Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedyshows Meest gevolgd Comedian toevoegen

Alle A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Komende shows Geverifieerd Geclaimde profielen

Begint met C Geverifieerd Alles wissen

97-108 van 127 comedians

Geverifieerd Onopgeëist

Canada

Claudine Mercier

Claudine Mercier is een Canadese humoriste en komiek, geboren op 11 maart 1961 in Quebec. Ze begon haar carrière in de vroege jaren '80 met zingen bij Artishows en trad ook op met Norman Iceberg. Mercier studeerde af aan UQAM met een Drama Major in 1989 en bezocht de École nationale de l'humour op 28-jarige leeftijd. Ze staat bekend als een Québécoise komiek, zangeres, actrice en imitator, en werd na haar afstuderen een van de meest prominente komieken van Quebec. Gedurende haar carrière heeft ze meer dan 750.000 kaartjes verkocht. Mercier's komische stijl omvat stand-up routines, personages en imitaties. Ze staat bekend om haar imitaties van beroemdheden, waaronder Sinéad O'Connor, Madonna, Lise Watier, Céline Dion, Lara Fabian, Diane Dufresne, Claire Lamarche en Sonia Benezra. Haar populairste imitatie is die van zakenvrouw Lise Watier, waarvoor ze een Olivier Award won; echter stopte ze kort daarna met het uitvoeren ervan na een verzoek van Lise Watier. Haar eerste One Woman Show werd uitgebracht in 1993, waarmee ze wijdverspreide erkenning kreeg, gevolgd door een derde One Woman Show in 2003. Ze verscheen in Bye Bye in 1990 en 2013, en co-hostte de Gala des Olivier van 2001 met Mario Jean. In 2005 maakte Mercier haar filmdebuut in Idole Instantanée , geregisseerd door Yves Desgagnés en geproduceerd door Denise Robert, waar ze vier verschillende personages speelde. Ze ontving kritische lof in Europa en won een Felix-award in 1998 en drie Olivier-awards in 1999. Na 25 jaar optreden ging ze met pensioen rond de tijd van de pandemie (ongeveer 2020), en geniet ze van schilderen en zingen tijdens haar pensioen. Ze heeft altijd gedroomd van een musical, voortkomend uit haar jeugdverering voor Fred Astaire en Gene Kelly. Nu keert ze terug naar het podium en zal deel uitmaken van de cast van de Quebecse bewerking van de musicalparodie 'Ménopause,' waarin ze Moeder Natuur portretteert, vanaf 2025. De show, geregisseerd door Danièle Lorain en Alexis Pitkevicht, zal door Quebec toeren, met optredens in Montreal en Quebec City, en behandelt thema's als de menopauze met humor en oprechtheid.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Claudio Gregori

