Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na L Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 61-72 z 89 komików
Lou Costello (1906–1959), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Lou Costello

Urodził się w Paterson w stanie New Jersey 6 marca 1906 roku jako Louis Francis Cristillo, który zasłynął pod profesjonalnym pseudonimem Lou Costello. Jego ojciec, Sebastiano Cristillo, był agentem ubezpieczeń pochodzenia włoskiego, natomiast jego matka, Helen Rege, miała przodków z Włoch, Francji i Irlandii. Costello uczęszczał do Public School 15 w Paterson i wykazywał zdolności sportowe. Jako nastolatek uprawiał boks pod pseudonimem Lou King. Poszukując możliwości aktorskich, w 1927 roku złapał stopę do Hollywood i zagrał różne role, pracując jako robotnik i statysta w Metro-Goldwyn-Mayer oraz Hal Roach Studios. Wykonywał również kaskaderstwo, w tym pracę przy filmie "The Trail of '98" w 1928 roku. Kariera Costello przeszła znaczącą zmianę, gdy zaczął występować w kabaretach burleskowych w 1929 roku. W 1936 roku połączył siły z Budem Abbottem, formalnie tworząc duet komediowy, który szybko zyskał popularność. Współpraca między nimi odniosła znaczący sukces, gdy wspięli się na szczyt, stając się gwiazdami występującymi na obwodzie teatralnym vaudeville i burleskowym. Ich charakterystyczny numer, "Kto jest pierwszy?", zadebiutował w radiowym programie "The Kate Smith Hour" w 1938 roku, szybko stając się ukochaną klasyką. Costello często grał rolę pobudzonego, krępego komika, kontrastując z rolą "straight mana" Abbott’a. Para wystąpiła w broadwayowskim musicalu "Ulicami Paryża" w 1939 roku. Lata czterdziestych XX wieku to okres znacznych sukcesów Costello i Abbota. Zgrywali główne role w kilku filmach, takich jak (1940) i (1941), i stali się główną atrakcją kasową w Universal. W latach 1942–1949 prowadzili program radiowy , a także znacząco przyczynili się do wysiłków wojennych, sprzedając obligacje wojenne o wartości 85 milionów dolarów podczas krajowej trasy koncertowej w 1942 roku. Jednakże, partnerstwo to zakończyło się w 1957 roku. Po rozstaniu Costello występował solo w telewizji i zagrał w jednym filmie. Zmarł na zawał serca 3 marca 1959 roku w wieku 53 lat i został pochowany na cmentarzu Calvary w Los Angeles.

Lou Sanders, komiczka (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
2 gru 2026 Wielka Brytania

