Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedyshows Meest gevolgd Comedian toevoegen

Alle A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Komende shows Geverifieerd Geclaimde profielen

Begint met P Geverifieerd Alles wissen

61-72 van 102 comedians

Geverifieerd Onopgeëist

Verenigd Koninkrijk

Peter Richardson

Peter Richardson was een Engelse regisseur, scenarioschrijver, acteur en komiek, geboren op 15 oktober 1951. Hij bracht zijn vroege jaren door in Newton Abbot, Devon, voordat hij op tienjarige leeftijd naar Dartmoor verhuisde. Zijn ouders runde een zomerkamp voor kinderen, wat waarschijnlijk invloed had op zijn latere werk met komische optredens. Richardson's vroege interesse in acteren blijkt uit zijn tieneroptreden in Alan Bennett's 'Forty Years On'. Daarna volgde hij van 1971 tot 1973 de Bristol Old Vic Theatre School, waar hij zijn vaardigheden verder aanscherpte. Richardson's carrière nam een opvallende wending toen hij experimentele theaterproducties begon te maken met Nigel Planer. Deze voorstellingen mengden humor en improvisatie met rockmuziek, wat resulteerde in tourneeproducties zoals 'Rank' en 'The Wild Boys'. Hij was vervolgens medeoprichter van de invloedrijke Comic Strip troupe samen met Nigel Planer, waarbij talenten zoals French and Saunders, Rik Mayall, Adrian Edmondson en Alexei Sayle bijeenkwamen. Erkennend het potentieel van dit collectief, benaderde Richardson Channel 4 om de serie 'The Comic Strip Presents...' te ontwikkelen, die in 1982 debuteerde. Hij regisseerde 17 van de meer dan 40 Comic Strip films en werd zo een centrale figuur in de creatieve output van de groep. Het succes van 'The Comic Strip Presents...' leidde tot de ontwikkeling van speelfilms waaronder 'The Supergrass,' 'Eat the Rich,' 'The Pope Must Die,' en 'Churchill: The Hollywood Years'. In de jaren 90 bleef Richardson opkomend komisch talent koesteren, en introduceerde performers zoals Doon Mackichan en anderen. Hij werkte samen met Phil Cornwell en John Sessions aan de mockumentary serie 'Stella Street'. In 2004 co-fondeerde hij Great Western Features in Totnes, Devon. Zijn regiewerk omvat de Comic Strip film 'Sex Actually' (2005), en recenter schreef en regisseerde hij 'The Hunt for Tony Blair' (2011), 'Five Go To Rehab' (2012), en 'Red Top' (2016). Richardson werkt momenteel aan een boek over The Comic Strip, verwacht in 2022, dat een uitgebreid overzicht biedt van zijn belangrijke bijdrage aan de Britse komedie.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Duitsland

Peter Rütten

Peter Rütten is een Duitse cabaretier en acteur, geboren in Rheydt (nu Mönchengladbach) op 30 juni 1962. Zijn carrière begon in 1988 met de oprichting van zijn schrijfkantoor 'rührei'. In het begin van zijn carrière schreef hij sketches voor Thomas Freitag en Hanns Dieter Hüsch, en droeg ook bij aan programma's zoals ZAK, de Dirk Bach Show en RTL Samstag Nacht. Hij werkte vaak samen met Hella von Sinnen, met name aan 'Wenn die Putzfrau zweimal klingelt'. Rütten's werk als scenarioschrijver omvat belangrijke rollen als hoofdauteur voor verschillende bekende programma's. Van 1995 tot 1998 was hij scenarioschrijver bij Brainpool en fungeerde hij als hoofdschrijver voor 'Die Harald Schmidt Show' samen met Ralf Husmann. Hij bleef als hoofdauteur voor de show bij Bonito TV tot 2003, waarbij hij samenwerkte met Ralf Husmann. In 1995 werd hij ook hoofdauteur voor de RTL Nachtshow met Thomas Koschwitz. Gedurende deze periode creëerde hij memorabele personages zoals Bimmel en Bommel, Dr. Udo Brömme en Kai Edel, waarbij hij zelf de laatste vertolkte. Hij verzorgde de voice-overs voor korte films die verbonden waren aan deze programma's. Sinds 2012 presenteert Rütten zijn eigen satirische programma, 'Rüttens Bullshit Universum', op Tele 5. Sinds 2013 is hij co-host van 'Die schlechtesten Filme aller Zeiten' (SchleFaZ) met Oliver Kalkofe. Zijn acteerdebuut omvat optredens in 'Stromberg' van 2004 tot 2012 als Mr. Pötsch, en een rol in 'Der letzte Lude' in 2003. Hij heeft ook korte films ingesproken voor 'Schlag den Star' sinds 2015 en voor 'TV total' sinds 2024. Zijn diverse carrière toont zijn veelzijdigheid binnen het Duitse comedy-landschap.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Verenigd Koninkrijk

