Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na C Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 97-108 z 127 komików
Claudio Gregori, komik (Włochy) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Claudio Gregori

Claudio Gregori, znany zawodowo jako Greg, to wszechstronny włoski artysta rozrywkowy urodzony w Rzymie 17 listopada 1963 roku. Pełni funkcję komika, aktora, muzyka, piosenkarza, scenarzysty, rysownika, prowadzącego programy telewizyjne i radiowe oraz twórcy komiksów. Jego kariera rozpoczęła się od występów muzycznych pod koniec lat 70., kiedy to w 1979 roku założył swój pierwszy zespół, Jumpin Blues Boys, a następnie Jolly Rockers w 1982 roku, z którym występował do 1999 roku oraz Blues Willies również w 1982 roku, wydając albumy w 2004 i 2006 roku. W trakcie swojej kariery brał udział w licznych innych projektach muzycznych, w tym Johnny Naso & the Vixinex, Le Tonsille Volanti, Il Duo Italia, I Ghepardi Blu, i Jazzophone, i Swing de Luxe, il Greg's Club, i Reeferbilly i il Jazz Set. Lillo Petrolo i Greg tworzą duet komediowy Lillo & Greg, z Grekiem powszechnie znanym jako część tego partnerstwa. Poznali się w 1986 roku podczas pracy w wydawnictwie. Ich współpraca artystyczna doprowadziła do powstania zespołu Latte & i Suoi Derivati w 1992 roku, który łączył muzykę rockową z satyrycznymi tekstami i komedią. Od 1999 roku współpracują szeroko przy projektach filmowych, występując razem w Bagnomaria , Blek Giek , Colpi di fulmine , Colpi di fortuna , Un Natale stupefacente , Natale col boss i Natale a Londra – Dio salvi la regina . W 2020 roku współreżyserowali komedię filmową D.N.A.: Decisamente non adatti . Poza współpracą z Lillo Petrolo, Greg udowodnił się jako wszechstronny performer. Zaczął pracować jako rysownik w 1985 roku i stworzył postacie dla włoskich komiksów takich jak Lupo Alberto, Cattivik i Sturmtruppen. Pożyczył również głos do filmów animowanych, wcielając się w rolę Gruba we włoskiej wersji filmu Epic (2013) oraz Barry’ego w Early Man (2018). Jego dorobek aktorski wykracza poza filmy i obejmuje występy w programach telewizyjnych takich jak Saluti e baci , Tivvù cumprà i Un medico in famiglia . Zagrał policjanta Amedeo w Three Wives (2001) i niedawno zagrał jedną z głównych ról u boku Massimo Ghini i Antonio Catanii w 30 anni di meno (2024). Do jego twórczych wkładów należą motywy przewodnie dla 'Le Iene' i 'Speciale per me - Meno siamo, meglio stiamo!' Renzo Arbore, a także oryginalna muzyka do programów telewizyjnych i filmów z Attilio Di Giovanni. W 2008 roku wydał zbiór opowiadań zatytułowany AgGregazioni . Jego kariera radiowa rozpoczęła się w 1982 roku programem ‘Wolfman Greg Show’ na Radio Città Futura, a od 2003 do 2019 roku współprowadził program radiowy 610 na Rai Radio 2.