Lou Sanders

Brytyjska komiczka, pisarka i aktorka Lou Sanders urodziła się w Barnstaple, w hrabstwie Devon, w 1978 roku. Dorastała w Broadstairs, w hrabstwie Kent, po rozwodzie jej rodziców, gdy miała dwa lata. Po opuszczeniu domu w wieku piętnastu lat, uzyskała dyplom London Metropolitan University w dziedzinie komunikacji i studiów kulturowych. Przed rozpoczęciem kariery komediowej Sanders pracowała na stanowiskach administracyjnych; obejmowały one pracę jako asystentka dyrektora oraz osoba zajmująca się rozpatrywaniem skarg dla Ofcom. Sanders doskonaliła swój styl komediowy na zajęciach z Loganem Murray, a następnie rozwijała go dalej poprzez kolejne zajęcia i bloga przed rozpoczęciem kariery zawodowej. Sanders rozpoczęła swoją karierę komediową gdzieś przed 2019 rokiem i od tamtej pory stała się stałą bywalczynią programów panelowych. Wystąpiła m.in. w Live at the Apollo w 2019 roku oraz w The Late Late Show z Jamesem Cordenem. Pojawiła się również w QI, Would I Lie to You?, Travel Man: 48 Hours in…, 8 Out of 10 Cats Does Countdown i Richard Osman’s House of Games. Jej pokazy na Festiwalu Fringe w Edynburgu obejmują 'Shame Pig' (2018), który zdobył nagrodę Comedians’ Choice Award za najlepszy pokaz, oraz 'Say Hello to Your New Step Mummy' (2019). Do jej dorobku pisarskiego należą takie programy jak 8 Out of 10 Cats, Mock the Week i Miranda Hart, a także krótki film *Elderflower*, do którego napisała scenariusz i zagrała główną rolę. Sanders jest uważana za jedną z najbardziej oryginalnych komików w Wielkiej Brytanii i osiągnęła znaczące uznanie. W 2019 roku Sanders odniosła zwycięstwo w ósmym sezonie *Taskmaster*, a od kwietnia 2022 do września 2023 roku prowadziła *Taskmaster: The People's Podcast*. Od 2021 do 2024 roku współprowadziła *Mel Giedroyc: Unforgivable*, a w 2023 roku wystąpiła w inauguracyjnym sezonie *Last One Laughing UK*. Autobiografię 'What's That Lady Doing?' Sanders wydała w sierpniu 2023 roku. Sanders jest abstynentką i wegetarianką. Regularnie występuję na scenach stand-upowych, zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i za granicą, a zaplanowany jest jej występ na Fringe by the Sea 5 sierpnia 2026 roku. W marcu 2025 roku ma wystąpić w pierwszym sezonie 'LOL: Last One Laughing UK' u boku Harriet Kemsley, a przez cały rok 2025 obecnie prezentuje swój najnowszy program, ‘No Kissing in the Bingo Hall’.

Louis Champagne, komik (Kanada) – Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Louis Champagne

Louis Champagne to kanadyjski aktor, reżyser i scenarzysta pochodzący z Quebecu. Ukończył National Theatre School of Canada w 1994 roku, a w tym samym roku otrzymał nagrodę Nowej Nadziei Roku od Ligue nationale d'improvisation. W trakcie swojej kariery konsekwentnie pojawiał się w filmach i serialach, często w rolach drugoplanowych, co pozwoliło mu utrwalić pozycję znanego twarzy w krajobrazie rozrywki Quebecu. Praca Champagne'a obejmuje różne gatunki i role. Znany jest z regularnych występów w serialu Radio-Canada *Minuit, le soir* od 2005 do 2007 roku oraz w *Escouade 99*, gdzie pojawia się jako Goudreau. Jego różnorodny dorobek obejmuje rolę Rodrigue'a 'Doggy' w *Les Boys* (1997), kierowcy autobusu w *C't'à ton tour, Laura Cadieux* (1998) i Norma w *Karmina 2* (2001). Wcielił się również w znaczące postacie, takie jak sierżant Bonneville w *Coteau rouge* (2011), Marc w *Amsterdam* (2013) i Bobby w *Roche Papier Ciseaux* (2013). W szczególności wyreżyserował niezależny film *Les Cavaliers de la canette* w 2007 roku, grając również rolę Louisa w tej produkcji. Jego wszechstronność jest dodatkowo podkreślana przez role takie jak portretowanie Elvisa Presleya w odcinku *Dans une galaxie près de chez vous* (1999) oraz Saint-Pierre'a w *Dieu reçoit* (1999). Poza telewizją i filmem, Champagne wykazał się umiejętnościami teatralnymi. W 2013 roku zagrał rolę Edny Turnblad w spektaklu teatralnym *Hairspray* w Théâtre Saint-Denis w Montrealu. Nadal jest aktywny w branży, a jego ostatnie role to François Vadeboncœur w *Nous* (2023), Jean-Robert ‘J-R’ Mailloux w *La Candidate* (2023) oraz zbliżająca się rola Bruno Godin w *Projet Innocence* (2024). Przyszłe projekty obejmują rolę Le gros Denis w *Le Gouffre lumineux* (2026), co świadczy o jego trwałej obecności w kanadyjskim filmie i telewizji.

