Ο Καταάλντο Μπάγκλιο, γνωστός ως Άλντο, είναι Ιταλός καλλιτέχνης που παίζει ως κωμικός, ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, και έγινε διάσημος ως μέλος του κωμικού τρίο Άλντο, Τζοβάννι και Τζιάκομο.
Η Άντζελα Φινόκκιαρο είναι Ιταλίδα ηθοποιός, γεννημένη στο Μιλάνο στις 20 Νοεμβρίου 1955. Η οικογένειά της έχει ρίζες στην Κατάνια, καθώς η οικογένεια του πατέρα της κατάγεται από εκεί. Ξεκίνησε την καριέρα της τη δεκαετία του 1970 με την πειραματική ομάδα Quelli di Grock, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως το 'Spariamo alle farfalle', το 'Felice e Carlina' και άλλες. Το 1979 έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο στην ταινία Ratataplan , σε σκηνοθεσία του Μάουριτσιο Νικέτι. Αυτή η πρώιμη περίοδος περιλάμβανε επίσης συνεργασίες με την Καρλίνα Τόρτα και τον Αμάτο Πεννασίλικο στο θεατρικό έργο Panna Acida το 1980, καθώς και συμμετοχή σε παραγωγή του Καρναβαλιού της Βενετίας μεταξύ 1982 και 1983. Η καριέρα της Φινόκιαρο συνέχισε να εξελίσσεται μέσα από τη δεκαετία του ’80. Συνεργάστηκε σε ένα θεατρικό έργο, το *Αρσενικό και παλιές δαντέλες*, από το 1982 έως το 1983, και παρακολούθησε ένα σεμινάριο στο Θέατρο της Πόρτα Ρομάνα το 1984. Προσαρμόστηκε στο καμπαρέ το 1985 με τον μονόλογο του Giancarlo Cabella, *Bocconcini*, και αργότερα παρουσίασε το έργο του, *Η αίθουσα των κινεζικών λουλουδιών*, από το 1988 έως το 1989. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εμφανίστηκε επίσης στην τηλεοπτική εκπομπή *La TV delle ragazze* μεταξύ 1988 και 1989. Στα πρόσφατα χρόνια, η δουλειά της περιλαμβάνει συμμετοχές στα *Zelig* (2003-2004) και *Mammamia!* (2004), καθώς και την παρουσίαση του μονόλογου *Teatro anatomico* στην εκπομπή *Report* το 2004. Η Άντζελα Φινόκκιαρο έχει λάβει σημαντική αναγνώριση για τις ερμηνευτικές της ικανότητες. Κέρδισε δύο βραβεία David di Donatello ως Καλύτερη Β’ Γυναίκα Ηθοποιός: ένα το 2006 για το *Μην το Λες*, και ένα ακόμη το 2007 για τον ρόλο της ως Αμέλια Μπενάσι στο *Το μοναχοπαίδι μου*. Η ερμηνεία της στην *La bestia nel cuore* (2005) απέσπασε επίσης σημαντική αποδοχή, κερδίζοντάς της πολλαπλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων των Nastro d'argento, David di Donatello, Ciak Ciak d'oro και Premio Wella Cinema Donna. Έπαιξε στην *Miss Universo* από το 2006 έως το 2007, αποδεικνύοντας την συνεχιζόμενη παρουσία της στον ιταλικό κινηματογράφο και το θέατρο.
Ο Vincenzo “Enzo” Jannacci, γεννημένος στην Ιταλία, έχει παίξει την καριέρα του τραγουδιστή-τραγουδιστή, καμπαρετίστα, πιανίστα, ηθοποιού, σεναριογράφου και γιατρού, ισχυριζόμενος μεταξύ των σημαντικότερων πρωταγωνιστών της ιταλικής μουσικής σκηνής της μεταπολεμικής περιόδου.