Peter Ustinov

Sir Peter Alexander Ustinov, een Britse acteur, schrijver en filantroop, verwierf wereldfaam als verhalenverteller en bracht een groot deel van zijn carrière door in televisieprogramma's en het geven van openbare lezingen. Zijn honours list bestaat uit twee Academy Awards, drie Primetime Emmys, een Golden Globe, een Silver Bear, een Laurel Award, een Photoplay Award en een Grammy, terwijl hij nominaties verdiende voor drie BAFTA's, twee Tony's, twee Laurence Olivier Awards en een Tweelingen. In 1992 ontving hij de Britannia Award.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Bulgarije

Petyo Petkov – De Puck

Petjo Petkov – Shajбата is een Bulgaarse acteur en televisiepresentator, vooral bekend om zijn deelname aan de komische show „De Komieken“ op bTV. Hij werd geboren op 10 oktober 1978 in Sofia. Zijn eerste stappen op het podium zette hij als zestienjarige bij jeugdtheaterstudio "Kambanata", en studeerde later acteurschap aan NATFIZ. Hij verwierf populariteit met zijn grappige monologen over alledaagse en levensonderwerpen, waarin hij zich onderscheidt door zijn karakteristieke komische stijl. Nadat hij deel uitmaakte van „De Komieken“, was hij aanvankelijk de presentator van het programma, maar begon later ook actief mee te doen in de sketches. In 2000 speelde hij een rol in de videoclip voor Lilja Ivanova's nummer "Vetroves". Petkov heeft optredens op zowel televisie- als filmproducties. Gedurende meerdere seizoenen vertolkte hij de rol van Petar Peichev – Pepi, in de populaire serie „Stolicjani v poveche“. In 2016 speelde hij ook een hoofdrol in de Bulgaarse film "Boika: De Favoriet IV", waar hij de rol van Dominique vervulde.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Australië

Phil Cass

Phil Cass is een Australische goochelaar en comedy entertainer gevestigd in Sydney. Geboren op 2 mei 1965, begon hij een carrière die meer dan 5000 shows omvat, opgevoerd in 56 landen. Voordat hij zijn entertainmentcarrière ging volgen, speelde Cass rugby league voor Brisbane Souths. Zijn werk combineert goocheltrucs, comedy en interactie met het publiek, en hij staat bekend om zijn schone humor en handigheid. Hij publiceerde 'Oh No! Not a Magician!!' in 1992 en heeft verschillende DVD's uitgebracht, waaronder 'Phil Cass in Action' en 'Funniest Comedy Compilation Collector's Set'. Cass’s carrière wordt gekenmerkt door talloze prijzen en erkenning. Tussen 1975 en 2016 won hij negen Mo Awards, waaronder een Gouden MO Award voor Australische Uitvoerder van het Jaar in zowel 2013 als 2014. Hij ontving ook acht Wallace Art Awards, waarmee hij titels behaalde zoals Komiek van het Jaar en Entertainer van het Jaar. Bovendien won hij nationale ‘ACE’ (Australian Club Entertainment) Awards voor Sight Act of the Year in 1998, 1999 en 2000, en een 'Comedy Sight Act of the Year' award van de ACE Awards. Acht interne 'Beste Goochelaar'-achtige prijzen zijn hem eveneens toegekend, waaronder een Genii-trofee. Hij heeft vier seizoenen opgetreden in het Magic Castle in Hollywood, wat internationale erkenning voor zijn talenten aantoont. Beschreven als Australië's nummer 1 comedy magic act voor bedrijven, treedt Phil Cass internationaal op, waaronder in Fiji, Japan, de Filipijnen, Nieuw-Zeeland, Nouméa, Singapore, Hong Kong, Bangkok en Papua-Nieuw-Guinea. Hij nam deel aan Wereldtentoonstelling 88 en heeft talloze hooggeplaatste klanten vermakelijk gehouden, zoals Mercedes Benz, Virgin, Coca-Cola, Telstra, Qantas en NRL/AFL clubs. Zijn optredens hebben lof ontvangen van prominente figuren; Ray Martin van 'A Current Affair' noemde hem "Meer dan een goochelaar, een entertainer!" Alan Jones van 2GB Radio stelde dat hij "Simpelweg de Beste" is, terwijl Toyota zijn acts beschreef als "Opmerkelijk, gewoon ongelooflijk!” Caltex merkte op dat hij “De WOW-factor leverde waar we naar zochten!” Hij heeft ook met beroemdheden gewerkt, waaronder Whoopee Goldberg, Olivia Newton-John, Bruce Springsteen en Michael Jackson.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Canada

