GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1532 Komicy
Alf Poier, komik z Austria
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Alf Poier

Alf Poier, urodzony jako Alfred Poier 22 lutego 1967 roku w Judenburgu, Styria, Austria, jest austriackim artystą i komikiem stand-upowym. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Sankt Peter ob Judenburg i ukończył szkołę handlową w Judenburgu w 1987 roku. Przed rozpoczęciem kariery artystycznej Poier pracował na różnych stanowiskach między 1987 a 1995 rokiem, m.in. jako nocny strażnik, kelnerka, pracownik biurowy, student i dziennikarz. Poier rozpoczął występować w kabarecie w Grazu w 1995 roku, początkowo zajmując drugie miejsce w konkursie kabaretowym Kleinkunstvogel. Jego kariera nabrała tempa wraz z wydaniem jego pierwszego programu, 'Himmel, Arsch & Gartenzwerg,' w sierpniu 1995 roku. Po tym debiucie kontynuował szeroko zakrojone występy w Austrii i Niemczech. W 2000 roku zdobył również nagrodę German Comedy Awards (Najlepszy Nowicjusz), a w 2002 roku Österreichischer Kabarettpreis. Praca Poiera charakteryzuje się unikalnym połączeniem kabaretu, obrazów i obiektów, tworząc to, co on nazywa Gesamtkunstwerk. Wziął udział w Konkursie Eurowizyjnym z piosenką 'Weil der Mensch zählt' w 2003 roku, zajmując szóste miejsce i wprowadzając odniesienia do różnych zwierząt w parodii konkursu. Spróbował ponownie reprezentować Austrię w 2005 roku. Wydał kilka albumów, w tym *Himmel, Arsch & Gartenzwerg* (1996), *Zen* (2001), *Alf singt die schönsten Lieder mit Band* (2003), *Lustige Lieder der Traurigkeit und Not* (2005) i *This Isn’t It* (2010). Wydał również kilka DVD, takie jak *Mitsubischi* (2008), *Zen* (2007), *Kill Eulenspiegel* (2007) i *Satsang* (2009). Piosenka, którą napisał, 'Good Old Europe Is Dying,' wywołała kontrowersje ze względu na swoje teksty. Otworzył swoje prywatne muzeum, 'Botschaft für Bewusstsein, Scheißdreck und Kunst,' w Eggendorf (Tullnerfeld) we wrześniu 2008 roku. Po 26-letniej karierze Poier przeszedł na emeryturę 31 lipca 2021 roku, głównie ze względu na problemy zdrowotne, w tym przewlekłe nudności i zapalenie żołądka.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Dimitar Donski

Dimitar Donsky jest popularnym bułgarskim komikiem stand-upowym, scenarzystą i twórcą internetu, znanym ze swojego bezpośredniego, autoironicznego i często prowokacyjnego humoru. Po latach studiów na Uniwersytecie w Illinois (USA), to właśnie tam postawił swoje pierwsze kroki na estradzie stand-upu. Po powrocie do Bułgarii Donsky szybko utrwalił się jako rozpoznawalne nazwisko we współczesnej bułgarskiej scenie komediowej. Tworzy autorskie monodramy i regularnie bierze udział w wspólnych wieczorkach z innymi popularnymi dowcipnisiem. Jego charakterystyczny styl, który żartobliwie opisuje jako „Wrażliwy chłop”, zapewnił mu dużąpopularność oraz liczne grono obserwatorów online. Do jego najsłynniejszych projektów należy solowy program „Ryzyko i wstyd” (Dyrzost I Sramota), z którym podróżuje po kraju, prezentując swój charakterystyczny punkt widzenia na życie codienne, społeczeństwo oraz ludzkie absurdy. W roku 2026 Donsky zwrócił dodatkową uwagę dzięki udziałowi w programie telewizyjnym „Wiśnia na torcie” (Czereshkata Na Tortata) nadawanym przez NOVA.

