Stanley Tan Chi is een Chinees-Filipino talent die observationele komedie doet en ook werkt als cartoonist, tv-presentator, columnist en auteur. Zijn unieke komische stijl heeft een toegewijde ondergrondse sekte nagetrokken. Hij legt de kolom "One Night Stan" vast voor de FHM Philippines website en maakt videoblogs voor de serie "Suplado" in de stad.
Stanley Augustus Holloway, een Engelse acteur, komiek, zanger en monoloog, verdiende lof voor zijn humoristische en karaktervolle stukken op het podium en in films, meest beroemd als Alfred P. Doolittle in *My Fair Lady*. Tijdens een carrière van ongeveer zeventig jaar werd hij ook gevierd voor het uitvoeren en opnemen van stripmonologen en liedjes.
Stefan Kramer Solé is een Chileense entertainer, die geïdentificeerd wordt als imitator, acteur, komediant en omroeper. Geboren in Santiago, Chili op 19 februari 1982, komt hij uit een familie met Zwitserse-Duitse afkomst afkomstig uit de Araucanía Regio, specifiek de Los Sauces gemeente. Hij is sinds 2005 getrouwd met zangeres Paloma Soto en samen hebben ze vier kinderen. Kramer's carrière begon in 2002 toen hij verscheen als deelnemer bij ¿Cuánto vale el show?, waar Enrique Lafourcade zijn talent herkende. Kort daarna debuteerde hij als imitator bij Noche de Juegos, onderdeel van Ponce Candidato. Zijn optredens gingen verder op diverse televisieprogramma's, waaronder Mekano, Amenaza Real, De Pe a Pá, REC en opnieuw bij ¿Cuánto vale el show?. Hij verwierf snel bekendheid, met name door significant succes te behalen op het Huaso de Olmué Festival in 2006. Een keerpunt in zijn carrière was zijn optreden op het Internationale Songfestival van Viña del Mar in 2008, waar hij ongeveer 33 personages nadocht in een bijna 90 minuten durende routine. Hiervoor ontving hij twee Antorchas (Oro en Plata) en een Gaviota de Plata. Hij bleef zijn vaardigheden gebruiken voor komisch effect, waarbij hij presidentskandidaten en Marcelo Bielsa nadocht in Animal Nocturno in 2009. In 2010 co-hostte hij Halcón y Camaleón met Felipe Camiroaga, en imiteerde berucht Marcelo Bielsa die een vermeend conflict met president Sebastián Piñera uitlegde. Sindsdien heeft hij de Teletón geopend in 2011 en opgetreden tijdens de slotceremonies in 2014, 2015, 2016 en 2017, waarbij hij vaak prominente figuren nadocht zoals Miguel ‘Negro’ Piñera, Sebastián Piñera en Mario Kreutzberger. In 2016 werd Kramer de omroeper voor zijn eigen show, Kamaleón, el show de Kramer, en werd hij uitgenodigd om deel te nemen aan een nieuwe versie van El Club de la Comedia. Zijn imitatie omvat een breed scala aan Chileense en internationale figuren, waarbij hij hun stemmen, tonen, gebaren, persoonlijkheden en uitdrukkingen vastlegt.
