Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na G Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 37-48 z 91 komików
Gazelle, komiczka (Niemcy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Gazelle

Gazelle to niemiecka komiczka i osobowość mediów społecznościowych, znana jako Gazelle Vollhase. W 2026 roku ma 37 lat. Uważana przez niektórych za najzabawniejszą kobietę w internecie obecnie, tworzy humorystyczne treści na TikToku i Instagramie od 2021 roku. Wybrany przez nią pseudonim "Gazelle" odzwierciedla jej tożsamość jako transpłciowej kobiety, a ona wykorzystuje swoją platformę do edukacji na temat tożsamości transseksualnej i transformacji płciowej. Zyskała rozpoznawalność dzięki humorystycznym filmikom, początkowo pojawiając się pod pseudonimem @diehuebsche. Przed rozpoczęciem koncentracji na tworzeniu treści, Gazelle spędziła dziesięć lat pracując w dziale zasobów ludzkich w dużej firmie. W tym czasie przeprowadzała rozmowy kwalifikacyjne i zatrudniała różnych specjalistów, w tym menedżerów marketingu, księgowych, dyrektorów generalnych i inżynierów oprogramowania. Przez trzy lata opowiadała się za większą różnorodnością w miejscu pracy, poruszając tematy nowoczesnych praktyk rekrutacyjnych i DEI na LinkedIn. Niedawno zrezygnowała z pracy, aby w pełni poświęcić się swojej twórczości i obecnie bada zmiany, które zauważyła zarówno zawodowo, jak i w swoim środowisku osobistym. Gazelle’s komedia krytycznie analizuje społeczeństwo i bada jej własną tożsamość, często parodiując to, co uważa się za „typowo niemieckie”. Jej treści poruszają tematy Queerness i bycia osobą transpłciową, dzieląc się zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami związanymi z transformacją płci. Skupia swoje myśli i wysiłki na społeczności trans*, wierząc, że stoi ona w obliczu strukturalnych niedogodności, takich jak brak możliwości zatrudnienia i problemy ze zdrowiem psychicznym, podkreślając znaczenie solidarności. Gazelle wystartuje z pierwszej solowej trasy koncertowej komediowej jesienią 2026 roku, obejmującej występy w dziewięciu dużych niemieckich miastach. Pokaz zbada tematy dorastania jako córki rzemieślnika i doświadczenia bycia „Hundy-Mommy” w Berlinie, obiecując niefiltrowany humor, autoironię i historie nieodpowiednie do mediów społecznościowych, a także dzieląc scenę z innymi artystami, którymi się podziwia. Zaplanowano jej wystąpienie na re:publica 24 jako ekspertki ds. cyfrowej transformacji w pracy edukacyjnej, z kluczowym wystąpieniem zatytułowanym „Cyfrowa zmiana w pracy edukacyjnej, wzmocnienie użytkowników i budowanie społeczności”. Została nominowana do nagrody EXPRESS Queer Award 2023 i aktywnie uczestniczy w wydarzeniach takich jak Lead Today Shape Tomorrow (Female Founders), NW2023 i FFFDay, wypowiadając się na temat różnorodności i integracji.

Ged Marlon, komik (Francja) – Surrealistyczny i absurdalny
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Ged Marlon

