Globalny Katalog Talentów

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

211 Komicy

Didier Bénureau

Didier Bénureau to francuski humorysta i aktor urodzony 28 października 1956 roku w Courbevoie, zachodnim przedmieściu Paryża. Rozpoczął swoją muzyczną przygodę w wieku 15 lat z zamiłowaniem do gitary, co doprowadziło do powstania zespołu akustycznego o nazwie 'Quasifolklo' w 1975 roku. Zespół ten zdobył uznanie, wygrywając medal w programie telewizyjnym prowadzonym przez Patrice Laffonta. Następnie odbył służbę wojskową w latach 1977–1978. Po zakończeniu służby wojskowej, Bénureau poszukiwał możliwości występowania, pracując jako animator dla MSC de Villeneuve-la-Garenne oraz zajmując stanowiska opiekuna w letnisku i nadzorcy w szkolnej stołówce. W 1979 roku brał udział w zajęciach aktorskich w MSC w Villeneuve-la-Garenne. W latach 1981–1984 pojawiał się w epizodycznych rolach w filmach i programach telewizyjnych. W 1985 roku po raz pierwszy wystąpił w Petit Théâtre de Bouvard z postaciami neurotycznymi. W 1986 roku współpracował z Muriel Robin przy współtworzeniu sztuki zatytułowanej 'MAMAN ou donne-moi ton linge ou je fais une machine !'. Kariera Bénureau nabra tempa wraz z jego pierwszym solowym występem, 'Enfin Bénureau,' w 1988 roku. Następnie wystąpił w filmie Bertranda Bliera *Trop belle pour toi* po przedstawieniu Blierowi nagrania swojego występu. W latach 1990–2000 zagrał role drugoplanowe w kilku filmach, w tym w *Palais Royal!*. W 1993 roku rozpoczął swój drugi solowy występ, reżyserowany przez Dieudonné, i poznał Dominique Champetier, która stała się jego częstą współpracowniczką. W 1998 roku wydał krótki film zatytułowany *Zanzibar*. Od 1997 do 1999 roku występował ze swoim trzecim solowym występem w Café de la Gare i Comédie Caumartin. Pojawił się w licznych produkcjach obejmujących komedie, romanse i seriale telewizyjne, biorąc udział w ponad 60 realizacjach do 2008 roku. Krytycy chwalili jego występy, a w 2007 roku otrzymał Grand Prix de l’Humour Noir za swój występ *Bobo*, który zdobył nagrodę SACD dla Najlepszego Solowego Pokazu w 2009 roku. Grał Gilberta w serialu telewizyjnym *Scènes de ménages* od 23 stycznia 2023 roku, ale opuścił serial w czerwcu 2024 roku z powodu konfliktów harmonogramu.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Didier Porte

Didier Porte to francuski komik, gospodarz programu radiowego, dziennikarz i humorysta urodzony 29 stycznia 1958 roku w Compiègne. Obecnie ma 68 lat. Jego rodzice są Francuzami i od pokoleń mieszkają we Francji. Porte uzyskał dyplom z ekonomii na Uniwersytecie Paris-X Nanterre w 1980 roku. Opisuje siebie jako „dziennikarza de complément” (dziennikarza uzupełniającego) a nie zwykłego rozrywacza. Porte rozpoczął karierę dziennikarską w 1984 roku w La Dépêche du Midi, a następnie współpracował z różnymi mediami, w tym z Le Matin de Paris, L’Étudiant, Canal 102, TSF 93, RMC, RFM, Europe 2 i Ouï FM. W latach 1984–1992 pracował jako reporter-reżyser przy programie 'Culture Pub' na M6. Wspólnie z Anne Magnien współtworzył program 'La Nuit de la connerie' na Canal+ oraz książkę 'Le Grand Livre de la connerie' z Williamem Reymond. Jego praca obejmowała również udział w programach takich jak 'Les Lois de la jungle', 'Éconoclaste', 'Tutti frutti', 'Comme au cinéma' i 'Héros vinaigrette'. Kariera Didiera Portego obejmuje stałe rubryki w radiu France Inter, rozpoczynając w 1993 roku od 'Zappinge' i kontynuując przez programy takie jak 'Zoom', 'Audimatraquage', 'Rien à cirer', 'Les P’tits Déj’s', 'Changement de direction', 'Rien à voir' i 'Le Fou du roi'. Kilkakrotnie stanął przed procesami o zniesławienie w związku z jego komentarzami. Zadebiutował jako performer w 1998 roku z L'Ami des vedettes , a następnie wystąpił w innych programach, w tym Entracte manqué , Didier Porte joue et gagne à être connu , Didier Porte aime les gens i Didier Porte fait rire les masses . Od 2013 roku występuje z programem Didier Porte à droite! Parodiuje Nicolasa Sarkozy'ego i jego administrację, znany jest ze swojej 'bezlitosnej' satyry; w zeszłym tygodniu wyśmiewał Bernarda Kouchnera, ówczesnego ministra spraw zagranicznych. Jego praca przyciąga coraz więcej słuchaczy, przyczyniając się do odrodzenia politycznie zaangażowanej francuskiej komedii. Pojawił się jako sam siebie w filmie 'Satire dans la campagne' i nadal współpracuje z wersją internetową 'Là-bas si j'y suis' od 2015 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Dominique Farrugia

