Ο Alois “Zipflo” Weinrich ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και επίσης ένας de r εξαιρετικός βιολιστής της τζαζ Ο χρόνος του. Ήταν επίσης κωμικός και ηθοποιός.
Ο Άλφ Πόιερ, γεννημένος Άλφρεντ Πόιερ στις 22 Φεβρουαρίου 1967 στην Γιούντενμπουργκ, Στίρια, Αυστρία, είναι Αυστριακός καλλιτέχνης και κωμικός. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στο Ζανκτ Πέτερ οπ Γιούτενμπουργκ και αποφοίτησε από την εμπορική ακαδημία στην Γιούτενμπουργκ το 1987. Πριν ξεκινήσει την καλλιτεχνική του καριέρα, ο Πόιερ εργάστηκε σε διάφορες θέσεις μεταξύ 1987 και 1995, όπως νυχτερινός φύλακας, σερβιτόρος, γραμματέας, φοιτητής και δημοσιογράφος. Ο Πόιερ άρχισε να παρουσιάζει καμπαρέ στο Γκρατς το 1995, αρχικά καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στον διαγωνισμό καμπαρέ Kleinkunstvogel. Η καριέρα του απέκτησε δυναμική με την κυκλοφορία του πρώτου του προγράμματος, «Ουρανός, Πίσω και Γνωστός Κήπου», τον Αύγουστο του 1995. Συνέχισε να παρουσιάζει εκτενώς στην Αυστρία και τη Γερμανία μετά το ντεμπούτο του. Κέρδισε επίσης τα Γερμανικά Βραβεία Κωμωδίας (Καλύτερος Νεοεισερχόμενος) το 2000 και το Österreichischer Kabarettpreis το 2002. Η δουλειά του Πόιερ χαρακτηρίζεται από ένα μοναδικό μείγμα καμπαρέ, εικόνων και αντικειμένων, δημιουργώντας αυτό που ο ίδιος αποκαλεί Gesamtkunstwerk. Συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι 'Weil der Mensch zählt' το 2003, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση και ενσωματώνοντας αναφορές σε διάφορα ζώα σε μια παρωδία του διαγωνισμού. Προσπάθησε να εκπροσωπήσει την Αυστρία ξανά το 2005. Έχει κυκλοφορήσει αρκετά άλμπουμ, όπως το Himmel, Arsch & Gartenzwerg (1996), Zen (2001), Alf singt die schönsten Lieder mit Band (2003), Lustige Lieder der Traurigkeit und Not (2005) και This Isn’t It (2010). Έχει κυκλοφορήσει επίσης αρκετά DVD, όπως το Mitsubischi (2008), Zen (2007), Kill Eulenspiegel (2007) και Satsang (2009). Ένα τραγούδι που έγραψε, 'Good Old Europe Is Dying,' προκάλεσε αντιπαράθεση λόγω των στίχων του. Άνοιξε το ιδιωτικό του μουσείο, 'Botschaft für Bewusstsein, Scheißdreck und Kunst,' στο Eggendorf (Tullnerfeld) τον Σεπτέμβριο του 2008. Μετά από μια καριέρα 26 ετών, ο Πόιερ αποσύρθηκε στις 31 Ιουλίου 2021, κυρίως λόγω προβλημάτων υγείας, συμπεριλαμβανομένης της χρόνιας ναυτίας και της γαστρίτιδας.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1983, ο Γιοχάνες Μπρένινγκ γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και είναι γνωστός ως Σουηδός κωμικός. Το 2018, εντάχθηκε στον Τζόναθαν Ρόλινς, το κινητό σταθερό κλαμπ The Laugh House στη Στοκχόλμη.
