Cataldo Baglio, bekend als Aldo, is een Italiaanse artiest die speelt als komiek, acteur, scenarioschrijver en regisseur, en werd beroemd als lid van het komische trio Aldo, Giovanni en Giacomo.
Angela Finocchiaro is een Italiaanse actrice, geboren in Milaan op 20 november 1955. Haar familie heeft wortels in Catania, aangezien de familie van haar vader daar vandaan komt. Ze begon haar carrière in de jaren zeventig bij het experimentele gezelschap Quelli di Grock, waarbij ze deelnam aan voorstellingen zoals 'Spariamo alle farfalle', 'Felice e Carlina' en andere. In 1979 maakte ze haar filmdebuut in Ratataplan , geregisseerd door Maurizio Nichetti. Deze vroege periode omvatte ook samenwerkingen met Carlina Torta en Amato Pennasilico aan de theatervoorstelling Panna Acida in 1980, en betrokkenheid bij een carnavalsproductie van Venetië tussen 1982 en 1983. Finocchiaro’s carrière bleef zich in de jaren tachtig verder ontwikkelen. Ze speelde een bijrol in het toneelstuk *Arsenicum en oude kantons* van 1982 tot 1983, en volgde in 1984 een seminar aan het Teatro di Porta Romana. In 1985 maakte ze de overstap naar cabaret met Giancarlo Cabella's monoloog *Bocconcini*, en speelde later zijn toneelstuk *De kamer van jasmijn bloemen* van 1988 tot 1989. Gedurende deze tijd verscheen ze ook in de televisieshow *La TV delle ragazze* tussen 1988 en 1989. Haar werk in de afgelopen jaren omvat optredens in *Zelig* (2003-2004) en *Mammamia!* (2004), evenals de uitvoering van de monoloog *Teatro anatomico* op *Report* in 2004. Angela Finocchiaro heeft aanzienlijke erkenning gekregen voor haar acteertalent. Ze won twee David di Donatello-prijzen voor Beste Actrice in een Bijrol: één in 2006 voor *Don't Tell*, en nog een in 2007 voor haar rol als Amelia Benassi in *Mijn Broer Is Een Enig Kind*. Haar prestatie in *La bestia nel cuore* (2005) oogstte ook veel lof, waarmee ze meerdere prijzen won, waaronder de Nastro d'argento, David di Donatello, Ciak Ciak d'oro en Premio Wella Cinema Donna. Ze speelde van 2006 tot 2007 in *Miss Universo*, wat haar voortdurende aanwezigheid in Italiaanse film en theater aantoont.
Caterina Guzzanti is een Italiaanse satiriste en actrice, geboren in Rome op 5 juni 1976. Ze komt uit een familie met een geschiedenis van politieke betrokkenheid en artistieke expressie; haar vader, Paolo Guzzanti, was een voormalig parlementslid, en ze heeft twee broers en zussen, Sabina en Corrado Guzzanti, die eveneens satiristen zijn. Haar ouders waren Paolo Guzzanti en Germana Antonucci. Caterina’s carrière begon in 1997 met een optreden in de Pippo Chennedy Show, die door haar broer Corrado was bedacht. Ze speelde vervolgens in 1998 samen met haar zus Sabina in het programma La posta del cuore. Guzzanti's komische stijl omvat vaak parodie en personagecreatie, waarbij ze de hedendaagse Italiaanse samenleving verkent. Ze staat vooral bekend om haar rol als Arianna in de televisieserie 'Boris', die van 2007 tot 2010 drie seizoenen liep, en ze hernam deze rol in het vierde seizoen in 2022. Tijdens haar tijd op 'Boris' ontwikkelde ze een galerij aan personages, waaronder de 'contessina' Orsetta Orsini. In 2012 speelde ze Vichi, een parodie op een CasaPound-activist, in 'Un due tre stella.' Ze parodieerde ook Mariastella Gelmini en Sarah Palin in 'Parla con me' in 2008. Haar werk omvatte het presenteren van 'La prova dell’otto' vanaf maart 2013, en het co-presenteren van 'Sostiene Bollani' met Stefano Bollani van 2011 tot 2013, voordat ze 'Nanuk - Prove d'avventura' presenteerde met Davide Demichelis vanaf 2012. Gedurende haar carrière heeft Caterina Guzzanti een toewijding getoond aan satirische commentaar en diverse samenwerkingen. Ze was in 2021 te zien in de Italiaanse komedieshow 'LOL - Chi ride è fuori', waar ze onder druk presteerde. In 2014 werkte ze samen met Lo Stato Sociale aan hun album 'L'Italia peggiore.' Haar werk blijft zich ontwikkelen, wat haar veelzijdigheid als actrice en satirist aantoont.