Phil Hartman

Phil Hartman, geboren als Philip Edward Hartmann op 24 september 1948 in Brantford, Ontario, Canada, was een Canadees-Amerikaanse acteur, scenarioschrijver, komiek en grafisch kunstenaar. Toen hij tien jaar oud was, verhuisde zijn familie naar de Verenigde Staten. Hij volgde artistieke studies, eerst aan Santa Monica College in 1969 voordat hij werkte als reizend machinebankwerker, en later een BA in grafische kunst behaalde aan California State University, Northridge in 1972. Deze opleiding leidde ertoe dat hij zijn eigen grafisch ontwerpbedrijf oprichtte, waar hij meer dan veertig albumhoezen maakte voor bands als Poco en America. Hartman's komische reis begon met lidmaatschap van de comedygroep The Groundlings in 1975. Hij was cruciaal bij het creëren van het personage Pee-wee Herman voor Paul Reubens, en hij droeg bij aan het scenario van *Pee-wee's Big Adventure* (1985). Bovendien speelde hij Captain Carl in de televisieshow *Pee-wee's Playhouse*. Van 1986 tot 1994 was hij cast member van Saturday Night Live, en won hij in 1989 een Primetime Emmy Award voor zijn werk daar. Zijn collega's bij SNL noemden hem "The Glue" vanwege zijn vermogen om de optredens van anderen te ondersteunen en te verbeteren. Na zijn tijd bij Saturday Night Live speelde Hartman in de sitcom NewsRadio en gaf hij zijn stem aan talloze personages in The Simpsons, waaronder Lionel Hutz en Troy McClure. Hij verscheen in Bilko (1996), Jingle All the Way (1996) en Small Soldiers (1998). Phil Hartman trouwde in 1987 met Brynn Omdahl en ze kregen twee kinderen. Tragisch overleed hij op 28 mei 1998 in Los Angeles, Verenigde Staten, op de leeftijd van 49 jaar. In 2012 werd hij door Canada geëerd met een Walk of Fame vermelding; en twee jaar later volgde Hollywood in 2014, na zijn overlijden.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Verenigde Staten

Philander Chase Johnson

Philander Chase Johnson (1866 Op het moment van zijn dood was hij 47 jaar dienst aan het Washington Evening Star personeel. Eerder in zijn professionele leven had hij een bijdrage geleverd aan The Washington Post.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Chevallier

Geboren in Redon op 11 januari 1956, is Philippe Chevallier een Franse komiek, acteur en fotograaf. Hij is de jongste van vier broers, met een vader die magistraat is. Na aanvankelijk vier jaar rechten te hebben gestudeerd en een certificaat in criminologie te hebben behaald, volgde hij de Cours Simon voor theateropleiding, om uiteindelijk een leraar te volgen die haar eigen school begon, waar hij in 1980 Régis Laspalès ontmoette. Deze ontmoeting markeerde het begin van een belangrijk partnerschap. Het komische partnerschap van Chevallier et Laspalès, gevormd met Régis Laspalès, definieert in hoofdzaak Chevalliers carrière. Ze debuteerden met hun eerste show, *Pas de fantaisie dans l'orangeade*, in 1981 en maakten hun televisiedebuut in 1982 op 'Le Théâtre de Bouvard'. Het duo werd populair door sketches zoals *Le train pour Pau*, *Les Vacances* en *S.O.S détresse*. Hun samenwerking breidde zich uit naar film, met name door een hoofdrol in *Ma femme s'appelle Maurice* in 2002 en optredens in films als *Tête à tête* (1994), *Le Pari* (1997), *Ca n'empêche pas les sentiments* (1998), *Antilles sur Seine* (2000), *Les Gaous* (2004) en *Tu vas rire mais je te quitte* (2004). Ze ontvingen de SACEM Humor Award in 1999, en van 2001 tot 2014 was Chevallier lid van 'Les Grosses Têtes' op televisie. Naast zijn komische werk staat Chevallier bekend om zijn fotografie. Zijn artistieke stijl verkent thema's als transparantie, ondoorzichtigheid, voyeurisme, exhibitionisme en bescheidenheid, waarbij hij vaak kousen gebruikt als een "eenheid van meting." Critici hebben een paradoxale aanwezigheid van erotisme in zijn foto's opgemerkt en omschrijven zijn aanpak als steeds verfijnder. Hij maakte de overstap van Polaroid naar digitale fotografie en is lid van de Académie Alphonse Allais. Hij trouwde met zijn partner, Stéphanie (genaamd Tiffany), op 26 juli 2016. Een optreden staat gepland voor 22 mei 2027 in het Théâtre de Longjumeau.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Lellouche