Louis de Funès (1914–1983), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Louis de Funès

Louis de Funès, urodzony jako Louis Germain David de Funès de Galarza 31 lipca 1914 roku w Courbevoie, był wybitnym francuskim aktorem komediowym. Jego ojcem był Carlos Luis de Funès de Galarza, prawnik z Sewilli w Hiszpanii, a dzięki niemu pochodził z szlacheckiej linii wywodzącej się z Funes. Jego matką była Leonor Soto Reguera, córka galicyjskiego notariusza, która wniosła do jego dziedzictwa galicyjskie korzenie. Mówił po francusku, hiszpańsku i angielsku, co świadczyło o wczesnym talencie językowym. Droga do aktorstwa De Funèsa rozpoczęła się od różnorodnych doświadczeń. Po ukończeniu liceum Condorcet w Paryżu i krótkim studiowaniu na Sorbonie, porzucił naukę i pracował na różnych dorywczych robotach, często zostając zwolniony. Rozwinął swoje zainteresowania muzyczne jako pianista jazzowy w Pigalle w Paryżu, bawiąc klientów i wykazując wczesne oznaki charakterystycznych dla niego mimiki. Uczęszczał również przez rok do szkoły aktorskiej Simona. Jego kariera rozpoczęła się od ról w sztukach teatralnych i drugoplanowych występów filmowych, zanim zyskał publiczne uznanie w 1956 roku dzięki filmowi *La Traversée de Paris*. W 1936 roku poślubił Germaine Louise Élodie Carroyer, rozwodząc się z nią pod koniec 1942 roku; mieli jednego syna, Daniela. Później, w 1943 roku, ożenił się z Jeanne Barthelémy de Maupassant i pozostali razem aż do jego śmierci, mając z nią dwóch synów, Patricka i Oliviera. De Funès zasłynął energicznymi występami, wyrazami twarzy i nerwowymi tikami, często wcielając się w rolę konserwatywnych przedstawicieli petit bourgeois, którzy próbowali uspokoić władzę. Pojawił się w ponad 150 filmach między 1945 a 1983 rokiem, osiągając znaczący sukces we francuskim kinie od lat 60. do początku lat 80. Do godnych uwagi dzieł należą Pouic-Pouic , seria Le Gendarme de Saint-Tropez , trylogia Fantomas , Le Corniaud , La Grande Vadrouille , Oscar i Les Aventures de Rabbi Jacob . Ten ostatni film zapewnił mu nominację do Złotego Globu w 1973 roku. Jego komediowy wizerunek uosabia impulsywnego, narzekającego, autorytarnego i głośnego przeciętnego Francuza. W całej Europie, obejmującej regiony takie jak były blok wschodni, byłszy Związek Radziecki, Iran, Turcja i Izrael, zyskał szerokie uznanie; ponadto jego filmy rezonowały z publicznością w krajach takich jak Rosja. De Funès otrzymał honorową nagrodę Cezara w 1980 roku za swoją karierę. Jego syn, Olivier de Funès, również został aktorem i wystąpił w niektórych filmach swojego ojca. 27 stycznia 1983 roku zmarł w Nantes, a jego spuścizna jest pielęgnowana przez dwa muzea upamiętniające jego życie i karierę: jedno położone blisko Nantes, drugie w Saint-Raphaël oraz trzecie mieszczące się w budynku dawnej gendarmerii w Saint-Tropez.

