Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na C Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 49-60 z 127 komików
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Christian Åkesson

1 120 obserwujących

Christian Åkesson to szwedzki aktor, komik, prowadzący programów i scenarzysta. Urodził się 7 marca 1986 roku i dorastał w Staffanstorp. Jest aktorem komediowym, naśladowcą i wokalistą z piętnastoletnim doświadczeniem w komedii, zarówno występującym, jak i piszącym. Jego kariera rozpoczęła się jako aktor dziecięcy w Malmö Opera oraz w świecie spexów w Lund, a później przeszedł z kariery oficera do komedii. Kariera zawodowa Åkessona rozpoczęła się w 2011 roku od pracy scenicznej w programie Ana Gina Show . Uznanie zdobył dzięki występom w programie telewizyjnym "Partaj" na Kanal 5, gdzie jest znany z parodii Andreas Isakssona i Jimmie Åkessona. W latach 2012–2015 był częścią ośmiu sezonów programu humorystycznego Partaj , a także występował w Partajs humorshow . W 2012 roku pojawił się w Ballar av stål jako postać Bemanningsmannen, a później zagrał w farsie Kuta och Kör . W 2021 roku zagrał główną rolę Trazana w musicalu Trazan och Banarne , co ukazało jego wszechstronność jako wykonawcy. Poza telewizją, Åkesson współtworzy i występuje w komediowym serialu Kurt & Lang , a także pojawia się w programie dla dzieci Mattemacken . Pracuje jako twórca w mediach społecznościowych, gdzie tworzy krótkie filmy przedstawiające świadomych społecznie mężczyzn. Te filmy często mają tytuły takie jak „Walka o klimat na Södermalm” i „Mieszkańcy Södermalm planują wakacje”, i zawierają skecze przewidujące fazę „post-woke” oraz przedstawiające rozmowy o weganizmie. Jego styl komediowy polega na wyolbrzymianiu idealizmu i wyśmiewaniu go, często satyryzując aspekty ruchu „woke”. Gra wiele postaci w tych filmach, w tym znajomych. Lokko&Robson Reklambyrå pochwalił go za bycie błyskotliwym i przyciągającym uwagę, a Annie Lingstrand z Telia Consumer Services doceniła jego poczucie humoru i profesjonalizm. Często jest rezerwowany jako moderator i gospodarz konferencji, debat, paneli oraz inauguracji, i jest dostępny na wydarzenia firmowe i współpracę. Christian Åkesson otrzymał liczne nagrody w trakcie swojej kariery. Dwukrotnie wygrał nagrodę Humorpriset (jako aktor) i jest trzykrotnym laureatem nagrody Kristallen. Studiował na kierunku teatralnym w Spykens oraz w Medieinstitutet w Sztokholmie, rozwijając umiejętności aktorskie, twórcze i scenariopisarskie na scenie rewii. Posiada doświadczenie zarówno przed, jak i za kamerą, i jest znany z pojawiania się w ponad 100 charakterystycznych rolach w programach parodystycznych.

Carl Ballantine (1917–2009), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Carl Ballantine

Carl Ballantine, urodzony w Stanach Zjednoczonych, pracował jako magik, komik i aktor. Awansował pod hasłem "The Great Ballantine", "The Amazing Ballantine" i "Ballantine: The World 's Greatest Magician". W swoim zainspirowanym wodewilem akcie zaprezentował oczywiście wadliwe lub celowo przejrzyste procedury iluzji, które regularnie się cofają, skłaniając go do udawania przesadzonego rozczarowania krzywym uśmiechem. Historycy przypisują mu wynalezienie magii komedii, a jego styl pozostawił ślad zarówno na komikach, jak i magikach scenicznych.

Carlo Buccirosso, komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Carlo Buccirosso

