Weiss Ferdl był niemieckim komikiem i jest jednym z najsłynniejszych muzyków ludowych w Bawarii. Jego sława opiera się na śpiewaniu "Ein Wagen von der Linie 8", satyra dla Monachium Trambahn, stał się hymnem wielu przyjaciół tramwajowych.
Elke Winkens, geborene Fischer, ist eine österreichisch- deutsche Schauspielerin. Sie wuchs im deutschen Ort Ratheim, einem Stadtteil von Hückelhoven, auf. Wegen des Berufs ihres Vaters zog die Familie zunächst in die Niederlande und anschließend nach Belgien; für eine Weile lebte sie zudem in Afrika. Mit sechs Jahren begann sie Ballettunterricht, und im Alter von neun trat sie erstmals auf einer Bühne auf. Anschließend war sie in zahlreichen Tanz-und Theaterproduktionen zu sehen. Von 1978 bis 1986 war sie als professionelle Turnerin aktiv und gewann mehrere Titel im Bodenturnen.
Helga Hahnemann, niemiecka artystka rozrywkowa, kabaretowa, piosenkarka i aktorka, urodziła się 8 września 1937 roku w Berlinie-Wilhelmsruh, a zmarła 20 listopada 1991 roku w Berlinie-Buch. Była najmłodsza z czwórki dzieci. Jej talent komediowy odkryto jeszcze podczas nauki szkolnej. W latach 1956–1959 studiowała w Akademii Sztuk Teatralnych Ernsta Buscha w Berlinie-Niederschöneweide, którą uczęszczała jako Schauspielschule (szkoła aktorska). To szkolenie przygotowało ją do kariery scenicznej. Hahnemann rozpoczęła swoje życie zawodowe od debiutu na scenie w 1959 roku w kabaretowym zespole Leipziger Pfeffermühle. Wróciła do Berlina około 1961 lub 1962 roku, koncentrując się na kabarecie i komedii. Po 1962 roku często występowała w telewizji i radiu. Od 1969 roku stała się stałą członkinią zespołu Niemieckiej Telewizji (Deutscher Fernsehfunk). Znana była ze swoich występów w satyrycznym programie komediowym 'Tele-BZ,' gdzie występowała u boku Ingeborg Krabbe, Ingeborg Naß, Hansa-Joachima Hanischa i Sergio Günthera, pojawiając się w ponad 30 odcinkach. Jej praca nad 'Tele-BZ' przyniosła jej nagrodę artystyczną Wolnego Związku Niemieckich Związków Zawodowych (FDGB) NRD. Hahnemann zyskała znaczną popularność w Niemieckiej Republice Demokratycznej pod koniec lat 70., znana ze swojej "berlińskiej szczerości". Prowadziła program 'Helgas Top(p)-Musike' na Berliner Rundfunk od tego czasu, a jej hity to m.in. 'Wo ist mein Jeld bloß geblieben,' 'Jetzt kommt dein Süßer' i 'U-Bahn-Beat.' Regularnie prowadziła również program rozrywkowy 'Ein Kessel Buntes' i grała role takie jak Erna Mischke w serialu telewizyjnym Maxe Baumann od 1976 do 1980 roku, oraz macostep Marianne w filmie baśniowym z 1976 roku Aschenbrödel . Dubbowała Yvonne Jensen w trzech filmach z serii Olsen Gang. Hahnemann otrzymała Nagrodę Artystyczną NRD w 1982 roku i Narodową Nagrodę NRD za Sztukę i Literaturę III Klasy w 1987 roku. W listopadzie 1991 roku zdiagnozowano u niej raka płuc, krótko przed śmiercią w wieku 54 lat. W jej pamięci ustanowiono nagrodę 'Goldene Henne' w 1995 roku, a centrum społecznościowe w Schöneiche, gdzie mieszkała, nazwano Helga-Hahnemann-Haus.