Ged Marlon, urodzony jako Gérard Brunettini 10 kwietnia 1954 roku w Paryżu, jest francuskim humorystą i aktorem. Wychowany przez włoskich dziadków, początkowo uprawiał sport, zostając mistrzem Francji juniorów w zapasach stylu grecko-rzymskiego. Jego wczesna kariera obejmowała występy z Robertem Hosseinem w roli halabardzisty w 'Joanie d'Arc' i 'Potemkinie'. Marlon czerpie inspirację z Keatona, Tatiego, Bunuela i Dalego, co jest widoczne w jego unikalnym podejściu do komedii. Pojawił się w filmie Flic ou Voyou w 1979 roku, a następnie zagrał główną rolę w krótkometrażowym filmie Mambo-scratch w 1983 roku. W latach 80. Ged Marlon kontynuował budowanie swojego dorobku aktorskiego, występując w filmach reżyserów takich jak Bertrand Tavernier ( Autour de minuit w 1986 roku), Claude Lelouch ( Viva la vie w 1984 roku) i Gérard Oury. Wystąpił również w spektaklu Games w Théâtre Fontaine w 1984 roku i zagrał w L'Embarras du soi , który napisał i wyreżyserował w Théâtre Montparnasse w 2010 roku. Współpraca z Farid Chopel zaowocowała udanym przedstawieniem 'Aviateurs' z 1980 roku. Często odgrywa rolę przeciętnego łysego Francuza z wąsami, łącząc absurd z finezją w swoich występach. Praca teatralna Marlona obejmuje spektakle solowe reżyserowane przez Jean-Michela Ribesa w Théâtre du Splendid w 1989 roku oraz Un simple froncement de sourcil , które miały premierę w Théâtre du Rond-Point w 2002 roku, otwierając salę Rolanda Topora. Jego spektakle często poruszają pytania filozoficzne i praktyczne, wywołując porównania z Raymondem Devosem. Wyrazistość gestów jest kluczowa, a jego ciało często zastępuje słowa; woli „to, co niewypowiedziane” od „przesadnego mówienia”. Występował w sztukach takich jak 'Brèves de comptoir', oraz w utworach Labiche’a, Courteline’a i Feydeau. Przedstawił również spektakl solowy 'Ged Marlon / Solo' w Théâtre du Petit Montparnasse, który miał premierę 28 sierpnia 2008 roku, eksplorując tematy rozczarowanego miłości z trzema postaciami poszukującymi szczęścia. Ged Marlon obecnie reżyseruje film zatytułowany Les Talents d'Achille , którego premiera planowana jest na rok 2025.

Georges Bernier (1929–2005), komik (Francja) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Georges Bernier

Georges Bernier, powszechnie znany jako profesor Choron, był francuskim humorystą, pisarzem i dziennikarzem. Urodził się 21 września 1929 roku w La Neuville-aux-Bois (Marne). Wcześnie doświadczył trudności, stając się sierotą w wieku jedenastu lat po śmierci matki, która pracowała jako bramkarka. W tym młodym wieku ukończył szkołę podstawową i następnie służył przez 28 miesięcy w 6. BCCP w Indochinach, spędzając łącznie dziewięć lat w wojskach powietrznych (TAP). To doświadczenie, a także późniejsza gruźlica, na którą zachorował po powrocie do Francji, prawdopodobnie wpłynęło na jego późniejszą satyryczną twórczość. Kariera Berniera w prasie rozpoczęła się od stanowisk kolportera, a następnie szefa sprzedaży satyrycznego czasopisma *Zéro*. W 1960 roku odegrał kluczową rolę w założeniu wpływowego miesięcznika *Hara-Kiri* u boku François Cavanny i Freda. Nazwa i początkowa lokalizacja magazynu pochodziły z Rue Choron, która stała się jego pseudonimem. Znacząco przyczynił się do *Hara-Kiri*, zajmując się pisaniem i obróbką zdjęć, a także tworząc lub biorąc udział w fałszywych reklamach i fotomontażach dla Les éditions du Square, które powstały w 1962 roku po przeniesieniu zespołu redakcyjnego. Jego zaangażowanie wykraczało poza media drukowane, obejmując występy w programie telewizyjnym Jeana-Christophe’a Averty’ego *Les Raisins verts* oraz późniejsze regularne współtworzenie dla *Charlie Hebdo* po jego powstaniu w 1970 roku. Bernier kontynuował eksplorowanie różnych ścieżek komediowych przez całą swoją karierę. W 1988 zaadaptował swoje "fiches bricolages" na potrzeby telewizji i wziął udział w programie Jean-Michel Ribes, Merci Bernard . Publiczna kłótnia z Aure Atiką miała miejsce w 1996 roku w Radiu Nova, co pokazywało jego gotowość do angażowania się w prowokujące dyskusje. Spróbował również sił w mediach dla dzieci, tworząc magazyn Grodada . Był ojcem komik Michal Bernier i dziadkiem aktorki Charlotte Gaccio. Georges Bernier zmarł 10 stycznia 2005 roku w szpitalu Necker-Enfants Malades w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Montparnasse. W 2008 roku wydano dokumentalny film, Choron Dernière , aby upamiętnić jego życie i twórczość jako wieloaspektowej postaci we francuskim humorze.

