Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na A Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 193-204 z 205 komików
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Amy Jenkins

Amy Jenkins to filmowiec i artystka wizualna mieszkająca w Peterborough, New Hampshire. Jej kariera potoczyła się w innym kierunku, co doprowadziło do stworzenia i napisania serialu telewizyjnego 'This Life'. Serial, który zadebiutował w 1996 roku, badał życie młodych profesjonalistów i kręcony był w pobliżu mostu Southwark w Londynie, w opuszczonym wiktoriańskim szeregowcu. Jenkins dążyła do realizmu w 'This Life', wykorzystując kamery ręczne i techniki filmowania w stylu dokumentalnym. Druga seria z 1997 roku składała się z 21 odcinków, a specjalny odcinek jednorazowy pojawił się dziesięć lat później. Opisała serial jako „Spinal Tap-ish”. Recenzje z tamtego czasu sugerowały obsesję na punkcie seksu, a BBC nawet wprowadziło limit użycia wulgaryzmów na odcinek. Praca Jenkins uległa znaczącej zmianie wraz z jej dokumentem 'Adam's Apple', który opowiada o transformacji płciowej jej syna, Adama Sieswerdy. Wyreżyserowała ten dokument, współpracując z Adamem przy jego powstaniu. Film dokumentuje zmieniające się relacje rodzinne podczas transformacji Adama i miał swoją światową premierę na festiwalu SXSW Film & TV Festival w Austin w 2026 roku, gdzie zostanie również pokazany 27 kwietnia 2026 roku na IFFBoston. 'Adam’s Apple' ma na celu przedstawienie autentycznych ludzi, a zwłaszcza Adama, podczas jego transformacji, eksplorując tematy radości i wrażliwości w historiach osób transpłciowych. Fabuła filmu została ostatecznie dopracowana podczas procesu montażu, a za montaż odpowiada Kristina Motwani. Jenkins postrzega to jako uniwersalną historię o rodzicach wychowujących nastoletniego transseksualnego syna i koncentruje się na bezwarunkowej miłości w rodzinie. Dokument przedstawia Adama Sieswerdę, syna Jenkinsa, który ukończył Columbia University w wieku 23 lat, studiując literaturę. Dziękuje społeczności i szkołom w Peterborough za ich akceptację. Jego ojciec, John, od czasu do czasu wyraża tęsknotę za córką, ale kocha swojego syna, a jego brat Elias jest przedstawiony jako osoba wspierająca; cała rodzina brała udział w nagraniach. Jenkins często filmuje codzienne życie i aktywności swojej rodziny, działając jako instynktowny kronikarz. 'Adam’s Apple' dąży do obalenia sensacyjnych narracji na temat życia osób transpłciowych, mając na celu zaoferowanie bardziej niuansowanego i empatycznego spojrzenia na to doświadczenie.

Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Andreas Obering

Andreas Obering, znany zawodowo jako Der OBeL, to niemiecki komik, aktor i polityk lokalny. Urodził się 29 marca 1964 roku w Hamm, w Niemczech, a dzieciństwo spędził w zachodniej części Hamm i Herringen, zanim wraz z rodziną przeniósł się do Welver-Eilmsen. Uczęszczał do Freiherr-vom-Stein-Gymnasium i zdał egzamin maturalny (Abitur). Obering początkowo studiował ekonomię przez dwa semestry w Münster, a następnie ukończył kurs zawodowy w firmie zajmującej się hurtową sprzedażą płyt w Kaarst. Jego muzyczne początki sięgają wczesnych lat; grał na perkusji i śpiewał w zespole Gegenlicht od 1980 do 1985 roku. Następnie kontynuował grę na perkusji w rockowym zespole coverowym Return od 1985 do 1988 roku, a później był członkiem Empty Bottle Blues Band od 1988 do 2005 roku. Obering zaczął rozwijać swoje talenty komediowe we wczesnym okresie, początkowo występując z Tillem Hohenederem. Ich zespół, Till und Obel, powstał w 1985 roku. W 1990 roku wygrali talent show ZDF 'Hut ab' i wystąpili w programach 'Geld oder Liebe' oraz w koncercie Noworocznym ZDF i Sylwestrze RTL w 1990 roku. W obszarze języka niemieckiego Till und Obel wystąpili w około 1000 koncertów na żywo i ponad 100 występach telewizyjnych między 1985 a 2000 rokiem. Od 2003 roku Obering występował solowo jako Der OBeL. Pojawił się jako reporter Herbert Zimmermann w filmie „Cud nad Renem” (2003) i świętował swoje 25-lecie na scenie, „Srebrną Uroczystość”, w 2005 roku, koncertując z „Sztuką Ust” od tamtego lata. Stworzył piosenkę „Sooo gehn die Deutschen” na UEFA Euro 2008 i wydał singiel „Gurkentruppe & Der Obel / So geh’n die Deutschen” w maju 2010 roku. Wystąpił również w komedii teatralnej „Wszystkie dzieła Szekspira, lekko skrócone” w Capitol Düsseldorf w 2006 roku i brał udział w wielu sezonach alternatywnego karnawału w Dortmundzie „Geierabend”. Obering angażuje się w lokalne wydarzenia, takie jak karnawał i klub strzelecki od czasu przeprowadzki jego rodziny do Rhynern w 2011 roku. W 2017 roku ukończył szkolenie z zakresu zarządzania imprezami i pracuje na pół etatu jako menedżer imprez. Dołączył do SPD (Socjaldemokratycznej Partii Niemiec) w 2017 roku i został wybrany honorowym burmistrzem dzielnicy Rhynern w 2020 roku, pełniąc funkcję od 2020 do 2025 roku, zanim zrezygnował ze względu na powody osobiste i zawodowe. Obecnie prowadzi program komediowy SchönAbendZusamm! w Hamm, a jego program „An sich” zawiera fragmenty z czterech dekad komedii.

Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Andy Cameron

Andrew Graham Cameron, szkocki komiks, który także promuje programy telewizyjne i radiowe, rozpoczął karierę w latach 70-tych, występując w klubach. Jest zapamiętany za śpiewanie "Ally 's Tartan Army", piosenka rajdowa powiązana z udziałem Szkocji w Mistrzostwach Świata w 1978 roku. Od tego czasu pozostaje zaangażowany w dziedzinie rozrywki i często pracuje jako mówca po kolacji.

Zweryfikowane Nieodebrane
Kuba

Aníbal de Mar

Aníbal de Mar, właściwie Evaristo Simón Domínguez, był kubańskim aktorem komediowym, zapamiętanym przede wszystkim jako El Tremendo Juez, cierpliwy sędzia z radiowej i telewizyjnej komedii La tremenda corte, nadawanej do dziś przez rozgłośnie w całej Ameryce Łacińskiej i sprzedawanej na płytach CD, kasetach VHS i DVD. Urodził się 26 października w Yateras w prowincji Guantánamo na wschodzie Kuby. Karierę zaczął w 1934 roku w teatrach na całej wyspie. Miał talent do grania kilku postaci naraz: w przedstawieniu w Santiago de Cuba grał zarówno Don Pancracia, jak i jego syna Felipita, a numer ten trafił później na ekran w filmie Una aventura peligrosa (1939). W 1934 roku został też chińskim detektywem Chan Li Po w słuchowisku o tym samym tytule autorstwa Félixa B. Caigneta, późniejszego twórcy słynnej radiowej telenoweli El derecho de nacer. Był to jeden z pierwszych wielkich przebojów radiowych na Kubie, a w 1937 roku powstał na jego podstawie La serpiente roja, pierwszy kubański film dźwiękowy, z Pituką de Forondą i Carlosem Badíasem, w reżyserii Ernesta Caparrósa. Od 1941 roku współpracował z Leopoldem Fernándezem: De Mar grał Filomena, a Fernández Pototo w radiowym, a później telewizyjnym duecie Pototo y Filomeno. Ich najtrwalszym dziełem była La tremenda corte, nadawana od początku lat 40., w której zirytowany sędzia De Mara mierzył się z niepoprawnym José Candelariem Tres Patinesem w wykonaniu Fernándeza. Przez lata pracował dla wielu kubańskich stacji, m.in. CMKD i CMKC w Santiago de Cuba oraz CMQ, COCO i RHC w Hawanie. Wśród jego innych filmów są Romance musical, z udziałem m.in. Otta Sirga, Rosity Fornés i Rity Montaner, Hitler soy yo z Adolfem Otero i Julitem Díazem, Música, mujeres y piratas, Hotel de muchachas i ¡Olé, Cuba!. W 1947 roku w Nowym Jorku dubbingował po hiszpańsku chińską postać w filmie MGM Little Mister Jim. Aníbal de Mar zmarł w Miami 22 lutego 1980 roku.