Ο Καρλ Φάρκας, γεννημένος στη Βιέννη στις 28 Οκτωβρίου 1893, ήταν Αυστριακός ηθοποιός και καμπαρέ performer. Μεγάλωσε στη Βιέννη-Λεοπόλτστατ με δύο αδελφές και έναν μεγαλύτερο αδελφό, ενώ οι γονείς του, Μόριτζ και Φραντσίσκα Φάρκας, διατηρούσαν ένα κατάστημα υποδημάτων. Ο θείος της μητέρας του ήταν ο συγγραφέας Φέλιξ Σάλτεν. Παρόλο που οι γονείς του αρχικά ήθελαν να σπουδάσει νομική, επέλεξε το σανίδι, παρακολουθώντας το k.k. Μετά την παρακολούθηση του Staatsrealschule Glasergasse, σπούδασε στη Βιεννέζικη Ακαδημία Μουσικής και Θεατρικών Τεχνών. Έκανε το ντεμπούτο του στο Όλμουτζ ως Τσάρεβιτς το 1903, ξεκινώντας μια καριέρα που περιλάμβανε διάφορες θεατρικές εμφανίσεις στην Αυστρία και τη Μοραβία. Η κωμική πορεία του Φάρκας πήρε μια σημαντική τροπή γύρω στο 1921, όταν εντάχθηκε στο Kabarett Simpl υπό τον Έγκον Ντόρν, εργαζόμενος εκεί ως «Blitzdichter», γνωστός και ως «Die Zecke». Συνεργάστηκε με τον Φριτς Γκρούνμπαουμ σε Doppelconférences και καμπαρέ αριθμούς που προέρχονταν από τη Βουδαπέστη. Το 1924, παντρεύτηκε την ηθοποιό Άνυ Χάν. Από το 1926, εργάστηκε στο Burgtheater της Βιέννης, και το 1927, ο ίδιος και ο Γκρούνμπαουμ παρουσίασαν την Marischka Revue, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία με 430 παραστάσεις. Έγραψε επίσης στίχους για τραγούδια όπως το «Wenn die Elisabeth nicht so schöne Beine hätt’» και το «Pflückt ein Mädl Ribisel». Το έργο του επεκτάθηκε σε revues και μουσικά κωμωδίες, συμπεριλαμβανομένων των Journal der Liebe (1926), Wien lacht wieder! (1926), Die Wunder-Bar (1929), Der Traumexpreß (1931), Hofloge (1936), Dixie (1938) και Marinka (1945). Πολλές ταινίες βασίστηκαν στα έργα του, όπως το When the Soldiers (1931), By Candlelight (1933), Wonder Bar (1934) και διασκευές των Hofloge και Bei Kerzenlicht . Λόγω της εβραϊκής του καταγωγής, ο Φάρκας αναγκάστηκε να εξοριστεί το 1938, μετακινούμενος μέσω της Μπρνο, του Παρισιού και τελικά στη Νέα Υόρκη. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Νέα Υόρκη, έγραψε το βιβλίο ποιημάτων Farkas entdeckt Amerika . Έγραψε επίσης το λιμπρέτο για την οπερέτα του Έμεριχ Κάλμαν Marinka . Υπηρέτησε στα Ρωσικά, Ρουμανικά και Ιταλικά μέτωπα κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, λαμβάνοντας το Ασημένιο Μετάλλιο Θάρρους. Μετά την επιστροφή του στη Βιέννη το 1946, έπανπαντρεύτηκε την πρώην σύζυγό του και επανέλαβε τις εμφανίσεις του στο Kabarett Simpl το 1950, σκηνοθετώντας το μέχρι τον θάνατό του στις 16 Μαΐου 1971. Εμφανιζόταν συχνά στην Αυστριακή τηλεόραση (ORF) από το 1957 και μετά, γνωστός για τις «Ισορροπίες» του, και παρουσίαζε την εκπομπή «Aktualitätlichkeiten» στον Sender Rot-Weiß-Rot. Το έργο του συνέχισε να αναγνωρίζεται· το 2014, πρωταγωνίστησε στο Αυστριακό κόμικ ρεβιού Der Blöde und der Gscheite . Έγραψε επίσης ως σεναριογράφος για ταινίες όπως η Lumpenkavaliere (1932) και η Adventures on the Lido (1933).