Georgi Mamalev, komik (Bułgaria) – Komedia muzyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Georgi Mamalev

Georgi Mamalev, znany również jako Georgi Anastasow Mamelew, to bułgarski aktor urodzony 5 sierpnia 1952 roku w wiosce Mamarchevo (Bolyarovo). Ukończył Narodową Akademię Sztuk Teatralnych i Filmowych (NATFA) im. Krastyo Sarafova w 1977 roku. Od tego roku często występował w Bułgarskim Narodowym Teatrze im. Iwana Wazowa. Zagrał wiele ról, w tym Aвраm Sovalkata w 'Próba lotu', Srecko Rozmarina i Bato w 'Punkt zborny', oraz Загорецки w 'Mądry serce'. Jego repertuar teatralny obejmuje również występy jako Фратю w 'Wielcy książęta', Dromio z Syrakuz w 'Komediach błędów', Puck w 'Sen nocy letniej', Шура Bałaganow w 'Wielki kombinator' i Рафаеле w 'Duchy neapolitańskie'. Wkład komediowy Mamalewa wykracza poza scenę. Wspólnie z Pawłem Popandowem i Wełko Kanewem stworzył popularny projekt NLO, który przerodził się w program telewizyjny 'Klub NLO'. Nagrywał również solowe utwory, niektóre specjalnie na festiwal piosenek humorystycznych 'Złota Lira'. Jego praca radiowa obejmuje nagrania dla Bułgarskiego Radia Narodowego (BNR). W 2002 roku osiągnął znaczący kamień milowy dzięki solowym występom 'Czy Dobrze Mnie Rozumiesz?'. Przez krótki czas w 2005 roku prowadził program telewizyjny 'Wolno z Mamalewem' na BNT. Jest żonaty i ma dwóch synów. Poza sceną i ekranem, Mamalev wykazał się umiejętnością nawiązywania kontaktu z publicznością w różnych formatach. W 2008 roku wziął udział w bułgarskim programie 'Dancing Stars'. Od 1989 roku jest członkiem Związku Bułgarskich Twórców Filmowych. Obecnie często pojawia się w serialu telewizyjnym 'Kaneto', kontynuując swoją aktywną karierę aktora i artysty rozrywkowego. Jego długotrwałe powiązanie z Narodowym Teatrem 'Iwan Wazow' podkreśla jego zaangażowanie w bulgarski teatr, umacniając jego pozycję jako wybitnej postaci w krajobrazie kulturowym kraju.

Gérard Rinaldi (1943–2012), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Gérard Rinaldi