Η Κατερίνα Γκουζάντι είναι Ιταλίδα σατιρίστρια και ηθοποιός, γεννημένη στη Ρώμη στις 5 Ιουνίου 1976. Προέρχεται από μια οικογένεια με ιστορία πολιτικής δέσμευσης και καλλιτεχνικής έκφρασης· ο πατέρας της, Πάολο Γκουζάντι, ήταν πρώην μέλος του κοινοβουλίου, και έχει δύο αδέρφια, τη Σαμπίνα και τον Κοράντο Γκουζάντι, οι οποίοι είναι επίσης σατιριστές. Οι γονείς της ήταν ο Πάολο Γκουζάντι και η Germana Antonucci. Η καριέρα της Κατερίνας ξεκίνησε το 1997 με μια εμφάνιση στην εκπομπή Pippo Chennedy Show, η οποία δημιουργήθηκε από τον αδελφό της, Κοράντο. Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε μαζί με την αδελφή της, Σαμπίνα, στην εκπομπή La posta del cuore το 1998. Η κωμική προσέγγιση της Γκουζάντι συχνά περιλαμβάνει παρωδία και δημιουργία χαρακτήρων, εξερευνώντας την σύγχρονη ιταλική κοινωνία. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον ρόλο της ως Αριάνα στην τηλεοπτική σειρά 'Boris', η οποία προβλήθηκε από το 2007 έως το 2010 σε τρεις σεζόν, και επανέλαβε αυτόν τον ρόλο στην τέταρτη σεζόν το 2022. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στο 'Boris', ανέπτυξε μια γκαλερί χαρακτήρων, συμπεριλαμβανομένης της 'contessina' Ορσέτα Ορσίνι. Το 2012, υποδύθηκε την Βίτσι, μια παρωδία ενός ακτιβιστή CasaPound, στο 'Un due tre stella'. Παρωδίες της επίσης ήταν η Μαριαστάλλα Τζελμίνι και η Σάρα Πέιλιν στο 'Parla con me' το 2008. Το έργο της περιλάμβανε την παρουσίαση του 'La prova dell’otto' από τον Μάρτιο του 2013, και τη συν-παρουσίαση του 'Sostiene Bollani' με τον Στεφάνο Μπολάνι από το 2011 έως το 2013, πριν παρουσιάσει το 'Nanuk - Prove d'avventura' με τον Νταβίντε Ντεμικέλης ξεκινώντας από το 2012. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Κατερίνα Γκουζάντι έχει επιδείξει μια δέσμευση στον σατιρικό σχολιασμό και τις ποικίλες συνεργασίες. Βρέθηκε στην ιταλική κωμική εκπομπή 'LOL - Chi ride è fuori' το 2021, συμμετέχοντας υπό πίεση. Το 2014, συνεργάστηκε με τους Lo Stato Sociale στο άλμπουμ τους 'L'Italia peggiore.' Το έργο της συνεχίζει να εξελίσσεται, αποδεικνύοντας την ευελιξία της ως ηθοποιός και σατιρίστρια.
Ο Κοράντο Γκουζάντι γεννήθηκε στη Ρώμη στις 17 Μαΐου 1965. Είναι Ιταλός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, κωμικός και μιμητής, αναγνωρισμένος ως μία από τις κορυφαίες μορφές της σύγχρονης ιταλικής κωμωδίας. Η καταγωγή του Παόλο Γκουζάντι περιλαμβάνει μια αφοσίωση στην δημόσια υπηρεσία, όπως αποδεικνύεται από τον πατέρα του, Παόλο Γκουζάντι, ο οποίος εργάζεται τόσο ως δημοσιογράφος όσο και ως πολιτικός· είναι επίσης εγγονός του Έλιο