Carlo Buccirosso, urodzony w Neapolu 7 lipca 1954 roku, jest włoskim aktorem, reżyserem teatralnym i dramaturgiem. Obecnie mieszka w Neapolu. Po ukończeniu szkoły średniej studiował prawo, ale nie ukończył studiów; odbył również jedenaście miesięcy służby wojskowej w Novarze w 1978 roku. Buccirosso rozpoczął pracę z Tato Russo w 1978 roku, co oznaczało początek jego kariery zawodowej w sztuce performatywnej. Buccirosso jest szczególnie znany z ról komediowych w filmach reżyserowanych przez Vincenza Salemme i Carlo Vanzinę. W tych filmach często odgrywa stereotypowego przedstawiciela klasy robotniczej z Neapolu, często współpracując z Salemme, Maurizio Casagrande, Nando Paone i Biagio Izzo zarówno w spektaklach teatralnych, jak i w filmach. Do tych współprac obejmują dzieła takie jak ...e fuori nevica! , L'amico del cuore i Premiata pasticceria Bellavista . Buccirosso był również współautorem farsy teatralnej Il miracolo di don Ciccillo . Vincenzo Salemme dostrzegł i docenił go jako aktora charakterystycznego, co przyczyniło się do ich długotrwałej relacji zawodowej. Jego praca spotkała się z dużym uznaniem. Otrzymał pochwały krytyków i nominację do Davida di Donatello za rolę Paolo Cirino Pomicino w Il Divo (2008), a później wystąpił w filmie Paolo Sorrentino La Grande Bellezza (2013). Buccirosso otrzymał Nastro d’Argento za najlepszą rolę drugoplanową w Song'e Napule (2013) w 2014 roku. Następnie w 2015 roku otrzymał Davida di Donatello za najlepszą rolę drugoplanową za film Legendarna Giulia i inne cuda (2015), znany również jako 'Noi e la Giulia'. Jego obszerne portfolio filmowe obejmuje role w takich tytułach jak L'ultima scena , Amami , Febbre da cavallo - La mandrakata , Le barzellette , Guardiani delle nuvole , Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me i niedawno Mamma o papà? oraz Il giorno più bello . Pojawia się również w trwającym serialu telewizyjnym Imma Tataranni - Sostituto procuratore (2019-2025) i wystąpił w teledysku do piosenki Clementino i Fabri Fibra 'Chi vuol essere milionario?' w 2019 roku. Buccirosso zagrał również Peppino Esposito w serialu telewizyjnym Un ciclone in famiglia (2006-2008). Chociaż ogólnie ceni sobie prywatność w życiu osobistym, Buccirosso stwierdził, że nigdy nie był żonaty ani nie miał dzieci. Żartobliwie twierdził, że zawsze grał, by zaimponować kobiecie, której nigdy nie ujawnił. Często pracował we włoskim filmie i telewizji, pokazując, że potrafi wcielać się w wiele ról i przyczyniając się do powstania włoskich komedii.

Carlo Verdone, komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Carlo Verdone

Carlo Verdone to włoski aktor, komik, reżyser i scenarzysta, urodzony w Rzymie 17 listopada 1950 roku. W jego rodzinie ojciec, Mario Verdone, był profesorem historii filmu i krytykiem, a matka, Rossana Schiavina, profesorem literatury. Jego dziadek ze strony ojca, Oreste, był chemikiem z Pozzuoli (Neapol). Uczęszczał do Collegio Nazareno w Rzymie, gdzie poznał Christiana De Sica, a później studiował w Liceo classico w Rzymie. Verdone uzyskał stopień naukowy z literatury współczesnej na Uniwersytecie Sapienza w Rzymie w latach 1976-1977, pisząc pracę o włoskim filmie niemym, oraz dyplom reżyserii filmowej z Centro Sperimentale di Cinematografia w 1974 roku. Verdone rozpoczął swoją karierę w latach 70. XX wieku, prezentując swój komiczny styl. Pojawiał się w reklamach programu Carosello i zadebiutował w telewizji w 1977 roku w programie rozrywkowym Non stop . Przedstawił swoje postacie w telewizji w 1978 roku w serialu komediowym Non Stop . Sergio Leone dał mu debiut filmowy i szkolił go w technikach filmowych. Od młodego wieku kręcił amatorskie krótkie filmy, takie jak Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971) i Elegia notturna (1973). Jego debiut reżyserski to Un sacco bello (1980), po którym nastąpił film Fun Is Beautiful (1980), w którym zagrał trzy postacie. Wspólnie z Sergio Leone napisał scenariusz do filmu Journey with Papà , a z Verdone i Leone – do filmu Troppo forte . Dorobek Verdone’a obejmuje wysoko ceniony film *Biały, czerwony i Verdone* (1981), wyprodukowany przez Sergio Leone i z Eleną Fabrizi w roli głównej, oraz jego ścieżkę dźwiękową skomponowaną przez Ennio Morricone. Wyreżyserował *Talcum Powder* (1982), który zdobył wiele nagród David di Donatello, i napisał go wraz z Enrico Oldoini. Od lat 90. jego twórczość porusza bardziej poważne tematy. W 1999 roku napisał książkę *Fatti Coatti*. Verdone wystąpił w serii filmów *Podręcznik miłości* (2005, 2007, 2011) i pojawił się w filmie Paolo Sorrentino *La Grande Bellezza* (2013). Wyreżyserował *Błędne koło* (2018), współtworząc go z Nicolą Guaglianone i Menottim. Otrzymał liczne nagrody, w tym dziewięć nagród David di Donatello, cztery Globi d’oro, jedenaście Nastri d'argento oraz dwie Premi Flaiano. W 2017 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa dziedziny Dziedzictwa Kulturowego i Terytorium z Uniwersytetu Rzymu Tor Vergata. Ostatnio wystąpił w *L'Abbiamo Fatta Grossa* (2016), gdzie gra Artura Merlino, skromnego prywatnego detektywa, u boku Antonio Albanese jako Yuri Pelagatti.