Claudio Gregori, professioneel bekend als Greg, is een veelzijdig Italiaans entertainer geboren in Rome op 17 november 1963. Hij fungeert als komediant, acteur, muzikant, zanger, scenarioschrijver, cartoonist, televisie- en radio presentator en striptekenaar. Zijn carrière begon met muzikale optredens aan het einde van de jaren zeventig, waarbij hij in 1979 zijn eerste band, Jumpin Blues Boys, vormde, gevolgd door de Jolly Rockers in 1982, waarmee hij tot 1999 speelde, en de Blues Willies ook in 1982, met albums in 2004 en 2006. Gedurende zijn carrière is hij betrokken geweest bij tal van andere muzikale projecten, waaronder Johnny Naso & the Vixinex, Le Tonsille Volanti, Il Duo Italia, I Ghepardi Blu, i Jazzophone, i Swing de Luxe, il Greg's Club, i Reeferbilly en il Jazz Set. Lillo Petrolo en Greg vormen het komische duo Lillo & Greg, waarbij Greg algemeen bekend staat als deel van dat partnerschap. Ze ontmoetten elkaar in 1986 terwijl ze voor een uitgeverij werkten. Hun creatieve partnerschap leidde tot de vorming van de band Latte & i Suoi Derivati in 1992, die rockmuziek combineerde met satirische teksten en humor. Sinds 1999 hebben ze uitgebreid samengewerkt aan filmprojecten, waarbij ze samen verschenen in Bagnomaria , Blek Giek , Colpi di fulmine , Colpi di fortuna , Un Natale stupefacente , Natale col boss en Natale a Londra – Dio salvi la regina . In 2020 regisseerden ze samen de komische film D.N.A.: Decisamente non adatti . Naast zijn werk met Lillo Petrolo heeft Greg zichzelf gevestigd als een veelzijdig performer. Hij begon in 1985 te werken als cartoonist en creëerde personages voor Italiaanse stripboeken zoals Lupo Alberto, Cattivik en Sturmtruppen. Hij heeft ook zijn stem geleverd voor animatiefilms, waarbij hij Grub speelde in de Italiaanse versie van *Epic* (2013) en Barry in *Early Man* (2018). Zijn acteerkredieten strekken zich verder uit dan film, met optredens in televisieprogramma's zoals *Saluti e baci*, *Tivvù cumprà* en *Un medico in famiglia*. Hij speelde politieagent Amedeo in *Three Wives* (2001) en speelde onlangs als een van de hoofdrolspelers naast Massimo Ghini en Antonio Catania in *30 anni di meno* (2024). Greg’s bijdragen als schrijver omvatten themaliedjes voor 'Le Iene' en Renzo Arbore’s ‘Speciale per me - Meno siamo, meglio stiamo!', en originele muziek voor televisieprogramma's en films met Attilio Di Giovanni. Hij publiceerde in 2008 een verzameling korte verhalen genaamd *AgGregazioni*. Zijn radiocarrière begon in 1982 met ‘Wolfman Greg Show’ op Radio Città Futura, en hij co-hostte het radio programma 610 op Rai Radio 2 van 2003 tot 2019.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Chili

Claudio Reyes

Claudio Reyes, geboren op 5 mei 1960 in Longaví, Chili, was een veelzijdig entertainer. Hij identificeerde zich als een Chileense zanger, acteur, politicus en komiek. Vanaf 1984 begon Reyes met zijn professionele acteercarrière door in kleine rollen te verschijnen in verschillende televisieseries zoals 'La torre 10', 'La represa' en 'Bellas y audaces'. Hij bleef acteren in telenovelas, verscheen in 'Piel canela' in 2001, en speelde zowel in de soundtrack als in een acteerkunst in 'A la sombra del ángel' in 1989. Reyes toonde ook muzikaal talent met een populaire radio-uitvoering van 'Por qué llora la tarde' in 1989, die zich kenmerkte door een memorabel refrein. De jaren 90 markeerden het begin van Reyes' comedycarrière op ‘Jappening con ja’. Gedurende deze tijd ontwikkelde hij verschillende personages, waaronder 'El Huaso Clemente', 'Clementina', 'Tutín', 'Chalo' en in het bijzonder 'Charly Badulaque'. Het personage 'Charly Badulaque' verwierf rond 2000 aanzienlijke populariteit, wat leidde tot optredens op ‘Morandé con compañía’ en een gastrol in ‘Viva el lunes’. Deze populariteit culmineerde in de film 'Kuma Channel: Het ware verhaal van Charly Badulaque', uitgebracht rond 2000. In 1989 nam Reyes de verantwoordelijkheid op zich om te oordelen tijdens het Internationale Songfestival van Viña del Mar. Naast entertainment ging Reyes de politiek in, waarbij hij van 2004 tot 2008 gemeenteraadslid was voor Puente Alto, namens de Onafhankelijke Democratische Unie (UDI), en meer dan 12.000 stemmen kreeg. Hij bleef werken op televisie, met optredens in ‘De aquí no sale’ in 2016 en ‘Gato por Liebre’ in 2021. Gedurende zijn leven verwekte Reyes zeven kinderen met zes verschillende vrouwen, en Yanet Alfaro was zijn laatste echtgenote. Hij kreeg in april 2023 een milde hartaanval waarvan hij herstelde, maar overleed helaas op 13 juli 2024 als gevolg van een daaropvolgende hartaanval tijdens het vieren van de verjaardag van een vriend in Santiago. Reyes studeerde aan de afdeling Toneelkunst aan de Universiteit van Chili.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Zwitserland