Dominique Farrugia, urodzony 2 września 1962 roku w Vichy we Francji, jest wszechstronnym francuskim twórcą. Pełni funkcję aktora, reżysera filmowego, scenarzysty, producenta, humorysty i komika. Jego pochodzenie rodzinne odzwierciedla różnorodne dziedzictwo, w tym żydowskie pied-noir i maltańskie korzenie; jego rodzice, którzy opuścili Algierię po uzyskaniu przez nią niepodległości w 1962 roku, osiedlili się w Vichy. Prowadzili bar-restaurację o nazwie Le Verdier, a jego ojciec pracował jako lider zespołu w kasynie Vichy. Pełne imię Dominique Farrugii to Dominique Spiridion Léon Farrugia. Od 1986 do 1992 roku Les Nuls byli aktywni, w znaczący sposób przyczyniając się do francuskiej komedii. Napisał scenariusze do serialu telewizyjnego "Cel: nul" w 1987 roku, za co otrzymał nagrodę 7 d'Or. W tym okresie przez krótki czas prowadził parodię prognozy pogody w programie "Nulle part ailleurs" od 1987 do 1988 roku i przypadkowo wystąpił jako aktor w jednym z odcinków "Cel: nul" z powodu nieobecności aktora. Specjalny program telewizyjny "TVN 595" z 1988 roku również otrzymał nagrodę 7 d'Or. Wspólnie założył firmę produkcyjną RF2K z Olivierem Granierem i w 1997 roku uruchomił kanał telewizyjny Comédie!, pełniąc funkcję dyrektora generalnego i prezesa od kwietnia 2002 do lutego 2003 roku. W 1994 roku wyreżyserował film *La Cité de la peur*, który przyciągnął 2,2 miliony widzów we Francji. Do jego prac reżyserskich należą: *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) oraz *Under the Same Roof* (2017). Obecnie kieruje Shine Fiction wraz z Guillaume Thouret jako dyrektorem operacyjnym, koncentrując się na produkcji wysokobudżetowych seriali fabularnych dla francuskich nadawców i globalnych platform streamingowych.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Dranem

