Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na E Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 49-60 z 79 komików
Elisabeth Volkmann (1936–2006), komiczka (Niemcy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Elisabeth Volkmann

Elisabeth Volkmann, eine deutsche Darstellerin und Komikerin, erlangte größte Bekanntheit durch ihre Mitwirkung in der absurden Fernsehkomödie Klimbim, die von 1973 bis 1979 lief und ein Milionenpublikum in Deutschland erreichte. Später lieh sie der Figur Marge Simpson ihre Stimme für die deutsche Synchronisation von The Simpsons. Sie wurde in Essen geboren und verstarb in München.

Elke Winkens, komiczka (Niemcy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Elke Winkens

Elke Winkens, niemiecka aktorka, urodziła się 25 marca 1970 roku w Linnich i obecnie ma 56 lat. Panieńskie nazwisko aktorki to Fischer, a jej rodzina często się przeprowadzała z powodu pracy jej ojca jako niemieckiego inżyniera, co zaowocowało dzieciństwem spędzonym w Ratheim, Hückelhoven w Niemczech, a także w Holandii, Belgii i Afryce. Mieszka w kilku miejscach, w tym w Düsseldorfie, Salzburgu, Wiedniu i Berlinie, i posiada pozwolenia na pracę w Unii Europejskiej. Wczesna edukacja Elke Winkens rozpoczęła się od lekcji baletu w wieku sześciu lat i występów na scenie w wieku dziewięciu. W latach 1978–1986 prowadziła karierę zawodowej gimnastyczki, osiągając liczne zwycięstwa na ćwiczeniach podłodze. Kontynuowała studia na stypendium w London Studio Centre School w latach 1989–1991, a następnie w Musical School am Theater an der Wien w Wiedniu w latach 1991–1994, gdzie uzyskała państwowy dyplom z śpiewu, tańca i aktorstwa. Brała udział w produkcjach tanecznych i teatralnych jako "Tanzmariechen" dla KG Roathemer Wenk. Elke Winkens dołączyła do grupy kabaretowej Die Hektiker, zyskując rozgłos telewizyjny dzięki ich pracy. Pojawiła się w różnych serialach telewizyjnych, w tym w Cell-O-Fun (1996-1997), One (1998) oraz szczególnie zapamiętana jest za rolę Niki Herzog w Inspector Rex od 2002 do 2004 roku, co przyniosło jej przełomowy sukces w Niemczech. Od 2000 roku wystąpiła w licznych filmach i programach telewizyjnych, w tym w Arschkalt (2010), gdzie grała Lieke, oraz w Adel dich (2010), wcielając się w rolę Corony Gräfin von Hepp. W 2025 roku zagrała znaczącą rolę w filmie *How to Be Normal and the Oddness of the Other World*; ta produkcja została następnie wybrana do prezentacji w sekcji Perspectives na 75. Berlinale. W 2026 roku otrzymała austriacką nagrodę filmową za najlepszą rolę drugoplanową za ten film i została nominowana do nagrody Romy jako Najpopularniejsza Aktorka Filmowa.

Elliott Kalan, komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Elliott Kalan

Elliott Charles Kalan, amerykański komik, pracował jako scenarzysta, a następnie główny pisarz w The Daily Show z Jonem Stewartem w latach 2008-2014 i zajmował te same stanowiska dla Mystery Science Theater 3000 w latach 2017-2018. Pisze również komiksy i współprowadzi podcast The Flop House.

Emilio Disi (1943–2018), komik (Argentyna) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Argentyna