Γκουζάντι, πρώην Υπουργού Υγείας, και δισέγγονος του σεισμολόγου Κοράντο Λουίτζι Γκουζάντι. Παρακολούθησε το Επιστημονικό Λύκειο XXXI 'Νομεντάνο' στη Ρώμη, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, παρακολουθώντας φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο 'Λα Σαπιέντζα' στη Ρώμη όπου υπέβαλε έντεκα εξετάσεις. Ο Γκουζάντι ξεκίνησε την καριέρα του το 1987 γράφοντας για το έργο της αδελφής του, Σαμπίνα, «Il tempo restringe», και συνέχισε να γράφει για τηλεοπτικά προγράμματα το 1988. Από το 1989 έως το 1991, συνεργάστηκε με τον Αντόνιο Ρίτσι στην Mediaset και έπαιξε στην σατιρική θεατρική εταιρεία της Σερένα Νταντίνι. Συμμετείχε στη δημιουργία του τηλεοπτικού προγράμματος Avanzi από το 1991 έως το 1993, κερδίζοντας φήμη το 1992 ως κωμικός που υποδυόταν τον Rokko Smithersons. Η κωμωδία του επηρεάζεται από τους Monty Python, Saturday Night Live, την ιταλική commedia all'italiana, τους Raimondo Vianello, Carlo Verdone, La Smorfia και Renzo Arbore. Επίσης, έγραψε και εξέδωσε το 'Il libro de Kipli' το 1992, συγκεντρώνοντας σοφία από το Avanzi . Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εμφανίστηκε στο τραγούδι «Questione di stile» του Speaker Dee Mò και έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1992 με τον Stefano Masciarelli στην 'Prima le donne'. Ο Γκουζάντι είναι γνωστός για τις παρωδίες του προσωπικοτήτων της Ιταλίας, όπως πολιτικών, δημοσιογράφων και διασημοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Βιτόριο Σκάρμπι, Τζιάνι Μινόλι και Τζιανφράνκο Φουνάρι. Έχει δημιουργήσει αρκετούς αξέχαστους χαρακτήρες στην τηλεόραση, όπως ο Πίπο Τσενέντι (1997), ο Μπρουνέλο Ρομπέρτετι, μια σάτιρα ενός ψευδο-διανοούμενου, και ο Κουέλο, ένας ψευδο-ιερέας. Σκηνοθέτησε την ταινία Fascisti su Marte (Φασίστες στον Άρη) το 2006. Το έργο του περιλαμβάνει τη δημιουργία προγραμμάτων όπως το Il caso Scafroglia (2002) και το Aniene (2011-2012). Έχει εμφανιστεί σε πολυάριθμες εκπομπές της Σερένα Νταντίνι, συμπεριλαμβανομένων των 'Maddecheaò', 'Tunnel', 'Pippo Chennedy Show' και 'L'ottavo nano,' και έχει παρουσιάσει κωμικά σκετσάκια με την Κάρλα Σιγνόρις στο 'Avanzi.' Έλαβε το Βραβείο Πολιτικής Σάτιρας Forte dei Marmi το 2010. Συνεχίζει να εργάζεται ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, κωμικός και μιμητής, εμφανιζόμενος σε εκπομπές όπως το 'Milano-Roma' και το 'L'Ottavo nano'.
Ο Ορέστη Λιονέλο υπήρξε διερμηνέας, καλλιτέχνης καμπαρέ, καλλιτέχνης μεταγλώττισης, διευθυντής μετονομασίας, συγγραφέας διαλόγου, χιουμορίστας και Ιταλός παρουσιαστής τηλεόρασης.