Luba Goy, komiczka (Kanada) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Luba Goy

Luba Goy to kanadyjska aktorka, komik i humorystka ukraińskiego pochodzenia. Urodzona 8 listopada 1945 roku w Haltern w Niemczech, przybyła do Kanady z rodzicami-ukraińskimi imigrantami w 1951 roku. Wychowała się w Ottawie, Ontario, i ukończyła Glebe Collegiate Institute przed rozpoczęciem studiów w National Theatre School of Canada w 1969 roku. Po ukończeniu szkoły zdobyła doświadczenie występując w produkcjach teatralnych w Stratford, Ontario. Kariera Goy przeszła znaczący zwrot, gdy dołączyła do 'The Jest Society' w 1971 roku, które później stało się Royal Canadian Air Farce w 1973 roku. Najbardziej znana jest jako gwiazda tej długotrwałej komediowej instytucji, kreując liczne postacie podczas swojego pobytu, w tym Królową Elżbietę, Kim Campbell i Brendę, Panią Bingo. Jej praca z Air Farce obejmuje również udział w edukacyjnym serialu 'Bits and Bytes' na początku lat 80. oraz podkładała głos postaciom we franczyzie Care Bears Nelvany, takim jak Słoń Lotsa Heart i Baranek Gentle Heart. Otrzymała 15 nagród ACTRA za swoje wkład w Air Farce. Poza pracą z Air Farce, talenty Goy sięgają aktorstwa głosowego, pojawiając się w różnych serialach animowanych, takich jak The Elephant Show, Babar i Jayce and the Wheeled Warriors. Grała również role w filmach, takich jak Legend (1970) i Vid’ma (Wiedźma), gdzie wcieliła się w gospodynię karczmy. Na przestrzeni kariery otrzymała liczne wyróżnienia, w tym nagrodę Juno, uhonorowanie w Międzynarodowej Galerii Sławy Humoru oraz nagrodę za wybitne osiągnięcia od Women in Film and Television. W 1993 roku ona i członkowie obsady Air Farce otrzymali honorary stopnie doktora prawa z Brock University. Goy sporadycznie występuje komediowo, podkreślając swoje ukraińskie dziedzictwo, biegle posługując się językiem i nawet wplatając go do sketczy dla społeczności ukraińskiej, co ilustruje jej udział w Folklorama w Winnipeg w 1999 roku i Toronto Ukrainian Festival w 2011 roku. W 2012 roku zadebiutowała swoim spektaklem jednoosobowym zatytułowanym 'Luba, Simply Luba'.

Luciana Littizzetto, komiczka (Włochy) – Satyra, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Luciana Littizzetto

Urodzona w Turynie, we Włoszech, 29 października 1964 roku, Luciana Littizzetto to włoska artystka rozrywkowa, która pracuje jako aktorka komediowa, osobowość radiowa i humorystka. Dorastała w dzielnicy San Donato w Turynie, z korzeniami rodzinnymi w Bosconero. Jej rodzicami byli Pietro Littizzetto i Antonietta Dezzutto. Często pieszczotliwie nazywana jest „Lucianiną”. Kariera Littizzetto rozpoczęła się od studiów w Konserwatorium im. Giuseppe Verdiego w Turynie, gdzie ukończyła dyplom z fortepianu w 1984 roku; następnie uzyskała tytuł licencjata na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu w Turynie w 1990 roku. Uczęszczała również do szkoły aktorskiej w Moncalieri i przez dziewięć lat pracowała jako nauczycielka w szkole Carlo Leviego. Zanim zyskała szersze uznanie, Littizzetto występowała w teatrach w Turynie i okolicach, a także wykonywała lektorskie prace dla międzynarodowych telenowel. Debiutowała w programie Hit Parade na Rai Radio 2 i zdobyła szerszą rozpoznawalność dzięki występom w programie Maurizio Costanzo Show, co pozwoliło jej skupić się na rozrywce. Kabaretowy program Zelig w latach 90. jeszcze bardziej umocnił jej pozycję w włoskim świecie komedii. Littizzetto zyskała rozgłos dzięki swojemu satyrycznemu poczuciu humoru, często celując w polityków i liderów religijnych. Wystąpiła jako Sabrina w serialu telewizyjnym Cielito Lindo w 1993 roku, zapamiętanym dzięki chwytliwemu hasłu "Minchia Sabbry!". Do 2014 roku napisała 14 książek humorystycznych, często odwołując się do narządów płciowych jako Walter i Iolanda. Jej twórczość obejmuje występy w programie Avanzi (Rai Tre) oraz role w filmach takich jak Tutti giù per terra i Tre uomini e una gamba. Od 1997 roku jest stałą gościnią programu Mai dire gol, a w latach 2013 i 2014 współprowadziła Festiwal Piosenki w San Remo z Fabio Fazio. W 2007 roku otrzymała nagrodę De Sica od Prezydenta Republiki Włoskiej, a w latach 2013 i 2014 uznano ją za Najlepszą Aktorkę na włoskiej telewizji. Obecnie regularnie pojawia się w wieczornym programie Rai 3 Che tempo che fa, a od 15 października 2023 roku Littizzetto i Fabio Fazio przeniosą się do sieci Warner Bros Discovery (NOVE). W szczególności, otrzymała zaszczytny tytuł "Gran cornuta 2021" od Karnawału w Putignano, honor oznaczający spryt i inteligencję w regionie Bari.