Philippe Lellouche, geboren op 30 maart 1966, heeft een veelzijdig carrière als acteur, regisseur, scenarioschrijver, televisiepresentator en zanger. Hij is de oudere broer van acteur Gilles Lellouche. Aanvankelijk werkte hij als humorist voordat hij overging naar rollen als onderzoeksjournalist voor France Inter en TF1. Zijn vroege carrière omvatte een studie journalistiek, wat zijn werk in verschillende media heeft geïnformeerd. Lellouche's comedy en televisie werk kreeg bekendheid via verschillende wegen. Hij presenteerde een komedieprogramma op France Inter en werkte kort als verslaggever voor TF1. Hij droeg ook bij aan het team van de tv-show *Envoyé spécial* op France 2, en verscheen in de televisieserie *Une femme d'honneur*, wat hielp zijn erkenning te vestigen. Hij speelde in films waaronder *Michel Vaillant* (2003) en *Narco* (2004). Opmerkelijk genoeg schreef en speelde hij de zeer succesvolle shows *Le Jeu de la vérité* en *Le Jeu de la vérité 2*, die hij honderden keren uitvoerde. De sequel, *Le Jeu de la vérité 2*, werd gefilmd en regelmatig uitgezonden op televisie. Naast acteren en presenteren heeft Lellouche andere creatieve projecten ondernomen. In 2011 regisseerde hij de film *Nos plus belles vacances* en droeg hij vocals bij aan het album *Une voix, une guitare* van Jean-Félix Lalanne. Sinds 2015 is hij co-presentator van *Top Gear France* op RMC Découverte en speelde hij in de tv-serie *Clem*. Hij presenteerde een radioprogramma, *Lellouche à l’affiche*, op RMC van 2019 tot juni 2020, maar werd vervolgens ontslagen vanwege opmerkingen die als seksistisch en misogyn werden beschouwd. Momenteel co-host hij *Que le meilleur gagne* op M6 (2024-2025) en het ochtendprogramma op RFM sinds september 2025. Zijn privéleven omvat een relatie met Vanessa Boisjean en een dochter genaamd Maddie, geboren in 2018, evenals een eerdere zoon genaamd Sam. Hij was van 2010 tot 2017 getrouwd met Vanessa Demouy, en ze hebben twee kinderen, Solal (geboren 17 mei 2003) en Sharlie (geboren 5 mei 2011).