Emilio Disi

Emilio Disi, urodzony jako Emilio Roberto Parada 2 stycznia 1943 roku w Buenos Aires, był argentyńskim aktorem, którego kariera trwała prawie pięć dekad. Rozpoczął swoją przygodę z rozrywką w 1959 roku programem Historia de jóvenes i kontynuował aktywną pracę od 1968 do 2017 roku. Jego artystyczne nazwisko, „Disi”, zostało wybrane losowo z książki telefonicznej, pochodziło od numeru optyki o nazwie 'Óptica Disi'. Zmarł w Buenos Aires 14 marca 2018 roku w wieku 75 lat po walce z rakiem płuc. Przez całą swoją karierę Disi wystąpił w licznych filmach i serialach telewizyjnych. Jego wczesne role to m.in. El Tobogán (1971), Los Golpes bajos (1974) i La Aventura explosiva (1977). Znaczną rozpoznawalność zyskał dzięki roli w Los hijos de López (1980) i wystąpił w kilku udanych filmach w latach 80., takich jak El telo y la tele (1985), Los bañeros más locos del mundo (1987) i Bañeros II, la playa loca (1989). Pojawił się również w serii filmów Los Extermineitors u boku Guillermo Francelli, choć nie wziął udziału w dwóch ostatnich filmach z powodu sporu z Francellą. W jego pracy telewizyjnej znalazły się role w Dinamitados (2004), Tercer tiempo (2003) i 099 Central (2002), a także występy w programie Susana Giménez (1998), gdzie często odgrywał Mariano Garipetti w skeczu „Susana Spadafucile”. Talent komediowy Disiego błyszczał w różnych rolach, w tym w występach w Stress (1990 i 1998) oraz Rompeportones (1998). Podjął się również roli Emilio Iturralde w Iturralde, Los (2000), i wystąpił w Todas las azafatas van al cielo (2002) i Soy tu karma (2017). Później w swojej karierze zagrał w Muerte en Buenos Aires (2014) i Los únicos (2011), oraz wziął udział w Todos contra Juan (2008), grając samego siebie. Występował również w sztuce teatralnej La jaula de las locas od 2008 do 2009 roku. Jego ostatni występ miał miejsce w 2017 roku.

Emma Molin, komiczka (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Emma Molin

Emma Molin, urodzona 16 maja 1979 roku w Västerhaninge, jest szwedzką aktorką, komikiem, reżyserką, scenarzystką i prowadzącą programów. Ugruntowała swoją pozycję jako ważna postać w szwedzkim krajobrazie rozrywkowym od 1997 roku, kiedy dołączyła do grupy komediowej Grotesco. Jako członkini Grotesco zarówno pisze, jak i występuje, przyczyniając się do ich charakterystycznego stylu humoru. Jej zaangażowanie w Grotesco rozpoczęło się na początku kariery, co stanowiło znaczący punkt wyjścia jej zawodowej drogi. Wszechstronność Molin jest widoczna w różnych mediach. Poprowadziła prestiżowe wydarzenia, takie jak wręczenie nagród Grammis, współprowadząc je w 2018 roku z Amandą Ooms, oraz Gulbaggegalan w latach 2019 i 2020 na SVT. Oprócz ról telewizyjnych i filmowych, aktorka brała udział w komediowym programie Kanal5 'Partaj' i wystąpiła w programie Sveriges Radio ‘Pang Prego.’ Widziano ją także w programach telewizyjnych takich jak 'Labyrint,' 'Robins' i 'Scoop,' oraz w filmach 'Puss' i 'The Stig-Helmer Story.' Ponadto, w 2018 roku wyreżyserowała i napisała odcinek Grotesco zatytułowany 'Ladies Night', produkcję skupiającą się na nierównościach płci w zawodzie komika. W 2022 roku wyreżyserowała również film 'Göta kanal 4 – Vinna eller försvinna'. Od 2013 do 2015 roku Molin pełniła ważną rolę w serii Sveriges Radio UR "Livet i Bokstavslandet." Dołączyła do Hanny Dorsin do programu "På spåret" w 2018 roku, a następnie współprowadziła P3 Guld w 2021 roku, który odbył się w hotelu z powodu ograniczeń związanych z COVID-19. Wielokrotnie pojawiała się również w programie typu game show "Alla mot alla." Jej życie prywatne obejmowało małżeństwo z Jakobem Setterbergiem, innym członkiem Grotesco, z którym ma dwoje dzieci; rozwiedli się w 2020 roku. W 2018 roku prowadziła program "Sommar i P1," dzieląc się spostrzeżeniami na temat swojego życia i kariery.