Ο Κλάς Έρικσον είναι Σουηδός ηθοποιός και κωμικός, σήμερα 41 ετών. Γεννημένος στις 17 Αυγούστου, γιορτάζει την ονομαστική του ημέρα στις 7 Ιούλιο και κατοικεί σε διαμέρισμα στο Νάκα, στη Σουηδία, αξίας μεταξύ 5.400.000 και 7.100.000 SEK. Έμενε προηγουμένως στην Καταρίνα Μπάνγκατα 73, στο Στοκχόλμη, και κατέχει ένα όχημα που αγοράστηκε τον Απρίλιο του 2002. Ο Έρικσον είναι γνωστός ως προσωπικότητα στην κωμική ομάδα Leif & Billy. Η καριέρα του ξεκίνησε με την ανάρτηση σύντομων κωμικών αποσπασμάτων στο Facebook και το Vine. Συν-δημιούργησε το κανάλι του YouTube 'Jokemock!' με τον Alfred Svensson, και μαζί ανέπτυξαν τη σειρά 'Nordic Hillbillies,' η οποία εξελίχθηκε σε 'Leif & Billy.' Το 'Leif & Billy' προβλήθηκε στην Sveriges Television (SVT) και την TV4, και ο Eriksson είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως Leif Öhman σε αυτό το πρόγραμμα. Η σειρά έχει τύχει αναγνώρισης, κερδίζοντας ένα βραβείο Kristall και υποβαλλόμενη για άλλα για το χιούμορ της. Επίσης, εμφανίστηκε στο 'Leif & Billy' από το 2017 έως το 2023, καθώς και στο 'Laxbralla' το 2018 και στο 'Brorsor 4ever' το 2019. Η παρουσία του Έρικσον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σημαντική· ο λογαριασμός του στο Instagram κατατάχθηκε ως ο ενδέκατος πιο ισχυρός στη Σουηδία το 2022, και τα κανάλια του εμφανίζονται συχνά ψηλά στην Medieakademin Maktbarometer. Έχει επεκταθεί πέρα από την υποκριτική, συμπαρουσιάζοντας το Musikhjälpen το 2022 με τους Oscar Zia και Tina Mehrafzoon, και το 'Smartare än en femteklassare' στο Kanal 5/Discovery+ την άνοιξη του 2024 με τον Alfred Svensson. Στη filmογραφία του περιλαμβάνονται οι ταινίες 'Ett sista race' (2023) και αναμένεται να εμφανιστεί στην 'Bert sabbar allt' το 2025. Ο Έρικσον συμμετείχε επίσης στο 'The Island Sverige' το 2022 και εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή 'Över Atlanten' το 2020. Κατέχει θέση στα διοικητικά συμβούλια τριών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των Barbro Media AB και Bröderna Öhman Merch AB. Πρόσφατα, ο Έρικσον και η σύντροφός του, Τζούλια Κβάρνμπεργκ, έχουν βιώσει βαθύ πένθος. Η κόρη τους, Έλσα, γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 2023, αλλά τραγικά απεβίωσε λίγο μετά από έναν τοκετό που διήρκεσε πάνω από 14 ώρες. Ο Έρικσον περιέγραψε την εμπειρία ως κάτι σαν τον ολόκληρο το σύμπαν να σταματά, δυσκολευόμενος αρχικά να κοιτάξει την κόρη του, πριν τελικά να την κρατήσει για τρεις ώρες. Παρά το πένθος αυτό, καλωσόρισαν έναν γιο, τον Νίλς, τον Μάρτιο του 2023, για τον οποίο ο Έρικσον μοιράστηκε νέα στο Instagram, εκφράζοντας συναισθήματα ευτυχίας και ευγνωμοσύνης, ενώ παράλληλα αναγνώριζε το συνεχιζόμενο πένθος για την Έλσα. Θα μοιραστεί περισσότερα για αυτήν την εμπειρία σε μια συνέντευξη «Sommar i P1», η οποία θα κυκλοφορήσει ως podcast και θα μεταδοθεί στον P1.
