Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met C Geverifieerd Alles wissen
49-60 van 127 comedians
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Christian Åkesson

1 120 volgers

Christian Åkesson is een Zweedse acteur, komiek, presentator en scenarioschrijver. Geboren op 7 maart 1986, groeide hij op in Staffanstorp. Hij is een komische acteur, imitator en zanger met vijftien jaar ervaring in de comedy, zowel optreden als schrijven. Zijn carrière begon als kindacteur bij de Malmö Opera en in de spex wereld van Lund, en later maakte hij de overstap van een carrière als officier naar de comedy. Åkessons professionele carrière begon in 2011 met sketches in de Ana Gina Show . Hij verwierf bekendheid door zijn optredens in de tv-show "Partaj" op Kanal 5, waar hij bekend staat om parodieën van Andreas Isaksson en Jimmie Åkesson. Tussen 2012 en 2015 maakte hij deel uit van acht seizoenen van het humorprogramma Partaj , en trad hij ook op in Partajs humorshow . Hij verscheen in 2012 in Ballar av stål als het personage Bemanningsmannen, en speelde later in de farce Kuta och Kör . In 2021 speelde hij de hoofdrol als Trazan in de musical Trazan och Banarne , waarmee hij zijn veelzijdigheid als performer demonstreerde. Naast televisie heeft Åkesson de komische serie Kurt & Lang mede gecreëerd en daarin een rol, en verschijnt hij ook in het kinderprogramma Mattemacken . Hij werkt als creator op sociale media, waar hij korte video's maakt waarin sociaal bewuste mannen worden afgebeeld. Deze video's bevatten vaak titels als 'Klimaatgevecht op Södermalm' en 'Södermalm-bewoners plannen een vakantie', en bevatten sketches die een fase van 'post-woke' voorspellen en gesprekken over veganisme uitbeelden. Zijn komische stijl omvat het overdrijven van idealisme en er de spot mee drijven, waarbij hij vaak aspecten van de 'woke'-beweging parodieert. Hij vertolkt meerdere personages in deze video's, waaronder kennissen. Lokko&Robson Reklambyrå prees hem voor zijn scherpte en het vermogen om aandacht te trekken, terwijl Annie Lingstrand van Telia Consumer Services zijn humor en professionaliteit aanpreefde. Hij wordt vaak geboekt als moderator en presentator voor conferenties, debatten, panelen en kick-offs, en is beschikbaar voor bedrijfsevenementen en samenwerkingen. Christian Åkesson heeft door de loop van zijn carrière talloze prijzen ontvangen. Hij won twee keer de Humorpriset-prijs (als acteur) en is driemaal ontvanger van de Kristallen-prijs. Hij studeerde aan Spykens teaterlinje en Medieinstitutet in Stockholm, waar hij vaardigheden ontwikkelde als acteur, bedenker en scenarioschrijver op het revuepodium. Hij heeft ervaring zowel voor als achter de camera en staat bekend om het vertolken van meer dan 100 verschillende personages in parodiefvoorstellingen.

Cantinflas (1911–1993), comedian (Mexico) – Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Mexico