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Meyer

Philippe Meyer, geboren op 25 december 1947 in Germersheim, Duitsland, is een veelzijdig figuur bekend als journalist, humorist, schrijver, radio- en televisiepersoonlijkheid. Zijn reis begon in 1965 toen hij rechten en sociologie ging studeren aan de Universiteit van Parijs-Nanterre. Gedurende deze periode werkte hij ook als opvoeder in een club voor preventie van jeugddelinquentie in Parijs, wat een vroege interesse in sociale kwesties aantoonde. Meyers betrokkenheid bij studentenactivisme blijkt uit zijn rol als voorzitter van de stakingcommissie in Nanterre in november 1967 en zijn deelname aan de protesten van mei 1968 samen met Paul Ricœur. Meyer’s intellectuele interesses reikten verder dan Frankrijk, aangezien hij in 1968 een beurs ontving van het Franco-Quebec Jeugd Bureau om de reacties op jeugddelinquentie in Quebec te bestuderen. Deze ervaring bleek vormend, en leidde tot relaties met prominente figuren zoals René Lévesque, Denys Arcand, Michel Chartrand en Gilles Vigneault. Hij verdedigde zijn proefschrift, "L'Enfant et raison d'État," in 1977 onder de begeleiding van Annie Kriegel en Philippe Ariès. Hij werkte ook als onderzoeker bij het Centre de santé mentale onder Professor Philippe Paumelle. Vanaf maart 1982 begon Meyer te werken voor radiozenders voor publieke omroep, en presenteerde 'Télescopages' op France Inter van 1982 tot 1989. Meyer’s carrière in de media zette zich voort met ‘Allegro serioso’ op France Culture (1984-1995) en ‘Libre examen’ (1995-1998). Hij staat vooral bekend om zijn dagelijkse humoristische rubriek op France Inter van 1989 tot 2000, die begon met ‘Gelukkige inwoners van…’ en eindigde met zinnen als ‘We leven in een moderne tijd’. Hij presenteerde ‘L’Esprit public’ op France Culture van 1998 tot 2017, en zette deze voort als podcast na beëindiging. Ook presenteerde hij ‘La prochaine fois, je vous le chanterai’ op France Inter van 2000 tot 2016. Meyer is te zien geweest in films zoals ‘Het begint vandaag’ en ‘De Picpus-zaak’, en de televisieserie ‘Maigret’. Recentelijk publiceerde hij ‘La prochaine fois, je vous l'écrirai,’ een boek met portretten en hommage, en blijft hij de podcast ‘Le Nouvel Esprit Public’ modereren, waarbij hij samenwerkt met publieke intellectuelen.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Noiret

Philippe Noiret, een Franse filmacteur, werd geboren op 1 oktober 1930 in Rijsel. Zijn ouders waren Lucy (Heirman), een huisvrouw afkomstig uit België, en Pierre Georges Noiret, die valse kraagjes verkocht. Hij bracht zijn jeugd door in Toulouse en bezocht verschillende prestigieuze scholen in Parijs, waaronder het Lycée Janson de Sailly en collège de Juilly. Ondanks dat hij zijn baccalaureaat-examens meerdere keren niet slaagde, zette hij zich in voor zijn passie voor theater, waarbij hij acteerlessen volgde bij Roger Blin en Jean-Marie Conty en trainde bij het Centre Dramatique de l'Ouest. Zijn vroege ervaringen omvatten zingen in het koor van La Cigale en optreden in de Sint-Pietersbasiliek in Rome in 1949. Noiret begon zijn carrière met een niet-erkende rol in *Gigi* (1949) en verscheen vervolgens in films zoals *La Pointe Courte* (1955) en *Zazie dans le Métro* (1960). Hij toerde zeven jaar, beginnend rond 1952, met het Théâtre National Populaire, waarbij hij meer dan veertig rollen speelde in klassieke toneelstukken zoals *Le Cid*, *Macbeth* en *Dom Juan*. Gedurende deze tijd werkte hij ook samen met Jean-Pierre Darras als nachtclubkomediant, waarbij hij politieke figuren zoals Charles de Gaulle parodieerde. Hij maakte deel uit van de 'bande du Conservatoire,' gevormd in de vroege jaren 1950, die andere bekende acteurs omvatte. In 1962 trouwde hij met Monique Chaumette; ze kregen een dochter, Frédérique Noiret, en werden later grootouders van actrice Déborah Grall. Noiret verwierf wijdverspreide erkenning door rollen in films zoals A Matter of Resistance (1966) en Alexandre le Bienheureux . Hij wordt vooral herinnerd om zijn vertolking van Alfredo in Cinema Paradiso (1988). Zijn carrière omvatte meer dan 100 filmrollen, met ruim 116 miljoen toeschouwers, waardoor hij zich tot een van Frankrijks populairste acteurs ontwikkelde. Hij ontving twee César Awards: één in 1976 voor Vieux Fusil en een andere in 1990 voor Life and Nothing But . Hij werd ook benoemd tot Ridder in de Orde van de Eerlegion. Na een periode afwezigheid van het toneel keerde hij in 1997 terug met Les Côtelettes , waarna hij optrad in L'Homme du hasard , Les Contemplations en Love Letters . Philippe Noiret overleed aan kanker op 23 november 2006 in Parijs, op de leeftijd van 76 jaar.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Val