Enrique Alejandro Pinti (1939–2022), komik (Argentyna) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Argentyna

Enrique Alejandro Pinti

Enrique Pinti, urodzony 7 października 1939 roku w Buenos Aires, był argentyńskim aktorem i komikiem o wszechstronnej karierze obejmującej teatr, film, telewizję i pisarstwo. Zmarł w Buenos Aires 27 marca 2022 roku w wieku 83 lat. Praca Pintiego obejmowała różne role, w tym aktora, humorystę, reżysera teatralnego, scenarzystę, pisarza i dramatopisarza; pisał zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Jego wczesne studia obejmowały przygotowania do zostania nauczycielem języka hiszpańskiego, literatury i łaciny, a później uczył Historii Teatru, kształcąc studentów takich jak Mario Pasik. Styl komediowy Pintiego charakteryzował się długimi monologami na temat argentyńskiej polityki i historii, prezentowanymi w szybkim tempie i często zawierającymi wulgaryzmy oraz obelgi. Segmenty muzyczne były zintegrowane z tymi występami. Jego pokazy często postrzegano jako alternatywne źródło informacji o przeszłości i teraźniejszości Argentyny. Uważany jest za jedną z czołowych postaci gatunku café-concert w regionie Río de la Plata, obok Antonio Gasalla i Carlosa Perciavalle. Znaczące produkcje to "Salsa Criolla" (początek lat 90.) i "Candombe Nacional", które odniosły znaczny sukces. W trakcie swojej kariery występował w licznych programach, w tym Historias recogidas (1973-1975), El show de Enrique Pinti (1980-1981), Vote Pinti (1983) i Antes de que me olvide (2010). Poza sceną, Pinti wystąpił w kilku argentyńskich filmach, wcielając się zarówno w satyryczne, jak i tragiczne postacie. Zagrał w takich tytułach jak & Juan que reía (1976), Esperando la carroza (1985), Flop (1990), Perdido por perdido (1993), Tango (1998) i Arregui, la noticia del día (2001). Współpracował również z programami telewizyjnymi takimi jak & La Botica del Ángel , Casino i La luna de canela , począwszy od 1969 roku. Pinti adaptował sztuki teatralne, w tym & Chicago , Filomena Marturano , Yo quiero a mi mujer i Los locos Addams , oraz piosenki z & The Young Frankenstein . Przyjął również role w komediach muzycznych takich jak & Hairspray , The Producers i Anything Goes . Został hospitalizowany w Buenos Aires 5 marca 2022 roku z powodu powikłań cukrzycy, tuż przed śmiercią. Jego współpraca z Antonio Gasallą, współtworzenie wszystkich programów Gasalli od 1973 do początku lat 80., jeszcze bardziej umocniła jego pozycję w argentyńskiej rozrywce.

Enrique San Francisco (1955–2021), komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Enrique San Francisco

Quique San Francisco, znany również jako Rogelio Enrique San Francisco Cobo, był hiszpańskim aktorem i komikiem. Urodził się w Madrycie 10 marca 1955 roku i zmarł tam 1 marca 2021 roku na zapalenie płuc po okresie hospitalizacji z powodu ciężkiego obustronnego zapalenia płuc. Jego rodzicami byli aktorzy Vicente Haro i Enriqueta Cobo (Queta Ariel), a bratem Vicente Haro Vidal. Dzieciństwo spędził w Barcelonie z matką. San Francisco rozpoczął karierę aktorską w młodym wieku, występując w reklamach jako sześcioletni i następnie w programie Televisión Española Santi, botones de hotel w wieku dziesięciu lat w 1965 roku. Debiutował na scenie teatralnej dwa lata później w Sen nocy letniej , a następnie wystąpił w Frankie i wesele (1965). Od 1975 roku poświęcił się aktorstwu, krótko dołączając do Madryckiego Studia Aktorskiego, zanim przeniósł się do Madrytu tego samego roku. Wystąpił w dwóch odcinkach El pícaro w reżyserii Fernando Fernán Gómez w 1975 roku. W latach 70. i na początku lat 80. był aktywny w kinie, szczególnie w gatunku 'cine quinqui', występując w filmach w reżyserii Eloy de la Iglesia, takich jak Navajeros (1980), Colegas (1982) i El pico (1983). Pojawił się również w filmach takich jak Ernesto (1979) i Maravillas (1981). Kariera San Francisco obejmowała film, telewizję, teatr i radio. Pożyczył swój głos nagraniom Loquillo y Trogloditas i La Fuga, a także wystąpił w teledyskach Rosario Flores i innych artystów. W latach 2001–2008 grał rolę Tinína w popularnym serialu telewizyjnym Cuéntame cómo pasó . Brał również udział w programach takich jak El club de la comedia i No somos nadie . Otrzymał dwie nominacje do nagrody Goya za najlepszą rolę drugoplanową, w 1990 roku za Orquesta Club Virginia i w 1993 roku za El baile del pato . Jego ostatnie role filmowe to 4 latas (2017) i Sin rodeos (2018). Był członkiem Akademii Filmowej i miał talent do śmiania się z samego siebie. Pamiętany jest za swoje wkład w hiszpański humor i aktorstwo, a Mariano Barroso opisał go jako 'grandísimo actor, vulnerable, brillante y querido por todos'.

