GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt
Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
العربية العربية Български Български Català Català česky česky Cymraeg Cymraeg dansk dansk Deutsch Deutsch Ελληνικά Ελληνικά English English español español eesti, eesti keel eesti, eesti keel français français हिन्दी, हिंदी हिन्दी, हिंदी Bahasa Indonesia Bahasa Indonesia Italiano Italiano 日本語 日本語 ქართული ქართული Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams polski polski Português Português Русский Русский svenska svenska Türkçe Türkçe Українська Українська Tiếng Việt Tiếng Việt 中文 中文
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1635 Komicy
Dany Boon, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Dany Boon

Danny Boon, urodzony jako Daniel Farid Hamidou w 1966 roku, jest wszechstronną francuską postacią działającą jako aktor, reżyser, scenarzysta i producent. Pochodzi z Armentières (Nord), we Francji, a jego pochodzenie rodzinne odzwierciedla różnorodne korzenie; jego ojciec, Ahmed Hamidou, urodził się w Algierii w 1930 roku i zmarł w Lille w 1992 roku, natomiast jego matka, Danièle Ducatel, jest Francuzką. Boon ma pięcioro dzieci z trzech małżeństw. W 2002 roku przeszedł na judaizm. Kariera Boona rozpoczęła się w latach 90. jako humorysta występujący na scenie i zarabiający pieniądze pracując jako pantomimik w Paryżu. Studiował sztukę graficzną w École supérieure des arts Saint-Luc w Tournai, w Belgii. Przyjął pseudonim Dany Boon zainspirowany Danielem Boone’em, amerykańskim traperem z serialu telewizyjnego. Wczesne występy obejmowały wieczory otwarte mikrofonów i pantomimę uliczną, aby uniknąć służby wojskowej. Od 1992 roku zaczął występować w programach jednoosobowych, często wcielając się w różne postacie dzielące się swoimi niefortunnymi doświadczeniami, z rysunkami opartymi na codziennych sytuacjach. Patrick Sébastien został jego producentem w 1993 roku. Jego przełom nastąpił w 2008 roku z filmem Welcome to the Sticks ( Bienvenue chez les Ch'tis ), który wyreżyserował i w którym wystąpił. Film odniósł ogromny sukces kasowy, bijąc rekordy Francji i zarabiając ponad 26,7 miliona widzów na całym świecie, w tym 20,49 miliona we Francji, co uczyniło go najwyżej dochodowym francuskim filmem w kraju. Boon zarobił 26 milionów euro na tym projekcie. Kontynuował reżyserowanie i produkcję popularnych filmów, w tym Raid dingue (2017), który otrzymał nagrodę César du public, a także Rien à déclarer (2010), Supercondriaque (2014) i La Ch'tite Famille (2018). Podkładał również głos Olafowi w francuskiej wersji dubbingowej filmów Frozen . W 2003 roku wydał Dany Boon à s’baraque et en ch’ti , program występowany w dialekcie Ch'ti, oraz wyreżyserował sztukę teatralną La Vie de chantier . W 2005 roku otrzymał nominację do nagrody Cezara za najlepszą rolę drugoplanową za swoją kreację w filmie Joyeux Noël . Dzięki firmom takim jak 26 DB Productions, Boon nadal produkuje filmy. W 2022 roku został oszukany na 6 milionów euro. Jego komediowy styl wciąż zakorzeniony jest w humorze opartym na obserwacjach i narracjach skupionych na postaciach, często czerpiąc z jego doświadczeń i kultury północnej Francji. Pojawił się w filmie Bimboland w 1998 roku.

