Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met G Geverifieerd Alles wissen
37-48 van 91 comedians
Gazelle, comédienne (Duitsland)
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Gazelle

Gazelle is een Duitse komiek en social media persoonlijkheid, bekend als Gazelle Vollhase. Ze is 37 jaar oud in 2026. Door sommigen wordt ze beschouwd als de grappigste vrouw op internet momenteel, en ze maakt sinds 2021 humoristische content op TikTok en Instagram. Haar gekozen naam, "Gazelle," weerspiegelt haar identiteit als een transvrouw, en ze gebruikt haar platform om voorlichting te geven over trans identiteit en transitie. Ze verwierf bekendheid door middel van humoristische video's, aanvankelijk verschijnend onder de handle @diehuebsche. Voordat ze zich op contentcreatie richtte, werkte Gazelle tien jaar lang in de human resources voor een groot bedrijf. Gedurende die tijd interviewde en contracteerde ze diverse professionals, waaronder marketingmanagers, accountants, CEO's en software engineers. Ze pleitte drie jaar lang voor meer diversiteit op de werkvloer, waarbij ze moderne wervingspraktijken en DEI-onderwerpen op LinkedIn behandelde. Ze is onlangs gestopt met haar baan om zich volledig aan haar creatieve werk te wijden en onderzoekt momenteel ontwikkelingen die ze zowel professioneel als binnen haar persoonlijke gemeenschap heeft opgemerkt. Gazelle's komedie onderzoekt kritisch de maatschappij en verkent haar eigen identiteit, waarbij ze vaak hetgeen als "typisch Duits" wordt beschouwd, parodieert. Haar content behandelt onderwerpen als Queerness en transgender zijn, en deelt zowel successen als uitdagingen die verband houden met haar transitie. Ze richt haar gedachten en inspanningen op de trans* gemeenschap, ervan overtuigd dat deze te kampen heeft met structurele nadelen zoals een gebrek aan kansen op de arbeidsmarkt en mentale gezondheidsproblemen, en benadrukt het belang van solidariteit. Gazelle lanceert in de herfst van 2026 haar eerste solo live comedy tour, met optredens in negen grote Duitse steden. De show verkent thema's als opgroeien als dochter van een ambachtsman en de ervaringen van het zijn van een 'Hundy-Mommy' in Berlijn, en belooft ongefilterde humor, zelfspot en verhalen die niet geschikt zijn voor sociale media, terwijl ze ook het podium deelt met andere artiesten die ze bewondert. Ze staat gepland om te spreken op re:publica 24 als expert op het gebied van digitale transformatie in het onderwijs, met een keynote getiteld "Digitale verandering in het onderwijs, empowerment van gebruikers & gemeenschapsopbouw." Ze is genomineerd voor een EXPRESS Queer Award 2023 en neemt actief deel aan evenementen zoals Lead Today Shape Tomorrow (Female Founders), NW2023 en FFFDay, waar ze spreekt over Diversiteit & Inclusie.

Ged Marlon, comedian (Frankrijk) – Surrealistisch en absurd
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Ged Marlon

