Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Występy komediowe Najpopularniejsi Dodaj komika

Wszyscy A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Nadchodzące występy Zweryfikowane Przejęte profile

Zaczyna się na P Zweryfikowane Wyczyść wszystko

Wyświetlono 61-72 z 103 komików

Zweryfikowane Nieodebrane

Dania

Peter Frödin

Peter Frödin to wszechstronny duński artysta rozrywkowy, znany jako aktor, komik i piosenkarz. Urodził się 7 stycznia 1964 roku w Christianshavn, dzieciństwo spędził na Amager, w Kopenhadze, uczęszczając do Sønderbro Skole. Początkowo próbował zostać aktorem, bezskutecznie zdając egzaminy do szkoły aktorskiej, ale jego kariera rozpoczęła się w 1984 roku rolą w musicalu 'Runaways' i następnie w Merkurteatret. Wczesne doświadczenia obejmowały współpracę z Paprika Steen, Hella Joof i Martinem Brygmannem w Cafe Teatret, co okazało się przełomowe dla jego późniejszej pracy. Komiczna podróż Frödina nabrała kształtu dzięki zaangażowaniu w grupy komediowe Lex & Klatten i Det brune punktum. Muzyka z tych grup zyskała znaczną popularność w duńskim radiu. Dalszy zasięg zdobył współprowadząc program dla dzieci 'Bullerfnis' z Hellą Joof w latach 1990–1992 oraz występując w kilku duńskich filmach, takich jak 'Hannibal & Jerry', 'Motello', 'Mirakel', 'Grev Axel', 'Jul I Valhal' i 'En kort en lang'. Zyskał również uznanie dzięki pojawianiu się w reklamach telewizyjnych dla marek takich jak Tuborg i TDC. W szczególności, jego współpraca z Jimmy Jørgensen przy piosence 'Vent på mig' z filmu 'En kort en lang' stała się radiowym klasykiem między 1995 a 2010 rokiem. Poza aktorstwem i komedią, Frödin wykazuje się znaczącym talentem muzycznym; Jarl Friis Mikkelsen uznał go za „jednego z najlepszych śpiewaków w Danii” podczas programu 'Her er dit liv'. Współpracował z Bentem Fabricius-Bjerre przy albumie 'Jukebox' w 2004 roku. Jego twórcza współpraca z Sørenem Østergaard doprowadziła do powstania touringowego cyrku komediowego, Zirkus Nemo. W 2019 roku przyjął pseudonim Franzi25 dla Rød25, wydając muzykę schlager, która osiągnęła viralowy sukces. Nazywał książki dla dzieci Olego Lunda Kirkegaarda i Kima Fupza Aakesona, oraz współautorzył 'Lille Allan - Den Menneskelige Antenne' z Line Knutzon w 2012 roku, a następnie sequel 'Lille Allan og Dobbeltgængerskolen' w 2013 roku. Ostatnio pojawił się jako Doktor Munch w sitcomie DR Ultra 'Backstage' oraz jako detektyw w programie TV 2 'Hvem holder masken?' w latach 2021-2022, a także podkładał głos 'Den private samler' w filmowej adaptacji 'Lille Allan' z 2022 roku. Był również jurorem w 'Danmark har talent' w 2015 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Wielka Brytania