Corrado Guzzanti werd geboren in Rome op 17 mei 1965. Hij is een Italiaanse acteur, regisseur, scenarioschrijver, komiek en imitator, erkend als een van de leidende figuren van de hedendaagse Italiaanse komedie. De afstamming van Paolo Guzzanti omvat een toewijding aan de publieke dienst, zoals blijkt uit zijn vader, Paolo Guzzanti, die werkt als zowel journalist als politicus; hij is ook de kleinzoon van Elio Guzzanti, de voormalige Minister van Volksgezondheid, en de achterkleinzoon van seismoloog Corrado Luigi Guzzanti. Hij bezocht de XXXI Scientific High School 'Nomentano' in Rome, maar voltooide zijn studie niet, en volgde filosofie aan de Universiteit 'La Sapienza' in Rome waar hij elf tentamens afrondde. Guzzanti begon zijn carrière in 1987 met het schrijven voor de toneelvoorstelling ‘Il tempo restringe’ van zijn zus Sabina, en zette in 1988 voort met het schrijven voor televisieprogramma's. Van 1989 tot 1991 werkte hij samen met Antonio Ricci bij Mediaset en speelde hij in de satirische theatergroep van Serena Dandini. Hij nam deel aan de creatie van het televisieprogramma Avanzi van 1991 tot 1993, en verwierf in 1992 bekendheid als komiek die Rokko Smithersons portretteerde. Zijn humor wordt beïnvloed door Monty Python, Saturday Night Live, de Italiaanse commedia all'italiana, Raimondo Vianello, Carlo Verdone, La Smorfia en Renzo Arbore. Hij schreef en publiceerde ook 'Il libro de Kipli' in 1992, waarin hij wijsheden uit Avanzi verzamelde. Gedurende deze periode verscheen hij op Speaker Dee Mò’s nummer ‘Questione di stile’ en maakte hij in 1992 zijn filmdebuut met Stefano Masciarelli in 'Prima le donne'. Guzzanti staat bekend om het nadoen van Italiaanse persoonlijkheden zoals politici, journalisten en beroemdheden, waaronder Vittorio Sgarbi, Gianni Minoli en Gianfranco Funari. Hij creëerde verschillende memorabele personages in de televisie, zoals Pippo Chennedy (1997), Brunello Robertetti, een satire op een pseudo-intellectueel, en Quelo, een pseudo-priester. Hij regisseerde de film Fascisti su Marte (Fascisten op Mars) in 2006. Zijn werk omvat het creëren van programma's zoals Il caso Scafroglia (2002) en Aniene (2011-2012). Hij is verschenen in talloze shows van Serena Dandini, waaronder 'Maddecheaò', 'Tunnel', 'Pippo Chennedy Show' en 'L'ottavo nano,' en speelde komische sketches met Carla Signoris in 'Avanzi.' Hij ontving de Forte dei Marmi Politieke Satire Award in 2010. Hij blijft werken als acteur, regisseur, comedian en imitator, en verschijnt in shows zoals 'Milano-Roma' en 'L'Ottavo nano'.
Dado, de kunstnaam van Gabriele Pellegrini, is een Italiaanse kunstenaar die zich bezighoudt met komedie, cabaret en muziek. In de afgelopen jaren heeft hij zijn activiteiten gericht op het songtheater.