Zweryfikowane Nieodebrane
Grecja

Anna Panagiotopoulou

Anna Panagiotopoulou, urodzona 30 lipca 1945 roku w dzielnicy Kypseli w Atenach, była grecką aktorką, scenarzystką i dramaturgiem. Jej rodzina pochodziła z Lamperi, w regionie Akaja. Od młodego wieku wyrażała chęć zostania aktorką. Studiowała w Szwajcarii, ale wróciła do Grecji, aby przesłuchać się do Narodowego Teatru. Zmarła w Atenach 4 maja 2024 roku w wieku 78 lat w wyniku powikłań związanych z chorobą Alzheimera i została pochowana na cmentarzu w Zografou 9 maja. Kariera Panagiotopoulou rozpoczęła się od udziału w przedstawieniach teatralnych, w tym w "Alkescie" Eurypidesa w 1968 roku. Stała się kluczowym członkiem Wolnego Teatru (Eλεύθερο Θέατρο) od jego początkowych dni, obok Stamatis Fasoulis, którego poznała w Narodowym Teatrze. Wystąpili oni w pierwszym dużym sukcesie teatru, "Kai sy chtnizese". W 1980 roku Wolny Teatr zaprzestał działalności i został zastąpiony przez Wolną Scenę (Ελεύθερη Σκηνή), założoną przez Panagiotopoulou i Fasoulisa. Pojawiła się w licznych serialach telewizyjnych, początkowo w telewizji państwowej, a później na kanałach prywatnych, zyskując rozgłos po odegraniu roli Pani Sousou w adaptacji powieści Dimitrisa Psathasa z lat 1986-87. Przez całą swoją karierę Anna Panagiotopoulou zagrała w wielu popularnych programach. Jest szeroko znana ze swojej roli Olgi, jednej z sióstr Haritou, w serialu Oi Treis Harites w latach 1990-1992 oraz jako Christina Markatou w Ντόλτσε Βίτα w 1995 roku, serialu, który cieszył się wysokimi oglądalnościami. Pojawiła się również w greckim serialu Madam Sousou w 1986 roku, co przyniosło jej znaczną sławę. Napisała i zagrała w serialu Rosalia w 1993 roku; jednakże został on skasowany po jednym sezonie ze względu na niskie oglądalności. Do jej filmografii należą filmy Safe Sex (1999) i To Klama Vgike Apo ton Paradiso (2001). W 1972 roku wyszła za mąż za Panagiotisa Damoulakisa, z którym miała syna Dimitrisa, urodzonego w 1973 roku; została wdową w 2014 roku. Od 2020 roku żyła z dala od życia publicznego z powodu choroby Alzheimera.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Anton Radichev