Γεννημένη στο Τορίνο της Ιταλίας στις 29 Οκτωβρίου 1964, η Λουτσιάνα Λιτιτζίετο είναι μια ιταλίδα διασκεδάστρια που εργάζεται ως κωμικός ηθοποιός, προσωπικότητα του ραδιοφώνου και χιουμορίστρια. Μεγάλωσε στη συνοικία Σαν Ντονάτο του Τορίνου, με οικογενειακές ρίζες στο Μπόσκονερο. Οι γονείς της ήταν ο Πιέτρο Λιτιτζίετο και η Αντονιέτα Ντεζούτο. Συχνά αποκαλείται τρυφερά «Λουτσιάνα». Η καριέρα της Λιτιτσέτο ξεκίνησε με σπουδές στο Ωδείο Βέρντι στο Τορίνο, όπου απέκτησε δίπλωμα πιάνου το 1984· στη συνέχεια, αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τορίνου το 1990. Παρακολούθησε επίσης σχολή υποκριτικής στο Μονκαλιέρι και εργάστηκε για εννέα χρόνια ως δασκάλα στο σχολείο Κάρλο Λέβι. Πριν αποκτήσει ευρύτερη αναγνώριση, η Λιτιτσέτο έδινε παραστάσεις σε θέατρα σε όλο το Τορίνο και τις γύρω περιοχές, καθώς και δάνειζε τη φωνή της για διεθνείς τηλεοπτικές σειρές. Έκανε ντεμπούτο στο Hit Parade του Rai Radio 2 και απέκτησε μεγαλύτερη αναγνώριση μέσω εμφανίσεων στην εκπομπή του Μάουριτσια Κόσταντσο, η οποία της επέτρεψε να επικεντρωθεί στη διασκέδαση. Η καμπαρέ παράσταση Zelig τη δεκαετία του 1990 εδραίωσε περαιτέρω την παρουσία της στην ιταλική κωμωδία. Η Λιτιτσέττο έχει αποκτήσει φήμη χάρη στο σατιρικό της χιούμορ, το οποίο συχνά στοχεύει σε κυβερνητικούς αξιωματούχους και θρησκευτικούς ηγέτες. Έπαιξε την Σαμπρίνα στην τηλεοπτική σειρά «Σιελιτό Λίντο» το 1993, που θυμάται για τη φράση «Μινκιά Σαμπρύ!». Έχει γράψει 14 βιβλία χιούμορ μέχρι το 2014, συχνά αναφερόμενη στα γεννητικά όργανα ως Ουάλτερ και Ιολάντα. Η δουλειά της περιλαμβάνει παραστάσεις στην «Αβάντσι» (Rai Tre) και ρόλους σε ταινίες όπως η «Τούτι Τζιού περ Τέρα» και η «Τρέ Ομμένι ε Ούνα Γκάμπα». Είναι τακτικός καλεσμένος στην «Μάι Ντιρέ Γκολ» από το 1997 και συν-παρουσίασε το Φεστιβάλ Μουσικής του Σανρέμο το 2013 και το 2014 με τον Φάμπιο Φάζιο. Απονεμήθηκε το Βραβείο Ντε Σίκα από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας το 2007, και αναγνωρίστηκε ως Καλύτερη Γυναίκα στην ιταλική τηλεόραση τόσο το 2013 όσο και το 2014. Σήμερα, εμφανίζεται τακτικά στο βραδινό πρόγραμμα της Rai 3, «Che tempo che fa», και από τις 15 Οκτωβρίου 2023, η Λιτιτσέττο και ο Φάμπιο Φάζιο θα μεταπηδήσουν στο δίκτυο Warner Bros Discovery (NOVE). Αξιοσημείωτο είναι ότι έλαβε τον τιμητικό τίτλο «Gran cornuta 2021» από το Καρναβάλι της Πουτιγνάνο, μια τιμή που υποδηλώνει εξυπνάδα και ευφυΐα στην περιοχή Μπάρι.