Geboren in Londen in 1963, brachten Stella Duffy's vormende jaren door op een gemeentelijke woonwijk in Woolwich. Toen ze vijf jaar oud was, emigreerde haar familie naar Tokoroa, Nieuw-Zeeland. Ze is het jongste van zeven kinderen en haar jeugd omvatte aanzienlijke tijd zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Nieuw-Zeeland. Aan de Victoria University of Wellington werd Duffy's talent voor creatief werk en podiumpresentatie duidelijk tijdens haar studie Engelse literatuur naast drama. Duffy's carrière omvat een breed scala aan artistieke bezigheden. Ze heeft meer dan zestig korte verhalen en vele toneelstukken geschreven, naast zeventien romans sinds 1994, waaronder Calendar Girl (1994), Wavewalker (1996), Beneath the Blonde (1997), Singling Out The Couples (1998), Fresh Flesh (1999) en The Room of Lost Things (2008). Ze staat bekend om de Saz Martin-serie, die begint met Calendar Girl en een privédetective in de hoofdrol heeft. Haar werk verkent diverse thema's, zoals te zien is in romans als Singling Out The Couples , die voor een film werd aangekocht, en The Room of Lost Things , die op de longlist stond voor de 2004 Orange Prize. Duffy droeg ook bij aan de fictie-anthologie Tart Noir (2002), mede samengesteld met Val McDermid, en voltooide in 2018 Ngaio Marsh's onvoltooide roman, Money in the Morgue . Ze heeft het filmscenario van State of Happiness geadapteerd en verscheen in The Bill (1997) en Absolution (2001). Duffy's talenten strekken zich uit tot comedy en improvisatie, aangezien ze sinds 1988 lid is van Spontaneous Combustion. Ze is ook een geassocieerde kunstenaar bij Improbable. Haar solo show, Breaststrokes , is opgevoerd in steden waaronder Londen, Belfast, Cardiff, Dublin, York en Amsterdam. Ze schreef en presenteerde een documentaire genaamd How to Write a Mills and Boon voor BBC’s Time Shift (2008). Duffy's werk heeft erkenning gekregen, waaronder de Macallan Short Story Dagger van de Crime Writers' Association in 2002 voor 'Martha Grace', de CWA Short Story Dagger Award in 2013 voor 'Come Away With Me', en Stonewall Writer of the Year awards in 2008 en 2010. Het Britse Rijk verleende Stella Duffy in 2016 de eer van Officer (OBE). Momenteel wonend ten zuiden van de rivier met haar partner, toneelschrijver Shelley Silas, is Duffy ook de bedenker en gezamenlijke directeur van de Fun Palaces campagne, gericht op het faciliteren van gratis talentdeling binnen lokale gemeenschappen.
Sten-Åke Cederhök, geboren als Carlsson op 30 januari 1913 in de parochie Båraryd, provincie Jönköping, werd beschouwd als een van Zweden’s meest geliefde volksvertegenwoordigers van de 20e eeuw. Hij bracht zijn vroege jeugd door in Göteborg, waarbij hij zichzelf omschreef als “3 kg Småland en 100 kg Göteborg,” nadat hij daar slechts enkele maanden na zijn geboorte naartoe verhuisde. Cederhök begon zijn carrière in 1929 in Alingsås Folkets Park, met optredens in een volkstheaterkomedie getiteld 'Toen Smes-Erik en Pigg-Jan Amerika bezochten'. Hij verwierf aanvankelijk erkenning rond Göteborg, waar hij zich vestigde als acteur, komiek en zanger, bekend om zijn kenmerkende Göteborgs dialect. Gedurende zijn carrière balanceerde Cederhök entertainmentwerk met regulier werk. Voordat hij artiest werd, werkte hij zeven jaar lang bij de metaalbewerkingsfabriek van SKF en bekleedde hij later functies als assistent en inspecteur bij het Uitkeringsinstituut tot 1970. Hij werkte vaak samen met Sonya Hedenbratt en runde in de jaren '40 Hagateatern nabij Järntorget in Göteborg. Van 1958 tot 1982 exploiteerde hij Veckans Revy bij Liseberg, een belangrijk podium voor zijn werk. Cederhök schreef en speelde in populaire revues gedurende het grootste deel van zijn carrière, vaak met optredens in de plaatselijke danszaal in Fritsla nadat hij zich daar in 1935 had gevestigd. Televisie bracht Cederhök bredere bekendheid vanaf 1963, met optredens in series zoals 'Blå gatan' (1966) en 'Jubel i busken' (1968). Hij is wellicht het best bekend om zijn rol in de langlopende televisieshow Albert & Herbert van 1974 tot 1979, samen met Tomas von Brömssen, inclusief een kerstspecial in 1982. Andere opmerkelijke rollen waren het spelen van Sitting Bull in de musical 'Annie Get Your Gun' in 1974 en het toeren met de volkskomedie 'Baldevins Bröllop' in 1979. Cederhök maakte zijn laatste publieke optreden op 20 augustus 1989, bij Liseberg voor een publiek van 18.000 mensen. Hij overleed op 14 januari 1990 en liet een nalatenschap achter als toegewijde supporter van de GAIS voetbalclub en auteur van liedjes zoals 'En Gårdapojk'.