Claudio Zuccolini

Claudio Zuccolini is een Zwitserse komiek en presentator, afkomstig uit Graubünden. Hij begon zijn mediacarrière in 1994 als radiopresentator voor lokale stations in Graubünden, met name bij Radio Grischa. Daarna verhuisde hij naar Zürich en werkte hij als VJ en presentator voor TELE 24. Tussen 1998 en 2003 verwierf Zuccolini bredere bekendheid door het presenteren, monteren en werken als VJ voor Tele24 en de Zwitserse televisie, en later van 2003 tot 2005 was hij redacteur voor het Zwitserse geïllustreerde tijdschrift en People on Sat.1 Schweiz. Zuccolini's comedycarrière begon in 2004 met "De Ex-Celebriteit". Sindsdien heeft hij een herkenbare stijl ontwikkeld, waarbij hij vaak de spot drijft met zijn ervaringen als voormalig publiekspersona en alledaagse observaties in zijn optredens verwerkt. Zijn latere shows omvatten "Zucco’s Koffiereis" (2007), "Het Succesprogramma" (2010), "Simply Zucco" (2015), "Waarom" (2017) en "Omdat" (2020). Hij verwerkt vaak onderwerpen zoals tafelonderleggers, tatoeages, vaatwassers en kookboeken in zijn comedy, en geniet van roddelen, met name over Kurt en Erika. Hij heeft opgetreden op het Arosa Humor Festival in 2010 en ontving de Arosa Humorfüller in 2017. Zijn zevende show, "Der Aufreger" (De Provocateur), toert sinds de herfst van 2023 door Zwitserland, waarbij de meeste voorstellingen uitverkocht zijn. Naast stand-up omvat Zuccolini's carrière diverse rollen. Hij verscheen in de show 'Genial daneben' op SRF zwei en presenteerde drie afleveringen van 'Wer wird Millionär?' op 3+ in 2011. Hij heeft ook theaterrollen vertolkt, onder andere in "BOEING BOEING" (2009), "Saturday Night Fever" en "Rocky Horror Show." Hij heeft kleinere rollen gehad in Zwitserse films en sinds 2007 is hij de stem van Steinbock Gian in toerisme reclames voor Graubünden. Zuccolini's prestaties zijn erkend met talrijke prijzen, waaronder de Swiss Comedy Award in 2020, twee Swiss Comedy Awards in 2020 (Solo categorie voor 'Because' en Publieksprijs), een Prix Walo in 2011 voor Cabaret/Comedy, en een tweede Prix Walo in 2024. Momenteel is hij een mensencolumnist voor Radio SRF 3, presenteert hij "Wie tickt die Schweiz?" op SRF1 sinds 2024, en is hij de president van de Zwitserse Nationale Dierenvereniging (VNTS), die zich inzet voor het behoud van Zwitserlands nationaal dier.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Australië

Clyde Cook

Geboren als Clyde Wilfred Cook op 16 december 1891, nabij Port Macquarie, Australië, werd Clyde Cook een Australisch-Amerikaanse acteur, komiek en vaudevilleartiest. Zijn ouders waren John en Annie Cook; het gezin verhuisde naar Sydney toen hij zes jaar oud was. Hij begon zijn carrière in 1901 als acrobaat en danser, en verwierf snel een reputatie als humoristisch entertainer tegen 1906. Cooks vroege carrière omvatte uitgebreide reizen en optredens. Hij zette in 1911 een carrière na in de Londense muziekzalen en trad 14 weken lang op in de Folies Bergère. Hoewel hij in 1916 terugkeerde naar Australië, kon Clyde Cook niet dienst nemen bij het First Australian Imperial Force vanwege fysieke beperkingen. Gedurende deze periode deed hij mee aan fondsenwerving en vermaakte soldaten. Zijn eerste filmoptreden was in *His Only Chance* in 1918. Tijdens zijn eerste optredens in de Verenigde Staten stond Cook bekend als de “Inja Rubber Idiot,” en hij trad op in het New York Hippodrome van midden 1919 tot begin 1920. In 1920 contracteerde William Fox Clyde Cook voor een reeks komische korte films; later werkte hij in 1925 samen met Hal Roach en in 1927 met Warner Bros. Cook's komische stijl toonde vaak zijn acrobatische vaardigheden, die James Parrott hielp ontwikkelen tot verhaallijnen. Hij speelde in korte komedies geregisseerd door Stan Laurel vanaf 1925, en verscheen in films zoals *Should Sailors Marry?* (1925), waar hij worstelde met Noah Young, en *The Taming of the Shrew*. Zijn carrière strekte zich uit tot de jaren vijftig, met rollen van steeds kleiner wordende omvang. Hij verscheen in de *Bulldog Drummond*- en *Mr. Moto*-filmreeksen, evenals in een aflevering van *The Adventures of Superman* in 1953. Hij trouwde in 1925 met actrice Alice Draper; ze hadden een dochter genaamd Julia, maar scheidden in 1938 op een bittere manier. Zijn laatste film was *Donovan’s Reef* (1963) als figurant. Clyde Cook overleed op 13 augustus 1984 in Carpinteria, Californië.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Chili