Ο Μάσιμο Γκίνι είναι Ιταλός ηθοποιός, γεννημένος στη Ρώμη στις 12 Οκτωβρίου 1954. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν τριών ετών· ο πατέρας του ήταν από την Πάρμα και η μητέρα του Ρωμαία. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ψυχαγωγός σε τουριστικά χωριά και εργάστηκε επίσης ως ηχόφωνος και ραδιοφωνικός παρουσιαστής στην αρχή της σταδιοδρομίας του. Κατά τη διάρκεια αυτών των διαμορφωτικών χρόνων, έκανε φίλους με τον Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο και τον Αρμάντο Ντε Ράζα, και απέκτησε πρώιμη αναγνώριση ως θεατρικός ηθοποιός. Ο Μάσιμο Γκίνι έχει συνεργαστεί με αξιόλογους σκηνοθέτες όπως ο Φράνκο Τζεφιρέλι, ο Τζόρτζιο Στρέλερ, ο Τζουζέπε Πατρόνι Γκρίφι και ο Γκαμπριέλ Λάβια, και μάλιστα έπαιξε μαζί με τον Βιτόριο Γκάσμαν στον Όθελλο του Σαίξπηρ. Η καριέρα του Γκίνι στον κινηματογράφο ξεκίνησε με έναν ρόλο στην ταινία Speed Cross (1979). Έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένων των La neve nel bicchiere (1984), Secrets Secrets (1984), Lethal Obsession (1987), Italia-Germania 4-3 (1990) όπου υποδύθηκε τον Φεντερίκο, και Living It Up (1994). Εμφανίστηκε επίσης ως Ρομπέρτο Ροσσελίνι στην ταινία Celluloide (1996) και έδωσε τη φωνή του στον Νικολάς Κέιτζ στην ταινία Via da Las Vegas . Απέκτησε διεθνή αναγνώριση για τον ρόλο του στην ταινία La tregua (1997). Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει εμφανίσεις στις ταινίες του Πάολο Βιρζύ, La bella vita (1994) και Tea with Mussolini (1999), όπου υποδύθηκε τον πατέρα του, καθώς και ένα διαφημιστικό της Illycaffè σκηνοθετημένο από τον Φράνσις Φορντ Κόπολα το 1999. Το έργο του Μάσιμο Γκίνι εκτείνεται πέρα από τον κινηματογράφο. Έπαιξε τον καπετάνιο Φελίτσι στην Segreti segreti (1984) και τον Βαλεντσάνι στην Compagni di scuola (1988). Ερμήνευσε τον Άντζελο Ρονκάλλι, αργότερα Πάπα Ιωάννη XXIII, στην μίνι σειρά Papa Giovanni - Ioannes XXIII (2002), και τον Αντόνιο Μέουτσι σε μια τηλεταινία για την εφεύρεση του τηλεφώνου το 2005. Έπαιξε στη σειρά Raccontami (2006-2008) και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες cinepanettone του Νέρι Παρεντί μεταξύ 2005 και 2010. Το 2011, κέρδισε τον τραγουδιστικό διαγωνισμό Lasciami cantare! και έπαιξε στο μιούζικαλ La Cage aux Folles . Παρουσίασε την εκδήλωση έναρξης για το κανάλι Agon το 2014, και εμφανίστηκε στην Non si ruba a casa dei ladri (2016). Σήμερα, είναι προγραμματισμένο να εμφανιστεί στο Hotel Costiera (2025) και πιο πρόσφατα έπαιξε στην The New Pope (2020).
Γνωστός ως Ντάντο, το καλλιτεχνικό όνομα του Γκαμπριέλε Πελεγκρίνι, είναι Ιταλός καλλιτέχνης που ασχολείται με την κωμωδία, το καμπαρέ και τη μουσική. Τα τελευταία χρόνια έχει εστιάσει τη δράση του στο θέατρο τραγουδιών.