Stéphane De Groodt, geboren op 3 maart 1966 in Brussel, is een Belgische komiek en humorist. Zijn familie bestond uit een vader die ingenieur was en werkte bij Texaco, en een moeder die zorgde voor kinderen met een beperking. De Groodt ervoer een moeilijke schoolperiode door dyslexie. Voordat hij zich aan de komedie wijdde, had De Groodt diverse banen bekleed, waaronder barman, journalist, marketingassistent, redacteur, adverteerder en zelfs een verblijf als GO bij Club Med. Aanvankelijk streefde hij ernaar zowel comedian als racecoureur te worden. Van 1985 tot 2000 was hij professioneel racecoureur en behaalde succes in Formula Renault, Formula 3000, Porsche Supercup en de Belgische Procar, waarbij hij de BMW Compact Cup titel won. De creatieve output van De Groodt omvat de televisieserie , die hij in 2002 creëerde en mede schrijft met zijn vrouw, Odile d'Oultremont. In deze serie vertolkt hij Lucien, een vader die definities adresseert. Hij is ook verschenen in televisieseries zoals en , en films zoals (2008) en (2012). Zijn humor wordt gekenmerkt door absurditeit en een literaire stijl, wat vergelijkingen oproept met Raymond Devos en Pierre Desproges. Hij heeft boeken geschreven, waaronder 'Voyage en absurdie' en 'Retour en absurdie'. Hij werd in 2022 lid van de radioprogramma Les Grosses Têtes en speelt momenteel in het toneelstuk Un léger doute . Hij is ook te zien in films zoals Barbecue , Paris-Willouby , L'Un dans l'autre en Le Jeu . Zijn scheiding van zijn vrouw, Odile d'Oultremont, sinds 2000, heeft geen invloed op hun professionele samenwerking. Hij speelde in de tv-serie Lycée Toulouse-Lautrec . Hij ontving in 2020 de prijs voor Beste Mannelijke Vertolking op het Alpe d'Huez Comedy Film Festival.
Stephen Frederick Eustace Frost, een Engelse acteur en stripverhaal, wordt het meest erkend voor het verschijnen op Whose Line Is It Anyway? en voor een aantal joint ventures met collega-humorist Mark Arden.
Geboren op 14 oktober 1965, is Stephen John Coogan een Brits acteur, komiek, scenarioschrijver en producent. Zijn vroege opleiding omvatte het bijwonen van de St. Thomas More Roman Catholic Primary School en de Cardinal Langley Roman Catholic High School. Hij behaalde O-levels in 1983 en vervolgens vier A-levels in 1984, waaronder Engelse literatuur, Britse regering en politiek, Kunst en Algemene studies. Coogan begon zijn carrière met stemwerk voor de satirische poppenshow 'Spitting Image' van 1988 tot 1992. Hij presenteerde ook de radio-nep-talkshow 'Knowing Me, Knowing You,' die later werd verwerkt tot een televisieserie. Coogan’s komische stijl wordt gekenmerkt door onhandigheid en humor gebaseerd op observaties, het meest treffend belichaamd in de creatie en vertolking van Alan Partridge. Het personage verscheen voor het eerst op BBC Radio 4's 'On the Hour' (1991-1992) en bleef zich verder ontwikkelen in 'The Day Today' (1994), waar hij ook personages als Paul Calf introduceerde. ‘I’m Alan Partridge’, een televisieserie gebaseerd op ‘Knowing Me, Knowing You’, bevestigde de populariteit van Alan Partridge verder. Hij heeft samengewerkt met Rob Brydon aan projecten zoals 'A Cock and Bull Story' (2005) en de voortdurende 'Trip'-serie (2010, 2014, 2017, 2020). Gedurende zijn carrière heeft Coogan aanzienlijke erkenning gekregen voor zijn bijdragen aan de entertainmentindustrie. Coogan ontving zes BAFTA Awards door de jaren heen, samen met nominaties voor twee Academy Awards en één Golden Globe Award. Hij co-fondeerde Baby Cow Productions met Henry Normal in 1999, waarmee hij zijn creatieve output verder uitbreidde. Zijn filmcredits omvatten 'The Parole Officer' en '24 Hour Party People' (beide 2002). Opmerkelijk is dat hij mede-schreef, produceerde en speelde in 'Philomena' (2013), die Academy Award nominaties opleverde. Hij vertolkte Stan Laurel in 'Stan & Ollie' (2018) en speelde onlangs Jimmy Savile in de BBC-dramaserie 'The Reckoning’ (2023). Alan Partridge keert terug voor een nieuwe serie, getiteld ‘I’m Still Alan Partridge,’ waarmee Coogans blijvende nalatenschap in de komedie voortzet.