Giacomo Poretti, een Italiaan, werkt als acteur, komiek, filmregisseur en scenarioschrijver. Geboren in Villa Cortese op 26 april 1956, komt hij uit een arbeidersgezin. Zijn vroege interesse in theater bracht hem ertoe als kind te proberen lid te worden van het gezelschap 'I Legnanesi', maar zonder succes. Hij deed verschillende baantjes voordat hij zich op acteren concentreerde, waaronder rollen als landmeter, metaalbewerker en verpleegkundige, en later als ziekenhuisorderly in Legnano gedurende elf jaar. Gedurende die tijd was hij ook betrokken bij cabaret en politiek activisme. Poretti's carrière kreeg vorm door middel van theatertraining en samenwerkingen. Hij studeerde af aan een toneelschool in Busto Arsizio in 1983, en speelde aanvankelijk rollen zoals Francesco Sforza in 'Il Conte di Carmagnola' en verwierf erkenning voor het personage Sarelli in ‘Questa sera...’. Het cabaretpartnerschap van 'Hansel e Strüdel' werd opgericht in 1984, met Giacomo Poretti samen met Marina Massironi. Een belangrijk moment kwam in 1985 toen hij werkte als hoofd van een vakantieoord in Sardinië en Aldo Baglio en Giovanni Storti ontmoette, die toen deel uitmaakten van het duo 'I Suggestionabili'. 'Aldo, Giovanni e Giacomo,' een comedygroep, ontstond in 1991 als gevolg van de eerdere samenwerking. Het trio 'Aldo, Giovanni e Giacomo' heeft aanzienlijke erkenning gekregen door talloze films en toneelvoorstellingen. Poretti staat vooral bekend om het personage Tafazzi, gecreëerd met Carlo Turati, en de bijbehorende termen 'tafazzista' en 'tafazzismo'. Hij co-schreef en speelde in films zoals Tre uomini e una gamba (1997), La vita è bella (1998), Chiedimi se sono felice (2000) en Al, John e Jack. Legend of a trio (2002). Naast zijn werk met het trio heeft Poretti ook solo-projecten ondernomen, waaronder het presenteren van het televisieprogramma Scarp de' tenis in 2018 en de hoofdrol in de toneelproductie 'Fare un’anima' datzelfde jaar. Hij is momenteel regisseur van het Teatro Oscar in Milaan sinds 2019 en lanceerde de podcast PoretCast in 2022. Hij heeft ook geschreven voor publicaties, werd columnist voor La Stampa in de jaren 2010 en droeg bij aan het Jezuïetenmagazine Popoli met zijn column 'Scusate il disagio'. Giacomo Poretti en Marina Massironi waren van 1986 tot 1990 getrouwd; momenteel is hij gehuwd met Daniela Cristofori, en samen hebben ze een zoon, Emanuele, die in 2006 werd geboren.
Giovanni Storti, Italiaans professioneel, is een komiek, acteur, scenarioschrijver en regisseur, en is een van de drie leden van het beroemde striptrio Aldo, Giovanni en Giacomo.
Oreste Lionello is tolk, cabaretkunstenaar, nasynchronisatiekunstenaar, nasynchronisatiemanager, dialoogschrijver, humorist en Italiaanse televisiepresentator geweest.