Anton Radichev to bułgarski aktor teatralny i filmowy, którego kariera obejmuje Teatr Narodowy, ponad czterdzieści filmów fabularnych i jeden z najbardziej znanych programów komediowych bułgarskiej telewizji. Aktorstwo ukończył w Narodowej Akademii Sztuki Teatralnej i Filmowej im. Krystjo Sarafowa w 1974 roku i w tym samym roku dołączył do zespołu Teatru Narodowego im. Iwana Wazowa w Sofii. Występował też na scenie Teatru 199. Jego dorobek teatralny obejmuje Dzieci słońca Maksyma Gorkiego, Zamieszanie Jordana Radiczkowa, w którym grał Iwana Gamaszę, rolę Hadżiego w Haszowe Iwana Wazowa oraz przedstawienia Wujków, Pojedynku i Stycznia. Za rolę Petleto (Kogucika) w Próbie lotu Radiczkowa otrzymał nagrodę aktorską na VI Narodowym Przeglądzie Bułgarskiego Dramatu i Teatru w 1979 roku. Jego repertuar obejmował też klasykę, taką jak Wiśniowy sad, Wesele Figara i Końcówka, a także Galaktykę pokoleń. Na ekranie wystąpił w ponad czterdziestu filmach fabularnych, w tym w Manewrach na piątym piętrze, Orkiestrze bez nazwy, Pod jarzmem, Hotelu Central, Licytacji, Elegii i Świerszczu w uchu. W teatrze telewizji grał w Petentach i Czy on jest dziennikarzem? Wazowa, Szalonym Jourdainie Bułhakowa, Siostrzeńcu Panczo Panczewa i Diogenesie Władimira Konstantinowa. Dla szerokiej publiczności telewizyjnej Radichev jest przede wszystkim jedną z twarzy Klub NLO, programu komediowego, w którym występował w latach 1996–2004. Później zagrał w sitcomie Nova Television Etażna sobstwenost (2011). Użyczył też głosu Doc Hudsonowi i Ramonowi w bułgarskiej wersji filmu Disneya i Pixara Auta (2006). Muzyka jest równoległym nurtem jego kariery. Nagrał wiele piosenek, niektóre na festiwal Złoty Kos, a w 2002 roku wydał album Kasa Mi Se Syrceto (Pęka mi serce) z tekstami Żiwka Kołewa. W 2009 roku kandydował do parlamentu z ramienia partii LIDER w 23. okręgu wyborczym w Sofii. Od 1990 roku jest członkiem Związku Bułgarskich Filmowców, a w 2023 roku otrzymał nagrodę IKAR za wybitny wkład w bułgarski teatr.

Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Antonia Limacher

Antonia Limacher to szwajcarska komiczka i humorystka, urodzona w 1953 roku. Pochodzi z Lucerny. Jej kariera obejmuje pracę w teatrze, filmie, radiu i telewizji. Limacher ukończyła Schauspiel-Akademie Zürich, Hochschule für Musik und darstellende Kunst (Reinhardtseminar) w Wiedniu, Dramatisches Zentrum Wien oraz Ecole Gaulier w Paryżu. Brała udział w produkcjach w różnych miejscach, takich jak Mad Theater, Ensembletheater w Wiedniu, Steirischer Herbst w Grazu, Vienna Art Orchestra, ARGE Kabarett w Wiedniu, Theater am Neumarkt w Zurychu i Stadttheater Luzern. Limacher jest najlepiej znana ze swojej pracy jako część komediowego duetu Duo Fischbach, założonego z Peterem Freiburghaus w 1987 roku. Początkowo występowała jako artystka uliczna i w teatrach piwnicznych w Bernie i Winterthur. Duet oficjalnie powstał w 1990 roku. Ich styl komediowy opiera się na przedstawianiu pary, Lilian i Ernsta Fischbach, którzy często się kłócą; Limacher gra Lilian. Przełom nastąpił w 1990 roku z programem 'Fischbachs Weihnachten,' który był wystawiany przez sześć tygodni w Mühle Hunziken w Rubigen. Duet występował z cyrkiem Knie w 1998 i 2004 roku, a dziesięć odcinków z ich udziałem zostało wyemitowanych w TV3 w 1999 roku. Szkic zatytułowany 'Der Weihnachtsbaum' stał się świątecznym elementem telewizyjnym w programie 'Kassensturz'. Duo Fischbach otworzyło własny teatr w Küssnacht am Rigi we wrześniu 2008 roku. W 1997 roku otrzymali Prix Walo za swoją pracę w kategorii Kabaret/Kleinkunst. Z powodu diagnozy raka skóry u Petera Freiburgha, duet ogłosił zakończenie działalności artystycznej w sierpniu 2017 roku. Limacher nadal jest doceniana za swój wkład w szwajcarski humor jako część Duo Fischbach.