Claudio Reyes (1960–2024), komik (Chile)
Zweryfikowane Nieodebrane
Chile

Claudio Reyes

Claudio Reyes, urodzony 5 maja 1960 roku w Longaví, Chile, był wszechstronnym artystą. Określał się jako chilijski piosenkarz, aktor, polityk i komik. Rozpoczął swoją zawodową karierę aktorską w 1984 roku, pojawiając się w epizodach w kilku telenowelach, takich jak 'La torre 10', 'La represa' i 'Bellas y audaces'. Kontynuował grę w telenowelach, występując w 'Piel canela' w 2001 roku i biorąc udział w ścieżce dźwiękowej oraz roli aktorskiej w 'A la sombra del ángel' w 1989 roku. Reyes wykazał również talent muzyczny dzięki popularnej radiowej interpretacji 'Por qué llora la tarde' w 1989 roku, wyróżniającej się zapadającym w pamięć refrenem. Lata 90. oznaczały początek kariery komediowej Reyesa w programie ‘Jappening con ja’. W tym czasie stworzył kilka postaci, w tym 'El Huaso Clemente', 'Clementina', 'Tutín', 'Chalo' i szczególnie 'Charly Badulaque'. Postać 'Charly Badulaque' zyskała znaczną popularność około roku 2000, co zaowocowało występami w programie ‘Morandé con compañía’ oraz epizodem w ‘Viva el lunes’. Ta popularność osiągnęła punkt kulminacyjny wraz z filmem 'Kuma Channel: Prawdziwa historia Charly Badulaque', który został wydany około roku 2000. W 1989 roku Reyes objął funkcję jurora na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Viña del Mar. Poza działalnością rozrywkową, Reyes wszedł do polityki, pełniąc funkcję radnego Puente Alto w latach 2004–2008, reprezentując Niezależny Demokratyczny Związek (UDI) i otrzymując ponad 12 000 głosów. Kontynuował pracę w telewizji, występując w programie ‘De aquí no sale’ w 2016 roku oraz ‘Gato por Liebre’ w 2021 roku. W ciągu życia Reyes doczekał się siedmiu dzieci z sześcioma różnymi kobietami, a Yanet Alfaro była jego ostatnią żoną. W kwietniu 2023 roku doznał łagodnego zawału serca, z którego wyzdrowiał, ale niestety zmarł 13 lipca 2024 roku w wyniku kolejnego zawału serca podczas świętowania urodzin przyjaciela w Santiago. Reyes studiował na Wydziale Teatralnym Uniwersytetu Chile.

Claudio Zuccolini, komik (Szwajcaria) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Claudio Zuccolini

Claudio Zuccolini to szwajcarski komik i prowadzący, pochodzący z kantonu Gryzonii. Rozpoczął karierę medialną w 1994 roku jako gospodarz programu radiowego dla lokalnych stacji w Gryzonii, a konkretnie w Radiu Grischa. Następnie przeniósł się do Zurychu i pracował jako VJ oraz prowadzący program dla TELE 24. W latach 1998–2003 Zuccolini zyskał szersze uznanie, prowadząc, montując i pracując jako VJ dla Tele24 i Szwajcarskiej Telewizji, a później od 2003 do 2005 roku pełnił funkcję redaktora w szwajcarskim magazynie ilustrowanym i People on Sat.1 Schweiz. Kariera komediowa Zuccoliniego rozpoczęła się w 2004 roku od sztuki „Były Celebryta”. Od tamtego czasu wypracował on charakterystyczny styl, często parodiujący swoje doświadczenia jako byłej osoby publicznej i wplatający codzienne obserwacje w swoje występy. Jego kolejne pokazy to: „Kawa Zucco” (2007), „Program Sukcesu” (2010), „Po prostu Zucco” (2015), „Dlaczego” (2017) i „Bo” (2020). Często w swojej komedii porusza tematy takie jak podkładki pod talerze, tatuaże, zmywarki i książki kucharskie, a także lubi plotkować, szczególnie o Kurcie i Erike. Wystąpił na Festiwalu Humoru w Arosa w 2010 roku i otrzymał nagrodę Arosa Humorfüller w 2017 roku. Jego siódmy spektakl, „Der Aufreger” (The Provocateur), odbywa się z tournée po Szwajcarii od jesieni 2023 roku, a większość występów cieszy się wyprzedanymi biletami. Poza występami na scenie stand-upowej, kariera Zuccoliniego obejmuje różnorodne role. Pojawił się w programie 'Genial daneben' na SRF zwei i prowadził trzy odcinki programu 'Wer wird Millionär?' na 3+ w 2011 roku. Występował również w spektaklach teatralnych, grając w "BOEING BOEING" (2009), "Saturday Night Fever" oraz "Rocky Horror Show". Pojawił się w epizodach w szwajcarskich filmach i od 2007 roku podkłada głos Steinbockowi Gian w reklamach turystycznych kantonu Graubünden. Osiągnięcia Zuccoliniego zostały uhonorowane licznymi nagrodami, w tym Szwajcarską Nagrodą Komedii w 2020 roku, dwiema Szwajcarskimi Nagrodami Komedii w 2020 roku (kategoria solowa za 'Because' i Nagroda Publiczności), Prix Walo w 2011 roku za Kabaret/Komedie oraz drugą Prix Walo w 2024 roku. Obecnie jest felietonistą dla radia SRF 3, moderuje program "Wie tickt die Schweiz?" na SRF1 od 2024 roku i pełni funkcję prezesa Szwajcarskiego Narodowego Stowarzyszenia Zwierząt (VNTS), walcząc o ochronę zwierzęcia narodowego Szwajcarii.