Ged Marlon, geboren als Gérard Brunettini op 10 april 1954 in Parijs, is een Franse humorist en acteur. Hij werd opgevoed door zijn Italiaanse grootouders en volgde aanvankelijk een atletische carrière, waarbij hij kampioen van Frankrijk junior worstelen in de Grieks-Romeinse stijl werd. Zijn vroege carrière omvatte engagements bij Robert Hossein om een halberdier te spelen in 'Jeanne d'Arc' en 'Potemkine'. Marlon put inspiratie uit Keaton, Tati, Bunuel en Dali, wat duidelijk blijkt uit zijn unieke komische aanpak. Hij verscheen in de film Flic ou Voyou in 1979 en speelde later de hoofdrol in de korte film Mambo-scratch in 1983. Gedurende de jaren tachtig bleef Ged Marlon zijn acteerkredieten opbouwen, met optredens in films van regisseurs zoals Bertrand Tavernier ( Autour de minuit in 1986), Claude Lelouch ( Viva la vie in 1984) en Gérard Oury. Hij speelde ook in Games in het Théâtre Fontaine in 1984 en vertolkte een rol in L'Embarras du soi , die hij schreef en regisseerde in het Théâtre Montparnasse in 2010. Een samenwerking met Farid Chopel resulteerde in de succesvolle show 'Aviateurs' uit 1980. Hij vertolkt vaak de gemiddelde kale, snor dragende Fransman, waarbij hij absurditeit met finesse combineert in zijn optredens. Marlon’s theaterwerk omvat solo-voorstellingen geregisseerd door Jean-Michel Ribes bij het Théâtre du Splendid in 1989 en Un simple froncement de sourcil , die in 2002 debuteerde bij het Théâtre du Rond-Point en daarmee de Roland Topor-zaal opende. Zijn voorstellingen verkennen vaak filosofische en praktische vragen, waarbij hij vergelijkingen maakt met Raymond Devos. Gebruik van gebaren is essentieel, waarbij zijn lichaam vaak woorden vervangt; hij geeft de voorkeur aan 'het onuitgesproken' boven 'het overdreven uitgesproken'. Hij heeft opgetreden in toneelstukken zoals 'Brèves de comptoir', en werken van Labiche, Courteline en Feydeau. Hij presenteerde ook de solo-voorstelling 'Ged Marlon / Solo' bij het Théâtre du Petit Montparnasse, die debuteerde op 28 augustus 2008, en thema’s van teleurgestelde liefde verkende met drie personages op zoek naar geluk. Ged Marlon regisseert momenteel een film getiteld Les Talents d'Achille , die gepland staat voor release in 2025.

George Voskovec (1905–1981), comedian (Verenigde Staten)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

George Voskovec

Jiří Voskovec, tegen Americe vystupujícía pod jménem George Voskovec, byl herec českého původu s americkým občanstvím. Po dlouhé spolupráci s hercem a dramatikem Janem Werichem se prosadil i v zahraničí, zejména díky roli zdvořilého porotčího číslo 11 ve filmu Dvanáct rozzuřených mužů z roku 1957.

Georges Bernier (1929–2005), comedian (Frankrijk) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Georges Bernier

Georges Bernier, alomtegen bekend als Professor Choron, was een Franse humorist, schrijver en journalist. Geboren op 21 september 1929 in La Neuville-aux-Bois (Marne), maakte hij vroegtijdig tegenspoed mee, doordat hij op elfjarige leeftijd wees werd nadat zijn moeder, die als poortwachter werkte, overleed. Hij voltooide zijn basisonderwijs op jonge leeftijd en diende vervolgens 28 maanden in de 6e BCCP in Indochina, met een totale verblijf van negen jaar in luchtlandingstroepen (TAP). Deze ervaring, samen met zijn latere tbc-besmetting bij terugkeer in Frankrijk, heeft waarschijnlijk zijn latere satirische werk beïnvloed. Bernier's carrière in de pers begon met rollen als boekverkoper en vervolgens als hoofdverkoop van de satirische krant *Zéro*. In 1960 speelde hij een sleutelrol bij de oprichting van het invloedrijke maandblad *Hara-Kiri* samen met François Cavanna en Fred. De naam en de eerste locatie van het tijdschrift stonden in verband met de Rue Choron, die zijn pseudoniem werd. Hij droeg aanzienlijk bij aan *Hara-Kiri*, waarbij hij schreef en foto's bewerkte, en ook valse advertenties en fotomontages creëerde of daaraan deelnam voor Les éditions du Square, dat in 1962 werd opgericht toen het redactieteam verhuisde. Zijn betrokkenheid reikte verder dan de printmedia, met optredens in de televisieshow *Les Raisins verts* van Jean-Christophe Averty en later regelmatige bijdragen aan *Charlie Hebdo* na diens oprichting in 1970. Bernier bleef gedurende zijn carrière diverse komische wegen verkennen. Hij bewerkte zijn "fiches bricolages" voor de televisie in 1988 en nam deel aan Jean-Michel Ribes' Merci Bernard . In 1996 ontstond een publieke ruzie met Aure Atika op Radio Nova, wat zijn bereidheid toonde om deel te nemen aan prikkelende discussies. Hij waagde zich ook in kinderprogramma's en creëerde het tijdschrift Grodada . Hij was de vader van komiek Michèle Bernier en grootvader van actrice Charlotte Gaccio. Georges Bernier overleed op 10 januari 2005 in het Necker-Enfants Malades ziekenhuis in Parijs en werd begraven op de Montparnasse begraafplaats. Een documentaire, Choron Dernière , kwam in 2008 uit om zijn leven en werk te eren als een veelzijdige figuur in de Franse humor.