Philippe Val, geboren op 14 september 1952 in Neuilly-sur-Seine, is een Franse journalist, zanger en komiek. Zijn ouders waren een beenhouwer, René Vol, die later zijn naam veranderde in Val, en een kapper; hij was de jongste van vier kinderen. Hij stopte met school op 17-jarige leeftijd om muziek te gaan volgen, waarmee hij een vroege aanleg voor artistieke expressie toonde. Val’s komische reis begon met het duo Font et Val, gevormd in de jaren 70 met Patrick Font. Ze traden aanvankelijk op als betrokken songwriters in locaties zoals La Pizza du Marais, Théâtre de Dix heures en Vrai Chic Parisien, begeleid door Paul Castanier tot 1989, en later door Emmanuel Binet. In de vroege jaren 80 gaf hij af en toe solo-optredens, soms met zijn hond Jeff. Hij werkte in 1973 samen met zangeres Anne Vanderlove aan haar politiek geladen album 'Non'. Hij redigeerde kort La Grosse Bertha in 1991 en medeoprichter van de tweede incarnatie van Charlie Hebdo in 1992, samen met Cabu, als redacteur en directeur tot 1992. Later keerde hij terug om Charlie Hebdo te regisseren van 2004 tot 2009, waarbij hij in 2005 de Jyllands-Posten Mohammed-cartoons publiceerde, wat leidde tot een vrijspraak in 2007 wegens het aanzetten tot haat. Hij heeft verschillende boeken gepubliceerd, waaronder 'Vingt ans de finesse' (1992) en 'Malaise dans l’inculture' (2015). Na zijn vertrek bij Charlie Hebdo in 2009 werd Val directeur van France Inter, een functie die hij tot 2014 bekleedde. Hij bracht albums uit: 'Paris-Vincennes' (1996), 'Hôtel de l’univers' (1999) en 'Philippe Val' (2004). Val heeft sterke politieke standpunten geuit, waarbij hij in 2018 een manifest tegen antisemitisme opstelde en zich verzette tegen groepen als het Front National en katholieke integristen. Momenteel is hij sinds 2021 wekelijks columnist voor de radiozender Europe 1. Zijn carrière weerspiegelt een diverse betrokkenheid bij de Franse cultuur en samenleving, gekenmerkt door zowel creatieve samenwerking als redactioneel leiderschap.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1

Armenië 2

Argentinië 36

Oostenrijk 27

Australië 52

Azerbeidzjan 1

Bangladesh 1

België 13

Bulgarije 57

Benin 2

Bolivia 1

Brazilië 27

Wit-Rusland 2

Canada 125

Komieken uit Democratische Republiek Congo

Democratische Republiek Congo 3

Zwitserland 17

Ivoorkust 1

Chili 15

Kameroen 1

China 8

Colombia 4

Cuba 4

Tsjechië 7

Duitsland 188

Denemarken 17

Dominicaanse Republiek 1

Algerije 2

Ecuador 2

Estland 5

Egypte 10

Spanje 74

Ethiopië 1

Finland 15

Frankrijk 214

Verenigd Koninkrijk 365

Georgië 1

Ghana 3

Griekenland 18

Guatemala 1

Kroatië 2

Haïti 1

Hongarije 7

Indonesië 23

Ierland 31

Israël 10

India 47

Irak 3

Iran 6

IJsland 4

Italië 136

Jamaica 1

Japan 37

Kenia 3

Korea, Zuid 20

Kazachstan 3

Libanon 5

Sri Lanka 1

Litouwen 1

Letland 1

Marokko 17

Myanmar 1

Malta 1

Malawi 2

Mexico 28

Maleisië 7

Nigeria 19

Nicaragua 2

Nederland 2

Noorwegen 12

Nepal 3

Nieuw-Zeeland 9

Peru 2

Filipijnen 35

Pakistan 7

Polen 8

Portugal 7

Qatar 1

Roemenië 1

Servië 4

Rusland 9

Saudi-Arabië 4

Zweden 101

Singapore 3

Slovenië 4

Slowakije 2

El Salvador 1

Syrië 1

Thailand 2

Tunesië 4

Turkije 5

Taiwan 1

Oekraïne 11

Oeganda 7

Verenigde Staten 213

Uruguay 4

Oezbekistan 1

Venezuela 5

Vietnam 1

Zuid-Afrika 3

Zimbabwe 1

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Peter Richardson

Peter Rütten

Peter Ustinov

Petyo Petkov – De Puck

Phil Cass

Phil Hartman

Philander Chase Johnson

Philippe Chevallier

Philippe Lellouche

Philippe Meyer

Philippe Noiret

Philippe Val

Comedians per land bekijken

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?