Enrique Serrano (?–1965), komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Enrique Serrano

Serrano rozpoczął swoją karierę w wieku jedenastu lat około 1902 roku, występując w trupie Humberto Zurlo w 'Tranquera'. Pracował również jako scenograf i mistrz rekwizytów dla zespołu Pepe Podestá, oraz występował w cyrkach pod pseudonimami Tony Tranquerita i Pierrot Saltarín. Uczęszczał do Teatru Dziecięcego Labardén, co świadczyło o jego wczesnym zaangażowaniu w aktorstwo. Kariera filmowa Serrana rozpoczęła się w 1910 roku od filmu "La batalla de Maipú", a następnie w 1916 roku pojawił się w kolejnym filmie niemym, "Hasta después de muerta". W latach 1935–1964 wystąpił w około 40 filmach, grając główne role w takich produkcjach jak "Muchachas que estudian" (1939) i "Así es la vida" (1939). Na przestrzeni całej kariery zagrał w ponad 80 filmach, w tym w "El alma del bandoneón" w 1935 roku. Często grał postacie "chantas" lub oszustów, co przyczyniło się do jego komediowego wizerunku. Podczas Złotej Ery argentyńskiego kina zagrał w ponad 30 filmach między 1940 a 1955 rokiem. Pojawił się w popularnym filmie "Los martes, orquídeas" z Mirthą Legrand w 1941 roku i często współpracował z reżyserem Manuelem Romero oraz komikiem Niní Marshall. Serrano był uważany za jednego z najwybitniejszych aktorów komediowych w klasycznym argentyńskim kinie i znany ze swoich komicznych kreacji. Pracował intensywnie dla wytwórni Lumiton i wystąpił w licznych filmach w latach 40. i 50., w tym w Un hombre solo no vale nada (1949). Jego ostatni występ filmowy miał miejsce w Cuidado con las colas w 1964 roku. Był częścią zespołu Florencio Parravicini, obok Roberto Casaux i Guillermo Battaglia. Zmarł w Buenos Aires 20 grudnia 1965 roku w wieku 74 lat. Pamiętany jest za swój wkład w argentyńskie kino i pozostawił po sobie córkę, aktorkę Tinę Serrano.

Enzo Iacchetti, komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Enzo Iacchetti

Vincenzo Iacchetti, znany zawodowo jako Enzo Iacchetti, jest włoskim artystą z różnorodną karierą obejmującą stand-up comedy, aktorstwo, prowadzenie programów telewizyjnych i śpiewanie. Urodził się 31 sierpnia 1952 roku w Castelleone, a dzieciństwo spędził w Maccagno, w prowincji Varese. Jego rodzicami byli Antonio (1918-1975) i Maria (1926-2016). Wczesnymi inspiracjami byli Adriano Celentano, Giorgio Gaber i Enzo Jannacci, co skłoniło go do rozpoczęcia występów w teatrze kościelnym. Podróż zawodowa Iacchettiego rozpoczęła się od występów w pizzeriach i restauracjach na imprezach takich jak chrzciny i wesela. Studiował księgowość, ale nie podjął jej jako kariery, zamiast tego angażując się w działalność polityczną jako komunista i nawet pełniąc funkcję wybranego radnego miejskiego w 1971 roku. W latach 1976–1978 pracował jako pracownik obsługi granicznej dla biura podróży Globus w Lugano. W 1978 roku objął rolę programistę i prowadzącego wywiady w Radiu Tresa, zajmując się wszystkimi obowiązkami programowymi. Jego kariera komediowa nabrała rozpędu pod koniec 1978 roku, kiedy zaczął występować w klubie Derby w Mediolanie wraz z innymi komikami, takimi jak Francesco Salvi, Giorgio Faletti, Walter Valdi, Giobbe Covatta, Malandrino e Veronica oraz I Gatti di Vicolo Miracoli, współpraca ta trwała do 1985 roku. Pojawienie się Iacchettiego w telewizji nastąpiło w 1981 roku w programie Il Sabato dello Zecchino. Szeroką popularność zdobył we wczesnych latach 90. dzięki występom w programie Maurizio Costanzo Show, gdzie zasłynął ze swoich charakterystycznych piosenek typu "bonsai" – krótkich, surrealistycznych i często pozbawionych sensu kompozycji. W 1991 roku wydał album z tymi poezjami i piosenkami. Od 1994 do 2026 roku współprowadził popularny program telewizyjny Striscia la notizia z Ezio Greggio. Jego działalność wykracza poza telewizję; zagrał główną rolę w filmie Come quando fuori piove w 1995 roku i wystąpił w wielu innych programach dla Rai, Mediaset i Telemontecarlo. W 2009 roku użyczył również głosu SpongeBobowi SquarePants cierpiącemu na amnezję. Zaangażowanie Iacchettiego w swoją pracę jest widoczne w jego dalszych występach w telewizji i na scenie, w tym prowadzeniu Velone w 2010 roku oraz otrzymaniu nagrody 'Riccio d'argento' w 2010 roku za swój program Chiedo scusa al signor Gaber, album z coverami piosenek Giorgio Gabera wydanym w 2009 roku.