Jakob Geis, znany również jako Papa Geis, był niemieckim wykonawcą, śpiewakiem ludowym i kierownikiem muzycznym. Urodził się w Atenach 27 grudnia 1840 roku i wraz z rodziną przeniósł się do Monachium, gdy miał sześć lat. Jego ojciec, Nikolaus Geis, zajmował stanowisko urzędnika na greckim dworze królewskim. Geis początkowo zamierzał zostać księdzem katolickim, ale porzucił studia teologiczne w wieku 26 lat, aby podążać karierą sceniczną. Zmarł w Monachium 3 marca 1908 roku w wieku 67 lat i został pochowany na Westfriedhof. Geis rozpoczął karierę artystyczną w Wiedniu, po raz pierwszy występując na scenie w wieku 26 lat. Od 1869 roku regularnie występował jako humorysta w Hotelu Oberpollinger. Przez krótki czas dołączył do zespołu Anderla Welscha i w listopadzie 1875 roku został dyrektorem własnej grupy wokalnej, w skład której wchodzili Christian Seidenbusch i Willy Schäffer, znani z udawania kobiet. Jego pseudonim artystyczny, Papa Geis, oznacza „Tato Geis”, a on często nosił czarne ubrania przypominające strój katolickiego księdza, czasami witany jako „Ojciec”. Osiągnął znaczący sukces dzięki swojej karykaturze roztarganego studenta wojskowego w występie kostiumowym "Das bemooste Haupt". Około roku 1900 był uważany za najpopularniejszego śpiewaka ludowego w Monachium. Styl komediowy Geisa polegał na przedstawianiu postaci z rozbudowanymi historiami życiowymi i często zawierał „zwykłych ludzi”, takich jak służący i powoziarze. W 1878 roku założył własną grupę muzyczno-komediową o nazwie Gesellschaft Geis. Muzykę do jego coupletów komponował Paul Damas, a później zastąpił go Georg Huber. Jego couplety uważane są za odzwierciedlenie historii kultury Monachium. W 1902 roku nagrał pięć utworów dla Gramophone Co., w tym „Kalauer-Couplet”, „Daradl-Dadl” oraz trawestację „Bachstelzenlied” (Tit-willow). Napisał autobiografię, Jakob Geis: Selbstbiographie, w 1905 roku. Znane couplety to m.in. „Schimpfen tut a jeder”, „Verlassen bin i”, „Drah di Madl, drah di” oraz „morgen kommt der Mahdi”. Jego spuścizna wpłynęła na kolejne pokolenia śpiewaków ludowych, a wśród jego wnuków znajdował się dramaturg i reżyser.
Karl Valentin, urodzony jako Valentin Ludwig Fey 4 czerwca 1882 roku w Monachium, był bawarskim komikiem i wykonawcą w kabarecie. Pochodził z klasy średniej; jego ojciec, Johann Valentin Fey, zajmował się transportem mebli, a jego rodzice wzięli ślub w 1869 roku. Początkowo pracował jako uczeń stolarza, kończąc to staże około 1896 roku. We wczesnym życiu doświadczył strat związanych ze śmiercią siostry Elizabeth w 1871 roku i braci Karla oraz Maxa w 1882 roku; sam przeżył dyfterię jako niemowlę dzięki lekarstwu starej kobiety. Walentin rozpoczął swoją karierę artystyczną około 1901 roku jako „Vereinshumorist”. W 1902 roku przez trzy miesiące uczęszczał na kurs kabaretowy w Monachium pod kierunkiem Hermanna Strebla i po raz pierwszy wystąpił pod pseudonimem „Karl Valentin” w teatrze kabaretowym Zeughaus w Norymberdze. Przerwał działalność artystyczną na trzy lata, aby skonstruować 20-osobową orkiestrę jednoosobową, z którą występował w 1906 roku, a także przez krótki czas zarządzał rodzinną firmą żeglugową Falk & Fey od 1902 do 1906 roku po śmierci ojca. Studiował muzykę i uczył się gry na gitarze u Heinricha Alberta i regularnie występował w monachijskich kabaretach i piwiarniach. Od 1911 roku współpracował z Elisabeth Wellano (Liesl Karlstadt), którzy byli znani z krótkich komicznych scenek w bawarskim dialekcie. Twórczość Walentina obejmowała liczne filmy nieme z lat 20. XX wieku, rozpoczynając około 1912 roku, kiedy założył studio filmowe w Monachium. Zagrał w około 40 krótkich metrażach, często opartych na jego szkicach, w tym Tajemnice salonu fryzjerskiego (1923) napisane przez Bertolta Brechta i Mysterien eines Frisiersalons (1922). W 1929 roku wyreżyserował i zagrał w swoim ostatnim filmie niemym, zatytułowanym 'Der Sonderling'. Napisał szkice i sztukę o tytule 'Ritter Unkenstein', oraz skomponował klasyczną piosenkę ‘Ja so war'ns die oidn Rittersleut’. Bertolt Brecht porównał Walentina do Chaplina za jego odrzucenie naśladownictwa i psychologii, a Brecht czasami grał na klarnecie w szkicach Walentina, podkreślając ich bliską przyjaźń. Walentina czasami nazywano 'Chaplinem Niemiec'. Pojawił się w swoim pierwszym filmie dźwiękowym, Die verkaufte Braut , w 1932 roku. Zmarł 9 lutego 1948 roku w Planegg na zapalenie płuc. Muzeum Walentina zostało założone w Monachium w 1959 roku, a posąg poświęcony jemu stoi na Viktualienmarkt. Jego twórczość wpłynęła na artystów takich jak Bertolt Brecht, Samuel Beckett, Loriot i Helge Schneider, i jest obecnie uważana za wykazującą znaczący wpływ na niemiecką kulturę Weimarską.