Georgi Mamalew, comedian (Bulgarije) – Muzikale comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Bulgarije

Georgi Mamalew

Georgi Mamalev, ook bekend als Georgi Anastasov Mamelev, is een Bulgaarse acteur geboren op 5 augustus 1952 in het dorp Mamarchevo (Bolyarovo). Hij studeerde af aan de Nationale Academie voor Theater en Filmkunsten (NATFA) 'Krastyo Sarafov' in 1977. Vanaf dat jaar is hij vaak te zien geweest bij het Bulgaarse Nationaal Theater 'Ivan Vazov'. Hij speelde vele rollen, waaronder Авраm Sovalkata in 'Poging tot Vlucht', Srecko Rozmarina en Bato in 'Assemblagepunt', en Загорецки in 'Hartzeer'. Zijn theaterrepertoire omvat ook optredens als Фратю in 'De Grootvorsten', Dromio van Syracuse in 'De Komedie der Fouten', Puck in 'Een Midzomernachtsdroom', Шура Балаганов in 'De Grote Combinator' en Рафаеле in 'Geesten in Napels'. Mamalev’s humoristische bijdragen reiken verder dan het podium. Hij co-creëerde samen met Pavel Popandov en Velko Kanev het populaire project NLO, een samenwerking die uitgroeide tot de televisieshow 'Club NLO'. Hij heeft ook solo-opnames gemaakt, waarvan sommige speciaal voor het 'Gouden Lier' festival van humoristische liedjes. Zijn werk op de radio omvat opnames voor de Bulgaarse Nationale Radio (BNR). In 2002 zette hij een belangrijke mijlpaal met de eenmanshow 'Begrijpt u me Correct?'. Gedurende een korte periode in 2005 presenteerde hij het televisieprogramma 'Vrij met Mamalev' op BNT. Hij is getrouwd en heeft twee zonen. Buiten het toneel en het scherm om heeft Mamalev blijk gegeven van een vermogen om contact te maken met publiek in verschillende formaten. Hij deed in 2008 mee aan de Bulgaarse show 'Dancing Stars'. Sinds 1989 is hij lid van de Unie van Bulgaarse Filmmakers. Momenteel verschijnt hij regelmatig in de tv-serie 'Kaneto', waarmee hij zijn actieve carrière als acteur en entertainer voortzet. Zijn langdurige associatie met het Nationale Theater 'Ivan Vazov' onderstreept zijn toewijding aan het Bulgaarse theater, en bevestigt zijn positie als een prominente figuur in het culturele landschap van het land.

Gérard Rinaldi (1943–2012), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Gérard Rinaldi