Gérard Roger Louis Rinaldi, urodzony 17 lutego 1943 roku w XIV dzielnicy Paryża we Francji, był wszechstronnym francuskim artystą. Pełnił funkcję aktora, muzyka, autora tekstów piosenek, kierownika artystycznego i piosenkarza. Jego pełne imię odzwierciedlało jego paryskie pochodzenie, a on sam uczęszczał do liceum Charlemagne, biorąc udział w konkursie tłumaczeń łacińskich w okresie dorastania. Rinaldi wykazywał wczesną pasję do muzyki, odkrywając klarnet w 1958 roku i samodzielnie nauczył się grać na klarnecie i saksofonie, początkowo na tenorze, a następnie przechodząc na altówkę. Kariera Rinaldiego rozpoczęła się występami w 1963 roku, najpierw w radiowym programie Inter-clocher , gdzie poznał Jeana Sarrusa, który stał się jego bliskim przyjacielem, a następnie grał na saksofonie dla Dicka Riversa w 1964 roku. W 1963 roku przez krótki czas dołączył do Les Rebelles, a w 1966 roku współzałożył Les Charlots. Grupa, w skład której wchodzili również Jean Sarrus, Luis Rego i Patrick Birot, zyskała dużą popularność, wydając czternaście filmów między 1970 a 1992 rokiem, w tym Les Bidasses en folie , Les Fous du stade i Le Grand Bazar . Rinaldi współtworzył około 300 piosenek z Les Charlots, w tym przebój z 1970 roku "Sois érotique", a Jean Sarrus opisał go jako 'duszę Les Charlots', podziwiając jego talent songwriterski i poczucie humoru. Pojawiał się w kilku filmach z Les Charlots od La grande java do Charlots connection aż do 1984 roku. Poza pracą z Les Charlots, Rinaldi podjął karierę solową, rozpoczynając ją w 1986 roku, wielokrotnie występując na scenie Le Théâtre de la Michodière między 1986 a 2004 rokiem. Zaprezentował również niezwykłą wszechstronność jako aktor głosowy, wykonując francuskie lektorskie wersje dla wielu postaci animowanych, w tym Hazel w Watership Down , Ratigana w Detektyw wielkich myszy , Henriego w Amerykańska ogon , Szefa Louisa w Małej Syrenie , Goofiego w Goofy Movie i Steele’a w Balto . Po śmierci Michela Modo w 2008 roku, Rinaldi przejął role głosowe dla kilku postaci w Simpsonowie , w tym Kenta Brockmana, Seymoura Skinnera, Clancy’ego Wigguma, Charlesa Montgomery’ego Burnsa i Krusty’ego. Kontynuował występy aż do śmierci z powodu chłoniaka 2 marca 2012 roku w wieku 69 lat w Fontenay-lès-Briis (Essonne). Dekadencja odbyła się dziesięć dni później w Le Théâtre de la Michodière. W 2013 roku wydano dokument o jego życiu, 'Gérard Rinaldi: wyznania byłego Charlota,' co zapewnia trwałość jego dziedzictwa.

Gerburg Jahnke, komiczka (Niemcy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Gerburg Jahnke

Gerburg Jahnke jest znaną komikiem w Niemczech, urodzoną 18 stycznia 1955 roku w Oberhausen-Osterfeld. Dorastała na obszarze Ruhr i uważa się za 'walczącą' o kabaret kobiet. Jej imię, Gerburg, ma pochodzenie germańskie i oznacza "zbieracza włóczni" lub "wojownika włócznią", co odzwierciedla duch, który ją cechuje. Jahnke jest również niemiecką artystką kabaretu, moderatorką, aktorką i reżyserką, co demonstruje jej wszechstronność w branży rozrywkowej. Początkowo chciała zostać nauczycielką, ukończyła dwa egzaminy państwowe, ale ostatecznie wybrała pracę w teatrze z powodu obaw dotyczących wychowania dzieci i braku wsparcia ze strony rodziców. Kariera Jahnke rozpoczęła się od tournée po Niemczech i Francji z żeńskim teatrem ulicznym. Około 1987 roku współzałożyła duet komediowy Missfits ze Stephanie Überall, który przez 20 lat stał się jednym z najbardziej znanych niemieckich kabaretowych duetów. W 2010 roku wspólnie z Überall stworzyły produkcję 'Sehnsucht im Oberhausener Ebertbad', a w 1996 roku wydały książkę 'Krapf und Krömmelbein'. Jej komedia porusza tematy takie jak cielesność, seksualność i codzienne zakłopotania, i została opisana jako polaryzująca i prowokacyjna. Jahnke zyskała uznanie jako część duetu Missfits i była już znana szerokiej publiczności, kiedy rozpoczęła się 'Ladies Night'. Od 2007 do 2018 roku Jahnke prowadziła telewizyjny program kabaretowy 'Ladies Night', w którym współtworzyła i świętowała jego 18. rocznicę oraz 100. odcinek. Prowadziła program 'Ladies Night' w ARD do 2018 roku, występując w nim przez 12 lat. W 2009 roku zorganizowała również tournée ze spektaklem o nazwie 'Frau Jahnke hat eingeladen', a także wystąpiła w kilku filmach i serialach telewizyjnych, w tym 'Die Oma ist tot' (1997) i 'Der Tod ist kein Beinbruch' (2002). Otrzymała liczne nagrody, w tym tytuł 'Obywatelka Regionu Ruhr' w 2004 roku, Prix Pantheon – Ehrenpreis Reif & Bekloppt w 2016 roku, Deutscher Comedypreis – Sonderpreis w 2018 roku, Deutscher Kleinkunstpreis – Ehrenpreis des Landes Rheinland-Pfalz w 2020 roku oraz Hessischer Kabarettpreis (Ehrenpreis) w 2022 roku. Obecnie produkuje cotygodniowy podcast 'Frau Feller & Frau Jahnke' z Lisą Feller od listopada 2020 do 2024 roku. Jest zaręczona z Hajo Sommers od 1994 roku, który pojawia się w jej programach jako 'mężczyzna w ogrodzie', a oboje noszą obrączki zaręczynowe.