Kaya Yanar to niemiecki komik, urodzony 20 maja 1973 roku we Frankfurcie nad Menem. Jego rodzice to tureccy imigranci z Antakyi w Turcji, a on uczęszczał do gimnazjum Heinricha von Gagerna we Frankfurcie, uzyskując Abitur. Od młodego wieku Kaya Yanar początkowo chciał zostać komikiem. Podjął studia wyższe, studiując fonetykę, studia amerykańskie i filozofię na Uniwersytecie Johann Wolfgang Goethego we Frankfurcie, choć nie ukończył żadnego z nich. Jego pochodzenie jako obywatela Niemiec z turecko-arabskimi rodzicami przyczyniło się do jego unikalnej perspektywy. Yanar zyskał rozgłos w 2001 roku dzięki komediowemu programowi telewizyjnemu Sat.1, Was guckst du?! , w którym gra stereotypami kulturowymi. Program ten zapewnił mu nagrodę Deutscher Fernsehpreis w 2001 roku oraz liczne wyróżnienia, w tym Niemiecką Nagrodę Telewizyjną za Najlepszą Komedię i Najlepszy Program Komediowy w 2002 roku. Wydał kilka płyt CD, w tym 'Suchst du' (2001) i 'Welttournee durch Deutschland' (2003), oraz wydał książkę zatytułowaną Made in Germany (2011). Występuje z solowymi programami komediowymi po całej Niemczech, w tym Made in Germany (2008), Live und unzensiert (2009) i All Inclusive! (2013), których nagrania są transmitowane na RTL. Zagrał również rolę filmową w komedii telewizyjnej z 2008 roku, Dekker & Adi – Wer bremst verliert! . Poza występami komediowymi, Kaya Yanar prowadzi program RTL 'Geht's noch?! Kayas Woche' (od 2014), łączący stand-up z satyrą polityczną. Wcześniej prowadził program 'Kaya Yanar testet Deutschland – die Multi-Kulti-Show' na ZDF w 2007 roku oraz współprowadził ‘Stars bei der Arbeit’ od 2011 do 2012 roku. Uważany jest za kluczową postać w promowaniu akceptacji wielokulturowości w krajach niemieckojęzycznych, a od 2012 roku jest chrzestnym Heinrich-Middendorf-Oberschule Aschendorf, wspierając 'Szkoła bez rasizmu – szkoła z odwagą'. Jest również członkiem jury niemieckiego 'Comedy Grand-Prix' i aktywnie zaangażowany w obronę praw zwierząt, wspierając PETA i będąc weganinem. Ogłosił zakończenie tras koncertowych po swojej trasie Lost w 2026 roku.