Coco Legrand

Alejandro Javier González Legrand, más conocido como Coco Legrand, es un humorista, acteur y dirigent de televisión chileno. Su obra se compone principalmente de monólogos que descriptionn escenas cotidianas, permitiendo observar y satirizar los rasgos psicológicos más comunes de la sociedad, y a su vez volver a perfilar al típico ciudadano chileno.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Coco Ponzoni

Cochi Ponzoni, geboren als Aurelio Ponzoni op 11 maart 1941 in Milaan, is een Italiaanse acteur, scenarioschrijver, zanger en komiek. Zijn moeder gaf hem de bijnaam 'Cochi,' geïnspireerd door een personage uit het kinder tijdschrift *Corriere dei Piccoli*. Hij bezocht zowel het Italiaanse Liceo Classico als het Carlo Cattaneo Technisch Instituut, waar hij accountancy studeerde. Vroege vriendschappen met Renato Pozzetto, die begonnen in Gemonio, leidden tot een belangrijk artistiek partnerschap. Ponzoni verwierf aanvankelijk bekendheid als onderdeel van het comedy duo Cochi e Renato met Renato Pozzetto, waarmee ze hun partnerschap in 1962 vormden. Ze begonnen in 1964 op te treden in 'Cab 64' en later vanaf 1965 in de Derby Club in Milaan, waarbij ze een surrealistische en poëtische stijl van comedy ontwikkelden. Enzo Jannacci werd tijdens deze periode een vriend en co-auteur, die bijdroeg aan hun populaire liedjes zoals ‘Canzone Intelligente,’ 'La gallina,' en 'Nebbia in Val Padana.' Ze debuteerden in 1971 op televisie in de miniserie Riuscirà il cav. papà Ubu? en presenteerden Il poeta e il contadino in 1973. Hij begon in 1976 een solocarrière, gemarkeerd door zijn filmdebuut in Cuore di cane, en verscheen ook in The Career of a Chambermaid en Sturmtruppen datzelfde jaar. Na erkenning te hebben gekregen voor zijn werk met Pozzetto, zette Ponzoni een solocarrière voort met de focus op film en theater. Hij verscheen in films zoals *Il marchese del Grillo* (1981) en *Saxofone* (1978). In de vroege jaren 80 ontstonden er meningsverschillen met Renato Pozzetto over arbeidskeuzes, wat ertoe leidde dat hij zijn focus verplaatste naar dramatisch theater. Hij deed in 1987 kortstondig mee aan een politieke campagne voor de Radicale Partij. Ponzoni herenigde zich in de jaren 2000 met Pozzetto voor televisie- en toneelprojecten. In december 2024 ontving hij een carrière-onderscheiding op het Asti International Film Festival en werd hij officieel ambassadeur voor City Angels. Hij publiceerde zijn memoires, *La versione di Cochi*, in 2023 en verscheen in februari 2026 op *Zelig* om het 30-jarig jubileum van de show te vieren.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Coluche