Geri Hall, komiczka (Kanada) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Geri Hall

Geri Hall to kanadyjska aktorka i komik, urodzona w Oakville w Ontario 1 maja 1972 roku. Rozpoczęła karierę występując jako członek zespołu The Second City Toronto, biorąc udział zarówno w National Touring Company, jak i Mainstage. Jej praca w CBC w programie This Hour Has 22 Minutes stanowi ważny rozdział w jej zawodowej ścieżce; początkowo pojawiła się w październiku/listopadzie 2004 roku i w marcu 2007 roku, zanim stała się stałą członkinią zespołu w październiku 2007 roku. W ciągu pięciu sezonów na planie programu pełniła funkcję zarówno reportera terenowego, jak i prowadzącej, a jej postać 'Pojedyncza Kobieta-Wyborca' zyskała krajową uwagę podczas wyborów federalnych w 2008 roku. Współpracowała również przy programie The Rick Mercer Report oraz współtworzy i występuje w pokazie scenicznych na żywo Middle Raged z Gary Pearsonem. Styl komediowy Halla charakteryzuje się charakterystycznym głosem i często zawiera politycznie nacechowaną satyrę. W 2008 roku miało miejsce godne uwagi zdarzenie, kiedy to próbowała przeprowadzić wywiad z premierem Stephenem Harperem podczas kampanii wyborczej na szczeblu federalnym – próba ta zakończyła się interwencją ochrony i krótkotrwałym zatrzymaniem w kajdankach. Podobny numer z premierem prowincji Ontario, Daltonem McGuintym, w 2009 roku nie spotkał się z dobrym przyjęciem. Udowodniła również swoje umiejętności pisarskie, a film To Die 4 otrzymał nominację do nagrody Gemini. Jej różnorodne role obejmują występy w serialu The Blobheads na CBC oraz rolę policjantki w filmie Little Italy , a także rolę 'Christine' w serialu 'Astrid i Lilly ratują świat'. Pojawiała się również w reklamach telewizyjnych. Kariera Geri Hall została uhonorowana wieloma nagrodami. Otrzymała nagrody od Canadian Comedy Awards, Writers Guild oraz Gemini Awards, w tym Gemini Award za Najlepszy Zespół Aktorski w Programie Komediowym lub Serialu za *22 Minutes*. W 2017 roku wygrała nagrodę Najlepsza Aktorka na Valencia WebFest za 'Perverts Anonymous', który zdobył również Nagrodę za Najlepszą Komedię na The U.K. Webfest. Za swój wkład w *Ruby Skye P.I.* otrzymała nagrodę na LA Web Fest w 2013 roku jako Wybitny Gościnnie Aktorka w Interaktywnym Dramacie Narracyjnym. Obecnie Hall gra rolę 'Cynthii' w sitcomie CBC *ONE MORE TIME*, a ona i Gary Pearson koncertują z przedstawieniem *Middle Raged* po całym kraju w 2024 roku, w tym występy w CAA Theatre w Toronto 4 i 5 maja 2024 roku. Kontynuuje występy i tworzenie z Pearsonem, umacniając swoją pozycję w kanadyjskiej komedii.