Michael Herbig, urodzony 29 kwietnia 1968 roku w Monachium, Niemcy, jest niemieckim komikiem, aktorem, przedsiębiorcą, scenarzystą, reżyserem, aktorem głosowym i producentem. Profesjonalnie znany jako Bully Herbig, pseudonim, który otrzymał jako dziecko od nauczycielki i później zaadaptował. Od młodego wieku marzył o kręceniu filmów, początkowo realizując fotografię na prośbę matki. Herbig rozpoczął karierę w 1991 roku występując w programach radiowych takich jak Langemann und die Morgencrew i Die Bayern-Cops . Kontynuował pracę w radiu, pojawiając się w licznych audycjach, a później prowadził Bully's Late Light Show od 1997 roku. Jego praca rozszerzyła się na telewizję, obejmując serial komediowy Bullyparade , który nadawany był od 1997 do 2002 roku i w którym występowali Rick Kavanian, Christian Tramitz i Diana Herold. Szkice w programie zawierały parodie Star Trek , westernów oraz życia cesarzowej Elżbiety Bawarskiej (Sissi), a publiczność głosowała na tematy przyszłych filmów. Założył herbX Medienproduktion GmbH w 1996 roku, następnie herbX Tonstudios w 1998 roku i herbX Film GmbH w 1999 roku. Herbig odniósł znaczny sukces w filmie, reżyserując swój pierwszy film, Erkan & Stefan , w 2000 roku. Der Schuh des Manitu (2001) okazał się dużym sukcesem komercyjnym, przyciągając ponad 11,7 miliona widzów i otrzymując Specjalną Nagrodę na Festiwalu Filmowym Bawarskim w 2001 roku. (T)Raumschiff Surprise – Periode 1 (2004) również okazało się komercyjnie udane. Podkładał głos szeryfa Woody’ego w niemieckich wersjach dubbingowych filmów Toy Story 3 i Toy Story 4 . W 2009 roku wyreżyserował aktorską adaptację filmu Viki Wikingówna , a w 2018 roku thriller Balloon . Obecnie prowadzi program Last One Laughing: Germany na Amazon Prime od kwietnia 2021 roku. Jego praca została uhonorowana nagrodami, w tym Nagrodą im. Bernda Eichingera na 62. Festiwalu Filmowym Niemieckim w 2012 roku, Bambi Award – Film National w 2001 roku i German Comedy Award – Najlepszy Komik w 2001 roku.
Michael Mittermeier to niemiecki komik urodzony 3 kwietnia 1966 roku w Dorfen, Górna Bawaria. Jego ojciec pracował jako licytant, a on uczęszczał do gimnazjum w Gars am Inn, uzyskując Abitur. Spędził dzieciństwo w Bawarii i początkowo aspiracje miał zostać muzykiem rockowym, uczęszczając na lekcje pianina i gitary oraz występując jako uliczny muzyk. Zainspirowany amerykańskim komikiem Jerrym Lewisem, zaczął przygotowywać materiał do występów około 1987 roku i po raz pierwszy pojawił się w telewizji w wieku 15 lat w 1981 roku w programie ZDF Scooter. Mittermeier studiował nauki polityczne i studia amerykańskie na Uniwersytecie Ludwiga-Maksa w Monachium, ukończywszy pracę magisterską poświęconą amerykańskiemu stand-upowi komediowemu w 1994 roku. Rozpoczął karierę z programem komediowym 'Zapped' w 1996 roku, który zawierał parodie niemieckich reklam i serialu amerykańskiego 'MacGyver'. Program objazdowy odbywał się szeroko po Niemczech, Austrii i Szwajcarii, osiągając wyprzedane wystawy i zdobywając nagrodę Złoty Europa za komedię w 1997 roku. We wczesnych latach 1997 roku wydał CD 'Zapped!', a w 1996 roku wygrał Prix Pantheon na German Spaß-und-Satire-Open w Bonn. Od tamtej pory wydał liczne programy komediowe, w tym 'Wahnsinnlich' (1990), 'Zapped!' (1999), 'Back to Life' (2002), 'Paranoid' (2004), 'Safari' (2007) i 'Achtung, Baby!' (2010), a także nowsze pokazy takie jak '#13' (2022) i 'Flashback – Die Rückkehr der Zukunft' (2024). Praca Mittersmeiera spotkała się z dużym uznaniem, w tym Deutscher Comedypreis dla Najlepszego Komika, który zdobywał go kolejno od 1999 roku, a łącznie pięć razy. Otrzymał również nagrodę Fernsehpreis der ARD (Złoty Europa) w 1998 roku oraz ECHO award za 'najlepszą narodową gwiazdę komedii' w 2001 roku. Występował w klubach komediowych w Nowym Jorku i na festiwalach międzynarodowych, w tym na Cape Town International Comedy Festival w 2009 roku. Znany jest również z popularyzacji terminu 'Arschgeweih' oraz ze współpracy z Guano Apes nad singlem 'Kumba Yo!' pod pseudonimem Mittermeier vs. Guano Babes. Obecnie prowadzi program telewizyjny 'Find The Liar, Mittermeier' (BR) i przygotowuje swój nowy program 'OLDBOY …sind wir bald da?', który zadebiutuje w 2027 roku. W 2023 roku otworzył klub komediowy 'Lucky Punch Comedy Club' w Monachium, a w 2026 roku drugą lokalizację w Wiedniu, zapewniając platformę dla wschodzących komików.