Lucien Jean-Baptiste, komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Lucien Jean-Baptiste

Lucien Jean-Baptiste to francuski aktor, pisarz i reżyser urodzony 6 maja 1964 roku w Fort-de-France na Martynice. W wieku trzech lat przeniósł się z matką do regionu paryskiego, przybywając do Francji 25 grudnia 1967 roku. Lucien uczęszczał do szkoły średniej i liceum w Créteil, a następnie uzyskał dyplom BTS w dziedzinie komunikacji i reklamy. Przed rozpoczęciem kariery aktorskiej spędził około dziesięciu lat pracując w branży eventowej, w tym okres w Palais omnisports de Paris-Bercy. Wykazał się również talentem sportowym, zostając mistrzem Francji w zapasach greco-rzymskich (FSGT) w 1984 roku. Kariera Jeana-Batyste obejmuje zarówno filmy fabularne, jak i aktorstwo głosowe. Studiował aktorstwo w Cours Florent i zaczął pojawiać się w krótkich metrażach i serialach w 1998 roku, uzyskując role drugoplanowe w Du bleu jusqu'en Amérique i Jeu de cons . Zdobył uznanie dzięki powtarzającej się roli Fransa Marchanda, psychologa, w pierwszym sezonie Caméra Café . Znaczącą częścią jego pracy jest udostępnianie francuskich lektorów dla licznych amerykańskich aktorów. Jest regularnym aktorem głosowym Chrisa Rocka, Martina Lawrence'a i Ice Cube'a, a także podkładał głos Terrence'owi Howardowi, Willowi Smithowi, Kevinowi Hartowi, Jamie Foxxowi, Donowi Cheadle'owi, Anthony'emu Mackie'owi, Omarowi Eppsi i Orlando Jonesowi. Jego aktorstwo głosowe obejmuje również role w Scrubs , gdzie podkładał głos Donaldowi Faisonowi. Reżyserskie dorobek Luciena Jean-Baptistego obejmuje komedię familijną *La Première Étoile* (2009), która przyniosła mu Grand Prix i nagrodę publiczności na Festiwalu Filmowym w Alpe-d'Huez w tym roku. Po tym sukcesie założył w 2010 roku Zamba Productions i wydał w 2017 roku sequel, *La Deuxième Étoile*. W 2016 roku wydał *Dieumerci!*, zainspirowany osobistym doświadczeniem. Wyreżyserował również *Il a déjà tes yeux* w 2017 roku. Jego filmografia obejmuje role w serialu telewizyjnym *Munch*, a w 2005 roku zagrał główną rolę w *Emmenez-moi*.