Zweryfikowane Nieodebrane
Malezja

AR Badul

A. R. Badul to singapurski komik, aktor, reżyser i pisarz znany ze swojego charakterystycznego slapsticku oraz niezapomnianych występów w rozrywce w języku malajskim. Urodzony jako Muhammad Badullahu bin Abdul Hamid , stał się znaną postacią w popularnej kulturze Singapuru i Malezji dzięki swojej pracy w komedii, telewizji i filmie. Badul rozpoczął swoją karierę w branży rozrywkowej w latach 60. XX wieku i zyskał uznanie jako jeden z najbardziej znanych malajskich komików w Singapurze. Jego występy często łączą komedię fizyczną, przesadne postacie, ekspresyjne reakcje i codzienne sytuacje, tworząc energiczny styl, który podobał się publiczności pokoleń. Oprócz występów, A. R. Badul pracował również za kamerą jako reżyser i pisarz, przyczyniając się do licznych produkcji w języku malajskim. Jego długa kariera i rozpoznawalny styl komediowy sprawiły, że stał się ważną postacią w singapurskiej scenie rozrywki malajskiej, szczególnie za wkład w klasyczną komedię i film.

Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Arthur Haynes

Arthur Haynes był angielskim komikiem i artystą rozrywki, urodzonym w Fulham, Londyn, 14 maja 1914 roku. Jego ojciec pracował jako piekarz. Przed rozpoczęciem kariery komediowej, Haynes wykonywał różne zawody, w tym malowanie, hydraulikę i ciesielstwo, oraz przez krótki czas aspirując do zostania architektem. Zaczynał występować w lokalnych pubach i klubach z ograniczonym sukcesem. Podczas II wojny światowej wstąpił do jednostki Stars in Battle Dress, występując dla żołnierzy u boku Charlie Chestera i pojawiając się w Merry-Go-Round pod koniec 1945 roku. Ta współpraca z Chesterem trwała również w Stand Easy, serialu radiowym BBC, który nadawany był od 1946 do 1949 roku. Krótko spotkał się ponownie z Charlie Chester w 1955 roku podczas audycji dla BBC, a od lutego 1956 roku stał się stałym elementem programu ATV "Strike a New Note". To doprowadziło do powstania własnego serialu telewizyjnego, "The Arthur Haynes Show", który miał premierę w styczniu 1957 roku i trwał piętnaście serii, składających się z 158 odcinków. Program zawierał skecze i elementy muzyczne, a Nicholas Parsons pełnił rolę jego "prosta człowieka" aż do śmierci Haynesa. Scenariusze do programu pisał Johnny Speight, co przyczyniło się do jego popularności, a szczególnie dobrze przyjęto się powtarzający się charakter, Oscara Pennyfeathera. W 1961 roku otrzymał nagrodę Variety Club za bycie osobowością roku w ITV. Ponadto wystąpił dwukrotnie na Royal Variety Performance, w 1961 i 1965 roku, a Cary Grant nazwał go najlepszą komediową gwiazdą świata. Haynes zagrał również w filmie "Strange Bedfellows" (1965). Pomimo swojego sukcesu zachowało się bardzo niewiele nagrań jego występów na żywo, choć pewien dotąd nieznany materiał został odnaleziony dla dokumentu BBC 4. Arthur Haynes zmarł na zawał serca 19 listopada 1966 roku w Ealing, Londyn, pozostawiając po sobie spuściznę jako jedna z pierwszych gwiazd komediowych telewizji.

Zweryfikowane Nieodebrane
Filipiny

Ate Gay

Gil Aucal Morales, filipiński komiks i prezenter telewizyjny, występuje pod nazwą Ate Gay i słynie z jego wcieleń aktorki Nory Aunor - która sama została nazwana Ate Guy. W latach 2010-2011 był współgospodarzem serii Comedy Bar, a później pojawił się na Wowowillie w 2013 roku. Morales zwrócił również uwagę na jego śmieszne zacieranie popularnych piosenek.