Niemiecki artysta rozrywkowy, Otto Gerhard Waalkes, powszechnie znany po prostu jako Otto, pracuje jako komik, aktor, muzyk, pisarz i twórca komiksów. Urodził się 22 lipca 1948 roku w Emden w Niemczech i dorastał w dzielnicy Transvaal ze starszym bratem, Karl-Heinzem. Jego rodzicami byli Karl Waalkes, malarz, i Adele Lüpkes. Po raz pierwszy wystąpił publicznie w wieku jedenastu lat, recytując Babysitter-Boogie i otrzymując bon oraz książkę. W okresie między 1964 a około 1970 roku Otto był członkiem zespołu rock & rollowego The Rustlers, który głównie wykonywał piosenki Beatlesów; jednakże, jego improwizowane komentarze sceniczne zyskały większą popularność wśród publiczności niż muzyka, co ostatecznie skierowało go ku karierze komediowej. Otto podjął studia artystyczne w Hochschule für bildende Künste Hamburg w 1970 roku, ale nie ukończył ich. W tym czasie mieszkał w mieszanym domu o nazwie Villa Kunterbunt w Hamburgu-Winterhude z czternastoma innymi artystami, w tym Udo Lindenberg i Marius Müller-Westernhagen. Występował w klubie folkorowym Danny's Pan w Hamburgu. W 1972 roku poznał swojego menedżera Hansa Otto Mertensa. Jego debiutancki album, 'Otto,' został wydany w 1973 roku i sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy, z Ottifanten na okładce. Program telewizyjny 'Otto Show' z 1973 roku stanowił dla niego znaczący przełom. Otto's komedia opiera się na grach słownych, kalamburach i absurdalnym języku, dźwiękach oraz mowie ciała. Często wplata w swoje występy satyrę, komentarze polityczne i krytykę społeczną. Jego książki i płyty 'Otto' odniosły sukces, osiągając wysokie pozycje na listach przebojów. Znany jest z postaci takich jak Harry Hirsch, Frau Suhrbier, Oberförster Pudlich i Herbert von Karamalz, ale najbardziej znaną postacią komiczną jest Ottifant. W 1993 roku stworzył 13-odcinkowy serial animowany 'Ottos Ottifanten', a w 2001 roku film animowany 'Kommando Störtebeker'. Otto użyczył również głosu postaciom takim jak Mushu w Disnejowskim filmie 'Mulan' (1998) i Sid Ślimak w 'Drodze do szczęścia' (2002). Zagrał w '7 krasnoludkach' (2004) oraz w jego sequelu (2006). Obecnie mieszka w Hamburgu-Blankenese i sprzedaje różnego rodzaju produkty, w tym tostery z logo 'Ottifant' i dźwiękiem o nazwie 'Guten Appetit', oraz koszulki z rysunkiem śmiejącego się Ottifanta. W 2023 roku edycja jego piosenki 'Friesenjung' dotarła na szczyt niemieckiego notowania singli.