Francuski artysta Charles Armand Ménard, występujący pod pseudonimem Dranem, był śpiewakiem piosenek komediowych, wykonawcą w teatrach muzycznych i na scenie oraz aktorem filmowym. Urodził się 23 maja 1869 roku w Paryżu, w dzielnicy 10., a zmarł 13 października 1935 roku w Paryżu, w dzielnicy 7. Jego ojciec był rzemieślnikiem-jubilerem, a Dranem nauczył się tego fachu od niego. Przyjął pseudonim Dranem jako anagram imienia Ménard. Dranem rozpoczął swoją karierę jako uczeń złotnika, zanim wszedł do świata rozrywki. Początkowo pracował krótko jako sprzedawca pasów i sprzedawca instrumentów ortopedycznych. Debiut na scenie amatorskiej miał we wrześniu 1890 w La Verrerie. Jego profesjonalny debiut nastąpił 24 marca 1894 roku w Electric-Concert. Od 1895 roku występował z Félix Mayol i Max Dearly w 'Concert Parisien'. Około 1896 roku stworzył swój charakterystyczny strój: małą marynarkę, paski spodnie, ogromne buty i kapelusz, a także charakteryzację twarzy. Został czołowym artystą muzycznego teatru, znanym z komicznego absurdu. Rutyn komediowych piosenek Dranema zyskała mu wierną publiczność i uczyniła go bogatym. Pojawił się w wielu filmach, w tym w 'Bonsoir m'sieurs dames' w 1902 roku oraz w kilku krótkich filmach niemych wyreżyserowanych przez Ferdinanda Zeccę, takich jak 'Le salut de Dranem' (1901). Alice Guy nakręciła jedenaście początkowych filmów dźwiękowych, zwanych 'Phonoscènes,' z udziałem Dranema dla Gaumont w 1905 roku. Jego humor był niespójny i często ryzykowany, a piosenki takie jak ‘Le Fils d'un gniaf’ cieszyły się ogromną popularnością. Zdobywając Zamek Château de Ris w 1910 roku, założył następnie organizację filantropijną, która pomagała starzejącym się artystom; dom emerytalny został otwarty przez prezydenta Armandsa Fallièresa w 1911 roku. Fundacja Dranema działała do 2000 roku, a nieruchomość jest obecnie domem spokojnej emerytury prowadzonym przez państwo. Pojawiał się w operetkach, teatrze na żywo i filmach, w tym w 'La fille de Madame Angot' (1918) w Paryskiej Operze Komicznej oraz ‘Les brigands’ (1931). W 1910 roku Dranem wziął również udział w produkcji 'Le Médecin malgré lui' Moliera w teatrze l'Odéon. W 1923 roku otrzymał odznaczenie Rycerza Legii Honorowej, a w 1935 roku awansowano go na Oficera. Zamek Château de Ris-Orangis jest miejscem wiecznego spoczynku Dranema. Podczas I wojny światowej Dranem występował dla żołnierzy i rannych, pojawiając się w szpitalach. Pojawił się również u boku Maurice’a Chevaliera w filmie ‘Là-Haut’. Film ‘Le Ménage Dranem’ (Dom Dranema), nakręcony przez Pathé, przedstawia odwrócenie tradycyjnych ról płciowych, z żoną maltretującą męża. Brał udział w licznych programach radiowych i wystąpił w tuzinie filmów między 1919 a 1935 rokiem. Zmarł 13 października 1935 roku w Klinice de l’Alma w Paryżu, dożywszy wieku 66 lat.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Fabrice Éboué