Germán Bernardez, komik (Hiszpania) – Opowiadanie historii, Lalki i brzuchomówstwo
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Germán Bernardez

Germán Bernárdez Rodríguez to urugwajski komik i scenarzysta, urodzony 16 listopada 1984 roku w Montevideo, Urugwaj. Jego rodzina przeniosła się do Malagi w Hiszpanii, gdy miał pięć lat, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. Jest wnukiem fotografa i malarza Jorge Huber Rodríguez, a jego rodzicami są Eduardo Bernardez i Elisa Rodríguez. Dorastając w Hiszpanii, rozwinął zamiłowanie do hiszpańskiego humoru, podziwiając komików takich jak Cruz y Raya, Martes y 13, Los Morancos, Manolo 1,85, Eugenio, Chiquito de la Calzada i Angel Garó. Podaje również Mike’a Birbiglię jako inspirację komediową, obok Richarda Pryora, Jerry’ego Seinfelda, Billa Burra, Jima Jefferiesa i Dusty’ego Slay’a. Artystyczna podróż Germána rozpoczęła się warsztatem teatru lalek w Maladze prowadzonym przez Don Leopoldo Méridę. W trakcie swojej kariery eksplorował różne ścieżki twórcze, pracując jako muzyk, pisarz, aktor, spiker i podcaster. Pisał dla kilku programów telewizyjnych, w tym dla ¿Quién es la máscara?, Fuego sagrado, Tu Cara Me Suena, Mi Casa es tu Casa i Veo cómo cantas, zarówno w Hiszpanii, jak i w Urugwaju. Grał również rolę La Parca w El Gran Juego de la Oca (Urugwaj) i od marca 2022 roku ponownie dołączył do programu jako La Parca. Jego styl komediowy charakteryzuje się opowiadaniem historii i dłuższymi żartami, pełnymi energii i informacji. W 2013 roku otrzymał wzmiankę za najlepszy program humorystyczny muzyczny z grupą «Los Mañaneros», a w 2014 roku zdobył pierwszą nagrodę za Młody Humor na Encuentro de Humor Joven. Germán występował szeroko, w tym podczas koncertu dla ponad 20 000 osób na Fiesta Nacional del Chamamé w Corrientes, Argentyna. W 2015 roku dotarł do półfinału konkursu stand-up comedy i w tym samym roku wziął udział w warsztatach stand-up comedy prowadzonych przez Germána Medinę. Nawiązał bliską przyjaźń z Eduardo Fernández (El Gaucho Influencer), odbywając z nim liczne trasy koncertowe i stając się w 2021 roku jego oficjalnym scenarzystą. Wspólnie stworzyli spektakl teatralny El Gurú del Interior, który odbył się w 2022 roku podczas 32 przedstawień. Obecnie jest scenarzystą El Gaucho Influencer i pracuje jako scenarzysta dla większości głównych programów Teledoce od 2022 roku. Występuje z programem o nazwie "Pasajero en tránsito" (Pasażer w tranzycie), który koncentruje się na tematyce podróży, i występował w Chile, Peru, Argentynie, Hiszpanii i Brazylii. Od lutego 2024 roku prowadzi zajęcia z stand-up comedy w El Comedy Bar w Montevideo i współprowadził program radiowy Otra Tarde Negra od 2025 do 2026 roku. Relacjonował na żywo wydarzenie Cosquín Rock Uruguay w latach 2025 i 2026.