Stefan Konrad Raab urodził się 20 października 1966 roku w Kolonii. Jest niemieckim artystą rozrywkowym, producentem telewizyjnym i muzycznym, kompozytorem, muzykiem, prowadzącym programy telewizyjne oraz przedsiębiorcą. Wychowywał się w dzielnicy Sülz w Kolonii wraz ze swoją siostrą i zdał maturę po ukończeniu jezuickiego gimnazjum Aloisiuskolleg w Bonn-Bad Godesberg. Jego rodzice prowadzili sklep mięsny, a on sam odbył staż jako rzeźnik, zdając egzamin czeladniczy w czerwcu 1990 roku. Uczył się prawa przez pięć semestrów. Rozpoczynając karierę w 1990 roku, Raab podjął pracę jako niezależny producent i kompozytor, zaczynając od tworzenia jingle reklamowych. Po raz pierwszy pojawił się na niemieckiej telewizji w latach 90., zyskując rozpoznawalność jako prowadzący programu muzycznego typu comedy Vivasion, który nadawany był na VIVA od 1993 roku. Od 1993 do 1998 roku prowadził Vivasion. W 1994 roku skomponował przebojową parodię selekcjonera reprezentacji narodowej Bertiego Vogtsa. Ponadto, zasłynął jako pomysłodawca wyścigów wok oraz założył w 1999 roku swoją firmę produkcyjną, RaabTV. Program komediowy późno w nocy TV total, który stał się filarem niemieckiej telewizji, miał Raaba jako prowadzącego od 1999 do 2015 roku. Raab stworzył również inne programy telewizyjne, takie jak "Schlag den Raab", w których goście rywalizowali ze sobą w grach o duże nagrody pieniężne, oraz "Bundesvision Song Contest". Był zaangażowany w produkcję niemieckich reprezentacji na Eurowizji od 1998 do 2012 roku i ponownie w 2025. W 2000 roku wykonał piosenkę 'Wadde hadde dudde da?' na Eurowizji i zajął piąte miejsce. Odkrył i promował muzyków takich jak Max Mutzke, Stefanie Heinzmann, Lena Meyer-Landrut oraz Abor & Tynna, a także prowadzącego Eltona. Uważany za jednego z najbardziej udanych artystów rozrywkowych lat 90. i 2000., otrzymał od ProSieben ofertę przedłużenia długoterminowego kontraktu. Zakończył swoją karierę na ekranie w 2015 roku, ale pozostał producentem telewizyjnym do 2024 roku. Od września 2025 roku prowadzi program "Die Stefan Raab Show", a od marca 2026 roku współprowadzi sobotni wieczorny program "Wer weiß wie wann was war?" z Barbarą Schöneberger. W 2024 roku ponownie pojawił się publicznie z programem "Du gewinnst hier nicht die Million" na RTL.
Wszechstronny niemiecki twórca, Bernhard-Viktor Christoph-Carl von Bülow, znany jako Vicco lub Loriot, pełnił wiele ról, w tym komika, aktora, rysownika, pisarza, reżysera filmowego i humorysty. Urodził się 12 listopada 1923 roku w Brandenburg an der Havel, Prusy (obecnie Brandenburg, Niemcy). Głównie używał pseudonimu Loriot, pochodzącego od francuskiego słowa oznaczającego dzięciołka siatkę, zwierzęta herbu rodziny von Bülow. Jego rodzicami byli Johann-Albrecht Wilhelm von Bülow i Charlotte von Roeder; rozstali się krótko po jego urodzeniu. Dorastał w Berlinie z babcią po śmierci matki, gdy miał sześć lat. Służył jako Oberleutnant na Froncie Wschodnim podczas II wojny światowej przez trzy lata, otrzymując Żelazny Krzyż 2. i 1. klasy oraz Odznakę Za Zniszczenie Czołgów w Brązowym stopniu. Loriot początkowo zasłynął jako rysownik, publikując kreskówki pod pseudonimem Loriot od 1950 roku w magazynach takich jak *Die Straße*, *Stern* i *Quick*. Von Bülow zdał maturę w 1946 roku po ukończeniu studiów z zakresu grafiki oraz malarstwa w hamburskiej Landeskunstschule. Od 1950 roku zaczął poszerzać swoją działalność o inne dziedziny kreatywne, pracując jako aktor, scenarzysta, animator, gospodarz programu, reżyser oraz projektant scenografii i kostiumów. W 1971 roku stworzył kreskówkę Wum, a sam podkładał jej głos; dodatkowo piosenka związana z Wumem, zatytułowana 'Ich wünsch' mir 'ne kleine Miezekatze,' zyskała szeroką popularność w 1972 roku. Jego styl komediowy opierał się na pokerowej twarzy, dążąc do wywołania śmiechu u publiczności, a nie u niego samego, często wyśmiewając niemiecką formalność i powagę. Scenki z kaczką Mullera-Lüdenscheida w wannie oraz sytuacje związane z poradami małżeńskimi i opłatami za parkowanie. Serial telewizyjny Loriot zadebiutował w 1976 roku, łącząc poważne slapstick z ironicznymi żartami na temat stereotypów niemieckich. Wyreżyserował filmy (1988) i (1991), oraz poprowadził humorystyczny koncert galowy z okazji 100. rocznicy Berlinskej Filharmonii w 1982 roku. Bawarski Festiwal Filmowy przyznał mu nagrodę dwukrotnie, w 1988 i 1993 roku, a Uniwersytet w Wuppertalu uhonorował go doktoratem honoris causa w 2001 roku. Jego twórczość znacząco wpłynęła na język niemiecki dzięki grze słów i dowcipowi, a znana jest z pełnych czułości nonsensu i szalonych scen. Szkice często zawierają powracające motywy, takie jak krzywo powieszony obraz na ścianie i znane cytaty, takie jak „Kaczka zostaje na zewnątrz”. Loriot zmarł 22 sierpnia 2011 roku w Münsing-Ammerland, pozostawiając po sobie spuściznę humorystycznych szkiców, opowiadań i filmów, które nadal bawią publiczność do dziś, w tym trwające tournée prezentujące jego szkice w wykonaniu kabaretu Leipziger Pfeffermühle.