Michel Colucci, bekend onder het pseudoniem Coluche, werd geboren op 28 oktober 1944 in het 14e arrondissement van Parijs en Off op 1 9 juni 1986 in Opio, in de Alpes-Maritimes. Hij illustreerde zichzelf als een Franse komiek, acteur en filantroop.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Consuelo de Haviland

Consuelo de Haviland is een veelzijdige kunstenaar, erkend als actrice, danseres en schrijfster. Geboren op 28 april 1955 in New York City, bezit ze zowel de Franse als de Amerikaanse nationaliteit, wat haar Frans-Amerikaanse afkomst weerspiegelt. Ze komt uit de gerenommeerde Haviland porseleinfamilie. Haar vroege opleiding omvatte klassiek ballet, met studies gevolgd in zowel Parijs als Sofia. Ze verscheen in *Lady Oscar* (1979), waarin ze Oscars partner op het zwarte bal speelde, en vertolkte later Lisa in *37°2 le matin* (1986). Andere opmerkelijke filmrollen zijn Barbara in *Hôtel du Paradis* (1987), een 'lange brunette' in *De onweerstaanbare lichtheid van het zijn* (1988), en Corinne in *Ne réveillez pas un flic qui dort* (1988). Ze speelde ook Liselotte Wagner in *Dancing Machine* (1990) en Elisa ‘Bunny’ Grimaldi in *Sans Rancune* (1992). Haar televisie werk omvat een rol in de aflevering 'Adolescence de l'art' van *Maguy* (1991), en optredens in *Maigret voit double* (2000) als Josette Keller, en *Louis la brocante* (2001) als Brigitte. Ze speelde ook Betty Fersen in *Le Maître du Zodiaque* (2006). In 1996 speelde ze in *Panique au Plazza* in het Théâtre Marigny. Buiten haar werk als actrice is Consuelo de Haviland ook een gepubliceerd auteur, met de roman *Boulevard Dondoukov* in 1987. Ze verscheen ook in de film 'A Private Affair' (2002). Haar professionele leven strekt zich verder uit dan acteren; ze vertegenwoordigt Russische Spoorwegen in Frankrijk en droeg bij aan de restauratie van een spoorwegverbinding tussen Parijs en Moskou. Ze was ook actrice in *La Fac en délire* (1982), een Frans-Duitse coproductie over jongeren die een bus stelen om hun verloofden te bereiken.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Spanje

Consuelo Guerrero de Luna

Consuelo Guerrero de Luna, geboren als Consuelo Texidor Mendo in Madrid op 9 maart 1905, was een Spaanse actrice en komediante. Ze begon haar carrière in 1924 op het toneel bij het Teatro de la Zarzuela in Madrid, en trad vervolgens toe aan de dramatische compagnie van Ricardo Calvo Agostí. Haar zus, Irene Guerrero de Luna, volgde eveneens een acteercarrière, gespecialiseerd in stemacteren. Na de Spaanse Burgeroorlog emigreerde Consuelo Guerrero de Luna eind jaren dertig naar Mexico nadat ze verbannen was. Ze vestigde zich snel in het Mexicaanse cinema, en verscheen in meer dan vijftig films gedurende haar carrière. Haar filmdebuut vond plaats in 1941 met Oh, What Times, Don Simon! , en ze speelde datzelfde jaar ook in The Unknown Policeman . Gedurende de vroege jaren '40 speelde ze in verschillende films, waaronder When the Stars Travel (1942), I Danced with Don Porfirio (1942) en Arriba las mujeres (1943). Ze speelde ook in Resurrection (1943) en Summer Hotel (1944), evenals The Daughter of the Regiment (1944) en The Lieutenant Nun (1944). Opmerkelijke films uit haar latere carrière zijn onder meer The White Monk (1945), The Thief (1947), Spurs of Gold (1948), In the Palm of Your Hand (1951) en Take Me in Your Arms (1954). Naast film nam Consuelo Guerrero de Luna deel aan toneelproducties zoals 'El derecho a nacer', 'La loba', 'Los cuatro caminos' en 'La locura de los ángeles'. Ze droeg ook bij aan televisie, met optredens in de soapoperas Murallas blancas en Amar fue su pecado in 1960. Haar laatste jaren bracht ze door in een huis dat werd verstrekt door de Nationale Vereniging van Acteurs (ANDA). Consuelo Guerrero de Luna overleed in Ciudad de México op 11 oktober 1972.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Duitsland