Peter Richardson

Peter Richardson to angielski reżyser, scenarzysta, aktor i komik, urodzony 15 października 1951 roku. Spędził lata formowania się w Newton Abbot, w hrabstwie Devon, przed przeniesieniem się do Dartmoor w wieku dziesięciu lat. Jego rodzice prowadzili szkołę-obóz letni dla dzieci, co prawdopodobnie wpłynęło na jego późniejszą pracę z komedią. Wczesne zainteresowanie aktorstwem Richardsona jest widoczne z jego występu w dorastaniu w 'Forty Years On' Alana Bennetta. Następnie uczęszczał do Bristol Old Vic Theatre School od 1971 do 1973 roku, doskonaląc swoje umiejętności. Kariera Richardsona nabrała charakterystycznego obrotu, gdy zaczął tworzyć eksperymentalne przedstawienia teatralne z Nigelem Planerem. Te występy łączyły w sobie komedię i improwizację z muzyką rockową, co zaowocowało produkcjami koncertowymi, takimi jak 'Rank' i 'The Wild Boys'. Następnie współzałożył wpływowy zespół Comic Strip wraz z Nigelem Planerem, gromadząc talenty takie jak French i Saunders, Rik Mayall, Adrian Edmondson i Alexei Sayle. Dostrzegając potencjał tego kolektywu, Richardson zwrócił się do Channel 4 z propozycją stworzenia serii 'The Comic Strip Presents...', która miała premierę w 1982 roku. Wyreżyserował 17 z ponad 40 filmów Comic Strip, stając się centralną postacią w twórczej działalności grupy. Sukces 'The Comic Strip Presents...' doprowadził do powstania filmów fabularnych, takich jak 'The Supergrass,' 'Eat the Rich,' 'The Pope Must Die' i 'Churchill: The Hollywood Years'. W latach 90. Richardson kontynuował wspieranie rozwijających się talentów komediowych, wprowadzając wykonawców takich jak Doon Mackichan i innych. Współpracował z Philem Cornwellem i Johnem Sessions nad serialem mockumentalnym 'Stella Street'. W 2004 roku współzałożył Great Western Features w Totnes, Devon. Jego praca reżyserska obejmuje film z serii Comic Strip 'Sex Actually' (2005), a ostatnio napisał i wyreżyserował 'The Hunt for Tony Blair' (2011), 'Five Go To Rehab' (2012) i 'Red Top' (2016). Richardson obecnie pracuje nad książką o The Comic Strip, której publikacja spodziewana jest w 2022 roku, oferując kompleksowe spojrzenie na jego znaczący wkład w brytyjską komedię.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Niemcy

Peter Rütten

Peter Rütten to niemiecki scenarzysta i aktor, urodzony w Rheydt (obecnie Mönchengladbach) 30 czerwca 1962 roku. Jego kariera rozpoczęła się w 1988 roku wraz z założeniem jego biura autorskiego 'rührei'. Na początku kariery pisał fragmenty do programów Thomasa Freitaga i Hannego Dietera Hüsch, a także przyczyniał się do takich programów jak ZAK, The Dirk Bach Show oraz RTL Samstag Nacht. Często współpracował z Hellą von Sinnen, szczególnie przy 'Wenn die Putzfrau zweimal klingelt'. Praca Rüttena w dziedzinie pisania dla telewizji obejmuje znaczące role jako szef scenarzysty kilku znanych programów. W latach 1995–1998 był scenarzystą w Brainpool i pełnił funkcję szefa scenarzystów programu 'Die Harald Schmidt Show' obok Ralfa Husmanna. Kontynuował jako szef scenarzysty tego programu w Bonito TV do 2003 roku, współpracując z Ralfem Husmannem. W 1995 roku został również szefem scenarzystów RTL Nachtshow z Thomasem Koschwitzem. W tym okresie stworzył niezapomniane postacie, takie jak Bimmel i Bommel, Dr. Udo Brömme oraz Kai Edel, wcielając się w rolę tego ostatniego. Dostarczał lektora dla krótkich filmów związanych z tymi programami. Od 2012 roku Rütten prowadzi własny satyryczny program, 'Rüttens Bullshit Universum' na Tele 5. Od 2013 roku współprowadzi z Oliverem Kalkofe 'Die schlechtesten Filme aller Zeiten' (SchleFaZ). Jego role aktorskie obejmują występy w 'Stromberg' od 2004 do 2012 roku jako pana Pötscha, oraz rolę w 'Der letzte Lude' w 2003 roku. Od 2015 roku podkładał głos w krótkich filmach dla 'Schlag den Star', a od 2024 roku dla 'TV total'. Jego różnorodna kariera dowodzi jego wszechstronności w niemieckim krajobrazie komediowym.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Wielka Brytania

Peter Ustinov

Sir Peter Alexander Ustinov, brytyjski aktor, pisarz i filantrop, zdobył światową sławę jako gawędziarz i spędził większość swojej kariery pojawiając się w telewizji talk programów i dając publiczne wykłady. Jego lista wyróżnień obejmuje dwie Oscara Awards, trzy Primetime Emmys, Golden Globe, Srebrnego Niedźwiedzia, Laurel Award, Photoplay Award i Grammy, a on zdobył nominacje na trzy BAFTA, dwa Tonys, dwa Laurence Olivier Awards i Gemini. W 1992 roku brytyjska Akademia wręczyła mu nagrodę Britannii.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Bułgaria