Clyde Cook (1891–1984), komik (Australia)
Zweryfikowane Nieodebrane
Australia

Clyde Cook

Urodzony jako Clyde Wilfred Cook 16 grudnia 1891 roku niedaleko Port Macquarie w Australii, Clyde Cook został australijsko-amerykańskim aktorem, komikiem i artystą występującym w vodevillu. Jego rodzicami byli John i Annie Cook; rodzina przeniosła się do Sydney, gdy miał sześć lat. Rozpoczął swoją karierę artystyczną w 1901 roku jako akrobatyk i tancerz, szybko zyskując reputację komicznego wykonawcy pod koniec 1906 roku. Początkowa kariera Cooka wiązała się z rozległymi podróżami i występami. W 1911 roku podjął próbę kariery w londyńskich teatrach muzycznych i występował w Folies Bergere przez 14 tygodni. Chociaż powrócił do Australii w 1916 roku, Clyde Cook nie mógł wstąpić do First Australian Imperial Force z powodu ograniczeń fizycznych. W tym okresie brał udział w zbiórkach pieniędzy i bawił żołnierzy. Jego pierwszy występ filmowy miał miejsce w "His Only Chance" w 1918 roku. Podczas początkowych występów w Stanach Zjednoczonych Cook był znany jako „Inja Rubber Idiot” i występował w New York Hippodrome od połowy 1919 roku do początku 1920 roku. W 1920 roku William Fox zatrudnił Clyde’a Cooka do serii komediowych krótkich filmów; następnie współpracował z Halem Roach w 1925 roku i Warner Bros. w 1927 roku. Styl komediowy Cooka często prezentował jego umiejętności akrobatyczne, które James Parrott pomógł rozwinąć w fabuły. Grał w krótkich komediach reżyserowanych przez Stana Laurela począwszy od 1925 roku i występował w filmach takich jak "Czy żeglarze powinni się żenić?" (1925), gdzie zaciągnął się w zapasy z Noah Young, oraz "Podróżuje dziki". Jego kariera trwała do lat 50. XX wieku, z rolami o coraz mniejszym znaczeniu. Pojawił się w seriach filmowych "Bulldog Drummond" i "Pan Moto", a także w odcinku serialu "Przygody Supermana" w 1953 roku. Poślubił aktorkę Alice Draper w 1925 roku; mieli córkę o imieniu Julia, ale rozwiedli się w 1938 roku w atmosferze ostrej krytyki. Jego ostatnim filmem był "Raj Donovana" (1963) jako epizodyczny statysta. Clyde Cook zmarł 13 sierpnia 1984 roku w Carpinteria, Kalifornia.