Cantinflas

Mario Fortino Alfonso Moreno Reyes, professioneel bekend als Cantinflas, werd geboren in Mexico-Stad op 12 augustus 1911. Hij overleed op 20 april 1993. Als Mexicaanse komiek, acteur, filmmaker, pantomimeartiest, producent, scenarioschrijver en cabaretier wordt hij beschouwd als een van de meest veelzijdige Mexicaanse komieken. Zijn ouders waren Pedro Moreno Esquivel en María de la Soledad Reyes Guízar; hij was de zesde van veertien kinderen, waarvan er acht nog leefden. Voordat hij zich als entertainer vestigde, verkende Cantinflas andere paden, overwoog carrières in de geneeskunde en boksen, en had een verscheidenheid aan banen, waaronder assistent van een schoenmaker, schoenpoetser, koerier, postbode, taxichauffeur, medewerker in een biljarthal, bokser, en was zelfs kortstondig dienstdoend bij het Mexicaanse leger in 1928. Cantinflas' komische stijl was kenmerkend. Hij probeerde aanvankelijk Al Jolson te imiteren, maar ontwikkelde uiteindelijk zijn eigen persona als een sloppenwijkenbewoner. Zijn humor omvat Mexicaanse linguïstische kenmerken zoals intonatie, woordenschat en syntaxis; hij speelde vaak verarmde boeren of pachters. De bijnaam 'Cantinflas' ontstond tijdens zijn vroege optredens in reizende tenten, bedoeld om zijn entertainmentcarrière voor zijn ouders te verbergen. Hij putte inspiratie uit de komiek Manuel Medel, werkte vroeg in zijn carrière met hem samen en speelde in drie films met hem samen. Zijn unieke humor leidde tot de creatie van nieuwe woorden en zinnen, zoals 'ser un cantinflas,' wat betekent om Cantinflas-achtig te zijn. Cantinflas verwierf internationale faam door zijn films, waaronder werk in Hollywood, Californië, VS. Hij speelde samen met David Niven in *Around the World in 80 Days* (1950), een rol die hem een Golden Globe Award voor Beste Acteur – Muziekfilm of Komedie opleverde. Charlie Chaplin beschouwde hem als de beste levende komediant, en Charles Chaplin later ook. Cantinflas hielp Mexico's gouden tijdperk van cinema inluiden en droeg aanzienlijk bij aan de ontwikkeling ervan. Hij was ook president van de Asociación Nacional de Actores (ANDA) en eerste secretaris-generaal van de Sindicato de Trabajadores de la Producción Cinematográfica (STPC), waarmee zijn betrokkenheid bij de Mexicaanse politiek en het bedrijfsleven werd aangetoond. Zijn personage is verbonden met de Mexicaanse nationale identiteit, en hij was tegen de praktijk van eenpartijregeringen die vakbonden controleerden (charrismo sindical). Een film over zijn komst naar Hollywood werd in 2014 uitgebracht.

Carl Ballantine (1917–2009), comedian (Verenigde Staten)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

Carl Ballantine

Carl Ballantine, geboren in de Verenigde Staten, volgde carrières als goochelaar, stripper en acteur. Hij promoveerde zichzelf onder monikers zoals de Grote Ballantijn, de Verbazingwekkende Ballantijn, de Ballantijn: de Grootste Magiër van de wereld. In zijn vaudeville-geïnspireerde daad presenteerde hij duidelijk foutieve of opzettelijk transparante illusie routines die regelmatig terugsloegen, waardoor hij overdreven teleurstelling met een wrieze grijns deed alsof. Historici schrijven de uitvinding van komische magie aan hem toe, en zijn stijl heeft een stempel gedrukt op zowel stand-up komieken als podiumgoochelaars.

Carlo Buccirosso, comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Carlo Buccirosso

Carlo Buccirosso, geboren in Napels op 7 juli 1954, is een Italiaanse acteur, theaterregisseur en toneelschrijver. Hij woont momenteel in Napels. Na de middelbare school studeerde hij rechten, maar behaalde geen diploma; hij volbracht ook elf maanden militaire dienst in Novara in 1978. Buccirosso begon in 1978 te werken met Tato Russo, waarmee zijn professionele carrière in de uitvoerende kunsten van start ging. Buccirosso staat vooral bekend om zijn komische rollen in films geregisseerd door Vincenzo Salemme en Carlo Vanzina. Hij vertolkt in deze films vaak de rol van een stereotype uit de lagere middenklasse uit Napels, en werkt hierbij regelmatig samen met Salemme, Maurizio Casagrande, Nando Paone en Biagio Izzo, zowel in toneelstukken als in films. Deze samenwerkingen omvatten werken zoals ...e fuori nevica! , L'amico del cuore en Premiata pasticceria Bellavista . Buccirosso was ook co-auteur van de toneelfarsa Il miracolo di don Ciccillo . Vincenzo Salemme herkende en waardeerde hem als karakteracteur, wat bijdroeg aan hun langdurige professionele relatie. Zijn werk heeft aanzienlijke erkenning gekregen. Hij ontving kritische lof en een David di Donatello-nominatie voor zijn rol als Paolo Cirino Pomicino in *Il Divo* (2008), en verscheen later in Paolo Sorrentino's *The Great Beauty* (2013). Buccirosso won een Nastro d'Argento voor Beste Acteur in een Bijrol voor *Song'e Napule* (2013) in 2014. Hij ontving vervolgens een David di Donatello voor Beste Acteur in een Bijrol voor *The Legendary Giulia and Other Miracles* (2015), ook bekend als 'Noi e la Giulia', in 2015. Zijn uitgebreide filmografie omvat optredens in titels zoals *L'ultima scena*, *Amami*, *Febbre da cavallo - La mandrakata*, *Le barzellette*, *Guardiani delle nuvole*, *Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me*, en meer recentelijk, *Mamma o papà?* en *Il giorno più bello*. Hij verschijnt ook in de lopende tv-serie *Imma Tataranni - Sostituto procuratore* (2019-2025) en was te zien in de videoclip voor het nummer 'Chi vuol essere milionario?' van Clementino en Fabri Fibra in 2019. Buccirosso speelde ook Peppino Esposito in de tv-serie *Un ciclone in famiglia* (2006-2008). Hoewel hij over het algemeen terughoudend is over zijn privéleven, heeft Buccirosso verklaard nooit getrouwd of kinderen te hebben gehad. Hij grapte dat hij altijd acteer om indruk te maken op een vrouw die hij nooit onthulde. Hij werkte vaak in Italiaanse films en televisieprogramma's, waarmee hij bewees veel verschillende rollen te kunnen spelen en hielp bij het maken van Italiaanse komediefilms.