Ένας Ιταλός ηθοποιός, κωμικός και τηλεοπτικός παρουσιαστής, ο Ραιμόντο Βιανέλο γεννήθηκε στη Ρώμη στις 7 Μαΐου 1922. Πέρασε την νεότητά του στην Πούλα και απεβίωσε στο Μιλάνο στις 15 Απριλίου 2010, σε ηλικία 87 ετών, λόγω νεφρικής ανεπάρκειας. Η καλλιτεχνική του καριέρα διήρκεσε εξήντα χρόνια, καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους θεμελιωτές της ιταλικής τηλεόρασης μαζί με τους Μάικ Μπονγκιόρο και Κοράντο. Ο Βιανέλο γεννήθηκε στη Ρώμη αλλά πέρασε δεκαετίες στα Δαλματικά παράλια πριν μετακομίσει στο Μιλάνο, όπου έζησε και απεβίωσε. Η καριέρα του Βιάνελλο ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, αρχικά εργαζόμενος στον κινηματογράφο ως κωμικός ηθοποιός και σεναριογράφος. Υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα ως άοπλος αξιωματικός στους Μπεργκλιέρι κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, εντάσσοντάς τον το 1943 περίπου στην ηλικία των 20-21 ετών, και αιχμαλωτίστηκε από Αμερικανικές δυνάμεις κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέρασε χρόνο σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου κοντά στην Πίζα, μια εμπειρία που ίσως επηρέασε την απόφασή του να ακολουθήσει την υποκριτική αντί για μια στρατιωτική ή νομική καριέρα, όπως επιθυμούσαν οι γονείς του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μοιράστηκε το στρατόπεδο με μελλοντικές σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Ντάριο Φο, ο Ενρίκο Μαρία Σαλέρνο και ο Ουάλτερ Κιάρι. Από το 1954 έως το 1959, παρουσίαζε μαζί με τον Ούγο Τογκνάτσι την σατιρική εκπομπή Un due tre , ένα πρόγραμμα που διακόπηκε το 1959 μετά από ένα σκηνικό για τον Πρόεδρο Τζιοβάνι Γκρόνκι. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Βιανέλο εμφανίστηκε σε 79 ταινίες μεταξύ των ετών 1947 και 1968 και παρουσίασε πολυάριθμα τηλεοπτικά προγράμματα. Αυτά περιλάμβαναν αρκετές σαββατιάτικες εκπομπές στην RAI τη δεκαετία του 1970, παιχνίδια τύπου κουίζ όπως το Zig Zag και το Il gioco del 9 , και αθλητική talk show Pressing από το 1991 έως το 1999. Ο Βιανέλο υπηρέτησε επίσης ως παρουσιαστής του Φεστιβάλ Τραγουδιών του Σαν Ρέμο το 1998. Ίσως το πιο γνωστό του έργο ήταν η τηλεοπτική σειρά Casa Vianello , στην οποία πρωταγωνίστησε μαζί με τη σύζυγό του, ηθοποιό Sandra Mondaini, την οποία παντρεύτηκε το 1962. Η εκπομπή προβλήθηκε από το 1988 έως το 2008 και μεταδόθηκε στα Canale 5 και αργότερα στο Rete 4, με τον Βιανέλο και τη Mondaini να υποδύονται τον εαυτό τους. Η τελευταία τους κοινή εμφάνιση ήταν στην τηλεταινία Crociera Vianello το 2008.
Ο Τζιακόμο Πορέτι, Ιταλός, εργάζεται ως ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης ταινιών και σεναριογράφος. Γεννήθηκε στην Βίλα Κορτέζε στις 26 Απριλίου 1956 και κατάγεται από μια οικογένεια εργαζομένων. Το πρώιμο ενδιαφέρον του για το θέατρο τον οδήγησε να προσπαθήσει να ενταχθεί στην εταιρεία «I Legnanesi» όταν ήταν παιδί, αλλά απέτυχε. Ακολούθησε διάφορες δουλειές πριν επικεντρωθεί στην υποκριτική, συμπεριλαμβανομένων ρόλων ως τοπογράφος, μεταλλουργός και νοσοκόμος, και αργότερα ως νοσηλευτής σε ένα νοσοκομείο στη Λεγκνάνο για έντεκα χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ασχολήθηκε επίσης με καμπαρέ και πολιτική δράση. Η καριέρα του Πορέτι πλάστηκε μέσα από θεατρική εκπαίδευση και συνεργασίες. Αποφοίτησε από σχολή θεάτρου στο Μπούστο Αρσίτσιο το 1983, αρχικά υποδυόμενος ρόλους όπως ο Φραντσέσκο Σφόρτσα στο 'Il Conte di Carmagnola' και κερδίζοντας αναγνώριση για τον χαρακτήρα του Σαρέλι στο ‘Questa sera...’