Coco Legrand, komik (Chile)
Zweryfikowane Nieodebrane
Chile

Coco Legrand

Alejandro Javier González Legrand, más conocido como Coco Legrand, es un humorista, aktor y conductor de televisión chileno. Su obra se contribute principalmente de monólogos que descripben escenas cotidianas, perdibulendo observar y satirizar los rasgos psicológicos más comunes de la sociedad, y a su vez volver a perfilar al típico ciudadano chileno.

Coco Ponzoni, komik (Włochy) – Surrealistyczny i absurdalny
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Coco Ponzoni

Cochi Ponzoni, urodzony jako Aurelio Ponzoni 11 marca 1941 roku w Mediolanie, jest włoskim aktorem, scenarzystą, piosenkarzem i komikiem. Jego matka nadała mu pseudonim „Cochi”, zainspirowany postacią z magazynu dla dzieci *Corriere dei Piccoli*. Uczęszczał zarówno do włoskiego Liceo classico, jak i do Carlo Cattaneo Technical Institute, studiując księgowość. Wczesne przyjaźnie z Renato Pozzetto, rozpoczynające się w Gemonio, doprowadziły do znaczącej współpracy artystycznej. Ponzoni zyskał początkową sławę jako część komediowego duetu Cochi e Renato z Renato Pozzetto, tworząc swoje partnerstwo w 1962 roku. Zaczęli występować w 'Cab 64' w 1964 roku, a później w Derby Club w Mediolanie, począwszy od 1965 roku, rozwijając surrealistyczny i poetycki styl komedii. Enzo Jannacci stał się przyjacielem i współautorem w tym okresie, przyczyniając się do ich popularnych piosenek takich jak ‘Canzone Intelligente,’ 'La gallina,' i 'Nebbia in Val Padana.' Zadebiutowali w telewizji w 1971 roku w miniserialu Riuscirà il cav. papà Ubu? i prowadzili Il poeta e il contadino w 1973 roku. Rozpoczął karierę solową w 1976 roku, co zbiegło się z jego debiutem filmowym w Cuore di cane, pojawiając się również w The Career of a Chambermaid i Sturmtruppen tego samego roku. Po zdobyciu uznania za swoją pracę z Pozzetto, Ponzoni podjął karierę solową koncentrując się na filmie i teatrze. Pojawił się w filmach takich jak (1981) i (1978). Wczesne lata 80. przyniosły spory z Renato Pozzetto dotyczące wyborów zawodowych, co skłoniło go do przesunięcia nacisku na dramat teatralny. W 1987 roku krótko kandydował na urząd polityczny z ramienia Partii Radykalnej. Ponzoni połączył siły z Pozzetto w latach 2000. dla projektów telewizyjnych i teatralnych. W grudniu 2024 roku otrzymał nagrodę za całokształt twórczości na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Asti i został oficjalnym rzecznikiem City Angels. Opublikował swoje wspomnienia, , w 2023 roku i wystąpił w w lutym 2026 roku, aby uczcić 30. rocznicę programu.

Consuelo de Haviland, komiczka (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Consuelo de Haviland