Fabrice Éboué urodził się 7 czerwca 1977 roku w Maisons-Alfort (Val-de-Marne). Dzieciństwo spędził w Vincennes i Nogent-sur-Marne. Jego pochodzenie jest zróżnicowane; ojciec jest ginekologiem-położnikiem pochodzenia kameruńskiego, a matka jest Francuzką z normandzkimi korzeniami. Éboué ma czworo rodzeństwa. Już we wczesnym dzieciństwie wykazywał skłonności twórcze, uczestnicząc w 1999 roku w miksu 'Embauche pour la débauche' kolektywu Val-de-Marnais Splifton, rapowując pod pseudonimem Mr. Faf. Droga edukacyjna Éboué obejmowała doświadczenia w prywatnym liceum Albert-de-Mun, z którego został wydalony, a później w Branly, Montalembert (Nogent-sur-Marne) i La Providence d'Amiens. Zdobył maturę jako kandydat zdanym eksternem i uzyskał BTS z Turystyki dzięki pomocy swojego nauczyciela języka niemieckiego. W tym czasie pracował jako przewodnik w jaskini Lombrives, początkowo recytując informacje geologiczne, a następnie dodając żarty i zmyślone anegdoty historyczne, aby bawić gości. Od 2000 roku zaczął występować na różnych paryskich scenach, takich jak Théâtre des Blancs-Manteaux i Trianon. Kariera Éboué znacznie się rozwinęła w połowie lat 2000. Wystąpił w krótkim filmie 'Un crime d'eau' w 2005 roku i dołączył do trupy Jamel Comedy Club w latach 2006–2008. Wspólnie z Thomasem N'Gijolem napisał 'Inside Jamel Comedy Club' i uczestniczył w programie telewizyjnym 'T'empêches tout le monde de dormir' w latach 2006–2008. Był stałym felietonistą w programie 'On va s'gêner' na Europe 1 w latach 2008–2014 i we współpracy z Thomasem N'Gijolem założył teatr Comedy Club w Paryżu w kwietniu 2008 roku. Jego styl komediowy charakteryzuje się czarnym humorem i ostrym spojrzeniem, często dokonując obserwacji dotyczących relacji, mediów społecznościowych i społeczeństwa. W marcu 2009 roku otrzymał nagrodę 'Macho d'argent'. Éboué wyreżyserował filmy takie jak 'Case départ' (2010), 'Le Crocodile du Botswanga' (2014) i 'CoeXister' (2016). Obecnie występuje w nowym spektaklu o nazwie 'SolitudeS', który bada paradoks połączenia i samotności, zaplanowanym na 19 listopada 2026 roku w Roubaix.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Francis Ginibre

Francis Ginibre to francuski komik i humorysta, urodzony 17 czerwca 1959 roku w Tuluzie we Francji. Spędził dzieciństwo w Tuluzie i uzyskał dyplom ze szkoły Beaux-Arts, studiując sztuki piękne w École des Beaux-Arts de Toulouse. Początkowo realizował karierę artystyczną, uzyskując dyplom z tej instytucji. Około początku lat 80. przeszedł na ścieżkę muzyczną, stając się samoukiem perkusistą. Grał na perkusji w kilku zespołach, często występując z muzyką taneczną, aby zarabiać na życie, a nawet brał udział we wczesnych trasach i koncertach dzięki zaangażowaniu w chór. Kluczowym momentem w karierze Ginibre'a było spotkanie z Éric Carrière wczesnych latach 80., który potrzebował perkusisty. To spotkanie doprowadziło do natychmiastowego powstania komediowego duetu Les Chevaliers du Fiel. Zrodziło się między nimi profesjonalne i przyjacielskie partnerstwo, występujące razem pod tą pseudonimem scenicznego. Ich pierwszy występ nosił tytuł "Le détournement d’avion le plus fou de l’année", a znaczną rozpoznawalność zyskali dzięki przebojowi "La Smica 2000" w 1996 roku. Regularnie pojawiali się w telewizji i radiu, a w 1995 roku przenieśli się do Paryża. Ginibre ma również doświadczenie w pisaniu dla innych artystów; pisał skecze i współtworzył dla różnych wykonawców, w tym Les Vamps i Michel Galabru, oraz przyczyniał się do programów telewizyjnych i radiowych. Praca Ginibre’a wykracza poza stand-up comedy. Pojawił się w kilku filmach, w tym & Repas de famille (2014), & Les Municipaux, ces héros (2018), & Les Municipaux, trop c'est trop (2019) i & Bingbodi (1998). Współreżyserował i zagrał w & Municipal Hero (2018) oraz & Municipal Hero, Too Much is Too Much (2019) z Éric Carrière. W 2016 roku wspólnie założyli & Championnat du monde du cassoulet de Toulouse , co świadczy o zainteresowaniu lokalną kulturą. Obecnie Ginibre nadal utrzymuje regularną obecność na scenie, występując z Les Chevaliers du Fiel w ich spektaklu "Vacances à Dubaï". Ich poczucie humoru jest zakorzenione w życiu codziennym, a ich program 'Le Best of collector' cieszy się dużą popularnością. Zagrał również w sztuce teatralnej 'Vacances d'enfer' w Théâtre du Gymnase Marie Bell od 14 stycznia 2011 roku, opisywanej jako parodia teatru boulevardowego.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Fransined