Cordula Stratmann

Als Duitse, Cordula Stratmann, werkt ze als komediante, actrice, auteur en is ze ook werkzaam als systemisch gezinstherapeut. Ze werd geboren in Düsseldorf op 10 november 1963 en groeide op als de dochter van een leraar. Ze bezocht het St.-Ursula-Gymnasium in Düsseldorf en behaalde haar Abitur aan het begin van de jaren '80. Stratmann verwierf voor het eerst bekendheid aan het einde van de jaren '90 door de rol van Annemie Hülchrath in Zimmer frei! (1998-2008). Na het afstuderen aan de middelbare school studeerde Stratmann maatschappelijk werk aan de Katholischen Hochschule Nordrhein-Westfalen in Keulen en behaalde ze een Diplom-Sozialarbeiterin diploma. Ze volgde ook aanvullende training in systemische gezinstherapie tijdens haar werk bij een gezinsadviescentrum, waar ze acht jaar lang (1988-1996) als therapeut werkte. Voordat ze de komedie ging bedrijven, co-fondeerde ze in 1990 de cabaretgroep Fatal Banal en ontdekte ze in datzelfde jaar de humor. Ze creëerde het personage Annemie Hülchrath voor een carnavalssessie in 1992. Stratmann's carrière maakte de overstap naar televisie in 1996, waarbij ze haar baan als gezinstherapeut verliet. Stratmann's televisiedebuut omvatte het presenteren van de humoristische programma's Manngold en Sonst gerne op tm3 en ZDF, waar ze oorspronkelijk de rol van Melanie vertolkte. Ze speelde in 1998 in de film Zimmer frei! als ‘Annemie Hülchrath’, met spin-offs zoals Annemie auf Hausbesuch (2000-2002) en Annemie Hülchrath – Der Talk (2002-2004). Haar eerste podiumprogramma, Andererseits wiederum …, debuteerde in 2001 en leverde haar een nominatie voor een Duitse Comedyprijs op. Ze presenteerde van 2002 tot 2004 het programma Annemie Hülchrath – Der Talk op WDR. Vanaf september 2004 speelde ze in de improvisatie comedy show Schillerstraße, die tot april 2007 liep en haar verschillende prijzen opleverde, waaronder de Duitse Comedyprijs in 2005 en de Duitse Televisieprijs. Ze werd ook genomineerd voor een Duitse Comedyprijs in oktober 2001 en oktober 2002. Stratmanns persoonlijke leven is af en toe verwerkt in haar werk; ze was zwanger in november 2005, wat tot uiting kwam in de Schillerstraße-verhaallijn, en beviel op 31 maart 2006 van een zoon genaamd Emil. Ze is getrouwd met Rainer Osnowski, medeoprichter van lit.Cologne, en ze wonen met hun zoon in Keulen. Ze heeft verschillende boeken geschreven, waaronder Ist dieses Buch ansteckend? (2008), Sie da oben (2011) en Wo war ich stehengeblieben? (2024). Ze blijft parttime werken als gezinstherapeut in haar eigen praktijk in Keulen en is verschenen in diverse televisieseries en films, waaronder Danni Lowinski (2013), Kroymann (2017-2019), Rocca verändert die Welt (2019) en SMS für Dich (2016). Ze deed onlangs mee aan het vierde seizoen van 'LOL: Last One Laughing' (beginnend 6 april 2023).