Zobacz profil
Georges Bernier, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Georges Bernier

Georges Bernier, powszechnie znany jako profesor Choron, był francuskim humorystą, pisarzem i dziennikarzem. Urodził się 21 września 1929 roku w La Neuville-aux-Bois (Marne). Wcześnie doświadczył trudności, stając się sierotą w wieku jedenastu lat po śmierci matki, która pracowała jako bramkarka. W tym młodym wieku ukończył szkołę podstawową i następnie służył przez 28 miesięcy w 6. BCCP w Indochinach, spędzając łącznie dziewięć lat w wojskach powietrznych (TAP). To doświadczenie, a także późniejsza gruźlica, na którą zachorował po powrocie do Francji, prawdopodobnie wpłynęło na jego późniejszą satyryczną twórczość. Kariera Berniera w prasie rozpoczęła się od stanowisk kolportera, a następnie szefa sprzedaży satyrycznego czasopisma *Zéro*. W 1960 roku odegrał kluczową rolę w założeniu wpływowego miesięcznika *Hara-Kiri* u boku François Cavanny i Freda. Nazwa i początkowa lokalizacja magazynu pochodziły z Rue Choron, która stała się jego pseudonimem. Znacząco przyczynił się do *Hara-Kiri*, zajmując się pisaniem i obróbką zdjęć, a także tworząc lub biorąc udział w fałszywych reklamach i fotomontażach dla Les éditions du Square, które powstały w 1962 roku po przeniesieniu zespołu redakcyjnego. Jego zaangażowanie wykraczało poza media drukowane, obejmując występy w programie telewizyjnym Jeana-Christophe’a Averty’ego *Les Raisins verts* oraz późniejsze regularne współtworzenie dla *Charlie Hebdo* po jego powstaniu w 1970 roku. Bernier kontynuował eksplorowanie różnych ścieżek komediowych przez całą swoją karierę. W 1988 zaadaptował swoje "fiches bricolages" na potrzeby telewizji i wziął udział w programie Jean-Michel Ribes, Merci Bernard . Publiczna kłótnia z Aure Atiką miała miejsce w 1996 roku w Radiu Nova, co pokazywało jego gotowość do angażowania się w prowokujące dyskusje. Spróbował również sił w mediach dla dzieci, tworząc magazyn Grodada . Był ojcem komik Michal Bernier i dziadkiem aktorki Charlotte Gaccio. Georges Bernier zmarł 10 stycznia 2005 roku w szpitalu Necker-Enfants Malades w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Montparnasse. W 2008 roku wydano dokumentalny film, Choron Dernière , aby upamiętnić jego życie i twórczość jako wieloaspektowej postaci we francuskim humorze.

Zobacz profil
Patrick Font, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Patrick Font

Patrick Font, urodzony 27 września 1940 roku w Vésinet, był francuskim humorystą i chansonierem. Rozpoczął karierę jako nauczyciel (instituteur) w latach 1961–1968. Od lat 70. do 1995 roku tworzył duet komediowy Font et Val z Philippe Val. W trakcie swojej kariery pisał teksty dla innych artystów, w tym Thierry Le Luron i Christophe Alévêque, co świadczyło o jego wszechstronności we francuskim świecie rozrywki. Opublikował kilka książek, w tym *J'exagère, mais pas assez* w 1992 roku i *Souvenirs d'un cow-boy d'opérette* w 2018 roku. W 1992 roku został felietonistą satyrycznego magazynu  Charlie Hebdo , a także współtworzył audycję radiową  Rien à cirer  na antenie France Inter. W 1994 roku założył Marie Pantalon, szkołę sztuk performatywnych w Haute-Savoie. Od 2007 roku był stałym komikiem w Théâtre des Deux Ânes w Paryżu, występując w spektaklach takich jak 'Sarkozix Le Gavlois', 'Kadhafi à Paris' i 'Nicolas s'remarie'. Jego komedia często obejmowała satyryczne rewue o bieżących wydarzeniach, czasem opisywane jako ‘façon Riviera’, odnoszące się do postaci takich jak Sarkozy i Fillon. Kariera Fonta została znacząco wpłynięta przez postępowania sądowe rozpoczynające się w 1996 roku. Został skazany za wykorzystanie seksualne nieletnich i odbył cztery lata i dwa miesiące więzienia od 1996 do 2000 roku, po procesie w Annecy w marcu 1998 roku. Pomimo tych wydarzeń, pozostał zaangażowany w działalność artystyczną, współzakładając Les Auteurs Réunis w 2005 roku, które odpowiadało za i . Wziął udział w albumie w 2011 roku. Patrick Font zmarł 6 kwietnia 2018 roku w wieku 77 lat, w wyniku powikłań związanych z długotrwałą chorobą wątroby, pozostawiając po sobie złożone dziedzictwo we francuskiej komedii.