Ludwik Lawiński (1887–1971), komik (Polska) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Polska

Ludwik Lawiński

Ludwik Lawiński, urodzony jako Ludwik Latajner 19 czerwca 1887 roku we Lwowie, był polskim aktorem filmowym i ważną postacią w polskim teatrze oraz kabarecie. Był synem dentysty Emila Latajnera i Anny z Lewinów. Jego wczesna edukacja obejmowała studia prawnicze na Akademii Lwowskiej oraz naukę w szkole handlowej w Wiedniu. Kariera Lawińskiego rozpoczęła się od lekcji aktorstwa u Romana Żelazowskiego we Lwowie, co doprowadziło do jego debiutu scenicznego w 1911 roku w Miejskim Teatrze we Lwowie jako Pagatowicz. Lawiński szybko zyskał popularność w polskim środowisku rozrywkowym. W 1911 roku współzałożył kabaret literacki ‘Złoty Ul’ we Lwowie, a do 1913 roku występował w warszawskich teatrach 'Warszawskie Miniatury' i 'Dynasy'. Od czerwca 1914 roku kontynuował pracę teatralną w Łodzi w teatrze 'Bi-Ba-Bo'. W latach 20. XX wieku stał się jednym z najpopularniejszych aktorów rewii i kabaretu w Warszawie, często występując na tournée w miastach takich jak Przemyśl, Stanisławów, Radom, Kraków i Zakopane. Pisał również monologi i teksty dla licznych warszawskich rewii i kabaretów, w tym Teatr Nowości, Qui Pro Quo, Stańczyka i Cyrulik Warszawski. W 1925 roku założył szkołę dla artystów operetkowych i estradowych wraz z S. Nawrotem i W. Jastrzębcem. Kariera Lawińskiego obejmowała kilka dekad i wiązała się z różnymi trudnymi okolicznościami. Zagrał w trzynastu filmach między 1927 a 1956 rokiem, w tym w tytułach takich jak Uśmiech losu i Ziemia obiecana . Podczas II wojny światowej występował z Lwowskim Teatrem Miniatur na terenie ZSRR, a później z grupami teatralnymi podległymi Wojsku Polskiemu w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i we Włoszech. Po wojnie osiadł w Londynie, gdzie był związany ze scenami 'Orzeł Biały' i 'Ognisko'. Był autorem teatralnych wspomnień, Kupiłem (1958) i Aczkolwiek (1962), oraz nagrał wiele utworów dla wytwórni takich jak Beka i Parlophone. W 1916 roku poślubił Anielę z Handzlików, z którą miał dwóch synów; świętowali swoje 50-lecie ślubu w Londynie w styczniu 1966 roku. Lawiński otrzymał tytuł członka honorowego ZASP w 1965 roku, a jego 60. rocznica pracy artystycznej odbyła się w Londynie w 1969 roku. Zmarł 15 września 1971 roku w Londynie.

Luis Manuel Ávila cruz, komik (Meksyk)
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Luis Manuel Ávila cruz