Fransined, urodzony jako Francis Contandin 21 października 1914 roku w Marsylii we Francji, był francuskim komikiem i piosenkarzem. Zmarł w Marsylii 17 października 2012 roku. Jego rodzina miała silne powiązania ze światem rozrywki; był młodszym bratem aktora Fernandela, urodzonego jako Fernand Joseph Désiré Contandin 8 maja 1903 roku, oraz wujem Franck Fernandela. Akt jego rodziców nazywał się Les Sined, a Fransined przyjął pseudonim Fransined, łącząc swoje imię z nazwą grupy występującej jego rodziców. Przez znaczną część swojej kariery występował jako "comique troupier", co oznaczało, że intensywnie podróżował, by występować. Kariera Fransined’a obejmowała różne formy rozrywki. Przede wszystkim występował w kabaretach i salach muzycznych, a także wielokrotnie pojawiał się w filmach, często w rolach drugoplanowych lub jako statysta. Jako piosenkarz wykonywał utwory Vincenta Scotto, Boba Cary’ego i Paula Lemela, obok popularnych piosenek swojego brata Fernandela. W latach 1966–1978 Fransined wydał kilka płyt, w tym album poświęcony muzyce Fernandela. Od lat 60. XX wieku przyczyniał się również do branży reklamowej, występując w wielu spotach reklamowych, a jego ostatni występ miał miejsce w 2012 roku dla wody mineralnej La Salvetat. Komedia Fransineda często zawierała humor południowej Francji, który często prezentowany był w przedstawieniach jednoosobowych. W 1972 roku ożywił piosenkę Fernandela „Ne me dis plus tu” i wykonał ją w telewizji. Podczas gdy jego brat Fernandel zyskał szeroką sławę dzięki rewii, operetkom, kabaretom i zwłaszcza serii filmów 'Don Camillo', Fransined utrzymywał stałą obecność we francuskiej rozrywce. Fernandel był znany z końskich zębów i wystąpił w filmach takich jak 'Wokół świata w 80 dni' (1956) i 'Wakacje w Paryżu' (1958), a nawet zagrał w brytyjskich reklamach telewizyjnych Dubonnet. Kariera Fransineda, choć mniej znana niż jego brata, świadczyła o oddaniu francuskiej komedii przez całe życie.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

François Rollin

Urodzony 31 maja 1953 roku w Malo-les-Bains (obecnie Dunkierka), François Maurice Rollin, znany zawodowo jako François Rollin, pracuje jako francuski aktor, komik, autor i scenarzysta. Ukończył École Supérieure des Sciences Économiques et Commerciales (ESSEC) w 1975 roku i rozpoczął karierę dziennikarza w Le Monde od 1976 do 1991 roku. W tym czasie rozwijał swoje umiejętności humorystyczne jako felietonista w publikacjach takich jak 'Vu de gauche' i 'Fluide glacial,' doskonaląc unikalną perspektywę na bieżące wydarzenia. Komiczna podróż Rollina rozpoczęła się od współpracy z różnymi mediami. W latach 80. był częścią burleskowej grupy muzycznej Tchouk Tchouk Nougâh i pracował jako scenarzysta przy serialu Merci Bernard w latach 1982–1984. Szersze uznanie zdobył dzięki serialowi telewizyjnemu *Palace* w 1988 roku, gdzie był jednym z autorów i stworzył popularną postać „Profesor Rollin”. Postać ta łączy surrealistyczny i absurdalny humor z satyrą społeczną, często prezentowaną jako ekscentryczny i elokwentny profesor podczas jego solowych występów. Pisał również dla satyrycznego programu informacyjnego *Les Guignols de l'info* w latach 1989–1990. Praca Rollina obejmuje różne media, w tym film, telewizję, literaturę i teatr. Pojawił się w Pendant ce temps nos deux héros w 1988 roku, zagrał w Hirondelles de saucisson , który również napisał, w 1990 roku i wystąpił w Colères w 1996 i ponownie w 2008 roku. Reżyserował L'Envol du pingouin w latach 2000, 2006 i 2008 roku oraz napisał wiele książek, w tym J'ai réfléchi pour vous (2001), Les Grands Mots du professeur Rollin (2006), Les Belles Lettres du professeur Rollin (2007) i Sophie Mounicot, c'est mon tour! (2008). Współautorstwo ma na swoim koncie dzieła takie jak Astier et Rollin posent les bases de la pensée moderne z Alexandre Astier w 2009 roku i Epîtres z Arnaud Joyet & Arnaud Tsamere w 2016 roku. Grał króla Lotha w serialu Kaamelott . W 2009 roku Rollin otrzymał nagrodę Raymonda Devosa za język francuski. Chociaż zaprzestał występów w solowych programach w 2017 roku, nadal pojawia się w stacjach radiowych takich jak France Inter, Europe 2 i France Culture oraz jest stałym członkiem programu 'Les Grosses Têtes' na RTL od 2016 roku. Niedawno dołączył do programu Matthieu Noëla ‘Zoom Zoom Zen’ na France Inter i będzie regularnie występował w programie 'La semaine de campagne' od września 2026 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Frédéric Volovitch