Consuelo de Haviland to wszechstronna artystka, rozpoznawana jako aktorka, tancerka i pisarka. Urodzona 28 kwietnia 1955 roku w Nowym Jorku, posiada obywatelstwo francuskie i amerykańskie, co odzwierciedla jej pochodzenie franco-amerykańskie. Pochodzi ze znanej rodziny Haviland, producentów porcelany. Jej wczesna edukacja obejmowała taniec klasyczny, ze studiami podjętymi zarówno w Paryżu, jak i Sofii. Zagrała epizod w "Lady Oscar" (1979), wcielając się w partnerkę Oscara na balu maskowym, a następnie zagrała Lisę w "37°2 le matin" (1986). Do innych godnych uwagi ról filmowych należą: Barbara w "Hôtel du Paradis" (1987), „wysoka brunetka” w "Niewyobrażalna lekkość bycia" (1988) oraz Corinne w "Ne réveillez pas un flic qui dort" (1988). Zagrała również Liselotte Wagner w "Dancing Machine" (1990) i Elisę ‘Bunny’ Grimaldi w "Sans Rancune" (1992). W dorobku telewizyjnym ma rolę w odcinku "Adolescence de l'art" serialu "Maguy" (1991), oraz role w "Maigret voit double" (2000) jako Josette Keller i "Louis la brocante" (2001) jako Brigitte. Zagrała również Betty Fersen w "Le Maître du Zodiaque" (2006). W 1996 wystąpiła w "Panique au Plazza" w Théâtre Marigny. Poza pracą aktorską, Consuelo de Haviland jest również autorką książek i wydała powieść "Boulevard Dondoukov" w 1987 roku. Pojawiła się także w filmie "A Private Affair" (2002). Jej życie zawodowe wykracza poza aktorstwo; reprezentuje Rosyjskie Koleje Żelazne we Francji i przyczyniła się do przywrócenia połączenia kolejowego między Paryżem a Moskwą. Była również aktorką w "La Fac en délire" (1982), francusko-niemieckiej koprodukcji o młodych ludziach kradnących autobus, aby dotrzeć do swoich narzeczonych.

Consuelo Guerrero de Luna (1905–1972), komiczka (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Consuelo Guerrero de Luna

Consuelo Guerrero de Luna, z domu Texidor Mendo, urodzona w Madrycie 9 marca 1905 roku, była hiszpańską aktorką i komikiem. Rozpoczęła swoją karierę na scenie w 1924 roku w Teatro de la Zarzuela w Madrycie, a następnie występowała z trupą teatralną Ricardo Calvo Agostí. Jej siostra, Irene Guerrero de Luna, również podjęła karierę aktorską, specjalizując się w aktorstwie głosowym. Po hiszpańskiej wojnie domowej, Consuelo Guerrero de Luna wyemigrowała do Meksyku pod koniec lat 30. XX wieku po zostaniu zesłaną. Szybko zadomowiła się w meksykańskim kinie, występując w ponad pięćdziesięciu filmach podczas swojej kariery. Jej debiut filmowy miał miejsce w 1941 roku w Och, jakie czasy, Don Simonie! , a tego samego roku pojawiła się również w Nieznanym policjancie . W pierwszych latach 40. wystąpiła w kilku filmach, w tym w Kiedy gwiazdy podróżują (1942), Trafiłem na bal z Don Porfirio (1942) i Arriba las mujeres (1943). Aktowała również w Zmartwychwstaniu (1943) i Letnim hotelu (1944), a także w Córce pułku (1944) i Pielgrzymce zakonnicy (1944). Do jej późniejszych, godnych uwagi filmów należą Biały mnich (1945), Złodziej (1947), Kopta z czystego złota (1948), W dłoni masz wszystko (1951) i Weź mnie w ramiona (1954). Poza filmem, Consuelo Guerrero de Luna brała udział w przedstawieniach teatralnych takich jak 'El derecho a nacer', 'La loba', 'Los cuatro caminos' i 'La locura de los ángeles'. Współpracowała również z telewizją, występując w telenowelach Murallas blancas i Amar fue su pecado w 1960 roku. Ostatnie lata życia spędziła w domu zapewnionym przez Krajowe Stowarzyszenie Aktorów (ANDA). Consuelo Guerrero de Luna zmarła w Ciudad de México 11 października 1972 roku.