Zobacz profil
Patrick Raynal, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Patrick Raynal

Patrick Raynal, urodzony jako Bernard Giraud w Vierzon 29 maja 1926 roku, był francuskim chansonierem i humorystą. Rozpoczął swoją artystyczną karierę po II wojnie światowej, w wieku 20 lat, podejmując decyzję o podążaniu ścieżką artysty. Wychowany w skromnej rodzinie z ojcem komunistą, doświadczył wczesnych zakłóceń, w tym częstych wyrzuczeń ze szkoły i krótkiego epizodu ucieczki w wieku 13 lat. Jego pierwsze doświadczenia sceniczne obejmowały naśladowanie Charlesa Treneta podczas służby wojskowej, co przyniosło mu przydomek „śpiewający szaleniec z Vierzon”. Następnie rozpoczął karierę w music-hall jako „wiejski komik”, przyjmując swoje wiejskie korzenie. Raynal zyskał rozgłos w latach 50., występując początkowo na terenie regionu Berry, a następnie ogólnokrajowo. Jego styl komediowy często zawierał satyryczne przedstawienia rolników z Berry, uosabiane przez rodzinę Berlodiot i zwłaszcza postać Berlodiota – karykatury o charakterystycznym akcencie. Występował w miejscach takich jak Caveau de la République, gdzie zawiązał przyjaźnie z Pierre Dac i Francis Blanche, a później gościł na scenach takich jak Bobino i Olympia. Podczas swojej kariery, trwającej około 50 lat, nagrał liczne płyty 45 obr./min., osiągając znaczną popularność na terenie regionu Berry i poza nim, zdobywając po drodze dwie złote płyty. Poza występami na scenie i nagraniami, Raynal pojawił się również w kilku filmach, w tym Le journal d'une femme en blanc (1965) u boku Marie-José Nat, a także Babette s'en va-t-en guerre (1960), Le Magot de Josepha (1962) i Les grandes familles (1966). Otwarcie krytykował aspekty paryskiej kultury, szczególnie społeczeństwo konsumpcyjne, postrzegając je jako zestresowane, pozbawione szacunku i jednorodne, a także wyrażał dezaprobatę wobec „nouvelle cuisine”. Otrzymał uznanie za swoją pracę, w tym Prix de l'humour w 1971 roku oraz dwukrotnie Prix Fernand Raynaud, w 1971 i ponownie w 1989 roku. Przyznano mu również tytuł Chevalier des Arts et des Lettres, Grand Officier de la Ligue du Bien Public oraz medale od miasta Paryża i Sacem. Po przejściu na emeryturę do Anzy-le-Duc ze swoją żoną Claudie, kontynuował występy charytatywne dla organizacji takich jak liga walki z rakiem i stowarzyszenie dla niewidomych psów. Patrick Raynal zmarł w szpitalu w Paray-le-Monial 1 maja 2010 roku.

Zobacz profil
Patrick Timsit, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Patrick Timsit