Carlo Verdone, comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Carlo Verdone

Carlo Verdone is een Italiaanse acteur, komiek, regisseur en scenarioschrijver, geboren in Rome op 17 november 1950. Zijn familie bestaat uit een vader, Mario Verdone, die filmhistoricus en criticus was, en een moeder, Rossana Schiavina, die literatuurprofessor was. Zijn overgrootvader aan vaderskant, Oreste, was chemicus uit Pozzuoli (Napels). Hij bezocht het Collegio Nazareno in Rome, waar hij Christian De Sica ontmoette, en studeerde later aan het Liceo classico in Rome. Verdone behaalde een graad in Moderne Literatuur aan de Sapienza Universiteit van Rome in 1976-1977, met een scriptie over Italiaanse stomme films, en een graad in Filmregie aan het Centro Sperimentale di Cinematografia in 1974. Verdone begon zijn carrière met zijn komische stijl in de jaren zeventig. Hij verscheen in advertenties voor de Carosello show en debuteerde in 1977 op televisie in de variétéshow Non stop . Hij introduceerde zijn personages op televisie in 1978 in de komedieserie Non Stop . Sergio Leone gaf hem zijn filmdebuut en begeleidde hem in filmtechnieken. Hij maakte al op jonge leeftijd amateurkorte films, waaronder Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971) en Elegia notturna (1973). Zijn regiedebuut was Un sacco bello (1980), gevolgd door Fun Is Beautiful (1980) waarin hij drie personages speelde. Hij co-schreef Journey with Papà met Sergio Leone, en Troppo forte met Verdone en Leone. Verdone’s werk omvat de hoog aangeschreven film Bianco, rosso e Verdone (1981), geproduceerd door Sergio Leone en met Elena Fabrizi, en de soundtrack gecomponeerd door Ennio Morricone. Hij regisseerde Talcum Powder (1982) die meerdere David di Donatello-prijzen won, en schreef het samen met Enrico Oldoini. Sinds de jaren '90 verkent zijn werk serieuzere onderwerpen. Hij schreef het boek Fatti Coatti in 1999. Verdone speelde in de filmreeks Manual of Love (2005, 2007, 2011) en verscheen in Paolo Sorrentino's The Great Beauty (2013). Hij regisseerde Blessed Madness (2018), en schreef het samen met Nicola Guaglianone en Menotti. Hij heeft talloze prijzen ontvangen, waaronder negen David di Donatello-prijzen, vier Globi d’oro-prijzen, elf Nastri d'argento-prijzen en twee Premi Flaiano-prijzen. In 2017 werd hij geëerd met een eredoctoraat in Cultureel Erfgoed en Territorium van de Universiteit van Rome Tor Vergata. Hij speelde onlangs in L'Abbiamo Fatta Grossa (2016), waarin hij Arturo Merlino speelt, een bescheiden privé-detective, samen met Antonio Albanese als Yuri Pelagatti.