Enzo Maggio (1902–1978), komik (Włochy) – Parodie znanych osób, Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Enzo Maggio

Enzo Maggio, urodzony jako Vincenzo Maggio 10 października 1902 roku w Neapolu we Włoszech, był włoskim aktorem i komikiem. Pochodził z dużej rodziny artystów; miał dwanaście rodzeństwa, a jego rodzice również byli zaangażowani w sztukę. Jego ojciec, Domenico Maggio, był aktorem, śpiewakiem i reżyserem teatralnym znanym z pionierskich przedstawień neapolitańskiej sceneggiaty. Enzo Maggio zmarł w Neapolu 13 lipca 1978 roku w wieku 75 lat. Kariera Maggio rozpoczęła się w teatrze, z przygotowaniem poprzez staż w teatrach avanspettacolo przed i podczas II wojny światowej. Specjalizował się w występach macchiette, koncentrując się na mimice, kreacji postaci i komicznym wyczuciu czasu. Był znany ze swoich imitacji, szczególnie Larry'ego Semona (Ridolini). Często występował na scenie ze swoimi rodzeństwem Dante, Beniamino, Pupellą i Rosalią Maggio, często w neapolitańskich produkcjach komediowych. Jego artystyczne kształcenie odbywało się głównie na scenie. Po wojnie Maggio przeniósł swoje zainteresowania na rozkwitającą karierę filmową, często grając role charakterystyczne. Debiutował na ekranie w 1950 roku w filmach à arrivato il cavaliere! i Vita da cani . Zagrał w ponad 40 filmach, w tym w Lo sceicco bianco (1952) w reżyserii Federico Felliniego, Totò a colori (1952) oraz Ulisse (1954). Współpracował również z Totò w La banda degli onesti (1956) i brał udział w przedstawieniach teatralnych takich jak Napoletani a Napoli (1955-1956) i La Venere coi baffi (1956-1957). Krytycy opisywali jego styl komediowy jako spontaniczny i karykaturalny, typowy dla dobrych neapolitańskich aktorów. Pojawił się w filmach wyreżyserowanych przez Mario Monicellego, Steno, Aldo Fabriziego, Giuseppe De Santisa, Mario Mattoliego i Renato Rascela. Jego ostatnim filmem był Primo amore (1978) Dino Risi, wydany pośmiertnie.

Eric Morecambe (1926–1984), komik (Wielka Brytania) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Eric Morecambe