Karl Farkas, komik z Austria
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Karl Farkas

Karl Farkas, urodzony w Wiedniu 28 października 1893 roku, był austriackim aktorem i wykonawcą kabaretowym. Dorastał w dzielnicy Leopoldstadt w Wiedniu z dwiema siostrami i starszym bratem, a jego rodzice, Moritz i Franziska Farkas, prowadzili sklep obuwniczy. Wujek jego matki był autorem Felixem Saltenem. Chociaż jego rodzice początkowo chcieli, żeby studiował prawo, wybrał scenę, uczęszczając do k.k. Po ukończeniu szkoły realnej Glasergasse, studiował w Akademii Muzyki i Sztuki Aktorskiej w Wiedniu. Debiutował w Olomouc jako cariewicz w 1903 roku, rozpoczynając karierę, która obejmowała liczne występy sceniczne w Austrii i Morawach. Komiczna podróż Farkasa nabrała znaczącego obrotu około 1921 roku, kiedy dołączył do Kabarett Simpl pod kierownictwem Egona Dorna, pracując tam jako "Blitzdichter", znany również jako "Die Zecke". Współpracował z Fritzem Grünbaumem nad podwójnymi konferencjami i numerami kabaretowymi powstałymi w Budapeszcie. W 1924 roku ożenił się z aktorką Anny Hán. Od 1926 roku pracował w wiedeńskim Burgtheaterze, a w 1927 roku on i Grünbaum wystawili Marischka Revue, która cieszyła się długotrwałą serią 430 przedstawień. Pisał również teksty do piosenek takich jak "Wenn die Elisabeth nicht so schöne Beine hätt’" i "Pflückt ein Mädl Ribisel". Jego twórczość obejmowała rewue i komedie muzyczne, w tym Journal der Liebe (1926), Wien lacht wieder! (1926), Die Wunder-Bar (1929), Der Traumexpreß (1931), Hofloge (1936), Dixie (1938) i Marinka (1945). Na podstawie jego prac powstało kilka filmów, w tym When the Soldiers (1931), By Candlelight (1933), Wonder Bar (1934) oraz adaptacje Hofloge i Bei Kerzenlicht . Z powodu swojego pochodzenia żydowskiego, Farkas został w 1938 roku zmuszony do wygnania, przemieszczając się przez Brno, Paryż i ostatecznie Nowy Jork. Podczas pobytu w Nowym Jorku napisał tom poezji Farkas entdeckt Amerika . Pisał również libretto do operetki Emmericha Kálmána Marinka . Służył na frontach rosyjskim, rumuńskim i włoskim podczas I wojny światowej, otrzymując Medal Brązowej Odwagi. Po powrocie do Wiednia w 1946 roku poślubił ponownie swoją byłą żonę i wznowił występy w Kabarett Simpl w 1950 roku, kierując nim aż do śmierci 16 maja 1971 roku. Od 1957 roku regularnie pojawiał się w austriackiej telewizji (ORF), znany z jego „Bilansów”, i prowadził program „Aktualitätlichkeiten” na Sender Rot-Weiß-Rot. Jego twórczość nadal była doceniana; w 2014 roku wystąpił w austriackim komiksie rewii Der Blöde und der Gscheite . Pisał również jako scenarzysta do filmów takich jak Lumpenkavaliere (1932) i Adventures on the Lido (1933).

Klas Eriksson, komik z Szwecja
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Klas Eriksson