Carlos Michelena, comedian (Ecuador) – Satire, Politieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Ecuador

Carlos Michelena

Carlos Alberto Michelena Soria, bekend als ‘El Miche’, is een Ecuadoraanse acteur, komiek, cartoonist en humorist, die geldt als een van de meest representatieve figuren van het straattheater in Ecuador. Zijn lange loopbaan combineert politieke satire, sociale humor en kritiek op ongelijkheid. Hij werd op 5 januari 1954 in Quito geboren in een gezin met weinig middelen: zijn vader was schoenmaker en zijn moeder verkocht snoep en kranten op straat, en als kind hielp hij het gezin door zelf snoep te verkopen. Hij ging naar de lagere school van het Colegio Simón Bolívar, maar maakte de middelbare school niet af. Op zijn tiende raakte hij geïnteresseerd in theater, toen hij in een buurtclub in El Dorado in Quito playbackte op grammofoonplaten. Op zijn vijftiende ging hij, aangemoedigd door zijn moeder, als toehoorder naar de toneelschool van de Casa de la Cultura Ecuatoriana en werkte daarna als rekwisiteur voor het gezelschap Teatro Ensayo, waar hij zijn eerste rol kreeg, in Huasipungo, naar de roman van Jorge Icaza. Op zijn achttiende begon hij zijn acteercarrière aan de toneelschool van de Casa de la Cultura, werd opgeleid door regisseur Antonio Ordóñez en speelde met Teatro Ensayo in stukken als Boletín y elegía de las mitas, Dos viejos pánicos en El médico a palos. Later sloot hij zich aan bij het gezelschap Ollantay van de Nationale Polytechnische School en bij de groep Malayerba, en leidde hij het Teatro de la Calle, dat voorstellingen naar pleinen en parken bracht. Sinds de jaren tachtig is het park El Ejido in Quito zijn podium, waar hij met wit geschminkt gezicht en in zelfgemaakte kostuums personages uit het dagelijks leven speelt, van buren, arbeiders en straatverkopers tot politici en machthebbers, en met ironie het publiek aan het denken zet. De pers beschreef El Miche als een kruising tussen een politieke nar en een volkse kroniekschrijver. Hij werkte ook voor televisie, radio en online. In 2011 bracht hij een circusvoorstelling, El circo del Miche, die drie weken in de Carpa Teatro liep, en in 2019 presenteerde hij El toque del Miche in het Teatro Centro de Arte in Guayaquil. Hij geeft de voorkeur aan open ruimtes, waar hij kan improviseren op wat er om hem heen gebeurt, en vermijdt dubbelzinnige humor. In 2003 kende de Casa de la Cultura Ecuatoriana hem haar Orde van Artistieke Verdienste toe.