Eric Morecambe, urodzony jako John Eric Bartholomew 14 maja 1926 roku w Morecambe, Lancashire, był brytyjskim komikiem i artystą rozrywkowym. Używał pseudonimu scenicznego „Morecambe”, pochodzącego od jego rodzinnego miasta. Sto lat od jego urodzenia zostanie uczczonych w 2026 roku. Zmarł 28 maja 1984 roku w wieku 58 lat. Od najmłodszych lat rozwijał karierę zarówno jako komik, jak i artysta rozrywkowy, osiągając sukces w wielu konkursach talentów, w tym w jednym zorganizowanym w Hoylake w 1940 roku. W wieku 14 lat opuścił szkołę w 1940 roku i rozpoczął występ w duecie z Ernestem Wise'em. Poznali się na teatralnym obwodzie około 1940 roku i zadebiutowali w Liverpool Empire w 1940 roku. Współpraca została krótko przerwana przez II wojnę światową; służył jako Bevin Boy (górnik) od maja 1944 roku, pracując w Accrington przez 11 miesięcy, zanim został zwolniony z powodu problemów zdrowotnych. Przyjęli pseudonimy Morecambe i Wise, zainspirowane George'em Formby'm i Ernie skracającym swoje nazwisko. Współpraca trwała do śmierci Morecambe'a w 1984 roku. Komediowy duet Morecambe i Wise pojawiali się w programach telewizyjnych takich jak 'Sunday Night at the London Palladium' i 'Double Six', oraz byli gwiazdą serialu 'Two of a Kind' (1961-1968) nadawanego przez Associated Television; w 1963 roku The Beatles wystąpili jako goście w tym programie. Ich przeniesienie do BBC w 1968 roku doprowadziło do ogromnej popularności, a Eddie Braben został ich głównym scenarzystą od 1969 roku, co oznaczało 'złotą erę' dla programu. 'The Morecambe & Wise Show' zyskał ogromną popularność, przyciągając celebrytów chętnych do występu; słynna skecz polegała na tym, że Eric parodiował dyrygenta Andre Previna jako 'Andrew Preview'. W latach 1968-1977 BBC nadawało ich coroczne występy świąteczne, które stały się ważnymi wydarzeniami telewizyjnymi; audycja świąteczna z 1977 roku zgromadziła ponad 28 milionów widzów. Wystąpili ponad 1000 razy w Morecambe, uważanym za ich 'dom duchowy'. Uważa się, że Morecambe był generalnie śmieszniejszy od Wise'a, który grał rolę 'prosta człowieka'. Od 1969 roku używali 'Bring Me Sunshine' jako swojej muzyki tematycznej. Specjalny odcinek świąteczny dla ITV w 1983 roku oznaczał ich ostatni występ jako zespołu. Zagrał w 'Night Train to Murder' (1983), nadawanym w 1985 roku, i wystąpił w 'The Passionate Pilgrim'.

Erik Haag, komik (Szwecja) – Roast i komedia obraźliwa
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Erik Haag

Erik Haag, urodzony jako Lars Erik Edward Haag 28 sierpnia 1967 roku w Sztokholmie, jest wszechstronną szwedzką osobowością. Pełni funkcję prowadzącego programy, reżysera telewizyjnego, scenarzysty, producenta telewizyjnego, komika i autora. Dorastał na Kungsholmen, później mieszkał w Riddarhyttan od 1980 do 1984 roku, zanim przeniósł się do Sorunda pod Nynäshamn w 1984 roku. Jego kariera nabrała rozpędu w latach 90., kiedy był częścią wpływowej grupy 'Hassan-gänget'. Praca Haaga obejmowała różne formaty telewizyjne. Prowadził takie programy jak Knesset i Let’s Go, a w 2005 roku wziął udział w półfinale Melodifestivalen u boku Henrika Schyfferta. Poprowadził również Roast at Berns w 2009 roku. W latach 2010–2011 występował w Landet Brunsås, gdzie kontrowersyjny odcinek dotyczący zakupu i przygotowania świnki morskiej został ostatecznie usunięty przez SVT. Wspólnie z Lottą Lundgren stworzył i prowadzi historyczny program kulinarny Historieätarna, który miał premierę w 2012 roku. Ta współpraca trwała dalej, czego owocem był program świąteczny Tusen år till julafton z 2015 roku oraz miniserial SVT Bye bye Sverige w 2017 roku. Życie zawodowe Haaga wykracza poza prowadzenie programów. Wspólnie z Kerstin Johansson i Henrikiem Schyffertem jest współwłaścicielem firmy produkcyjnej Brommamamma, odpowiedzialnej za takie programy jak Sverige dansar och ler, Sjön suger i Raw Comedy. Zdobył również uznanie w telewizji konkursowej, docierając do finału programu På spåret z Martiną Haag w latach 2011 i 2012, wygrywając w tym roku, oraz biorąc udział w sezonie mistrzowskim (2012-13). On i Lotta Lundgren czterokrotnie wygrali program Filip och Fredriks Alla mot alla, w tym w latach 2020 i 2021. Obecnie kontynuuje pracę jako gospodarz programu i jest w związku romantycznym z Lottą Lundgren, którą poznał podczas kręcenia Landet Brunsås.