Petyo Petkov – The Puck

Petjo Petkow – Szajbata to bułgarski aktor i prezenter telewizyjny, znany przede wszystkim z udziału w komediowym show „Komiticy” na bTV. Urodził się 10 października 1978 roku w Sofii. Pierwsze kroki sceniczne zrobił jako szesnastolatek w dziecięcym teatrze studiu "Kambanata", a później studiował aktorstwo w NATFIZ. Popularność zdobywa dzięki swoim zabawnym monologom na codzienne i życiowe tematy, wyróżniając się charakterystycznym komediowym stylem. Po dołączeniu do „Komiticy”, początkowo był gospodarzem programu, a później zaczął aktywnie uczestniczyć również w jego sketach. W 2000 roku wystąpił także w teledysku do piosenki "Wietrowie" Lili Ivanovej. Petkow ma na koncie role w produkcjach telewizyjnych i filmowych. Przez kilka sezonów gra rolę Petra Pejcheva – Pepi w popularnym serialu „Stołeczanie v poveče”. W 2016 roku wystąpił również we filmie "Boika: Faworyt IV", nakręconym w Bułgarii, gdzie wcielił się w postać Dominica.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Australia

Phil Cass

Phil Cass to australijski iluzjonista i komik występujący w Sydney. Urodził się 2 maja 1965 roku i rozpoczął karierę, która obejmuje ponad 5000 występów w 56 krajach. Przed rozpoczęciem kariery artystycznej Cass grał w rugby league dla Brisbane Souths. Jego praca łączy magię, komedię i interakcję z publicznością, a jest znany z czystego humoru i zręczności manualnych. W 1992 roku wydał książkę 'O nie! Nie Magik!!' i wydał kilka DVD, w tym 'Phil Cass w Akcji' oraz 'Zbiór Najzabawniejszych Komedii dla Kolekcjonerów'. Kariera Cass’a charakteryzuje się licznymi nagrodami i uznaniem. W latach 1975–2016 zdobył dziewięć nagród Mo, w tym Złotą Nagrodę MO dla Australijskiego Wykonawcy Roku w latach 2013 i 2014. Otrzymał również osiem Wallace Art Awards, uzyskując tytuły takie jak Komik Roku i Artysta Rozrywkowy Roku. Ponadto, zdobył krajowe nagrody ‘ACE’ (Australijskie Klubowe Rozrywki) za Widowisko Wizualne Roku w latach 1998, 1999 i 2000 oraz nagrodę “Widowisko Wizualne Komediowe Roku” od ACE Awards. Otrzymał również osiem wewnętrznych nagród typu "Najlepszy Magik", w tym trofeum Genii. Wystąpił przez cztery sezony w Magic Castle w Hollywood, co świadczy o międzynarodowym uznaniu dla jego talentów. Opisywany jako nr 1 australijski zespół komediowo-magiczny dla firm, Phil Cass występował na arenie międzynarodowej, w tym na Fidżi, w Japonii, na Filipinach, w Nowej Zelandii, w Nouméa, w Singapurze, w Hongkongu, w Bangkoku i w Papui-Nowej Gwinei. Wziął udział w Targach Expo 88 i zapewnił rozrywkę licznym znanym klientom, takim jak Mercedes Benz, Virgin, Coca-Cola, Telstra, Qantas oraz kluby NRL/AFL. Jego występy spotkały się z uznaniem znanych osobistości; Ray Martin z programu 'A Current Affair' nazwał go „Więcej niż magik, rozrywka!” Alan Jones z radia 2GB stwierdził, że jest „Po prostu Najlepszy”, a Toyota opisała jego występy jako „Niezwykłe, po prostu niesamowite!”. Caltex zauważył, że dostarczył „Czynnnik WOW, którego szukaliśmy!”. Pracował również z gwiazdami, takimi jak Whoopi Goldberg, Olivia Newton-John, Bruce Springsteen i Michael Jackson.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Kanada

