Leopoldo Fernández
Leopoldo Fernández, znany na scenie jako Pototo, a milionom słuchaczy jako Tres Patines, był kubańskim aktorem, piosenkarzem i komikiem, uważanym za jednego z najbardziej wpływowych hiszpańskojęzycznych humorystów XX wieku. Urodził się jako Leopoldo Augusto Fernández Salgado 26 grudnia 1904 roku w prowincji Matanzas i dorastał w Güines w skromnej rodzinie; jego ojciec był robotnikiem tytoniowym. Wcześnie porzucił szkołę, by pomagać utrzymać rodzinę – roznosił chleb, pracował jako telegrafista, zwijacz cygar i wróżbita – aż w 1926 roku założył z przyjaciółmi własną trupę teatralną. W tym samym roku objechał Kubę z Blanquitą Gómez, a w latach 30. ugruntował swoją pozycję w teatralnym środowisku wyspy. Masowa sława przyszła na początku lat 40., gdy rozgłośnia Cadena Azul zatrudniła jego i Aníbala de Mara do nowego programu. Hiszpański pisarz Cástor Vispo stworzył scenariusze i postacie audycji La tremenda corte, nadawanej od 1941 roku, w której Fernández grał José Candelaria Tres Patinesa, drobnego cwaniaka wiecznie mającego kłopoty z sędzią granym przez De Mara. Sukces był natychmiastowy; audycji słuchano codziennie nawet w Portoryko, Wenezueli, Kolumbii, Peru, Panamie i Dominikanie, a nadawana jest do dziś. Fernández mówił, że wiele postaci wzorował na prawdziwych kubańskich typach. Na scenie on i De Mar tworzyli też duet Pototo y Filomeno, a Fernández stworzył słynną parę z aktorką Mimí Cal jako Nananiną. Wystąpił w filmach Hotel de muchachas (1951) i ¡Olé, Cuba! (1957) oraz nagrywał płyty komediowe. Po 1959 roku nadal pracował na Kubie; w marcu 1962 roku jego zespół grał od 70 tygodni z rzędu w Teatro Nacional w Hawanie. W kwietniu przerwano jedno z przedstawień, zamknięto jego teatr, a jeszcze w tym samym roku opuścił Kubę z 1170 uchodźcami na statku towarowym Shirley Lykes. Zawsze zaprzeczał popularnej opowieści, że do więzienia trafił przez żart o wieszaniu portretu. Na emigracji pracował w Meksyku, gdzie w 1968 roku nagrał z De Marem album Tres Patines y El Señor Juez, oraz w Peru, gdzie w 1969 roku zagrał z Antoniem Salimem główną rolę w serialu El Guardia Tres Patines stacji Panamericana Televisión. W Portoryko poznał aktorkę Vilmę Carbię, swoją drugą żonę. W 1971 roku osiadł w Miami. W 1976 roku uruchomił audycję radiową Los Problemas de Trespatines, z Carbią w roli żony, nadawaną przez stacje w całych Stanach Zjednoczonych; w 1977 roku jego zespół przez pięć miesięcy grał w Teatro Lecuona w Hialeah, a w 1980 roku wrócił do kina filmem Misión 3K3, współreżyserowanym z synem Politem. Jego ostatni sezon sceniczny, Pototo odia a las mujeres, trwał do października 1984 roku. Nigdy nie otrzymał tantiem za niekończące się powtórki swoich audycji. Leopoldo Fernández zmarł w Miami 11 listopada 1985 roku, a na jego trumnie złożono kubańską ziemię.
