej Złotej Globy. W 1999 roku współzałożył Baby Cow Productions z Henrym Normalem, co jeszcze bardziej poszerzyło jego twórczą działalność. Do jego filmografii należą filmy 'Oficer Probacyjny' i '24-godzinna impreza ludu' (oba z 2002 roku). W szczególności współtworzył, wyprodukował i zagrał w 'Philomenie' (2013), który otrzymał nominacje do Oscara. Zagrał rolę Stana Laurela w 'Stan & Ollie' (2018) i niedawno wcielił się w postać Jimmy’ego Savile’a w dramacie BBC 'The Reckoning’ (2023). Alan Partridge powraca w nowym serialu zatytułowanym ‘I’m Still Alan Partridge,’ kontynuując trwałe dziedzictwo Coogana w komedii.
Steve Edge, angielski wykonawca, który przeszedł z komedii stand-up do aktorstwa i pisania, jest najbardziej znany z występów w takich seriach jak Starlings, Phoenix Nights, The Cup, Wizyta, Peep Show, Madame Blanc Mysteries, i parodia magazine program Star Stories.
Urodzony 3 września 1967 roku, Steve Furst to północnoirlandzki komik, aktor i pisarz z siedzibą w Londynie. Rozpoczął swoją zawodową karierę telewizyjną występem w programie LWT "After Midnight". Na początku kariery pisał dla programu Chrisa Evansa "Power Up" w 1990 roku. Furst zasłynął również jako komik i promotor, tworząc wieczory komediowe takie jak The Double Six Club, The Youth Club i The Regency Rooms. W 1992 roku Furst pomógł założyć "The Heckler", pierwszy brytyjski magazyn komediowy. Furst jest być może najbardziej znany ze swoich występów w komediowym serialu BBC "Little Britain", gdzie pojawiał się w sezonach 1-3. Występuje również jako kabaretowa postać Lenny Beige, persona, która słynnie walczyła w wyborach parlamentarnych w 1997 roku w Putney. Lenny Beige prowadził dwusezonowy program na BBC Choice z różnorodnymi gośćmi i regularnie występował w Regency Rooms na West Endzie w Londynie przez dziesięć sezonów. Guy Chambers był dyrektorem muzycznym i współautorem Lenny'ego Beige, a ich współpraca rozciągnęła się na tworzenie muzyki dla Robbiego Williamsa. Poza tą pracą aktorską Furst wykazał się wszechstronnością, wcielając się w rolę pana Steve Furst nadal jest aktywny w telewizji i teatrze. Ostatnie role to 'I Fought The Law' (2023), 'Serpent Queen', 'A Gentleman In Moscow' oraz 'Still Up'. Pojawił się również w 'Angela Black', 'Manhunt', 'Doc Martin' oraz sezonach 1 & 2 serialu 'Brassic'. Przyjął znaczące role teatralne, takie jak Reverend Parriss w 'Procesie' w Shakespeare’s Globe, Alfred P. Doolittle w 'My Fair Lady', Fagin w 'Oliver!' i Mr Gum w 'Mr Gum & The Dancing Bear'. W 2025 roku wystąpił w reklamie telewizyjnej Heinz baked beans i uruchomi teatr Circle and Star w Hampstead, gdzie pełni również funkcję dyrektora artystycznego pod koniec 2025 roku. Grał także Manitol w trzech seriach sitcomu CBBC 'The Legend of Dick and Dom' oraz wystąpił w licznych reklamach Orange u boku Brennana Browna.
Steven Shehori to kanadyjski specjalista od rozrywki i komik, urodzony w Toronto, Ontario, 28 października 1971 roku. W trakcie swojej kariery zyskał rozpoznawalność jako aktor, dramaturg, dziennikarz, reżyser, komik, autor i pisarz. Będąc zlokalizowanym w Toronto, Kanada, współpracuje ze swoim bratem Danielem, a wspólnie są znani jako The Shehori Brothers. Kariera Shehoriego obejmuje szeroki zakres ról pisarskich i producenckich. W latach 2001–2013 współtworzył jako scenarzysta, reżyser i producent segmentów programy Naked News oraz Naked News TV. W latach 2007–do chwili obecnej przyczynił się do powstania dziesięciu krajowych programów nagród, w tym Genie Awards, Gemini Awards, ACTRA Awards i Writers Guild of Canada Awards. W 2010 roku jego dorobek pisarski obejmuje pracę dla pięciu programów telewizyjnych o zasięgu ogólnokrajowym: Baxter, Out There with Melissa DiMarco, Definitely Not the Opera, This Hour Has 22 Minutes oraz The Hour. Współpracował również przy opracowywaniu komediowego serialu CW Backpackers. Podczas festiwalu Just For Laughs w 2010 roku zaprezentowano 'Stephen Harper The Musical', satyryczną musicalową komedię jego autorstwa, co stanowiło godne uwagi wydarzenie. W 2009 roku wyprodukował i napisał dla dwóch galas Just For Laughs w Massey Hall z udziałem Sarah Silverman, Davida Crossa, Louisa C.K. i Johna Mulaneya; był również producentem programu Just For Laughs Sarah Silverman & Friends, który zgromadził podobnych komików. Shehori nadal pozostaje