Carlos Michelena, komik (Ekwador) – Satyra, Komedia polityczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Ekwador

Carlos Michelena

Carlos Alberto Michelena Soria, znany jako „El Miche”, to ekwadorski aktor, komik, karykaturzysta i humorysta, uważany za jedną z najbardziej reprezentatywnych postaci teatru ulicznego w Ekwadorze. Jego długa kariera łączy satyrę polityczną, humor społeczny i krytykę nierówności. Urodził się w Quito 5 stycznia 1954 roku w ubogiej rodzinie: ojciec był szewcem, a matka sprzedawała na ulicy słodycze i gazety; jako dziecko sam pomagał rodzinie, sprzedając cukierki. Szkołę podstawową ukończył w Colegio Simón Bolívar, ale nie skończył szkoły średniej. Teatrem zainteresował się w wieku dziesięciu lat, odgrywając pantomimy do płyt w osiedlowym klubie w dzielnicy El Dorado w Quito. W wieku piętnastu lat, za namową matki, zaczął uczęszczać jako wolny słuchacz do szkoły teatralnej Casa de la Cultura Ecuatoriana, a następnie pracował jako rekwizytor w zespole Teatro Ensayo, gdzie dostał pierwszą rolę, w Huasipungo według powieści Jorge Icazy. Karierę aktorską rozpoczął w szkole teatralnej Casa de la Cultura w wieku osiemnastu lat, kształcił się u reżysera Antonia Ordóñeza i grał z Teatro Ensayo w sztukach takich jak Boletín y elegía de las mitas, Dos viejos pánicos i El médico a palos. Później dołączył do zespołu Ollantay Narodowej Szkoły Politechnicznej i grupy Malayerba, a także kierował Teatro de la Calle, który wystawiał sztuki na placach i w parkach. Od lat 80. jego sceną jest park El Ejido w Quito, gdzie z twarzą pomalowaną na biało i w samodzielnie szytych kostiumach gra postacie wzięte z codziennego życia, od sąsiadów, robotników i ulicznych sprzedawców po polityków i możnych, ironią skłaniając widzów do myślenia. Prasa opisywała El Miche jako skrzyżowanie politycznego błazna z ludowym kronikarzem. Pracował też w telewizji, radiu i internecie. W 2011 roku wystawił cyrkowy spektakl El circo del Miche, grany przez trzy tygodnie w Carpa Teatro, a w 2019 roku zaprezentował El toque del Miche w Teatro Centro de Arte w Guayaquil. Woli otwarte przestrzenie, które pozwalają mu improwizować na temat tego, co dzieje się wokół, i unika humoru dwuznacznego. W 2003 roku Casa de la Cultura Ecuatoriana przyznała mu swój Order Zasługi Artystycznej.

Carlos Núñez Cortés, komik (Argentyna)
Zweryfikowane Nieodebrane
Argentyna

Carlos Núñez Cortés

Carlos Núñez Cortés, znany z czułością jako 'Carlitos', jest wszechstronnym argentyńskim artystą urodzonym w Buenos Aires 15 października 1942 roku. Jego rodzicami byli Anselmo Núñez Cortés i Julia Alazdraqui; ma dwóch rodzeństwo, Eduardo Enrique i Mónica. Z dziadkami po stronie ojca pochodzenia hiszpańskiego i dziadkami po stronie matki z Turcji, jego rodzina przeniosła się do Posadas (Misiones), gdy miał sześć lat, gdzie mieszkał do trzynastego roku życia. To wczesne doświadczenie wykształciło głębokie zainteresowanie naturą i dziką przyrodą. W tym samym wieku rozpoczął lekcje pianina i kontynuował naukę z Roberto Saccente, dając swoje pierwsze koncerty w wieku czternastu lat, jednocześnie samodzielnie studiując kompozycję i harmonię. Podróż zawodowa Núñeza Cortesa jest ściśle związana z cenioną grupą komediową Les Luthiers. Po uczestnictwie w chórach studenckich na Wydziale Nauk Ścisłych i Wydziale Inżynierii, był częścią zespołu I Musicisti, który później rozpadł się na Les Luthiers i I Musicisti. Dołączył do Les Luthiers pod koniec 1968 roku i pozostał członkiem od 1969 roku aż do przejścia na emeryturę w 2017 roku. W grupie uchodzi za wszechstronnego członka o umiejętnościach muzycznych, aktorskich i kompozytorskich. Często pełnił rolę wokalisty prowadzącego, często niosąc melodię w utworach chóralnych ze względu na swój wysoki zakres głosowy, i wykonywał utwory takie jak 'Voglio Entrare' i serenaty. Znacząco przyczynił się również do ich repertuaru, komponując wiele utworów, w tym 'Las Majas', 'Teorema de Thales', 'San Ictícola', 'Epopeya de Edipo', 'Calypso de las píldoras' i 'Kathy, la reina del saloon'. Stworzył nowe instrumenty dla grupy, takie jak flet Bunsen i glamocot, oraz zajmował się harmonizacją wokalną, czego przykładem jest 'Conozca el Interior'. Jego umiejętności aktorskie komediowe są rozpoznawane i inspirowane przez Charlesa Chaplina. Poza swoją pracą z Les Luthiers, Núñez Cortés wykazał się szerokim zakresem zainteresowań i wiedzy. W 1967 roku uzyskał dyplom z chemii biologicznej na Uniwersytecie w Buenos Aires (UBA) i pracował jako chemik do 1972 roku. Jest ekspertem w dziedzinie malakologii, posiada dużą kolekcję muszli i był współautorem '100 Caracoles Argentinos' wraz z naturalistą Tito Narosky. Napisał również trzy książki po hiszpańsku: 'Los juegos de Mastropiero', '100 caracoles argentinos' oraz 'Memorias de un luthier'. Obecnie jest felietonistą podcastu 'La Hora de la Nostalgia'. Różnorodne talenty i wkład Núñez Cortésa w kulturę argentyńską, obejmujący muzykę, komedię, naukę i literaturę, umacniają jego pozycję jako wyjątkowej i trwałej postaci.