Patrick Timsit, urodzony 15 lipca 1959 roku w Algierze, Algieria, jest francuskim komikiem, pisarzem i reżyserem filmowym. Jego rodzina przeniosła się do Francji kontynentalnej, gdy miał dwa lata, z powodu wojny algierskiej. Spędził dzieciństwo w warsztacie skórzanym swoich rodziców i zdał maturę typu D jako student ekstern po opuszczeniu kilku szkół. Przez krótki czas zajmował się nieruchomościami, otwierając własną agencję w 1983 roku; to doświadczenie później zainspirowało jego skecz komediowy 'Les Petites Annonces'. Jego rodzice byli żydowscy sefardyjscy, a on sam jest pochodzenia żydowskiego algierskiego. Kariera Timsita obejmuje różnorodność ról zarówno na ekranie, jak i na scenie. Zagrał Karola VIII Francuskiego w Sans peur et sans reproche (1988) oraz Michou w La Crise (1992), za co został nominowany do nagrody Cezara za najlepszą rolę drugoplanową. Szczególnie znany jest z udziału w komedii filmowej Un indien dans la ville . Pojawił się również w Mayrig (1991) jako Garbis oraz w Une époque formidable… (1991). We wczesnych latach 90. zyskał uznanie dzięki ostremu komediowemu tonowi w występach telewizyjnych. Współtworzył i zagrał w Pédale douce (1996), otrzymując nominacje do nagrody Cezara za najlepszą rolę aktorską, najlepszy scenariusz oryginalny lub adaptację oraz ponownie za najlepszą rolę aktorską. Jego komedie często poruszają delikatne tematy, takie jak polityka, rasizm, antysemityzm i konflikt izraelsko-palestyński. Poza aktorstwem, Timsit wykazał się również talentem reżyserskim. Wyreżyserował i zagrał w Quasimodo d'El Paris (1999) oraz L'Américain (2004). Zapewnił lektora dla wielu filmów, w tym The Monster (1994), Hercules (1997), Atlantis: The Lost Empire (2001), Shark Tale (2004) i Dragon Hunters (2008). Wziął udział w programie Rendez-vous en terre inconnue w 2006 roku. Otrzymał cztery nominacje do nagrody Cezara, uznając jego wkład we francuską kinematografię. Nadal gra, z rolami w niedawnych filmach takich jak Dalida (2017), The Last Mercenary (2021), Brother and Sister (2022) i It Takes Two to Tango (2025).

Zobacz profil
Philippe Meyer, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Philippe Meyer

Philippe Meyer, urodzony 25 grudnia 1947 roku w Germersheim, Niemcy, jest osobą o wielu talentach, znaną jako dziennikarz, humorysta, pisarz oraz osobowość radiowa i telewizyjna. Jego kariera rozpoczęła się w 1965 roku, kiedy rozpoczął studia prawnicze i socjologiczne na Uniwersytecie Paris-Nanterre. W tym okresie pracował również jako wychowawca w klubie zapobiegania przestępczości wśród młodocianych w Paryżu, co świadczy o jego wczesnym zainteresowaniu problemami społecznymi. Zaangażowanie Meyera w działalność studencką jest widoczne w jego roli przewodniczącego komitetu strajkowego na Nanterre w listopadzie 1967 roku oraz w uczestnictwie w protestach z maja 1968 roku u boku Paula Ricœur. Inteligentne zainteresowania Meyera wykraczały poza granice Francji, ponieważ w 1968 roku otrzymał stypendium od Biura Młodzieży Franco-Kanadyjskiej na badania nad reakcjami na bezdomność wśród młodocianych w Quebecu. To doświadczenie okazało się przełomowe, prowadząc do relacji z wybitnymi postaciami takimi jak René Lévesque, Denys Arcand, Michel Chartrand i Gilles Vigneault. Obronił rozprawę doktorską zatytułowaną „Dziecko i rozum państwa” w 1977 roku pod opieką Annie Kriegel i Philippe Ariès. Pracował również jako badacz w Centrum Zdrowia Psychicznego pod kierownictwem profesora Philippe Paumelle. Od marca 1982 roku Meyer zaczął pracować na stacjach radiowych dla publicznego nadawania, a od 1982 do 1989 roku prowadził program 'Télescopages' w France Inter. Kariera Meyera w mediach trwała dalej dzięki audycjom 'Allegro serioso' na France Culture (1984-1995) i 'Libre examen' (1995-1998). Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki codziennemu humorystycznemu segmentowi w radiu France Inter od 1989 do 2000 roku, który rozpoczynał się od 'Szczęśliwi mieszkańcy...' i kończył frazami typu 'Żyjemy w nowoczesnej epoce'. Prowadził audycję 'L'Esprit public' na France Culture od 1998 do 2017 roku, kontynuując ją jako podcast po jej zakończeniu. Prezentował również program ‘La prochaine fois, je vous le chanterai’ w radiu France Inter od 2000 do 2016 roku. Meyer wystąpił w filmach takich jak 'It begins today' i 'The Case Picpus,' oraz w serialu telewizyjnym 'Maigret.' Niedawno wydał książkę 'La prochaine fois, je vous l'écrirai', zbiór portretów i hołdów, i nadal prowadzi podcast 'Le Nouvel Esprit Public', współpracując z intelektualistami życia publicznego.