Frédéric Volovitch to francuski piosenkarz i komik, urodzony 18 maja 1974 roku w Tours. Członek grupy Les Wriggles, francuskojęzycznego zespołu łączącego muzykę, teatr i musical, zyskał uznanie dzięki swoim wkładom. Grupa powstała w 1995 roku w ENSATT w Paryżu. Volovitch był częścią oryginalnego pięcioosobowego składu od 1995 do 2009 roku. Zaangażowanie Volovitcza z Les Wriggles rozpoczęło się w 1995 roku i trwało przez kilka albumów, w tym Justice avec des saucisses (1997), Les Wriggles partent en live (1999), Ah bah ouais mais bon (2002), Moi d'abord (2005) i Tant pis ! Tant mieux! (2007). Grupa łączyła dowcipne, poetyckie, prowokacyjne i czułe teksty, prezentując realistyczne obserwacje poprzez sketche przeplatane piosenkami, a podczas koncertów konsekwentnie nosiła czerwone kombinezony. Angażowali publiczność żartami i interakcjami, a ich występy często poruszały szeroki zakres tematów, od codziennego życia po krytykę społeczną. Popularne piosenki takie jak „Poupine et Thierry” wykorzystywały alegorię do badania konfliktów kulturowych, podczas gdy „Délit de face, yes!” poruszał kwestię rasizmu. Po opuszczeniu zespołu Les Wriggles w 2006 roku, wraz z Antoine Réjasse i Franckiem Zerbibem, Volovitch założył duet Volo ze swoim młodszym bratem Olivierem Volovitchem w 2001 roku. Volo wydał kilka albumów, w tym Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) i Avec son Frère (2020). Od 2011 roku Volovitch prowadzi solowy występ, początkowo zatytułowany Est ce qu'il y a des morts? , który łączy w sobie piosenkę, humor i teatr muzyczny. Jego występy kładą nacisk na bezpośrednią interakcję z publicznością, precyzję w muzyce oraz obserwację codziennego życia, wykorzystując opowiadanie historii, ironię i zamiłowanie do narracji. Planowane jest wydanie albumu 'Mine de rien' w 2026 roku oraz występ w Achères w kwietniu 2027 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Félix Galipaux