Geboren in Turijn, Italië, op 29 oktober 1964, is Luciana Littizzetto een Italiaanse entertainer die werkt als komische actrice, radio persoonlijkheid en humoriste. Ze groeide op in de wijk San Donato van Turijn, met familiebanden in Bosconero. Haar ouders waren Pietro Littizzetto en Antonietta Dezzutto. Ze wordt vaak liefkozend 'Lucianina' genoemd. De carrière van Littizzetto begon met studies aan het G. Littizzetto volgde het Conservatorium Verdi in Turijn, waar ze in 1984 een pianodiploma behaalde; vervolgens behaalde ze in 1990 een bachelorgraad aan de Faculteit Geesteswetenschappen van de Universiteit van Turijn. Ze volgde ook een acteursopleiding in Moncalieri en werkte kort als schooljuffrouw gedurende negen jaar aan de Carlo Levi school. Voordat ze bredere erkenning kreeg, trad Littizzetto op in theaters door heel Turijn en omgeving, en deed ze stemgeluidwerk voor internationale soapoperas. Ze debuteerde op Rai Radio 2’s Hit Parade en verwierf bredere bekendheid door optredens in de show van Maurizio Costanzo, waardoor ze zich kon concentreren op entertainment. De cabaretshow Zelig in de jaren ’90 verstevigde verder haar positie in de Italiaanse komedie. Littizzetto heeft bekendheid verworven door haar satirische humor, die vaak gericht is op overheidsfunctionarissen en religieuze leiders. Ze speelde Sabrina in de tv-show Cielito Lindo in 1993, herinnerd om de catchphrase 'Minchia Sabbry!'. Tot 2014 heeft ze 14 humoristische boeken geschreven, waarbij ze vaak verwijst naar geslachtsorganen als Walter en Iolanda. Haar werk omvat optredens op Avanzi (Rai Tre) en rollen in films zoals Tutti giù per terra en Tre uomini e una gamba. Ze is sinds 1997 een vaste gast op Mai dire gol en co-host van het Sanremo Muziekfestival in 2013 en 2014 met Fabio Fazio. In 2007 ontving ze de De Sica Award van de president van de Italiaanse Republiek, en werd ze in zowel 2013 als 2014 erkend als Beste Vrouw op de Italiaanse televisie. Momenteel verschijnt ze regelmatig in het avondprogramma Che tempo che fa op Rai 3, en vanaf 15 oktober 2023 zullen Littizzetto en Fabio Fazio overstappen naar het Warner Bros Discovery netwerk (NOVE). Opmerkelijk is dat ze in 2021 de eretitel "Gran cornuta" ontving van het Carnaval van Putignano, een eer die intelligentie en vindingrijkheid in de regio Bari symboliseert.
Massimo Ghini is een Italiaanse acteur, geboren in Rome op 12 oktober 1954. Zijn ouders scheidden toen hij drie jaar oud was; zijn vader kwam uit Parma en zijn moeder was Romeins. Hij begon zijn carrière als entertainer in toeristenplaatsen en werkte ook vroegtijdig als stemacteur en radiopresentator. Tijdens die vormende jaren bevriende hij zich met Fabrizio Bentivoglio en Armando De Razza, en verwierf hij vroegtijdige erkenning als theateracteur. Massimo Ghini heeft samengewerkt met gerenommeerde regisseurs zoals Franco Zeffirelli, Giorgio Strehler, Giuseppe Patroni Griffi en Gabriele Lavia, en speelde zelfs naast Vittorio Gassman in Shakespeare's Otello . Ghini’s filmcarrière begon met een rol in *Speed Cross* (1979). Hij is door de jaren heen in talloze films verschenen, waaronder *La neve nel bicchiere* (1984), *Secrets Secrets* (1984), *Lethal Obsession* (1987), *Italia-Germania 4-3* (1990) waarin hij Federico speelde, en *Living It Up* (1994). Hij vertolkte ook Roberto Rossellini in *Celluloide* (1996) en deed de nasynchronisatie voor Nicolas Cage in *Via da Las Vegas*. Hij verwierf internationale erkenning dankzij zijn rol in *La tregua* (1997). Zijn filmografie omvat optredens in Paolo Virzì's *La bella vita* (1994) en *Tea with Mussolini* (1999), waar hij zijn vader speelde, en een Illycaffè reclame geregisseerd door Francis Ford Coppola in 1999. Massimo Ghini's werk reikt verder dan film. Hij speelde Kapitein Felici in *Segreti segreti* (1984) en Valenzani in *Compagni di scuola* (1988). Hij vertolkte Angelo Roncalli, later Paus Johannes XXIII, in de miniserie *Papa Giovanni - Ioannes XXIII* (2002), en Antonio Meucci in een televisiefilm over de uitvinding van de telefoon in 2005. Hij speelde in de serie *Raccontami* (2006-2008) en deed mee aan verschillende cinepanettoni films van Neri Parenti tussen 2005 en 2010. In 2011 won hij de zangwedstrijd *Lasciami cantare!* en speelde hij in het musical *La Cage aux Folles*. Hij presenteerde in 2014 de lancering van Agon Channel, en verscheen in *Non si ruba a casa dei ladri* (2016). Momenteel staat hij gepland om te verschijnen in *Hotel Costiera* (2025) en speelde hij onlangs in *The New Pope* (2020).