Zobacz profil
Philippe Val, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Philippe Val

Philippe Val, urodzony 14 września 1952 roku w Neuilly-sur-Seine, jest francuskim dziennikarzem, piosenkarzem i komikiem. Jego rodzicami byli rzeźnik, René Vol, który później zmienił nazwisko na Val, oraz fryzjerka; był czwartym z czwórki rodzeństwa. W wieku 17 lat porzucił szkołę, by realizować się w muzyce, co świadczyło o wczesnym skłonności do ekspresji artystycznej. Komiczna podróż Val’a rozpoczęła się duetem Font et Val, założonym w latach 70. z Patrickiem Font. Początkowo występował jako zaangażowany autor piosenek w miejscach takich jak La Pizza du Marais, Théâtre de Dix heures i Vrai Chic Parisien, towarzysząc mu Paul Castanier do 1989 roku, a później Emmanuel Binet. We wczesnych latach 80. sporadycznie występował solo, czasami z udziałem swojego psa, Jeffa. W 1973 roku współpracował z piosenkarką Anne Vanderlove przy jej politycznie zaangażowanym albumie 'Non'. Przez krótki czas redagował La Grosse Bertha w 1991 roku i współzałożył drugą iterację Charlie Hebdo w 1992 roku u boku Cabu, pełniąc funkcję redaktora i dyrektora do 1992 roku. Później powrócił, aby kierować Charlie Hebdo od 2004 do 2009 roku, publikując w 2005 roku karykatury Muhammada z Jyllands-Posten, co doprowadziło do uniewinnienia w 2007 roku od zarzutów podżegania do nienawiści. Opublikował kilka książek, w tym 'Vingt ans de finesse' (1992) i 'Malaise dans l’inculture' (2015). Po odejściu z Charlie Hebdo w 2009 roku, Val został dyrektorem France Inter, stanowisko to zajmował do 2014 roku. Wydał albumy 'Paris-Vincennes' (1996), 'Hôtel de l’univers' (1999) i 'Philippe Val' (2004). Val wyrażał silne poglądy polityczne, opracowując w 2018 roku manifest przeciwko antysemityzmowi oraz sprzeciwiając się takim grupom jak Front National i integranci katoliccy. Obecnie od 2021 roku pełni funkcję cotygodniowego komentatora w radiu Europe 1. Jego kariera odzwierciedla różnorodne zaangażowanie we francuską kulturę i społeczeństwo, naznaczone zarówno twórczą współpracą, jak i kierownictwem redakcyjnym.

Zobacz profil
Pierre Repp, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Pierre Repp