. Η καμπαρέ συνεργασία των 'Hansel e Strüdel' ιδρύθηκε το 1984, με τον Τζάκομο Πορέτι δίπλα στη Marina Massironi. Ένα καθοριστικό σημείο ήρθε το 1985 όταν εργάστηκε ως επικεφαλής σε ένα τουριστικό χωριό στη Σαρδηνία και συνάντησε τους Aldo Baglio και Giovanni Storti, οι οποίοι τότε ανήκαν στο ντουέτο 'I Suggestionabili'. Η ομάδα κωμωδίας 'Aldo, Giovanni e Giacomo' προέκυψε το 1991 ως αποτέλεσμα της προηγούμενης συνεργασίας. Η τριάδα «Άλντο, Τζιοβάνι και Τζάκομο» απέκτησε σημαντική αναγνώριση μέσα από πολλές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Ο Πορέτι είναι ιδιαίτερα γνωστός για τον χαρακτήρα Ταφαζί, που δημιουργήθηκε με τον Κάρλο Τουράτι, και τους σχετικούς όρους «ταφαζίστας» και «ταφαζισμός». Συνέγραψε και πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως Τρεις Άντρες και ένα Πόδι (1997), Αυτή είναι η Ζωή (1998), Ρωτήστε με αν είμαι Χαρούμενος (2000) και Ο Θρύλος του Άλ, Τζον και Τζακ (2002). Εκτός από τη δουλειά του με την τριάδα, ο Πορέτι έχει ακολουθήσει και σόλο έργα, όπως η παρουσίαση της τηλεοπτικής εκπομπής Scarp de' tenis το 2018 και η πρωταγωνιστική συμμετοχή στην θεατρική παράσταση «Fare un’anima» το ίδιο έτος. Επί του παρόντος, διευθύνει το Teatro Oscar στο Μιλάνο από το 2019 και λάνσαρε το podcast PoretCast το 2022. Έχει επίσης γράψει για δημοσιεύματα, γινόμενος στήλιος της La Stampa τη δεκαετία του 2010 και συνεισφέροντας στο ιεσουιτικό περιοδικό Popoli με τη στήλη του «Scusate il disagio». Ο Τζάκομο Πορέτι και η Μαρίνα Μασσιρόνι ήταν παντρεμένοι από το 1986 έως το 1990· επί του παρόντος, είναι παντρεμένος με την Ντανιέλα Κριστοφόρι, και μαζί έχουν έναν γιο, τον Εμανουέλε, που γεννήθηκε το 2006.
Ο Τζοβάνι Στόρτι, Ιταλός επαγγελματικά, είναι κωμικός, ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, και είναι ένα από τα τρία μέλη του διάσημου κωμικού τρίο Άλντο, Τζοβάνι και Τζάκομο.
Αλβανία
Αρμενία
Αργεντινή
Αυστρία
Αυστραλία
Αζερμπαϊτζάν
Βέλγιο
Βουλγαρία
Μπενίν
Βραζιλία
Καναδάς
Ελβετία
Χιλή
Καμερούν
Κίνα
Κολομβία
Τσεχία
Γερμανία
Δανία
Δομινικανή Δημοκρατία
Αλγερία
Εσθονία
Αίγυπτος
Ισπανία
Φινλανδία
Γαλλία
Ηνωμένο Βασίλειο
Γκάνα
Ελλάδα
Γουατεμάλα
Ουγγαρία
Ινδονησία
Ιρλανδία
Ισραήλ
Ινδία
Ιράκ
Ιράν
Ιταλία
Τζαμάικα
Ιαπωνία
Κένυα
Νότια Κορέα
Καζακστάν
Λίβανος
Λετονία
Μαρόκο
Μιανμάρ (Βιρμανία)
Μάλτα
Μαλάουι
Μεξικό
Μαλαισία
Νιγηρία
Νικαράγουα
Κάτω Χώρες
Νορβηγία
Νεπάλ
Νέα Ζηλανδία
Περού
Φιλιππίνες
Πακιστάν
Πολωνία
Πορτογαλία
Κατάρ
Ρουμανία
Σερβία
Ρωσία
Σαουδική Αραβία
Σουηδία
Σλοβενία
Σλοβακία
Ταϊλάνδη
Τυνησία
Τουρκία
Ταϊβάν
Ουκρανία
Ουγκάντα
Ηνωμένες Πολιτείες
Ουρουγουάη
Ουζμπεκιστάν
Βιετνάμ
Νότια Αφρική