Geboren op 3 september 1967, is Steve Furst een Noord-Ierse komiek, acteur en schrijver gevestigd in Londen. Hij begon zijn professionele televisiecarrière met een optreden in LWT’s After Midnight. In het begin van zijn carrière schreef hij voor Chris Evans' Power Up show in 1990. Furst vestigde zich ook als stand-up comedian en promotor, en creëerde comedy nights zoals The Double Six Club, The Youth Club en The Regency Rooms. In 1992 hielp Furst bij de start van The Heckler, het eerste comedy magazine in Groot-Brittannië. Furst staat wellicht het best bekend om zijn optredens in de BBC komedieserie Little Britain, waar hij verscheen in seizoenen 1 tot en met 3. Hij treedt ook op als de cabaretkarakter Lenny Beige, een persona die berucht is geworden door de algemene verkiezingen van 1997 in Putney te hebben uitgevochten. Lenny Beige presenteerde een tweeserieprogramma op BBC Choice, met diverse gasten, en trad consequent op in de Regency Rooms in Londens West End over tien seizoenen. Guy Chambers was Lenny Beige's muzikaal directeur en co-schrijver, en hun samenwerking breidde zich uit tot bijdragen aan het werk van Robbie Williams. Naast dit karakterwerk heeft Furst veelzijdigheid getoond, door Mr. Steve Furst is nog steeds actief in televisie en theater. Recente rollen zijn te vinden in 'I Fought The Law' (2023), 'Serpent Queen', 'A Gentleman In Moscow', en 'Still Up'. Hij verscheen ook in 'Angela Black', 'Manhunt', 'Doc Martin', en seizoenen 1 & 2 van 'Brassic'. Hij heeft belangrijke theaterrollen op zich genomen, waaronder Reverend Parriss in 'The Crucible' bij Shakespeare’s Globe, Alfred P. Doolittle in 'My Fair Lady', Fagin in 'Oliver!', en Mr Gum in 'Mr Gum & The Dancing Bear'. In 2025 verscheen hij in een Heinz gebakken bonen televisie reclame, en zal hij het Circle and Star Theatre in Hampstead lanceren, waar hij ook als Artistiek Directeur fungeert, aan het einde van 2025. Hij speelde ook Manitol in drie series van de CBBC sitcom The Legend of Dick and Dom, en verscheen in talloze commercials voor Orange samen met Brennan Brown.
Steve Edge, een Engelse performer die overstapte van stand-up comedy naar acteren en schrijven, staat het meest bekend om zijn optreden in series als Starlings, Phoenix Nights, The Cup, The Visit, Peep Show, The Madame Blanc Mysteries, en het parody magazineprogramma Star Stories.