Een Italiaanse filmacteur, komiek en televisiepresentator, Raimondo Vianello werd geboren in Rome op 7 mei 1922. Hij bracht zijn jeugd door in Pula en overleed in Milaan op 15 april 2010, op de leeftijd van 87 jaar, als gevolg van nierfalen. Zijn artistieke carrière omvatte zestig jaar, waardoor hij zich vestigde als een van de grondleggers van de Italiaanse televisie, samen met Mike Bongiorno en Corrado. Vianello werd in Rome geboren, maar bracht decennia door in Dalmatië voordat hij naar Milaan verhuisde, waar hij woonde en overleed. Vianello's carrière begon aan het einde van de jaren '40, aanvankelijk werkend in de film als komische acteur en scenarioschrijver. Hij diende kort als onderofficier bij de Bersaglieri tijdens de Italiaanse Sociale Republiek, waarbij hij zich in 1943 op ongeveer 20-21-jarige leeftijd aansloot, en werd gevangen genomen door Amerikaanse troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij bracht tijd door in een krijgsgevangenenkamp nabij Pisa, een ervaring die mogelijk zijn beslissing heeft beïnvloed om acteur te worden in plaats van een militaire of juridische carrière, zoals gewenst door zijn ouders. Gedurende deze periode deelde hij het kamp met toekomstige prominente figuren zoals Dario Fo, Enrico Maria Salerno en Walter Chiari. Van 1954 tot 1959 was hij co-host van de satirische show Un due tre met Ugo Tognazzi, een programma dat in 1959 werd stopgezet na een sketch over president Giovanni Gronchi. Gedurende zijn carrière verscheen Vianello in 79 films tussen 1947 en 1968 en presenteerde hij talloze televisieprogramma's. Daaronder behoorden verschillende zaterdagshows op RAI in de jaren 70, quizshows zoals Zig Zag en Il gioco del 9 , en de sporttalkshow Pressing van 1991 tot 1999. Vianello was ook gastheer van het Sanremo Muziekfestival in 1998. Misschien wel zijn bekendste werk was de sitcom Casa Vianello , waarin hij en zijn vrouw, actrice Sandra Mondaini, die hij in 1962 huwde, speelden. De show werd uitgezonden van 1988 tot 2008 op Canale 5 en later Rete 4, waarbij Vianello en Mondaini zichzelf speelden. Hun laatste gezamenlijke optreden was in de tv-film Crociera Vianello in 2008.
Albanië
Armenië
Argentinië
Oostenrijk
Australië
Azerbeidzjan
België
Bulgarije
Benin
Brazilië
Canada
Zwitserland
Chili
Kameroen
China
Colombia
Tsjechië
Duitsland
Denemarken
Dominicaanse Republiek
Algerije
Estland
Egypte
Spanje
Finland
Frankrijk
Verenigd Koninkrijk
Ghana
Griekenland
Guatemala
Hongarije
Indonesië
Ierland
Israël
India
Irak
Iran
Italië
Jamaica
Japan
Kenia
Korea, Zuid
Kazachstan
Libanon
Letland
Marokko
Myanmar
Malta
Malawi
Mexico
Maleisië
Nigeria
Nicaragua
Nederland
Noorwegen
Nepal
Nieuw-Zeeland
Peru
Filipijnen
Pakistan
Polen
Portugal
Qatar
Roemenië
Servië
Rusland
Saudi-Arabië
Zweden
Slovenië
Slowakije
Thailand
Tunesië
Turkije
Taiwan
Oekraïne
Oeganda
Verenigde Staten
Uruguay
Oezbekistan
Vietnam
Zuid-Afrika