Carmen Salinas (1939–2021), komiczka (Meksyk) – Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Carmen Salinas

Carmen Salinas Lozano, znana z czułością jako Carmelita Salinas, była wszechstronną meksykańską artystką i polityczką. Urodzona w Torreón, Coahuila, Meksyk 5 października 1939 roku, rozpoczęła karierę bardzo wcześnie, śpiewając i naśladując głosy w programie radiowym w Monterrey w wieku dziesięciu lat. Odkryta przez producenta filmowego Carlosa Amadora Martíneza w 1953 roku, zadebiutowała na ekranie 28 października tego samego roku w kinie Ópera. Jej debiut telewizyjny nastąpił w 1964 roku, występując w telenoweli 'La vecindad'. W trakcie swojej kariery pracowała w wielu mediach, wykazując wszechstronność jako aktorka, imitator, komik i przedsiębiorca teatralny. Kariera Salinas, niezwykle płodna, rozciągała się na dekady i obejmowała szeroki zakres ról. Pojawiła się w 115 filmach, rozpoczynając od 'La vida inútil de Pito Pérez' w 1970 roku, i często współpracowała z Adalberto Martínez ‘Resortes’ w latach 70. i 80. XX wieku. Jej obszerne dzieła obejmowały również 70 przedstawień teatralnych, 23 telenowele oraz role w dziewięciu serialach telewizyjnych, takich jak 'La vecindad', 'La frontera' i 'El chofer'. Występowała z musicalem 'Aventurera', prezentując i produkując sztukę w 1997 roku. Godna uwagi jest również jej rola u boku Denzela Washingtona w filmie 'Man on Fire'. Jej syn, Pedro Plascencia Salinas, przyczynił się muzycznie do projektów dla Necaxa i Televisa. Poza działalnością rozrywkową, Carmen Salinas angażowała się w politykę. Deklarując przynależność do Instytucjonalno-Rewolucyjnej Partii (PRI) od dzieciństwa, pełniła funkcję posłanki w Izbie Deputowanych od 2015 do 2018 roku. Podczas kadencji federalnej posłanki uczestniczyła w komisjach ds. Równości Płci, Radia i Telewizji oraz Zdrowia. Poślubiła Pedra Plascencię Ramírez w 1956 roku i mieli dwoje dzieci: Pedra Plascencię Salinas i Marię Eugenię Plascencię. Niestety, Pedro Plascencia Salinas zmarł w 1994 roku na raka. Carmen Salinas Lozano odeszła w Cuauhtémoc, Ciudad de México 9 grudnia 2021 roku, pozostawiając po sobie znaczące dziedzictwo w meksykańskiej rozrywce i służbie publicznej.

Cary Grant (1904–1986), komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Cary Grant

Cary Grant, wykonawca zarówno angielskiego, jak i amerykańskiego dziedzictwa, stał się sławny za jego bezproblemową mieszankę brytyjskiej i amerykańskiej mowy, jego eleganckie łożysko, jego wietrzny styl aktorski i jego ostry komiczny zmysł, ustanawiając go jako kwintesentnego przywódcę klasycznego Hollywood. Zdobył dwie nominacje do Oscara, został uhonorowany Nagrodą Honorową Akademii w 1970, a w 1981 otrzymał Nagrodę Kennedy Center. W 1999 roku amerykański Instytut Filmowy uznał go za drugą największą męską gwiazdę Złotego Wieku Hollywood.