Phil Hartman

Phil Hartman, urodzony jako Philip Edward Hartmann 24 września 1948 roku w Brantford w Ontario, Kanada, był kanadyjsko-amerykańskim aktorem, scenarzystą, komikiem i grafikiem. W wieku dziesięciu lat jego rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. Studiował sztukę, najpierw w Santa Monica College w 1969 roku, a następnie pracując jako wędrujący tokarz, a później uzyskał tytuł BA z grafiki na California State University, Northridge w 1972 roku. To wykształcenie doprowadziło go do założenia własnej firmy projektowej, gdzie stworzył ponad czterdzieści okładek albumów dla takich zespołów jak Poco i America. Komiczna kariera Hartmana rozpoczęła się od członkostwa w grupie komediowej The Groundlings w 1975 roku. Odegrał kluczową rolę w stworzeniu postaci Pee-wee Hermana dla Paula Reubensa i współtworzył scenariusz filmu *Wielka przygoda Pee-wee* (1985). Dodatkowo, zagrał kapitana Carla w serialu telewizyjnym *Dom Pee-wee*. W latach 1986–1994 był członkiem obsady Saturday Night Live, za którą otrzymał w 1989 roku Primetime Emmy Award. Jego koledzy z SNL nadali mu przydomek "Klej" ze względu na jego zdolność do wspierania i wzmacniania występów innych. Po okresie spędzonym w "Saturday Night Live", Hartman zagrał w sitcomie "NewsRadio" i użyczył głosu wielu postaciom w "Simpsonowie", w tym Lionelowi Hutzowi i Troy’owi McClure’owi. Pojawił się również w filmach "Bilko" (1996), "Jingle All the Way" (1996) oraz "Small Soldiers" (1998). Phil Hartman poślubił Brynn Omdahl w 1987 roku i mieli dwójkę dzieci. Tragicznie zmarł 28 maja 1998 roku w Los Angeles, w Stanach Zjednoczonych, w wieku 49 lat. W 2012 roku Kanada uhonorowała go wpisem na Alei Sławy; dwa lata później Hollywood zrobiło to samo w 2014 roku, po jego śmierci.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Stany Zjednoczone

Philander Chase Johnson

Filander Chase Johnson (1866- 1939) kontynuował karierę w Stanach Zjednoczonych jako dziennikarz, humorzysta, poeta, liryk i redaktor dramatu. W chwili jego śmierci znaczył 47 lat służby dla personelu Washington Evening Star. Wcześniej, w życiu zawodowym, składał artykuły redakcyjne The Washington Post.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Chevallier

Urodzony w Redon 11 stycznia 1956 roku, Philippe Chevallier jest francuskim komikiem, aktorem i fotografem. Jest najmłodszym z czterech braci, a jego ojciec był sędzią. Początkowo studiował prawo przez cztery lata i uzyskał dyplom z kriminologii, następnie uczęszczał na Cours Simon w celu szkolenia teatralnego, ostatecznie podążając za nauczycielem, aby ta rozpoczęła własną szkołę, gdzie w 1980 roku poznał Régisa Laspalès. To spotkanie zapoczątkowało znaczącą współpracę. Komiczny duet Chevallier et Laspalès, założony z Régisem Laspalèsem, w dużej mierze definiuje karierę Chevalliera. Zadebiutowali ze swoim pierwszym programem, *Pas de fantaisie dans l'orangeade*, w 1981 roku i po raz pierwszy wystąpili w telewizji w 1982 roku w 'Le Théâtre de Bouvard'. Duet zyskał popularność dzięki takim scenkom jak *Le train pour Pau*, *Les Vacances* i *S.O.S détresse*. Ich współpraca rozciągała się również na filmy, w tym wystąpili w *Ma femme s'appelle Maurice* w 2002 roku oraz pojawili się w filmach takich jak *Tête à tête* (1994), *Le Pari* (1997), *Ca n'empêche pas les sentiments* (1998), *Antilles sur Seine* (2000), *Les Gaous* (2004) i *Tu vas rire mais je te quitte* (2004). W 1999 roku otrzymali nagrodę SACEM za humor, a od 2001 do 2014 roku Chevallier był członkiem 'Les Grosses Têtes' w telewizji. Poza swoją pracą komediową, Chevallier jest znany ze swojej fotografii. Jego styl artystyczny bada tematy transparentności, nieprzejrzystości, voyeuryzmu, oniryzmu i skromności, często wykorzystując pończochy jako „jednostkę miary”. Krytycy zauważyli paradoksalną obecność erotyzmu w jego fotografiach i opisali jego podejście jako coraz bardziej wyrafinowane. Przeszedł z fotografii Polaroid na cyfrową i jest członkiem Académie Alphonse Allais. Poślubił swoją partnerkę, Stéphanie (pseudonim Tiffany), 26 lipca 2016 roku. Przedstawienie jest zaplanowane na 22 maja 2027 roku w Théâtre de Longjumeau.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Lellouche