aktywny w branży rozrywkowej. Jego zatrudnienie w The Huffington Post trwało od 2008 do 2018 roku i obejmowało stanowiska pisarza, redaktora oraz dziennikarza zajmującego się wywiadami z celebrytami. W 2011 roku relacjonował kontrowersje związane z Toronto Catholic School Board. Ponadto, w 2010 roku współpracował z Damonem Lindelofem nad alternatywną adaptacją filmu 'Seks i miasto 2' poprzez proces wywiadu. Od 2012 do 2015 roku był współautorem artykułów dla Entertainment Tonight. W latach 2014–2018 współprowadził podcast komediowy 'You Better DON'T!' z Lisą Schwartzman. Macaulay Culkin zatrudnił go w 2019 roku jako rysownika i starszego pisarza komediowego na swojej satyrycznej stronie internetowej, Bunny Ears. On i jego brat Daniel założyli Sweat Equity Publicity w 2002 roku, obsługując klientów z całych Stanów Zjednoczonych i Kanady. Wyprodukowali ponad 100 występów komediowych na żywo pod nazwą The Shehori Brothers, a ich 'Character Night' ma rekord najdłużej trwającego pokazu w The Second City Toronto. Wspólnie napisali książkę 'Media Whore' w 2017 roku. Shehori otrzymał trzy nominacje do Gemini Award, jedną nominację Dora oraz 15 nominacji do Canadian Comedy Award, z czego wygrał trzy. Prowadzi warsztaty PR zarówno osobiście, jak i przez Zoom.
Stewart Johnson to estoński komik stand-up o amerykańskich korzeniach, urodzony w Wisconsin, USA w 1975 roku. Uznaje się za obywatela Stanów Zjednoczonych i mieszka w Estonii od 28 lat. Pochodzący z Wisconsin, poczuł, że "już widział" Amerykę, kiedy skończyło mu się 20 lat i zaczął poszukiwać innych części świata. W 1991 roku wspomina ogłoszenie niepodległości Estonii i następnie rozwinął przyjaźń z Estończykiem podczas pobytu w letnisku w Stanach Zjednoczonych. Po podróży do Europy na studia w 1996 roku, w 1997 roku odwiedził Estonię na zaproszenie tego przyjaciela. Przyjaciele przestrzegali go przed potencjalnymi niebezpieczeństwami w Estonii w latach 90. i 2000. Podróż Johnsona do Estonii była stopniowa. W 1998 roku odbył krótką wizytę w USA, aby ukończyć edukację, początkowo dążąc do kariery w służbie dyplomatycznej; jednak tego samego roku na stałe przeniósł się z powrotem do Estonii, podróżując jedynie z dwoma walizkami i plecakiem. Początkowo mieszkał w Tartu, drugim pod względem wielkości mieście w Estonii, i uczył się estońskiego oglądając amerykańskie programy telewizyjne z napisami. Wykonuje występy stand-up comedy i lubi opowiadać publiczności o dziwnych wydarzeniach ze swojego życia, często używając suchego humoru. Publiczność chętnie słucha i śmieje się z jego historii. Jest opowiadaczem i mieszkańcem Estonii, występującym na imprezach stand-up comedy organizowanych przez Comedy Estonia oraz biorącym udział w estońskich trasach stand-up comedy. Wspólnie założył trupę Comedy Estonia w 2010 roku i sporadycznie występuje na prywatnych pokazach komediowych. Stewart Johnson zajmował się różnymi pracami, w tym był kasjerem, nauczycielem, doradcą, redaktorem i saksofonistą funk, oraz przez krótki czas pracował jako sprzedawca w wypożyczalni wideo na Południu Stanów Zjednoczonych, gdzie psotnie zamieniał etykiety filmów dla dorosłych. Studiował politykę nuklearną na uniwersytecie. Jego doświadczenia, w tym leczenie z powodu raka jądra zdiagnozowanego kilka lat temu, zainspirowały film “The Chuck Band Show”, luźno oparty na jego historii. Niewiarygodnie, całkowity koszt trzech miesięcy opieki medycznej, w tym 15 lub 16 dni chemioterapii prowadzonej w szpitalu, wyniósł zaledwie 5 euro. Po ślubie z kobietą z Estonii kupił w 2003 roku zabytkowy drewniany dom w Nursipalu i od tamtej pory poświęca mu do dziewięciu miesięcy rocznie, pierwotnie z zamiarem przejścia na emeryturę. Jednak w 2022 roku rząd podjął decyzję o rozszerzeniu obszaru ćwiczeń wojskowych i eksmropriacji jego domu, co skłoniło go do dołączenia do grupy na Facebooku “Obrona Nursipalu”. Mówi po estońsku i wyraża frustrację z powodu postów pro-Kremla w tej grupie, wierząc, że postępowanie rządu w kwestii rozszerzenia było źle przeprowadzone. Przedstawiciele Ministerstwa Obrony dokonali oceny jego ziemi i domu w lutym 2024 roku. Jest przeciwny Rosji i identyfikuje się jako osoba myśląca niezależnie, nie republikanin ani demokrat.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
37
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1