Cordula Stratmann, komiczka (Niemcy) – Improwizacja, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Cordula Stratmann

Jako Niemka, Cordula Stratmann pracuje jako komik, aktorka i autorka, a także praktykuje jako terapeuta systemowy rodzinny. Urodzona w Düsseldorfie 10 listopada 1963 roku, dorastała jako córka nauczyciela. Uczęszczała do St.-Ursula-Gymnasium w Düsseldorfie i zdała maturę na początku lat 80. Stratmann zyskała rozgłos pod koniec lat 90. wcielając się w rolę Annemie Hülchrath w Zimmer frei! (1998-2008). Po ukończeniu szkoły średniej, Stratmann studiowała pracę socjalną na Katholischen Hochschule Nordrhein-Westfalen w Kolonii i uzyskała dyplom Sozialarbeiterin. Ukończyła również dodatkowe szkolenie z zakresu systemowej terapii rodzin podczas pracy w centrum poradnictwa dla rodzin, pracując jako terapeutka przez osiem lat (1988-1996). Przed rozpoczęciem kariery komediowej, współzałożyła kabaret Fatal Banal w 1990 roku i odkryła komedię w 1990 roku. Stworzyła postać Annemie Hülchrath podczas sesji karnawałowej w 1992 roku. Kariera Stratmann przeszła na telewizję w 1996 roku, porzucając pracę w poradnictwie rodzinnym. Debiut telewizyjny Stratmann obejmował prowadzenie programów komediowych Manngold i Sonst gerne na tm3 i ZDF, gdzie początkowo grała rolę Melanie. W 1998 roku zagrała w filmie Zimmer frei! jako „Annemie Hülchrath”, a do tego dołączyli się spin-offy Annemie auf Hausbesuch (2000-2002) i Annemie Hülchrath – Der Talk (2002-2004). Jej pierwszy program sceniczny, Andererseits wiederum …, zadebiutował w 2001 roku, co zapewniło jej nominację do Niemieckiej Nagrody Komedii. Prowadziła program Annemie Hülchrath – Der Talk na WDR od 2002 do 2004 roku. Od września 2004 roku grała w improwizowanym programie komediowym Schillerstraße, który trwał do kwietnia 2007 roku i za który otrzymała kilka nagród, w tym Niemiecką Nagrodę Komedii w 2005 roku i Niemiecką Nagrodę Telewizyjną. Była również nominowana do Niemieckiej Nagrody Komedii w październiku 2001 i październiku 2002 roku. Życie prywatne Stratmann od czasu do czasu znalazło odzwierciedlenie w jej twórczości; była w ciąży w listopadzie 2005 roku, co odzwierciedliło się w fabule Schillerstraße, a 31 marca 2006 roku urodziła syna o imieniu Emil. Jest zamężna z Rainerem Osnowskim, współzałożycielem lit.Cologne, i mieszkają razem z synem w Kolonii. Napisała kilka książek, w tym „Czy ta książka jest zaraźliwa?” (2008), „Tam na górze” (2011) i „Gdzie się zatrzymałam?” (2024). Nadal praktykuje jako terapeuta rodzinny niepełnosprawny w własnej praktyce w Kolonii i wystąpiła w różnych serialach telewizyjnych i filmach, takich jak Danni Lowinski (2013), Kroymann (2017-2019), Rocca verändert die Welt (2019) i SMS für Dich (2016). Niedawno wzięła udział w czwartym sezonie programu 'LOL: Last One Laughing' (rozpoczętym 6 kwietnia 2023 roku).

Curnonsky (1872–1956), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Curnonsky