Carlos Núñez Cortés, comedian (Argentinië)
Geverifieerd Onopgeëist
Argentinië

Carlos Núñez Cortés

Carlos Núñez Cortés, liefkozend 'Carlitos' genoemd, is een veelzijdig Argentijns kunstenaar geboren in Buenos Aires op 15 oktober 1942. Zijn ouders waren Anselmo Núñez Cortés en Julia Alazdraqui; hij heeft twee broers en zussen, Eduardo Enrique en Mónica. Met Spaanse grootouders vaderskant en Turkse grootouders moederskant verhuisde zijn familie naar Posadas (Misiones) toen hij zes jaar oud was, waar hij tot de leeftijd van dertien jaar woonde. Deze vroege ervaring voedde een diepe interesse in de natuur en wilde dieren. Hij begon op zesjarige leeftijd met pianolessen en studeerde verder bij Roberto Saccente, waarbij hij al op veertienjarige leeftijd zijn eerste concerten gaf terwijl hij zelfstandig compositie en harmonie bestudeerde. Núñez Cortés' professionele parcours is nauw verbonden met de gevierde comedy groep Les Luthiers. Na deelname aan studenten koren aan de Faculteit Exacte Wetenschappen en de Faculteit Ingenieurswetenschappen, was hij lid van I Musicisti, dat later splitste in Les Luthiers en I Musicisti. Hij sloot zich rond het einde van 1968 aan bij Les Luthiers en bleef lid van 1969 tot zijn pensioen in 2017. Binnen de groep wordt hij beschouwd als een veelzijdig lid met muzikale, acteer- en componeervaardigheden. Hij was vaak de leadzanger, die door zijn hoge zangbereik vaak de melodie in koorstukken droeg, en speelde stukken zoals 'Voglio Entrare' en serenades. Hij droeg ook aanzienlijk bij aan hun repertoire door talloze stukken te componeren, waaronder 'Las Majas', 'Teorema de Thales', 'San Ictícola', 'Epopeya de Edipo', 'Calypso de las píldoras' en 'Kathy, la reina del saloon'. Hij creëerde nieuwe instrumenten voor de groep, zoals de Bunsen fluit en glamocot, en verzorgde zangregie, geïllustreerd door 'Conozca el Interior'. Zijn komische acteervaardigheden worden erkend en beïnvloed door Charles Chaplin. Naast zijn werk met Les Luthiers heeft Núñez Cortés een breed scala aan interesses en expertise getoond. Hij behaalde in 1967 een graad in biologische scheikunde aan de Universiteit van Buenos Aires (UBA) en werkte tot 1972 als chemicus. Hij is een expert op het gebied van weekdieren, bezit een grote collectie schelpen en co-schreef '100 Caracoles Argentinos' met de natuurkundige Tito Narosky. Hij heeft ook drie boeken in het Spaans geschreven: 'Los juegos de Mastropiero', '100 caracoles argentinos' en 'Memorias de un luthier'. Momenteel is hij columnist voor de podcast 'La Hora de la Nostalgia'. Núñez Cortés’ diverse talenten en bijdragen aan de Argentijnse cultuur, variërend van muziek, comedy, wetenschap en literatuur, bevestigen zijn positie als een unieke en blijvende figuur.

Carmen Salinas (1939–2021), comédienne (Mexico) – Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Mexico

Carmen Salinas

Carmen Salinas Lozano, liefkozend bekend als Carmelita Salinas, was een veelzijdig Mexicaans entertainer en politica. Geboren in Torreón, Coahuila, Mexico op 5 oktober 1939, begon ze haar carrière vroeg, zingend en stemimitaties uitvoerend in een radio programma in Monterrey op tienjarige leeftijd. Ontdekt door filmproducent Carlos Amador Martínez in 1953, maakte ze haar filmdebuut op 28 oktober van dat jaar in het Ópera cinema. Haar televisiedebuut volgde in 1964, met een rol in de telenovela 'La vecindad'. Gedurende haar carrière werkte ze in diverse media, waarbij ze veelzijdigheid toonde als actrice, imitator, komediant en theaterondernemer. Salinas' veelzijdige carrière bestreek decennia en omvatte een breed scala aan rollen. Ze verscheen in 115 films, te beginnen met 'La vida inútil de Pito Pérez' in 1970, en werkte regelmatig samen met Adalberto Martínez ‘Resortes’ tijdens de jaren zeventig en tachtig. Haar uitgebreide werk omvatte ook 70 theaterproducties, 23 telenovelas en optredens in negen televisieseries zoals 'La vecindad', 'La frontera' en 'El chofer'. Ze toerde met de musical 'Aventurera,' waarbij ze de voorstelling presenteerde en produceerde in 1997. Opmerkelijk is dat ze het scherm deelde met Denzel Washington in de film 'Man on Fire'. Haar zoon, Pedro Plascencia Salinas, droeg muzikaal bij aan projecten voor Necaxa en Televisa. Naast entertainment was Carmen Salinas betrokken bij de politiek. Ze verklaarde zich sinds haar jeugd lid van de Institutionele Revolutiepartij (PRI) en diende van 2015 tot 2018 als parlementslid in de Kamer van Afgevaardigden. Gedurende haar tijd als federaal parlementslid nam ze deel aan de Commissies voor Gendergelijkheid, Radio en Televisie en Gezondheid. Ze trouwde in 1956 met Pedro Plascencia Ramírez en kreeg twee kinderen: Pedro Plascencia Salinas en María Eugenia Plascencia. Helaas overleed Pedro Plascencia Salinas in 1994 aan kanker. Carmen Salinas Lozano overleed op 9 december 2021 in Cuauhtémoc, Ciudad de México, en liet een aanzienlijk erfgoed na in het Mexicaanse entertainment en de publieke dienstverlening.