Pierre Repp, urodzony jako Pierre Alphonse Léon Frédéric Bouclet 5 listopada 1909 roku w Saint-Pol-sur-Ternoise, był francuskim humorystą i aktorem. Początkowo studiował w Konserwatorium w Lille i uzyskał dyplom Baccalauréat przed odbyciem służby wojskowej na początku lat 30. XX wieku. Po zakończeniu służby wojskowej przeniósł się do Paryża i rozpoczął karierę występując w kabaretach. Jego ślub z Ferdinande Alice Andrée Bouclet, jego kuzynką, odbył się 14 sierpnia 1930 roku w Lille. Często występował w muzycznych kabaretach i kabaretach zarówno w Paryżu, jak i podczas tournée, co zapewniło mu pozycję wybitnej postaci we francuskiej rozrywce. Styl komediowy Reppa charakteryzował się jego unikalnym "talent de bafouilleur", czyli talentem do jąkania. Humorystycznie imitował jąkanie, często zastępując słowa zaskakującymi alternatywami i posługując się grą słów. Szczególnie znany odcinek, "Les crêpes" (Naleśniki), prezentował przepis z komicznymi wypowiadaniem słów i pozostaje humorystycznym punktem odniesienia, jak zauważył Stéphane De Groodt. Odcinek ten został również wydany jako piosenka na płycie w 1960 roku, obok innych utworów takich jak 'La Machine à laver' (Pralka). Współpracował z artystami takimi jak Boris Vian i Fernand Raynaud, oraz występował w licznych sztukach teatralnych i programach telewizyjnych, w tym w programach telewizyjnych Guya Luxa w latach 70. i programach Michela Druckera. Jego występy sięgały również belgijskiej telewizji w "Zygomaticorama". Przez całą swoją karierę Repp zagrał w około 100 filmach, często jako postać drugoplanowa, w tym w takich znanych tytułach jak „Bonjour sourire” i „Les Quatre Cents Coups”, co przyczyniło się do jego miejsca w historii francuskiego kina. Wziął również udział w filmie „Le Nouveau Testament” u boku Fernand Gravey. W 1982 roku wystąpił w Casino de Paris dla Fondation Perce-Neige. Był członkiem Société des Rosati. Pierre Repp zmarł 1 listopada 1986 roku, w wieku prawie 77 lat, w Plessis-Trévise i został pochowany na nowym cmentarzu w Vincennes. W 2018 roku ukazał się esej autorstwa Nicolasa Le Golvana zatytułowany „Pierre Repp, Bégayer, exister, écrire”, który zgłębia jego życie i twórczość.

Zobacz profil
Ramzy Bedia, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Ramzy Bedia

Ramzy Bedia to francuski aktor, scenarzysta, reżyser filmowy, producent i humorysta. Urodził się 10 marca 1972 roku w XVI dzielnicy Paryża, ma algierskie korzenie – jego rodzice pochodzą z Kabylii i Oranu. Dzieciństwo spędził w Gennevilliers, w departamencie Hauts-de-Seine, i ma młodszą siostrę, Melhę Bedia, która również pracuje w branży rozrywkowej. Karierę rozpoczął jako komik w 1994 roku, co było przełomowym rokiem, kiedy poznał Érica Judora podczas pracy w Galeries Lafayette. Bedia zyskał znaczną rozpoznawalność u boku Érica Judora jako komediowy duet Éric et Ramzy. Ich partnerstwo rozpoczęło się w 1994 roku i szybko doprowadziło do sukcesu, w tym do własnego programu telewizyjnego, Les Mots d'Éric et Ramzy , na kanale M6. Pojawili się również w serialu telewizyjnym H z 1998 roku u boku Jamela Debbouze. Wspólne projekty duetu rozciągały się także na filmy; wspólnie napisali i wystąpili w La Tour Montparnasse Infernale (2000), a rola myjki okien, którą zagrał Bedia, stanowiła przełom. Do innych godnych uwagi współprac obejmują Les Dalton (2004) i Double Zéro (2003). Poza pracą z Judorem, Bedia stworzył różnorodny dorobek filmowy. Zagrał w Le Ciel, les Oiseaux et... ta mère! w 1999 roku, a następnie pojawił się w filmach takich jak Once Upon a Time in the Oued (2005), Bled Number One (2006) i Neuilly Yo Mama! (2009). Przyjął rolę złoczyńcy Zorgluba w The Adventures of Spirou and Fantasio (2018) i wystąpił w Taxi 5 (2018) oraz Call My Agent! (2017). Bedia zgłębił również różne style komediowe, współtworząc i reżyserując eksperymentalne komedie Hibou (2016) i Seuls Two (2008), inspirowane przez Quentina Dupieux. W 2011 roku ponownie połączył siły z Judorem w Halal police d’État . Nadal pracuje w filmie, w tym w Merveilles à Montfermeil (2020) i Balle perdue (2020). Obecnie Bedia rozwija nowy film, Le jour où tous les Arabes sont partis , który ma na celu poruszenie tematu imigracji poprzez humor.