Félix Galipaux, urodzony jako Félix Martin w Bordeaux 12 grudnia 1860 roku, był francuskim aktorem, dramaturgiem i humorystą. Louise Fénélon-Galipaux zidentyfikowała go w 1866 roku, po czym został wykształcony w Bordeaux i Paryżu, ostatecznie zdobywając pierwszą nagrodę z Konserwatorium Paryskiego. Początkowo wybrał występy w Théâtre du Palais-Royal zamiast Comédie-Française, później przenosząc się do Théâtre de la Renaissance. Galipaux zmarł w Paryżu 7 grudnia 1931 roku i został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise, gdzie znajduje się jego brązowy posąg. Kariera komediowa Galipauxa była rozległa i obejmowała około czterdziestu sztuk wystawionych w teatrach paryskich. Jego popularność wynikała z humorystycznych monologów scenicznych, szczególnie 'Komunikatu Telefonicznego' (1906), z których kilka zachowano dzięki nagraniom. Współpracował również z Henri Pagat pod wspólnym pseudonimem Pagalipaux, a on i Coquelin Cadet popularyzowali w latach 80. XIX wieku występy monologowe w stylu muzycznym. Jego styl opierał się na pisaniu, aby wywoływać śmiech, a nie na cechach fizycznych czy dziwnych akcentach wymowy. Pisał wiele sztuk boulevardowych, komedii, szkiców, monologów i fantazji, oraz prowadził kolumny w gazetach pod pseudonimem Félix Mayran. Poza teatrem, Galipaux wkroczył na arenę wczesnego kina, występując w pracach Ferdinanda Zeccy, Georges’a Mélièsa i Pathé Frères, w tym w filmie „Prawdziwie przygodowa podróż samochodem” oraz we wczesnych francuskich filmach dźwiękowych takich jak „La Lettre” i „Au Telephone” (1905). Charles-Émile Reynaud nakręcił go podczas wykonywania „Le Premier Cigare” około 1896 lub 1897 roku. Nagrywał również nagrania słowne dla płyt gramofonowych i zagrał w filmach takich jak „Un monsieur qui a un tic” (1911) i „Gorgibus et Sganarelle” (1912), a jego ostatnią rolą filmową był udział w „Lorena” (1918). Przedstawiono go u boku Gabrielle Réjane na litografii z 1893 roku autorstwa Henri de Toulouse-Lautrec. Galipaux napisał również „Galipettes”, które zawierały zabawne sceny z Floridorem, Cinguyem, Dazincourtem i Caméléonem. Sceny te dotyczyły grupy teatralnej wędrownej. Po tym Galipaux otrzymał tytuł Officier de l'Instruction Publique w Ordre des Palmes Académiques.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Gabriel de Lautrec

Gabriel de Lautrec, urodzony w Béziers 21 lutego 1867 roku i zmarły w Paryżu 25 lipca 1938 roku, był francuskim pisarzem, kronikarzem, tłumaczem i poetą. Dalekim krewnym malarza Henri de Toulouse-Lautrec, choć nie utrzymywał z nim bliskich relacji, prezentował się jako dandy z monoklem i często bawił towarzystwo paryskie około roku 1900 swoimi dowcipnymi uwagami. Uzyskał dyplom z literatury (licence ès Lettres) i od 1889 do 1893 roku był towarzyszem Alphonse'a Allaisa w Le Chat Noir, gdzie opublikował swoje pierwsze utwory prozatorskie. Kariera de Lautreca rozpoczęła się we wczesnych latach 90. XIX wieku, kiedy przeniósł się do Paryża i zaczął pisać dla publikacji takich jak *La Vie drôle*. Często odwiedzał literackie kawiarnie na Łacińskiej Dzielnicy i poznał Alphonse'a Allaisa w kabarecie Chat noir, stając się jego uczniem. Jego twórczość charakteryzuje się humorem i fantazją, często powiązaną z parascientificznymi i okultystycznymi środowiskami. Zbiór poematów prozą, *Poèmes en prose*, został opublikowany w 1898 roku, otwierając drzwi do paryskiej sceny literackiej. Prowadził salon w Passy, gdzie gromadzili się znani przedstawiciele kultury, tacy jak Jean Lorrain, Willy, Jean de Tinan, Alfred Jarry, Oscar Wilde i Paul Verlaine; był szczególnie blisko z Paulem Verlainem, a nawet strzegł jego ciała po śmierci. W latach 1890–1911 twierdził, że opublikował ponad dwieście opowiadań, kronik i fantazji w różnych publikacjach, w tym w *Le Chat Noir*, *La Vie drôle*, *Le Rire*, *Fantasio*, *La Revue blanche*, *Le Sourire* i *Le Mercure de France*. Przez całą swoją karierę De Lautrec tłumaczył dzieła Marka Twaina, Havelocka Ellisa, Alfreda Levina, Matthew Phipps Shiela i Oscara Wilde’a (we współpracy z Henry-D. Davray), często dla Mercure de France . Wspólnie założył również La Petite Semaine w 1900 roku oraz Académie de l’Humour w 1920 roku z Curnonsky’m i Courteline. Uczył łaciny i greki w Marsylii do czasu przejścia na emeryturę w 1929 roku, po czym niedługo potem powrócił do Paryża. W 1938 roku wydał swoje wspomnienia, Souvenirs des jours sans souci . Pomimo dążenia do uznania, w tym kandydowania do Akademii Francuskiej w 1923 roku, czuł się rozczarowany brakiem literackiego uznania. W 1936 roku został odznaczony Legią Honorową i pozostawił po sobie wydane dzieła, w tym 'Poèmes en prose,' 'Les Roses noires,' 'Monsieur de Crac' oraz Souvenirs des jours sans souci .