Steven Shehori is een Canadees entertainmentprofessional en komiek, geboren in Toronto, Ontario op 28 oktober 1971. Gedurende zijn carrière heeft hij bekendheid verworven als acteur, toneelschrijver, journalist, regisseur, komiek, auteur en schrijver. Gebaseerd in Toronto, Canada, werkt hij samen met zijn broer Daniel, en samen staan ze bekend als The Shehori Brothers. Shehori's carrière omvat een breed scala aan schrijvers- en productierollen. Tussen 2001 en 2013 droeg hij bij als schrijver, regisseur en segmentproducent voor zowel Naked News als Naked News TV. Hij leverde bijdragen aan tien nationale awardshows tussen 2007 en heden, waaronder de Genie Awards, Gemini Awards, ACTRA Awards en Writers Guild of Canada Awards. Tijdens 2010 omvatten zijn schrijfaantekeningen werk voor vijf nationale televisieprogramma's: Baxter, Out There with Melissa DiMarco, Definitely Not the Opera, This Hour Has 22 Minutes en The Hour. Hij assisteerde ook bij de ontwikkeling van de CW comedy serie Backpackers. Het Just For Laughs festival toonde 'Stephen Harper The Musical', een satirische muzikale komedie creatie van hem, wat een opmerkelijke gebeurtenis in 2010 markeerde. Hij produceerde en schreef voor twee Massey Hall Just For Laughs galas in 2009, met Sarah Silverman, David Cross, Louis C.K. en John Mulaney; hij diende ook als producent voor Just For Laughs’ Sarah Silverman & Friends, dat vergelijkbare comedians omvatte. Shehori is actief gebleven in de entertainmentindustrie. Zijn dienstverband bij The Huffington Post omvatte de periode van 2008 tot 2018, met rollen als schrijver, redacteur en celebrity-interviewer. Hij berichtte in 2011 over de controverse rond het Toronto Catholic School Board. Verder werkte hij in 2010 samen met Damon Lindelof aan een alternatieve bewerking van 'Sex and the City 2' via een interviewproces. Van 2012 tot 2015 was hij contributing writer voor Entertainment Tonight. Van 2014 tot 2018 co-hostte hij de comedy podcast 'You Better DON'T!' met Lisa Schwartzman. Macaulay Culkin’s satirische website, Bunny Ears, stelde hem in 2019 aan als cartoonist en senior comedy writer aan. Hij en zijn broer Daniel richtten in 2002 Sweat Equity Publicity op, dat klanten bedient in de VS en Canada. Ze hebben meer dan 100 live comedy shows geproduceerd onder de naam The Shehori Brothers, en hun 'Character Night' staat bekend als de langstlopende productie bij The Second City Toronto. Ze schreven samen het boek 'Media Whore' in 2017. Shehori heeft drie Gemini Award nominaties ontvangen, een Dora nominatie en 15 Canadian Comedy Award nominaties, waarvan hij er drie won. Hij geeft zowel persoonlijk als via Zoom publiciteitsworkshops.
Stewart Johnson is een Estische stand-up comedian met Amerikaanse roots, geboren in Wisconsin, VS, in 1975. Hij identificeert zich als Amerikaans staatsburger en woont al 28 jaar in Estland. Oorspronkelijk afkomstig uit Wisconsin, voelde hij dat hij 'het al gezien had' van Amerika toen hij 20 was en zocht hij naar andere delen van de wereld te verkennen. In 1991 herinnert hij zich de onafhankelijkheidsverklaring van Estland en ontwikkelde vervolgens een vriendschap met een Est tijdens een zomerkamp in de Verenigde Staten. Na een reis naar Europa om in 1996 te studeren, bezocht hij in 1997 Estland op uitnodiging van die vriend. Vrienden waarschuwden hem voor mogelijke gevaren in Estland tijdens de jaren '90 en 2000. Johnson's reis naar Estland was geleidelijk. Tijdens 1998 maakte hij een