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Curnonsky

Maurice Edmond Sailland, bekend professioneel als Curnonsky en bijgenaamd 'Cur', werd geboren op 12 oktober 1872 in Angers, Frankrijk. Zijn moeder, Blanche Alphonsine Mazeran, overleed kort na zijn geboorte, en zijn vader, Edmond Georges Sailland, verliet hem. Hij werd vervolgens door zijn grootmoeder in Angers opgevoed, en bezocht Collège Saint-Maurille. Rond zijn 18e levensjaar verhuisde hij naar Parijs met als doel een journalistencarrière te volgen en de École normale supérieure te bezoeken. Curnonsky begon te schrijven voor verschillende publicaties, waaronder La Vie parisienne, Le Music-Hall illustré du matin en Comœdia. Hij werkte in 1895 als literair assistent voor Willy en coördineerde romans met Paul-Jean Toulet. Alphonse Allais stelde het pseudoniem 'Curnonsky' voor, dat hij adopteerde. Curnonskys schrijven omvatte uiteenlopende gebieden, waaronder advertentieteksten voor bedrijven als Pyrex en Michelin, en sommigen beschouwen hem als de bijna-uitvinder van ghostwriting. Hij schreef of ghost-schreef vele boeken en krantenkolommen en was een humorist en music hall criticus. Curnonskys bijdragen aan de culinaire wereld waren aanzienlijk. De naam Bibendum voor de Michelin Man werd door hem bedacht in 1907, en vanaf november van dat jaar schreef hij de wekelijkse kolom 'Les Lundis de Michelin' voor Michelin. Hij werd in 1927 verkozen tot ‘Prins der Gastronomie’ door een volksraadpleging van ongeveer 3000 koks. Van 1921 tot 1928 schreef hij samen met Marcel Rouff 28 delen van 'La France Gastronomique', in totaal 3.000 pagina's en meer dan 5.000 recepten. Hij richtte ook de Académie des gastronomes op in 1928, waar hij tot 1949 als eerste president fungeerde, en lanceerde Cuisine et Vins de France in 1947. Curnonsky overleed op 22 juli 1956 in Parijs op de leeftijd van 83 jaar, en liet een aanzienlijk oeuvre na dat zijn reputatie als de ‘Prins der Gastronomie’ vestigde.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1

Armenië 2

Argentinië 36

Oostenrijk 27

Australië 52

Azerbeidzjan 1

Bangladesh 1

België 13

Bulgarije 57

Benin 2

Bolivia 1

Brazilië 27

Wit-Rusland 2

Canada 125

Komieken uit Democratische Republiek Congo

Democratische Republiek Congo 3

Zwitserland 17

Ivoorkust 1

Chili 15

Kameroen 1

China 8

Colombia 4

Cuba 4

Tsjechië 7

Duitsland 188

Denemarken 17

Dominicaanse Republiek 1

Algerije 2

Ecuador 2

Estland 5

Egypte 10

Spanje 74

Ethiopië 1

Finland 15

Frankrijk 214

Verenigd Koninkrijk 365

Georgië 1

Ghana 3

Griekenland 18

Guatemala 1

Kroatië 2

Haïti 1

Hongarije 7

Indonesië 23

Ierland 31

Israël 10

India 47

Irak 3

Iran 6

IJsland 4

Italië 136

Jamaica 1

Japan 37

Kenia 3

Korea, Zuid 20

Kazachstan 3

Libanon 5

Sri Lanka 1

Litouwen 1

Letland 1

Marokko 17

Myanmar 1

Malta 1

Malawi 2

Mexico 28

Maleisië 7

Nigeria 19

Nicaragua 2

Nederland 2

Noorwegen 12

Nepal 3

Nieuw-Zeeland 9

Peru 2

Filipijnen 35

Pakistan 7

Polen 8

Portugal 7

Qatar 1

Roemenië 1

Servië 4

Rusland 9

Saudi-Arabië 4

Zweden 101

Singapore 3

Slovenië 4

Slowakije 2

El Salvador 1

Syrië 1

Thailand 2

Tunesië 4

Turkije 5

Taiwan 1

Oekraïne 11

Oeganda 7

Verenigde Staten 213

Uruguay 4

Oezbekistan 1

Venezuela 5

Vietnam 1

Zuid-Afrika 3

Zimbabwe 1

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Claudine Mercier

Claudio Gregori

Claudio Reyes

Claudio Zuccolini

Clyde Cook

Coco Legrand

Coco Ponzoni

Coluche

Consuelo de Haviland

Consuelo Guerrero de Luna

Cordula Stratmann

Curnonsky

Comedians per land bekijken

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?