Philippe Lellouche, urodzony 30 marca 1966 roku, posiada wieloaspektową karierę jako aktor, reżyser, scenarzysta, prezenter telewizyjny i piosenkarz. Jest starszym bratem aktora Gillesa Lellouche'a. Początkowo pracował jako humorysta, a następnie przeszedł do ról dziennikarza śledczego dla France Inter i TF1. Wczesna faza jego kariery obejmowała studia dziennikarskie, które zaważyły na jego pracy w różnych mediach. Praca komediowa i telewizyjna Lellouche’a zyskała na znaczeniu dzięki kilku ścieżkom. Prowadził program komediowy we France Inter i przez krótki czas pracował jako reporter dla TF1. Współpracował również z zespołem programu telewizyjnego *Envoyé spécial* na France 2, a także wystąpił w serialu telewizyjnym *Une femme d'honneur*, co pomogło mu zdobyć uznanie. Zagrał w filmach takich jak *Michel Vaillant* (2003) i *Narco* (2004). W szczególności współtworzył i występował w bardzo udanych przedstawieniach *Le Jeu de la vérité* i *Le Jeu de la vérité 2*, prezentując je setki razy. Kontynuacja, *Le Jeu de la vérité 2*, została sfilmowana i regularnie nadawana w telewizji. Poza aktorstwem i prowadzeniem programów, Lellouche zgłębiał również inne twórcze przedsięwzięcia. W 2011 roku wyreżyserował film "Nos plus belles vacances" i zaśpiewał w albumie Jean-Félix Lalanne "Une voix, une guitare". Od 2015 roku współprowadzi program "Top Gear France" na RMC Découverte i wystąpił w serialu telewizyjnym "Clem". Prowadził audycję radiową "Lellouche à l’affiche" na RMC od 2019 roku do czerwca 2020, jednak został zwolniony z powodu komentarzy uznanych za seksistowskie i mizoginistyczne. Obecnie współprowadzi program "Que le meilleur gagne" na M6 (2024-2025) oraz poranną audycję na RFM od września 2025 roku. W życiu prywatnym ma związek z Vanessa Boisjean i córkę o imieniu Maddie, urodzoną w 2018 roku, a także syna o imieniu Sam. Był żonaty z Vanessa Demouy od 2010 do 2017 roku, i mają dwoje dzieci: Solala (ur. 17 maja 2003) i Sharlie (ur. 5 maja 2011).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Meyer

Philippe Meyer, urodzony 25 grudnia 1947 roku w Germersheim, Niemcy, jest osobą o wielu talentach, znaną jako dziennikarz, humorysta, pisarz oraz osobowość radiowa i telewizyjna. Jego kariera rozpoczęła się w 1965 roku, kiedy rozpoczął studia prawnicze i socjologiczne na Uniwersytecie Paris-Nanterre. W tym okresie pracował również jako wychowawca w klubie zapobiegania przestępczości wśród młodocianych w Paryżu, co świadczy o jego wczesnym zainteresowaniu problemami społecznymi. Zaangażowanie Meyera w działalność studencką jest widoczne w jego roli przewodniczącego komitetu strajkowego na Nanterre w listopadzie 1967 roku oraz w uczestnictwie w protestach z maja 1968 roku u boku Paula Ricœur. Inteligentne zainteresowania Meyera wykraczały poza granice Francji, ponieważ w 1968 roku otrzymał stypendium od Biura Młodzieży Franco-Kanadyjskiej na badania nad reakcjami na bezdomność wśród młodocianych w Quebecu. To doświadczenie okazało się przełomowe, prowadząc do relacji z wybitnymi postaciami takimi jak René Lévesque, Denys Arcand, Michel Chartrand i Gilles Vigneault. Obronił rozprawę doktorską zatytułowaną „Dziecko i rozum państwa” w 1977 roku pod opieką Annie Kriegel i Philippe Ariès. Pracował również jako badacz w Centrum Zdrowia Psychicznego pod kierownictwem profesora Philippe Paumelle. Od marca 1982 roku Meyer zaczął pracować na stacjach radiowych dla publicznego nadawania, a od 1982 do 1989 roku prowadził program 'Télescopages' w France Inter. Kariera Meyera w mediach trwała dalej dzięki audycjom 'Allegro serioso' na France Culture (1984-1995) i 'Libre examen' (1995-1998). Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki codziennemu humorystycznemu segmentowi w radiu France Inter od 1989 do 2000 roku, który rozpoczynał się od 'Szczęśliwi mieszkańcy...' i kończył frazami typu 'Żyjemy w nowoczesnej epoce'. Prowadził audycję 'L'Esprit public' na France Culture od 1998 do 2017 roku, kontynuując ją jako podcast po jej zakończeniu. Prezentował również program ‘La prochaine fois, je vous le chanterai’ w radiu France Inter od 2000 do 2016 roku. Meyer wystąpił w filmach takich jak 'It begins today' i 'The Case Picpus,' oraz w serialu telewizyjnym 'Maigret.' Niedawno wydał książkę 'La prochaine fois, je vous l'écrirai', zbiór portretów i hołdów, i nadal prowadzi podcast 'Le Nouvel Esprit Public', współpracując z intelektualistami życia publicznego.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Noiret