Η Λιάνε Αουγκούστιν, γεννημένη Λιάνε Αουγκούστιν στις 18 Νοεμβρίου 1927 στο Βερολίνο της Γερμανίας, ήταν Γερμανίδα-Αυστριακή τραγουδίστρια και ηθοποιός. Η οικογένειά της μετακόμισε στη Βιέννη το 1944 λόγω των επιπτώσεων των βομβαρδισμών στο Βερολίνο και της αλλαγής καριέρας του πατέρα της· ο πατέρας της, Καρλ Αουγκούστιν, ήταν ηθοποιός από τη Βιέννη, ενώ η μητέρα της ήταν τραγουδίστρια κονσέρτου από το Φρανκφούρτ αμ Μάιν. Εμπνευσμένη από την Ίλζε Βέρνερ στην εφηβεία της, έλαβε μαθήματα τραγουδιού και αργότερα σπούδασε μουσική. Στα πρώτα στάδια της καριέρας της, γύρω στο 1946, εμφανίστηκε σε κέντρο διασκέδασης Αμερικανών στρατιωτών, και μέχρι το 1949 είχε υπογράψει συμβόλαιο ηχογράφησης με την Odeon, αργότερα μεταβαίνοντας στην Elite Special/Austroton. Η Αουγκούστιν πέτυχε σημαντική επιτυχία ως τραγουδίστρια σε νυχτερινό κέντρο στη Βιέννη, το Boheme Bar, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ερμήνευε συχνά με το Boheme Bar Trio, που αποτελούνταν από τον Μίχαελ Ντάντσινγκερ (πιάνο), τον Λάζλο Γκάτι (κιθάρα) και τον Βίλι Φαντέλ (μπάσο). Η φωνή της περιγράφονταν ως έχουσα μια μοναδική βραχνή χροιά, συνδυάζοντας παιχνιδιάρικες, ευάλωτες, ερωτικές και συναισθηματικές νότες. Από το 1951, η Αυστριακή Ραδιοφωνική Εταιρεία (ORF) την παρουσίαζε έντονα, παρέχοντάς της ραδιοφωνικές εκπομπές που διεύρυναν τη φήμη της πέρα από τη Βιέννη. Έκανε πολυάριθμες ηχογραφήσεις, κυρίως για την εταιρεία Vanguard, και το πρώτο της LP κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τις Vanguard Records το 1952. Εμφανίστηκε σε αρκετές αυστριακές ταινίες ξεκινώντας από το 1953, συμπεριλαμβανομένων των Die Fiakermilli , Lavender , The Red Prince , And Who Is Kissing Me? , Liebe, die den Kopf verliert και Licht auf der Piazza . Η καριέρα της Αουγκούστιν περιλάμβανε την εκπροσώπηση της Αυστρίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1958 με το τραγούδι "Die ganze Welt braucht Liebe", το οποίο της απέφερε 8 βαθμούς και την 5η θέση σε δέκα συμμετέχοντες. Εμφανίστηκε επίσης ως Πόλι Πίτσαμ σε μια ηχογράφηση του 1956 της Η Τριπενθή Opera , ένα επίτευγμα που της απέφερε το Grand Prix du Disque. Έδωσε παραστάσεις διεθνώς, συμπεριλαμβανομένης μιας επιτυχημένης συνεργασίας στο Town Hall της Νέας Υόρκης το 1961. Συνεργάστηκε εκτενώς με τον Ρόμπερτ Στόλτζ, ηχογραφώντας πολυάριθμους τίτλους με την Ραδιοφωνική Ορχήστρα της Βιέννης. Συμμετείχε στα Γερμανικά Schlagerfestspiele το 1964, αν και δεν πέρασε στον τελικό γύρο. Η Λιάνε Αουγκούστιν απεβίωσε στις 30 Απριλίου 1978 στη Βιέννη.
Ο Michael Niavarani, του οποίου το υπόβαθρο συνδυάζει την αυστριακή και περσική κληρονομιά, ερμηνεύει ως stand‐up κόμικ, γράφει, και εμφανίζεται στην τηλεόραση και στις ταινίες, συνεχίζοντας την αυστριακή παράδοση καμπαρέ. Τα αστεία του συχνά πηγάζουν από το πολιτιστικό μείγμα της ανατροφής του, τοποθετώντας τον ως εξέχουσα προσωπικότητα στην κοινότητα καμπαρέ της Αυστρίας. Έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής του Βιεννέζικου Kabarett Simpl από το 1992, χώρος που άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του το 1912. Το 2010 τιμήθηκε με το αυστριακό βραβείο Kabarett, και έχει συλλέξει τρία βραβεία Romy.