Zobacz profil
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Richard Cairaschi

Richard Cairaschi to francuski dramaturg, reżyser, humorysta, pisarz i muzyk. Urodzony w Nicei we Francji, jest komikiem i wykonawcą głęboko związanym z regionem Nissart. Korzenie jego rodziny sięgają tego obszaru XIII wieku, a on sam często czerpie inspirację z miejsc takich jak Sospel, Vieux-Nice i Berre-les-Alpes. Cairaschi rozpoczął karierę jako grafik, tworząc okładki albumów dla Maurisa Sgaravizziego. Po raz pierwszy wystąpił w Cagnes w 1986 roku, początkowo grając na mandolinie, a następnie przechodząc do teatru. Debiut aktorski miał z trupą Débi Débo, która zadebiutowała w 1987 roku i została powitana przez „La Banda dou Païoun”. Program radiowy 'Le bar des oiseaux', prowadzony wspólnie z Noëlle Perna od 1984 do 1986 roku na Radio France Côte d'Azur, okazał się znaczącym wczesnym krokiem. Następnie stworzył satyryczną komedię 'Le bar des oiseaux', cotygodniowy serial nadawany na FR3 region z Noëlle Perna od 1986 do 1997 roku; ten spektakl przyniósł mu sukces i oznaczał początek jego kariery artystycznej. Komedia Cairaschi’ego skupia się na postaciach z regionu Nissart, przedstawiając je z życzliwością i czyniąc uroczymi. Jego humor charakteryzuje się poczuciem 'pantaï' i typową nissardzką fantazją. Napisał, wyreżyserował i występował w wielu sztukach teatralnych, w tym w 'L'accordéoniste' (1996) oraz był współautorem i wystąpił w innych, takich jak 'Les chaises de la promenade' (1998), 'Arrête de râler' (1999), 'Le clos' (2001), 'Sur les galets' (2002), 'Festin' (2003 – komedia muzyczna), '100 ans de Gym' (2004), '3 Z'en 1' (2007) i 'Rattache-moi ou Nissa 1860' (2010). Wyreżyserował również sztuki takie jak 'La belle époque' (2008) i 'Une page à part' (2006). Stworzył wiele monodramów, w tym 'Perque non' (1984) oraz niedawno 'ISSA' (2020). Cairaschi wierzy, że teatr jest sposobem na połączenie wszystkich form sztuki i występuje w teatrach w Nicei od ponad dwudziestu lat. W 2006 roku wydał również 'Le parler à Nice: petit lexique à l'attention des intéressés', a w 2013 roku 'La Blette et le Cougourdon', co odzwierciedla jego pasję do dyniowatych (cougourdons).

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1 Armenia 1 Argentyna 24 Austria 28 Australia 21 Azerbejdżan 1 Belgia 13 Bułgaria 31 Benin 2 Brazylia 9 Kanada 41 Szwajcaria 17 Chile 8 Kamerun 1 Chiny 7 Kolumbia 2 Czechy 7 Niemcy 188 Dania 17 Dominikana 1 Algieria 2 Estonia 5 Egipt 4 Hiszpania 74 Finlandia 15 Francja 175 Wielka Brytania 138 Ghana 3 Grecja 18 Gwatemala 1 Węgry 6 Indonezja 8 Irlandia 18 Izrael 9 Indie 11 Irak 3 Iran 6 Włochy 136 Jamajka 1 Japonia 35 Kenia 3 Korea, Południe 20 Kazachstan 1 Liban 5 Łotwa 1 Maroko 17 Mjanma 1 Malta 1 Malawi 2 Meksyk 28 Malezja 7 Nigeria 19 Nikaragua 2 Holandia 2 Norwegia 10 Nepal 3 Nowa Zelandia 9 Peru 2 Filipiny 35 Pakistan 7 Polska 8 Portugalia 7 Katar 1 Rumunia 1 Serbia 3 Rosja 9 Arabia Saudyjska 4 Szwecja 101 Słowenia 4 Słowacja 2 Tajlandia 2 Tunezja 4 Turcja 5 Tajwan 1 Ukraina 1 Uganda 7 Stany Zjednoczone 207 Urugwaj 1 Uzbekistan 1 Wietnam 1 Republika Południowej Afryki 2