Klas Eriksson to szwedzki aktor i komik, obecnie liczący 41 lat. Urodzony 17 sierpnia, swój dzień imienin obchodzi 7 lipca i mieszka w mieszkaniu w Nacka, Szwecja, którego wartość szacowana jest na 5 400 000–7 100 000 SEK. Wcześniej mieszkał przy Katarina bangata 73 w Sztokholmie i posiada samochód zakupiony w kwietniu 2002 roku. Eriksson jest znany jako postać w grupie komediowej Leif & Billy. Jego kariera rozpoczęła się od publikowania krótkich komediowych filmików na Facebooku i Vine. Wspólnie z Alfredem Svenssonem stworzył kanał YouTube 'Jokemock!', a razem opracowali serial 'Nordic Hillbillies,' który ewoluował w 'Leif & Billy.' 'Leif & Billy' był nadawany w Sveriges Television (SVT) i TV4, a Eriksson najbardziej znany jest ze swojej roli Leifa Öhmana w tym programie. Serial spotkał się z uznaniem, zdobywając nagrodę Kristall i otrzymując nominacje do innych za swój humor. Pojawił się również w 'Leif & Billy' w latach 2017–2023, a także w 'Laxbralla' w 2018 roku i 'Brorsor 4ever' w 2019 roku. Obecność Erikssona w mediach społecznościowych jest znacząca; jego konto na Instagramie zajmowało jedenaste miejsce wśród najpotężniejszych w Szwecji w 2022 roku, a jego kanały często pojawiają się wysoko na Medieakademin Maktbarometer. Rozwinął się poza aktorstwem, współprowadząc Musikhjälpen w 2022 roku z Oscarem Ziakiem i Tiną Mehrafzoon oraz 'Smartare än en femteklassare' na Kanal 5/Discovery+ wiosną 2024 roku z Alfredem Svenssonem. Do jego filmografii należą 'Ett sista race' (2023) i planowany występ w 'Bert sabbar allt' w 2025 roku. Eriksson uczestniczył również w 'The Island Sverige' w 2022 roku i wystąpił w programie telewizyjnym 'Över Atlanten' w 2020 roku. Jest członkiem zarządów trzech firm, w tym Barbro Media AB i Bröderna Öhman Merch AB. Ostatnio Eriksson i jego partnerka Julia Kvarnberg doświadczyli ogromnej straty. Ich córka Elsa urodziła się 26 kwietnia 2023 roku, ale tragicznie zmarła krótko po porodzie, który trwał ponad 14 godzin. Eriksson opisał to doświadczenie jako uczucie, jakby cały wszechświat się zatrzymał, początkowo mając trudności ze spojrzeniem na córkę, zanim w końcu przytrzymał ją przez trzy godziny. Pomimo tego żalu, powitali syna, Nilsa, w marcu 2023 roku, o czym Eriksson poinformował na Instagramie, wyrażając uczucia szczęścia i wdzięczności, jednocześnie uznając trwający ból związany z Elską. Więcej o tym doświadczeniu opowie w wywiadzie 'Sommar i P1', który zostanie wydany jako podcast i nadawany w P1.

Liane Augustin, komik z Austria
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Liane Augustin

Liane Augustin, urodzona jako Liane Augustin 18 listopada 1927 roku w Berlinie, Niemcy, była niemiecko-austriacką śpiewaczką i aktorką. Jej rodzina przeniosła się do Wiednia w 1944 roku z powodu skutków bombardowań Berlina oraz zmiany kariery jej ojca; jej ojciec, Karl Augustin, był wiedeńskim aktorem, a matka – śpiewaczką koncertową z Frankfurtu nad Menem. Zainspirowana Ilse Werner jako nastolatka, pobierała lekcje śpiewu i później studiowała muzykę. Na początku kariery, około 1946 roku, występowała w klubie dla amerykańskich żołnierzy, a w 1949 roku podpisała kontrakt płytowy z Odeon, później przechodząc do Elite Special/Austroton. Augustin odniosła znaczny sukces jako piosenkarka w nocnym klubie Boheme Bar w Wiedniu po II wojnie światowej. Często występowała z triem Boheme Bar, w skład którego wchodzili Michael Danzinger (fortepian), Laszlo Gatti (gitara) i Willi Fantel (bas). Jej głos opisywano jako posiadający unikalną, gardłową barwę, łączącą żartobliwe, wrażliwe, zmysłowe i sentymentalne nuty. Od 1951 roku austriacka telewizja ORF (Österreichischer Rundfunk) promowała ją, zapewniając jej audycje radiowe, które rozszerzyły jej sławę poza Wiedeń. Nagrała liczne płyty, głównie dla wytwórni Vanguard, a jej pierwszy LP został wydany w USA przez Vanguard Records w 1952 roku. Pojawiła się w kilku austriackich filmach począwszy od 1953 roku, w tym w Die Fiakermilli , Lavender , The Red Prince , And Who Is Kissing Me? , Liebe, die den Kopf verliert i Licht auf der Piazza . Kariera Augustyn obejmowała reprezentowanie Austrii na Eurowizji w 1958 roku z piosenką „Die ganze Welt braucht Liebe”, za którą otrzymała 8 punktów i zajęła 5. miejsce spośród dziesięciu uczestników. Zagrała również rolę Polly Peachum w nagraniu z 1956 roku opery *Trzej grosze*, co przyniosło jej Grand Prix du Disque. Występowała międzynarodowo, w tym odnosząc sukces podczas pobytu w Town Hall w Nowym Jorku w 1961 roku. Rozległa się szeroka współpraca z Robertem Stolzem, nagrywając liczne utwory z Orkiestrą Radiową w Wiedniu. Uczestniczyła w niemieckich Schlagerfestspiele w 1964 roku, jednak nie zakwalifikowała się do finałowego etapu. Liane Augustin zmarła 30 kwietnia 1978 roku w Wiedniu.