Willy Astor, urodzony jako Wilhelm Gottfried Astor w Monachium 6 września 1961 roku, jest niemieckim artystą kabaretowym, muzykiem i kompozytorem. Dorastał w dzielnicy Hasenbergl w Monachium, uczęszczając do lokalnych szkół, zanim w 1976 roku rozpoczął staż jako wytwórca narzędzi w BMW. Kontynuował naukę, zostając inżynierem mechanikiem w 1985 roku. Różnorodne doświadczenia Astora, w tym praca jako wytwórca narzędzi, wpływają na jego podejście do komedii, którą uważa za rzemiosło. Jest uznawany za najbardziej znanego w Niemczech mistrza gier słownych i łowcę sylab od 35 lat. Muzyczna podróż Astora rozpoczęła się w wieku 14 lat, kiedy zaczął grać na akordeonie, po czym od 1979 roku brał lekcje gitary. Około 1983 roku zaczął pisać piosenki i teksty prozy, zdobywając uznanie w bawarskiej scenie kabaretowej w Monachium. Szczególną sławę zyskał we wczesnych latach 90. dzięki swoim kabaretowym występom wykorzystującym grę słów, w tym homonimy i homofony. Jego styl komediowy opiera się na własnej wyobraźni i przestrzega niemieckich zasad rymowania, często występując pod pseudonimem „Wolfgang Amadeus Notarzt”. W latach 1990–1999 prowadził program komediowy „Die Feuchtgrubers” w Antenne Bayern. Współpracował również przy cotygodniowym segmencie komediowym o nazwie „Willys Wortstudio” dla Bayern 3. Przez całą swoją karierę Willy Astor zyskał znaczną rozpoznawalność. W 1997 roku skomponował hymn FC Bayernu Monachium, „Stern des Südens”, współpracując ze Stephanem Lehmannem przy tekście. Wystąpił w serialu telewizyjnym „Die Willy Astor-Show” u boku Güntera Grünwalda w 1996 roku i wystąpił na Festiwalu Humoru w Arosie w 2009 roku oraz na festiwalu Songs an einem Sommerabend w 2004 roku. Do połowy lat 90. wydał pięć albumów muzyki instrumentalnej, a jego projekt muzyczny „Sound Of Islands” cieszy się popularnością wśród fanów muzyki instrumentalnej. W 2013 roku wziął udział w nagraniu charytatywnym „Weida”. Jego komediowy repertuar obejmuje wiele piosenek uważanych za klasyki, takich jak „Radkäppchen”, „Alkoholnummer”, „Fasermacker” i „Maschin scho putzt”. Obecnie koncertuje ze swoim programem „Pointe of no Return”, prezentując swoje „Najlepsze Żarty”, i prowadzi sklep internetowy z jego publikacjami, w tym CD związanym z jego programem „Jäger des verlorenen Satzes”. Jego występy mają na celu pomóc ludziom zapomnieć o codziennych troskach.
Albania
1
Armenia
1
Argentyna
24
Austria
28
Australia
22
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
12
Kanada
48
Szwajcaria
17
Chile
8
Kamerun
1
Chiny
7
Kolumbia
2
Czechy
7
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
4
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
211
Wielka Brytania
148
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
8
Irlandia
20
Izrael
9
Indie
11
Irak
3
Iran
6
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
35
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
1
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
Niemcy mają zróżnicowaną kulturę komediową, która obejmuje stand-up, Kabarett, komedie sytuacyjne, telewizję, filmy i występy na żywo. Niemieccy komicy pracują w wielu różnych stylach, od humoru opartego na obserwacjach i satyrze po komedię postaci, opowiadanie historii i improwizację.