Philippe Noiret, francuski aktor filmowy, urodził się 1 października 1930 roku w Lille. Jego rodzicami byli Lucy (Heirman), gospodyni domowa z Belgii, oraz Pierre Georges Noiret, który sprzedawał fałszywe kołnierzyki. Dzieciństwo spędził w Tuluzie i uczęszczał do kilku prestiżowych szkół w Paryżu, w tym do Lycée Janson de Sailly i collège de Juilly. Pomimo wielokrotnego niezdania egzaminów końcowych (baccalauréat), podążał za swoją pasją do teatru, studiując aktorstwo z Rogerem Blinem i Jean-Marie Conty oraz trenując w Centre Dramatique de l'Ouest. Do jego wczesnych doświadczeń należało śpiewanie w chórze La Cigale oraz występy w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie w 1949 roku. Noiret rozpoczął karierę epizodyczną rolą w filmie Gigi (1949), po czym wystąpił w takich filmach jak La Pointe Courte (1955) i Zazie dans le Métro (1960). Spędził siedem lat, począwszy od około 1952 roku, występując z Teatrem Narodowym Populaire, grając ponad czterdzieści ról w klasycznych sztukach, takich jak Le Cid , Makbet i Dom Juana . W tym czasie współpracował również z Jean-Pierre Darras jako komik w klubie nocnym, parodiując polityków takich jak Charles de Gaulle. Należał do grupy 'bande du Conservatoire', założonej na początku lat 50., która obejmowała innych znanych aktorów. W 1962 roku poślubił Monique Chaumette; mieli córkę, Frédérique Noiret, a później zostali dziadkami aktorki Déborah Grall. Noiret zyskał szerokie uznanie dzięki rolom w filmach takich jak Sprawa Matta (1966) i Aleksander Żebrak . Szczególnie zapamiętany jest za swoją kreację Alfredo w Cinema Paradiso (1988). Jego kariera obejmowała ponad 100 ról filmowych, przyciągając ponad 116 milionów widzów i umacniając jego pozycję jako jednego z najpopularniejszych aktorów Francji. Otrzymał dwie nagrody Cezara: jedną w 1976 roku za Stary karabin i drugą w 1990 roku za Życie i nic więcej . Został również odznaczony Krzyżem Orderu Legii Honorowej. Po przerwie od teatru powrócił na scenę w 1997 roku z Côtelettes , a później występował w L'Homme du hasard , Les Contemplations i Listy miłosne . Philippe Noiret zmarł na raka 23 listopada 2006 roku w Paryżu w wieku 76 lat.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 2

Argentyna 36

Austria 27

Australia 52

Azerbejdżan 1

Bangladesz 1

Belgia 13

Bułgaria 57

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 27

Białoruś 2

Kanada 125

Demokratyczna Republika Konga 3

Szwajcaria 17

Wybrzeże Kości Słoniowej 1

Chile 15

Kamerun 1

Chiny 8

Kolumbia 4

Kuba 4

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Ekwador 2

Estonia 5

Egipt 10

Hiszpania 74

Etiopia 1

Finlandia 15

Francja 214

Wielka Brytania 365

Gruzja 1

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Chorwacja 2

Haiti 1

Węgry 7

Indonezja 23

Irlandia 31

Izrael 10

Indie 47

Irak 3

Iran 6

Islandia 4

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 37

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 3

Liban 5

Sri Lanka 1

Litwa 1

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 4

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Singapur 3

Słowenia 4

Słowacja 2

Salwador 1

Syria 1

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 11

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 4

Uzbekistan 1

Wenezuela 5

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 3

Zimbabwe 1

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Peter Frödin

Peter Richardson

Peter Rütten

Peter Ustinov

Petyo Petkov – The Puck

Phil Cass

Phil Hartman

Philander Chase Johnson

Philippe Chevallier

Philippe Lellouche

Philippe Meyer

Philippe Noiret

Przeglądaj komików według kraju

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?