Luis Manuel Ávila Cruz, urodzony w Meksyku w Ciudad de México 30 stycznia 1971 roku, jest meksykańskim aktorem, komikiem i piosenkarzem. Znany jest ze swojej wszechstronności, występując w filmach, telewizji oraz jako aktor głosowy (dubbing). Jego kariera w sztuce rozpoczęła się 20 stycznia 1991 roku spektaklem 'El Juego que Todos Jugamos'. Szkolenie Ávily obejmowało studia w warsztacie teatralnym UNAM FCA z Luisem León Vela, stypendium w Centrum Tańca i Teatru Alberto Estrella na dwa lata oraz kursy w szkole Sylvii Pasquel i studiu M&M pod kierunkiem Patricii Reyes Spíndola. Studiował również administrację biznesową na UNAM, uzyskując tytuł licencjata i otrzymując uznanie za swoją pracę dyplomową, zdobywając tytuł „Najlepsza Praca Dyplomowa z Administracji” na poziomie krajowym. Rozpoczął karierę jako komik w 1995 roku, zajmując trzecie miejsce w konkursie komediowym Riatatán, co zaowocowało pracą nad programem Centro Nocturno. W swoich występach komediowych wykorzystuje postacie takie jak Librado, Junior, Tomás i Zamora. Luis Manuel Ávila zyskał uznanie dzięki znaczącym rolom, w tym Tomás Mora w ‘La fea más bella’ i Júnior P. Luche w ‘La familia P. Luche’. Pojawił się również w programach telewizyjnych takich jak 'Camaleones', 'Las Tontas No Van Al Cielo', 'Triunfo del Amor' i 'Por Ella Soy Eva'. Na jego koncie filmowym znajdują się tytuły takie jak 'Divina Confusión', 'El Octavo Pasajero', 'Aspiración', 'Debo No Niego' i 'En La Tierra'. Jako członek duetu LOS LUISES, występującego w Meksyku i w kilku miastach w USA, wyprodukował dwa albumy: 'Biografía' i 'El Riesgo'. Pożycza również głos do ról w produkcjach takich jak 'Dragon Ball Super: Super Hero' i 'Saint Seiya: The Lost Canvas'. Ávila występował ze swoim solowym show w miejscach takich jak Frontón México, Teatro Blanquita i El Palacio de los Deportes, a jego praca została doceniona, w tym otrzymał nagrodę za najlepszą rolę aktorską na Pierwszym Festiwalu Teatru Uniwersyteckiego UNAM oraz uznanie od Senatu Meksyku w 2014 roku.

Lupe Rivas Cacho (1899–1975), komiczka (Meksyk) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Lupe Rivas Cacho

Lupe Rivas Cacho, urodzona Guadalupe Rivas Cacho w Meksyku w Ciudad de México 8 sierpnia 1884 roku, była wszechstronną meksykańską artystką. Pracowała jako aktorka, komiczka i gwiazda rewii, rozpoczynając karierę artystyczną w 1897 roku, mając zaledwie trzynastu lat. Początkowo występowała w zarzuelach i operetkach, pojawiając się w miastach takich jak Meksyk, Guadalajara, Monterrey i Mérida. Około 1910 roku przyjęła nazwisko Lupe Rivas Cacho i przeszła do teatru rewii, zyskując przydomek „La Pingüica” ze względu na swój niski wzrost. Pełniła funkcję pierwszej sopranistki Teatru Lirycznego i wykazywała umiejętności wokalne, śpiewając trudne nuty muzyczne wysokim głosem. Kariera Rivas Cacho obejmowała rozległe tournée i charakterystyczny styl komediowy. Występowała na całym świecie, w tym w Hiszpanii, Argentynie i Francji, w miejscach takich jak Théâtre de l’Avenue w Paryżu. Jej twórczość z lat 20. i 30. XX wieku koncentrowała się na komediach i satyrach politycznych, zyskując popularność wśród marginalizowanych społeczności. Uważana była za pionierkę meksykańskiego satyrycznego rewue i występowała w teatrach w komediowych sketach, podobnych do kabaretów. Jej wizerunek był szeroko rozpowszechniany przez teatry za pomocą zdjęć. Romans z Diego Riverą rozpoczął się w 1921 roku, a oni stworzyli lewicową sojusz polityczny; Rivera później uwiecznił ją na swoim muralu 'La Creación' jako postać 'la comedia'. Miała również rywalizację sceniczną z Mimí Derbą. Kariera Lupe Rivas Cacho wykraczała poza teatr. Weszła do filmu w 1949 roku, występując w tytułach takich jak & Comisario en turno , & El charro y la dama , & Mi canción eres tú , i & Viva la juventud! . Później, w 1967 roku, zadebiutowała w telewizji w telenoweli & Atormentada . Jako wykonawczyni "tiples" łączyła śpiewanie i aktorstwo przez znaczną część swojej kariery. Zmarła w Meksyku w Ciudad de México 15 września 1975 roku w wieku 91 lat. Monsiváis interpretował jej wizerunek jako symbol początku emancypacji kobiet, co świadczy o jej trwałym wpływie na kulturę meksykańską.