Maurice Edmond Sailland, znany zawodowo jako Curnonsky i pieszczotliwie zwany 'Cur', urodził się 12 października 1872 roku w Angers we Francji. Jego matka, Blanche Alphonsine Mazeran, zmarła krótko po jego narodzinach, a jego ojciec, Edmond Georges Sailland, porzucił go. Następnie wychowywała go babcia w Angers, uczęszczając do Collège Saint-Maurille. W wieku około 18 lat przeniósł się do Paryża z zamiarem podjęcia kariery dziennikarskiej i uczęszczania do École normale supérieure. Curnonsky zaczął pisać dla różnych publikacji, w tym dla La Vie parisienne, Le Music-Hall illustré du matin i Comœdia. W 1895 roku pracował jako asystent literacki u Willy’ego i współtworzył powieści z Paulem-Jeanem Touletem. Alphonse Allais zasugerował pseudonim „Curnonsky”, który został przyjęty. Pisał w różnych dziedzinach, w tym tworzył teksty reklamowe dla firm takich jak Pyrex i Michelin, a niektórzy uważają, że niemalże wynalazł pisanie zleceniowe. Napisał lub był współautorem wielu książek i artykułów prasowych, a także był humorystą i krytykiem rewii. Wkład Curnonsky’ego w świat kulinarny był znaczący. To on w 1907 roku stworzył imię Bibendum dla Mężczyzny Michelin, a od listopada tego samego roku był autorem cotygodniowego rubryk 'Les Lundis de Michelin' dla firmy Michelin. W 1927 roku został wybrany „Księciem Gastronomii” w głosowaniu około 3000 kucharzy. Od 1921 do 1928 roku współautorzył z Marcel Rouff 28 tomów 'La France Gastronomique', obejmujących 3000 stron i ponad 5000 przepisów. Założył również Académie des gastronomes w 1928 roku, pełniąc funkcję pierwszego prezydenta do 1949 roku, oraz uruchomił Cuisine et Vins de France w 1947 roku. Curnonsky zmarł 22 lipca 1956 roku w Paryżu w wieku 83 lat, pozostawiając po sobie rozległe dzieło, które utrwaliło jego reputację jako „Księcia Gastronomii”.

Curt Bois (1901–1991), komik (Niemcy) – Komedia postaci
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Curt Bois

Curt Bois, urodzony jako Kurt Boas 5 kwietnia 1901 roku w Berlinie, był niemieckim aktorem i komikiem. Pochodził z niemiecko-żydowskiej rodziny, jego rodzicami byli Philipp Boas i Martha Saul. Jego kariera trwała niezwykłe 79 lat, co czyni go aktorem filmowym o najdłuższym stażu w historii. Bois zmarł w Berlinie 25 grudnia 1991 roku w wieku 90 lat. Bois rozpoczął swoją karierę aktorską niezwykle wcześnie, występując w 1907 roku w "Bauernhaus und Grafenschloß" jako jeden z pierwszych aktorów dziecięcych. Kontynuował występy jako gwiazda dziecięca, w tym role w "Der Kleine Detektiv" (1909) oraz w kilku filmach takich jak "Mutterliebe" i "Streichhölzer, kauft Streichhölzer!" (1908). W latach 1914–1919 pracował jako „Salonhumorist” w rewii, kabaretach i występach w Niemczech, Szwajcarii, Austrii i na Węgrzech. Debiutował na scenie w wieku siedmiu lat, 23 października 1908 roku, w Theater des Westens. Bois odniósł sukces w 1928 roku, grając "Charley's Aunt" w Wiedniu, a studia filmowe próbowały wypromować go jako "niemieckiego Haralda Lloyda”. W okresie Republiki Weimarskiej zyskał uznanie jako interpretator chansonów. Występował na Broadwayu i pojawiał się w epizodycznych rolach w hollywoodzkich filmach, w tym w "Casablance" (1942) jako kieszonkowiec oraz w "Uwięzione spojrzenie" (1949) jako Franzi Kartos. Po II wojnie światowej Bois powrócił do Niemiec w 1950 roku i następnie spędził wiele lat występując zarówno w Schiller Theater, jak i w Theater des Westens. Postacie komiczne były częstą cechą jego występów, często obejmując role takie jak szefowie kelnerów lub pyszni urzędnicy. W 1987 roku otrzymał Europejską Nagrodę Filmową za najlepszą rolę drugoplanową za rolę poety Homera w filmie Wima Wendersa "Skrzydła pragnienia" (znanym również jako "Niebiosko nad Berlinem"). Jego ostatnią rolą filmową był krótki metraż "Ostatnia kaseta" w 1989 roku.