Michael Niavarani, komik z Austria
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Michael Niavarani

Michael Niavarani, którego tło łączy austriackie i perskie dziedzictwo, występuje jako komiks, pisze i pojawia się w telewizji i filmach, kontynuując austriacką tradycję kabaretową. Jego żarty często wynikają z kulturowej mieszanki jego wychowania, umieszczając go jako wybitną postać w austriackiej społeczności kabaretowej. Od 1992 roku pełni funkcję dyrektora artystycznego Wiedeńskiego Kabaretta Simpla, miejsca, które po raz pierwszy otworzyło swoje drzwi w 1912 roku. W 2010 roku otrzymał Austriacką Nagrodę Kabaretta i otrzymał trzy nagrody Romy.

Ryszard Waldemar, komik z Austria
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Ryszard Waldemar

Richard Waldemar, urodzony Kramer 3 maja 1869 roku w Wiedniu, Austro-Węgry, był znanym aktorem i komikiem. Zmarł 27 grudnia 1946 roku również w Wiedniu. Początkowo pracował dla kolei, zanim podjął karierę sceniczną, uczęszczając do szkoły teatralnej, aby się na nią przygotować. Waldemar rozpoczął karierę aktorską w 1890 roku w Troppau, a następnie występował w Wiesbaden i Monachium. Od 1893 roku stał się stałym elementem wiedeńskiej sceny teatralnej, występując w różnych miejscach, takich jak Theater in der Josefstadt, Ronacher oraz Carl- i Raimundtheater. Początkowo koncentrował się na rolach dramatycznych, ale później zasłynął jako komik. Jego występy wykraczały poza Wiedeń, z gościnnymi występami zarówno w kraju, jak i za granicą. Pojawił się w licznych filmach niemych począwszy od około 1908 roku, w tym w "Czystoszach" (1908) i "Walcowym śnie" (1908), i kontynuował występy w filmach przez całą karierę, osiągając szczyt w latach 30. XX wieku. Grał również w filmach dźwiękowych, takich jak "Szczegolny kawaler" (1932) i "Hotel Sacher" (1939). Talent komediowy Waldemara był widoczny nie tylko na scenie i ekranie, ale także w jego nagraniach. „Kabaretowe piosenki o sytuacji wojskowej”, siedmiowersowa parodia, została zarejestrowana w 1915 roku na zamówienie k. k. Österreichischen Militär-, Witwen- und Waisenfonds. Te satyryczne strofy oczerniały wroga i potwierdzały pewność zwycięstwa wojsk, z jednym zwrotką imitującym pieszorza piszącego do swojej ukochanej w wiedeńskim dialekcie, a drugim przedstawiającym cara rosyjskiego piszącego do Hindemberga. Pojawił się również w komedii romantycznej z 1926 roku, Książę i Tancerz ( Der Balletterzherzog ), w reżyserii Maxa Neufelda, która spotkała się z negatywnymi recenzjami i cenzurą. Przez całą swoją karierę nagrywał muzykę na płytach gramofonowych. W 1939 roku otrzymał Ehrenring der Stadt Wien (Honorowy Pierścień Miasta Wiednia). W 1944 roku został również wpisany na listę ‘Gottbegnadeten-Liste’ (Listę Wybranych), listę wykorzystywaną przez nazistowski reżim do ochrony artystów. Po jego śmierci nazwano wiele miejsc jego imieniem, w tym Richard-Waldemar-Hof i Richard Waldemar Park, który posiada posąg przedstawiający go; pochowany jest na cmentarzu Hietzinger Friedhof w grobie poświęconym jemu.