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Maxime Godart

Maxime Godart to francuski aktor, humorysta, scenarzysta i reżyser filmowy. Urodził się w Compiègne we Francji 2 października 1998 roku (lub 9 października 1999 roku, według innych źródeł) i rozpoczął karierę aktorską w 2009 roku. W wieku ośmiu lat zaczął uczęszczać na zajęcia teatralne w Noyon Cultural Center, zmotywowany wczesną ambicją zostania aktorem. Jego determinacja zaimponowała reżyserowi Laurentowi Tirardowi, który po zobaczeniu reklamy online i przesłuchaniu obsady, wybrał go na znaczącą rolę w filmie Le Petit Nicolas w 2008 roku. Godart jest najbardziej znany ze swojej roli Petita Nicolasa w filmie z 2009 roku Le Petit Nicolas, opartym na twórczości René Goscinny’ego i wyreżyserowanym przez Laurenta Tirarda. Zagrał główną rolę, zdobywając ją dzięki swojemu podobieństwu do postaci z komiksu oraz widocznemu pragnieniu aktorstwa. Film został wydany na kontynentalnym Chinczyku 10 lutego 2013 roku i otrzymał nominacje do nagrody za najlepszy film nieanglojęzyczny zarówno na Europejskich Festiwalach Filmowych, jak i Brazylijskich Nagrodach Filmowych. Pojawił się również w Les Meilleurs Amis du Monde (2009) jako Bruce oraz w Le Grand Restaurant (2010) jako Charles, a także miał epizodyczną rolę w The Best Friends in the World (2010). W tym okresie wręczył nagrodę The Black Eyed Peas podczas NRJ Music Awards w 2010 roku i uczestniczył w Prix Louis Lumière. Poza aktorstwem, Godart poszerzył swoje działania twórcze. W 2015 roku zaprezentował konferencję astrofizyka Huberta Reeves w szkołach na całym terenie Pikardii. W 2017 roku został chrzestnym stowarzyszenia "Coming Alive" i wystąpił w teledysku dla Christophe Madrolle. Zagrał w krótkich filmach *Par un Regard* (2019) i *Par un regard : chapitre 2* (2019). Godart spróbował również sił jako reżyser, produkując i reżyserując krótki metraż *Constellation* z 2024 roku, w którym również występuje jako aktor. Uczestniczył w premierze filmu *Le Petit Nicolas* w Paryżu oraz na 81. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji z Claude Lelouchem i brał udział w wydarzeniach charytatywnych dla organizacji takich jak ‘Premiers de Cordée’, która zapewnia zajęcia sportowe dzieciom hospitalizowanym.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Wielka Brytania 148

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 20

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 1

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

Didier Bénureau

Didier Porte

Dominique Farrugia

Dranem

Fabrice Éboué

Francis Ginibre

Fransined

François Rollin

Frédéric Volovitch

Félix Galipaux

Gabriel de Lautrec

Maxime Godart

Przeglądaj komików według kraju

Francuscy Komicy i Świat Francuskiej Komedii

Stand-up i komedia na żywo we Francji

Francuska tradycja "one-man show"

Francuscy komicy w filmie i telewizji

Różnorodna Scena Komediowa we Francji

Odkryj francuskich komików na GiggleTime

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?