korte terugkeer naar de VS om zijn opleiding af te ronden, aanvankelijk met het doel een carrière in de Buitenlandse Dienst na te streven; echter verhuisde hij datzelfde jaar permanent terug naar Estland, met slechts twee koffers en een rugzak. Aanvankelijk woonde hij in Tartu, Estlands op één na grootste stad, en leerde Ests door naar Amerikaanse tv-programma's met ondertitels te kijken. Hij doet aan stand-up comedy en geniet ervan om bizarre gebeurtenissen uit zijn leven aan het publiek te vertellen, vaak met een droge humor. Het publiek vindt het leuk om naar zijn verhalen te luisteren en erom te lachen. Hij is een verteller en inwoner van Estland, die optreedt bij stand-up comedy evenementen georganiseerd door Comedy Estonia en deelneemt aan Estse stand-up comedy tours. Hij was in 2010 medeoprichter van de Comedy Estonia troupe en treedt af en toe op tijdens privé comedy shows. Stewart Johnson heeft diverse banen bekleed, waaronder kassier, leraar, counselor, redacteur en funk-saxofonist, en kortstondig gewerkt als videotheekbediende in het Amerikaanse Diepe Zuiden, waar hij stiekem de labels op volwassenenfilms verwisselde. Hij studeerde nucleaire politiek aan de universiteit. Zijn ervaringen, waaronder zijn medische behandeling voor testikelkanker die enkele jaren geleden werd vastgesteld, vormden de inspiratie voor de film “The Chuck Band Show,” losjes gebaseerd op zijn verhaal. Opmerkelijk genoeg bedroeg de totale kosten voor drie maanden medische zorg, inclusief 15 of 16 dagen ziekenhuisgebaseerde chemotherapie, slechts 5 euro. Na zijn huwelijk met een Estse vrouw kocht hij in 2003 een vintage houten huis in Nursipalu en heeft sindsdien tot negen maanden per jaar daar gewoond, oorspronkelijk met de intentie om met pensioen te gaan. In 2022 besloot de overheid echter een militair oefengebied uit te breiden en zijn woning te onteigenen, waardoor hij lid werd van de Facebook-groep “Defend Nursipalu.” Hij spreekt Ests en heeft frustratie geuit over pro-Kremlin berichten binnen die groep, ervan overtuigd dat de aanpak van de uitbreiding door de overheid slecht is verlopen. Vertegenwoordigers van het Ministerie van Defensie hebben in februari 2024 zijn land en huis getaxeerd. Hij is tegen Rusland en beschouwt zichzelf als een onafhankelijke denker, noch Republikein noch Democraat.
Albanië
1
Armenië
2
Argentinië
36
Oostenrijk
27
Australië
52
Azerbeidzjan
1
Bangladesh
1
België
13
Bulgarije
57
Benin
2
Bolivia
1
Brazilië
27
Wit-Rusland
2
Canada
125
Democratische Republiek Congo
3
Zwitserland
17
Ivoorkust
1
Chili
15
Kameroen
1
China
8
Colombia
4
Cuba
4
Tsjechië
7
Duitsland
188
Denemarken
17
Dominicaanse Republiek
1
Algerije
2
Ecuador
2
Estland
5
Egypte
10
Spanje
74
Ethiopië
1
Finland
15
Frankrijk
214
Verenigd Koninkrijk
365
Georgië
1
Ghana
3
Griekenland
18
Guatemala
1
Kroatië
2
Haïti
1
Hongarije
7
Indonesië
23
Ierland
31
Israël
10
India
47
Irak
3
Iran
6
IJsland
4
Italië
136
Jamaica
1
Japan
37
Kenia
3
Korea, Zuid
20
Kazachstan
3
Libanon
5
Sri Lanka
1
Litouwen
1
Letland
1
Marokko
17
Myanmar
1
Malta
1
Malawi
2
Mexico
28
Maleisië
7
Nigeria
19
Nicaragua
2
Nederland
2
Noorwegen
12
Nepal
3
Nieuw-Zeeland
9
Peru
2
Filipijnen
35
Pakistan
7
Polen
8
Portugal
7
Qatar
1
Roemenië
1
Servië
4
Rusland
9
Saudi-Arabië
4
Zweden
101
Singapore
3
Slovenië
4
Slowakije
2
El Salvador
1
Syrië
1
Thailand
2
Tunesië
4
Turkije
5
Taiwan
1
Oekraïne
11
Oeganda
7
Verenigde Staten
213
Uruguay
4
Oezbekistan
1
Venezuela
5
Vietnam
1
Zuid-Afrika
3
Zimbabwe
1