Gerry Bednob, komik (Kanada) – Komedia obserwacyjna
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Gerry Bednob

Gerry Bednob to kanadyjski komik i aktor, urodzony jako Gerald Baldeo w 1950 roku. Pochodzi z Trynidadu i Tobago i identyfikuje się jako osoba pochodzenia indyjskiego; pochodzenie jego dziadka często jest odniesieniem w jego występach stand-upowych, gdzie żartobliwie odnosi się do siebie jako Bangladeszczyk. Po imigracji do Kanady w 1963 roku podjął studia wyższe, uzyskując tytuł licencjata z socjologii na Uniwersytecie Toronto. Przed przejściem do komedii, Bednob pracował jako szkolny doradca zawodowy, doświadczenie, które prawdopodobnie wpłynęło na jego humor obserwacyjny. Przez dwa lata Bednob doskonalił swoje umiejętności komediowe w klubie komediowym Yuk Yuk’s w Toronto, co stanowiło początek jego kariery. Aby początkowo ukryć swoje zajęcie komikiem, przyjął pseudonim sceniczny ‘Gerry Bednob,’ zainspirowany filmem *Bedknobs and Broomsticks*. Pod koniec lat 70. przeniósł się do Los Angeles i później uzyskał obywatelstwo amerykańskie. Jego kariera rozwinęła się poza stand-up, obejmując role w telewizji i filmie; zagrał u boku jako 'Bling Bling Shelton' w serialu VH1 *Free Radio* oraz otrzymał stałe role w programach takich jak *Wilfred*, *Playing House* i *Undeclared*. Przez całą swoją karierę Gerry Bednob wystąpił w różnorodnych filmach. Należą do nich 40-letni panienka (2005), gdzie zagrał Mooja, Furry Vengeance (2010) jako Mr. Gupta, Encino Man , Zack i Miri kręcą porno (2008) jako Mr. Surya, Pięcioletni zaręczyny oraz Walk Hard: Historia Deweya Coxa (2007), gdzie wcielił się w rolę Maharishiego. Pojawił się również w California Man (1992) jako Kashmir, Mon ami Dodger (1994) jako Mr. Rao i Friday After Next (2002) jako Ojciec Moly'ego. Jego filmografia obejmuje także role w Dance Battle: Honey 2 (2011) jako Monsieur Kapoor oraz Politics of Love (2011) jako Vijay Gupta.

Gertrud Larsson, komiczka (Szwecja) – Satyra, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Gertrud Larsson