Katalog GiggleTime łączy ze sobą niemieckich komików, komików wystęujących na scenie, aktorów komediowych, wykonawców kabaretu i inne osobowości ze świata niemieckiej komedii. Przeglądaj profile powyżej, aby odkryć komików z różnych pokoleń i dowiedzieć się więcej o ich karierach i występach.
Stand-up comedy zyskuje coraz większą popularność jako forma rozrywki w Niemczech, a komicy występują w klubach komediowych, teatrach, na festiwalach oraz w innych miejscach z koncertami na żywo.
Niemiecki stand-up obejmuje szeroki zakres tematów i stylów. Artyści mogą czerpać materiał z codziennego życia, relacji, pracy, różnic kulturowych i osobistych doświadczeń, podczas gdy inni koncentrują się na satyrze, obserwacjach społecznych lub celowo absurdalnym poczuciu humoru.
Berlin, Hamburg, Kolonia i Monachium to jedne z miast z aktywnymi społecznościami komediowymi, ale niemieccy komicy występują w całym kraju. Rozwój klubów komediowych, touringowych show i platform internetowych stworzył również więcej możliwości dla nowych wykonawców, by dotrzeć do publiczności.
Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów niemieckiej komedii jest Kabarett, forma występu tradycyjnie kojarzona z polityczną i społeczną satyrą.
Artyści kabaretu często wykorzystują humor, ironię i komentarz, aby badać bieżące wydarzenia, społeczeństwo i życie codzienne. Chociaż kabaret ma swoje własne tradycje i styl, nowoczesna niemiecka komedia obejmuje wielu wykonawców, którzy poruszają się między różnymi formatami, łącząc elementy kabaretu, stand-upu i występu teatralnego.
Ta od dawna istniejąca tradycja nadaje niemieckiej komedii wyjątkowo szeroki zakres, od lekkiej rozrywki i humoru sytuacyjnego po bardziej satyryczne występy.
Telewizja odegrała znaczącą rolę w popularyzacji niemieckich komików wśród szerokiej publiczności. Seriale komediowe, programy z improwizacjami, talk-show’e, nocne formaty i programy rozrywkowe stworzyły platformy dla wykonawców z różnych środowisk.
Niemieccy komicy i aktorzy komediowi są również aktywni w kinie, teatrze i aktorstwie głosowym. Niektórzy wykonawcy zbudowali karierę głównie dzięki telewizji, podczas gdy inni zaczynali od występów na żywo, a następnie przeszli do aktorstwa, pisania lub prowadzenia programów.
Niemiecka branża rozrywkowa obejmuje również artystów z różnych regionów i środowisk kulturowych, co przyczynia się do różnorodności głosów obecnych we współczesnej niemieckiej komedii.
Niemiecki jest głównym językiem sceny komediowej w tym kraju, ale komedia w języku niemieckim dociera również do odbiorców w Austrii, Szwajcarii i innych częściach świata niemieckojęzycznego.
Jednocześnie platformy cyfrowe ułatwiły niemieckim komikom docieranie do międzynarodowej publiczności. YouTube, podcasty, media społecznościowe i serwisy streamingowe umożliwiają twórcom publikowanie szkiców, nagrań ze stand-upów, wywiadów oraz innych materiałów komediowych bez polegania wyłącznie na tradycyjnej telewizji lub występach na żywo.
Ta zmieniająca się panorama mediów pomogła wprowadzić nową generację niemieckich komików na szeroką widownię.
Szukasz niemieckich komików, niemieckich stand-up comedianów lub artystów komediowych z Niemiec? Przeglądaj katalog GiggleTime powyżej, aby odkryć komików występujących w stand-upie, telewizji, filmie, teatrze i innych formach rozrywki.
Skorzystaj z funkcji wyszukiwania, aby znaleźć konkretnego komika lub przeglądaj profile, aby odkryć nowych wykonawców. Profile poszczególnych artystów mogą zawierać informacje biograficzne, najważniejsze momenty kariery, występy, zdjęcia i inne ciekawe szczegóły.
Niezależnie od tego, czy interesuje Cię niemiecki stand-up comedy, Kabarett, komedie aktorskie, telewizyjni komicy czy wschodzące gwiazdy niemieckiej komedii, GiggleTime ułatwia poznanie osób stojących za humorem.
Katalog stale się powiększa wraz z dodawaniem nowych niemieckich komików i osobowości komediowych.