Ο Μαξ Πάλενμπεργκ, ένας Αυστριακός, εργάστηκε ως βαρύτονος, ηθοποιός και κωμικός. Θεωρείται ως ένας από τους πιο σημαντικούς κωμικούς χαρακτήρα της εποχής του και εκτελείται συχνά υπό τη διεύθυνση του Μαξ Ράινχαρντ.
Η Μπετίνα Σόριατ είναι Αυστριακή που εργάζεται ως τραγουδίστρια, χορεύτρια, κωμική και χορογράφος. Το 1997 εκπροσώπησε την Αυστρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision στο Δουβλίνο.
Δημήτρης Ντόνσκι είναι ένας δημοφιλής Βούλγαρος κωμικός, σεναριογράφος και δημιουργός διαδικτύου, γνωστός για το άμεσο, αυτοσαρκαστικό του χιούμορ και συχνά προκλητική αίσθηση. Μετά από χρόνια σπουδών στο Πανεπιστήμιο Νότιας Ιλινόις στις ΗΠΑ, εκεί έκανε τα πρώτα βήματά του στη σκηνή stand-up. Μετά την επιστροφή του στην Βουλγαρία ο Ντόνσκι εδραιώθηκε γρήγορα ως ένα αναγνωρίσιμο όνομα της σύγχρονης βολgarικής κωμικής σκηνής. Δημιουργεί θεατρικά μονόλογο και συμμετέχει τακτικά σε κοινές κωμικές εκδηλώσεις με άλλους δημοφιλείς κλόουν. Το διακριτικό του στυλ, το οποίο περιγράφει χιουμοριστικά ως «Ευαισθητός χωρικός», του χαρίζει μεγάλη φήμη και πολλούς ακόλουθούς στο Διαδίκτυο. Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του είναι η σόλο παράσταση «Δύστροφη τόλμα» , με την οποία περιηγείται στη χώρα παρουσιάζοντας τη χαρακτηριστική ματιά του στην καθημερινότητα, την κοινωνία και τις ανθρώπινες παραλογίες. Το 2026 ο Ντόνσκι τράβηξε επιπλέον προσοχή από τη συμμετοχή του στο τηλεοπτικό πρόγραμμα «Η κερασιά πάνω στη τούρτα» στον σταθμό NOVA.
Ο Ρίχαρντ Βάλντεμαρ, γεννημένος Κράμερ στις 3 Μαΐου 1869 στη Βιέννη, Αυστροουγγαρία, ήταν ένας διάσημος ηθοποιός και κωμικός. Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1946, επίσης στη Βιέννη. Αρχικά εργάστηκε για τη σιδηροδρομία πριν ακολουθήσει καριέρα στο θέατρο, παρακολουθώντας μια σχολή θεάτρου για να προετοιμαστεί για αυτό. Ο Βάλντεμαρ ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός το 1890 στην Τρόππαου και στη συνέχεια είχε συνεργασίες στη Βίζμπαντεν και το Μόναχο. Από το 1893, έγινε σταθερή παρουσία στην θεατρική σκηνή της Βιέννης, συμμετέχοντας σε διάφορους χώρους, όπως το Θέατρο στην Josefstadt, Ronacher και τα θέατρα Carl- και Raimundtheater. Αρχικά επικεντρώθηκε σε δραματικούς ρόλους, αλλά αργότερα έγινε γνωστός ως κωμικός. Οι παραστάσεις του επεκτείνονταν πέρα από τη Βιέννη, με guest εμφανίσεις τόσο εγχώριες όσο και διεθνείς. Εμφανίστηκε σε πολυάριθμες αθόρυβες ταινίες ξεκινώντας περίπου το 1908, συμπεριλαμβανομένων των "Der Stiefelputzer" (1908) και "Ein Walzertraum" (1908), και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, φτάνοντας στο αποκορύφωμα τη δεκαετία του 1930. Εμφανίστηκε επίσης σε ομιλιακές ταινίες όπως το "Lumpenkavaliere" (1932) και το "Hotel Sacher" (1939). Το κωμικό ταλέντο του Βάλντεμαρ ήταν εμφανές όχι μόνο στη σκηνή και την οθόνη, αλλά και στις ηχογραφήσεις του. «Τραγούδια Καμπαρέ για την Στρατιωτική Κατάσταση», ένα επτά στροφών ζεϊμπέκικο, ηχογραφήθηκε το 1915 κατόπιν εντολής από το k. k. Αυστριακό Ταμείο Στρατιωτικών Χηρών και Ορφανών. Αυτοί οι σατιρικοί στίχοι λοιδορούσαν τον εχθρό και επιβεβαίωναν την βεβαιότητα των στρατευμάτων για τη νίκη, με μία στροφή να μιμείται έναν πεζικό να γράφει στην αγαπημένη του σε βιεννέζικη διάλεκτο και μια άλλη να παρουσιάζει τον Ρώσο Τσάρο να γράφει στον Χίντενμπουργκ. Επίσης, εμφανίστηκε στην κωμωδία και ρομαντική ταινία του 1926, Ο Πρίγκιπας και ο Χορευτής ( Der Balletterzherzog ), σε σκηνοθεσία του Μάξ Νόιφελντ, η οποία αντιμετώπισε αρνητικές κριτικές και λογοκρισία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ηχογράφησε μουσική σε δισκοθήκες. Το 1939, έλαβε τον Ehrenring der Stadt Wien (Δαχτυλίδι Τιμής της Πόλης της Βιέννης). Επίσης, συμπεριλήφθηκε στη ‘Gottbegnadeten-Liste’ (Λίστα των Ευλογημένων) το 1944, μια λίστα που χρησιμοποιήθηκε από το ναζιστικό καθεστώς για την προστασία των καλλιτεχνών. Μετά τον θάνατό του, πολλά μέρη πάρθηκαν το όνομά του, συμπεριλαμβανομένου του Richard-Waldemar-Hof και του Richard Waldemar Park, το οποίο διαθέτει ένα άγαλμα του· είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Hietzinger Friedhof σε τάφο αφιερωμένο σε αυτόν.
Με το καλλιτεχνικό όνομα Φριτς Ίμχοφ (Friedrich Arnold Jeschke), ήταν Αυστριακός ηθοποιός, οπερέτα τενόρος και κωμικός.
Αλβανία
Αρμενία
Αργεντινή
Αυστρία
Αυστραλία
Αζερμπαϊτζάν
Βέλγιο
Βουλγαρία
Μπενίν
Βραζιλία
Καναδάς
Ελβετία
Χιλή
Καμερούν
Κίνα
Κολομβία
Τσεχία
Γερμανία
Δανία
Δομινικανή Δημοκρατία
Αλγερία
Εσθονία
Αίγυπτος
Ισπανία
Φινλανδία
Γαλλία
Ηνωμένο Βασίλειο
Γκάνα
Ελλάδα
Γουατεμάλα
Ουγγαρία
Ινδονησία
Ιρλανδία
Ισραήλ
Ινδία
Ιράκ
Ιράν
Ιταλία
Τζαμάικα
Ιαπωνία
Κένυα
Νότια Κορέα
Καζακστάν
Λίβανος
Λετονία
Μαρόκο
Μιανμάρ (Βιρμανία)
Μάλτα
Μαλάουι
Μεξικό
Μαλαισία
Νιγηρία
Νικαράγουα
Κάτω Χώρες
Νορβηγία
Νεπάλ
Νέα Ζηλανδία
Περού
Φιλιππίνες
Πακιστάν
Πολωνία
Πορτογαλία
Κατάρ
Ρουμανία
Σερβία
Ρωσία
Σαουδική Αραβία
Σουηδία
Σλοβενία
Σλοβακία
Ταϊλάνδη
Τυνησία
Τουρκία
Ταϊβάν
Ουκρανία
Ουγκάντα
Ηνωμένες Πολιτείες
Ουρουγουάη
Ουζμπεκιστάν
Βιετνάμ
Νότια Αφρική