Gertrud Larsson, urodzona 10 listopada 1972 roku w Kristianstadzie, jest szwedzką dramaturgiem, autorką, dramatopisarką, reżyserką i satyryczką. Dorastała w Kristianstadzie i Skåne, gdzie opanowała miejscowy dialekt, Skånska. Jej niemieckie pochodzenie również wpływa na jej perspektywę. Larsson jest znana wśród mieszkańców Kristianstad. Zainteresowanie teatrem Larsson rozpoczęło się w szkole średniej, kiedy to wraz z Åsą Asptjärn i innymi założyła trupę teatralną Trollpackorna. Kontynuowała studia na Instytucie Dramatycznym w Sztokholmie, uczęszczając na kierunek dramaturgii od 2001 do 2004 roku. Wraz z Asptjärn stworzyła duet komediowy Åsa & Gertrud, współpraca, która jest centralnym elementem jej kariery. Regularnie występowały w szwedzkim programie radiowym Freja od 1996 do 2000 roku i obecnie tworzą satyryczny serial Utkantssverige dla Sveriges Radio od lata 2016 roku. Larsson i Asptjärn wydały również album 'Sketcher att älska till' w 1998 roku. Prace Larsson często poruszają problemy społeczne, co zostało zauważone w porównaniu jej twórczości z Bertoldem Brechtem dokonanym przez Svenska Dagbladet. Napisała wiele sztuk teatralnych, w tym 'Babiandamen' (2003), 'Blåvingar' (2011) i 'Älgaslag.' 'Blåvingar,' przeznaczona dla publiczności żeńskiej, bada tematy szczerości i przyjaźni wśród kobiet w wieku 60 lat i objęła rozległe tournée w 2011 roku. Współpracowała również przy sztukach takich jak 'Mary Wollstonecraft' (2005) i 'Sparrisgulasch' (2005). Satyryczny kabaret Larsson, 'Svensksåld,' obecnie wystawiany w Scenkonst Sörmland, komentuje wejście Szwedzkich Demokratów do parlamentu. Otrzymała liczne nagrody i uznanie za swoją pracę, w tym nagrodę Ankan dla satyry od Expressen w 2020 roku, Nagrodę Kulturalną Kristianstadsbladet w 2009 roku, Nagrodę Miejską Kristianstad za kulturę w 2014 roku (wraz z 50 000 szwedzkich koron), Nagrodę Ibsena Szwedzkiego Towarzystwa Ibsena w 2014 roku, Stypendium Henninga Mankella w 2014 roku oraz Mediapriset w 2015 roku. Reżyserowała również sztuki radiowe, takie jak 'Asylshopping' (2009, 2010) i koncert dramatyzowany 'Ashewan' (2015). Obecnie od 2021 roku angażuje się w pracę z młodymi ludźmi zmagającymi się z uzależnieniami.

Giacomo Battaglia (1965–2019), komik (Włochy) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Giacomo Battaglia

Giacomo Battaglia, urodzony 27 stycznia 1965 roku w Reggio Calabria, był włoskim komikiem, który zyskał popularność jako część duetu Battaglia e Miseferi. Poznał Luigiego Miseferiego w Reggio Calabria w połowie lat 80. XX wieku, a ich partnerstwo rozpoczęło się od audycji radiowych w lokalnych rozgłośniach. Ich wczesne prace zapewniły im miejsce w regionalnej scenie rozrywkowej. W 1990 roku zyskali szersze uznanie po występie w programie RAI 'Stasera mi butto', będącym platformą dla wschodzących talentów komediowych. Ten występ doprowadził do zaproszenia od Pier Francesco Pingitore, który napisał dla nich materiał do programu 'Troppa Trippa' w ramach Compagnia del Teatro Bagaglino. Battaglia e Miseferi zostali stałymi członkami Teatro Bagaglino, w znaczący sposób przyczyniając się do jego komediowego dorobku. Ich występy obejmowały skecze komediowe i naśladownictwa, szczególnie te Sandro Ciotti i Bruno Vespy. Poza pracą sceniczną, byli entuzjastycznymi zwolennikami Calcio Reggina, lokalnej drużyny piłkarskiej z Reggio Calabria. Ta pasja doprowadziła do częstych występów w programie RAI 'Quelli che il calcio', gdzie komentowali mecze Regginy. Battaglia poszerzył również swoje twórcze przedsięwzięcia, współtworząc i występując w kilku produkcjach teatralnych, takich jak 'Jurassic Pac' (1993), 'Mediterroni' (1998) i 'I Telebani' (2002). Pojawił się także w filmie z 1992 roku 'Gole ruggenti', co dodatkowo ukazywało jego wszechstronność. Kariera Battaglii obejmowała publikację książki 'Racconti in Amaranto' w 2008 roku oraz występ w programie RAI Italia 'Community - L'altra Italia' w 2013 roku, podczas którego prezentował swoją twórczość. Niestety, w styczniu 2018 roku zdiagnozowano u niego poważną chorobę. 26 czerwca 2018 roku doznał udaru po występie z Pippo Franco i został następnie hospitalizowany w Crotone. Giacomo Battaglia zmarł 1 kwietnia 2019 roku w Cinquefrondi, pozostawiając po sobie spuściznę komediowych występów i oddane grono fanów we Włoszech.