Gérard Roger Louis Rinaldi, geboren op 17 februari 1943 in het 14e arrondissement van Parijs, Frankrijk, was een veelzijdig Frans entertainer. Hij fungeerde als acteur, muzikant, liedjesschrijver, artistiek directeur en zanger. Zijn volledige naam weerspiegelde zijn Parijse afkomst, en hij bezocht lycée Charlemagne, waarbij hij deelnam aan een Latijnse vertaalwedstrijd tijdens zijn vormende jaren. Rinaldi toonde al vroeg een passie voor muziek, ontdekte in 1958 een klarinet en leerde zichzelf zowel klarinet als saxofoon bespelen, aanvankelijk tenor voordat hij overstapte op alto. Rinaldi's carrière begon met optredens in 1963, eerst in de radioprogramma Inter-clocher waar hij Jean Sarrus ontmoette, die een goede vriend werd, en vervolgens in 1964 saxofoon speelde voor Dick Rivers. Hij sloot zich kortstondig aan bij Les Rebelles in 1963 voordat hij in 1966 Les Charlots mede-oprichtte. De groep, die ook Jean Sarrus, Luis Rego en Patrick Birot omvatte, behaalde aanzienlijke populariteit en bracht tussen 1970 en 1992 veertien films uit, waaronder Les Bidasses en folie , Les Fous du stade en Le Grand Bazar . Rinaldi schreef ongeveer 300 nummers met Les Charlots, waaronder de hit van 1970 "Sois érotique," en Jean Sarrus beschreef hem als de 'ziel van Les Charlots,' bewonderend zijn songwriting en gevoel voor humor. Hij verscheen in verschillende films met Les Charlots, van La grande java tot Charlots connection , tot 1984. Naast zijn werk met Les Charlots zette Rinaldi een solocarrière voort vanaf 1986, waarbij hij tussen 1986 en 2004 meerdere keren op het podium stond bij Le Théâtre de la Michodière. Hij toonde ook opmerkelijke veelzijdigheid als stemacteur, en leverde Franse nasynchronisatie voor talloze geanimeerde personages, waaronder Hazel in Watership Down , Ratigan in The Great Mouse Detective , Henri in An American Tail , Chef Louis in The Little Mermaid , Goofy in A Goofy Movie en Steele in Balto . Na de dood van Michel Modo in 2008 nam Rinaldi de stemacteerrollen voor verschillende personages in The Simpsons over, waaronder Kent Brockman, Seymour Skinner, Clancy Wiggum, Charles Montgomery Burns en Krusty the Clown. Hij bleef optreden tot aan zijn dood door lymfoom op 2 maart 2012, op de leeftijd van 69 jaar, in Fontenay-lès-Briis (Essonne). Een speciale hommage werd tien dagen later voor hem gehouden bij Le Théâtre de la Michodière. Een documentaire over zijn leven, 'Gérard Rinaldi: confessions d'un ancien Charlot,' werd in 2013 uitgebracht, waarmee zijn nalatenschap voortleeft.

Gerburg Jahnke, comédienne (Duitsland) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Gerburg Jahnke

Gerburg Jahnke is een bekende komediante in Duitsland, geboren op 18 januari 1955 in Oberhausen-Osterfeld. Ze groeide op in het Ruhrgebied en beschouwt zichzelf als een 'vechter' voor vrouwenkabaret. Haar naam, Gerburg, is Germaans en betekent "speer verzamelaar" of "speer vechter", wat een geest weerspiegelt die ze belichaamt. Jahnke is ook een Duitse cabaretier, presentator, actrice en regisseur, waarmee ze haar veelzijdigheid binnen de entertainmentindustrie aantoont. Ze wilde aanvankelijk lerares worden en behaalde twee staatsexamens, maar koos uiteindelijk voor werk in het theater vanwege zorgen over de opvoeding van kinderen en het gebrek aan ouderlijke steun. Jahnke’s carrière begon met optredens door Duitsland en Frankrijk met een straattheatertroep voor vrouwen. Rond 1987 richtte ze samen met Stephanie Überall de comedyduo Missfits op, dat 20 jaar lang een van de bekendste Duitse cabaretduo's werd. In 2010 werkten ze samen aan de productie 'Sehnsucht im Oberhausener Ebertbad' en publiceerden ze in 1996 gezamenlijk het boek 'Krapf und Krömmelbein'. Haar comedy behandelt onderwerpen als fysicaliteit, seksualiteit en alledaagse vernederingen, en is omschreven als polariserend en provocerend. Jahnke verwierf bekendheid als deel van het duo Missfits en was al bekend bij een breed publiek toen 'Ladies Night' begon. Van 2007 tot 2018 presenteerde Jahnke de tv-cabaretshow 'Ladies Night', die ze mede heeft bedacht en waarvan ze het 18e verjaardag en de 100e aflevering vierde. Ze was de presentatrice van 'Ladies Night' op ARD tot 2018, en verscheen er 12 jaar lang in. In 2009 toerde ze ook met een programma genaamd 'Frau Jahnke hat eingeladen' en speelde ze in verschillende films en tv-series, waaronder 'Die Oma ist tot' (1997) en 'Der Tod ist kein Beinbruch' (2002). Ze heeft talloze prijzen ontvangen, waaronder de 'Burger van het Ruhrgebied'-prijs in 2004, de Prix Pantheon – Ehrenpreis Reif & Bekloppt in 2016, de Deutscher Comedypreis – Sonderpreis in 2018, de Deutscher Kleinkunstpreis – Ehrenpreis des Landes Rheinland-Pfalz in 2020 en de Hessischer Kabarettpreis (Ehrenpreis) in 2022. Momenteel produceert ze een wekelijkse podcast 'Frau Feller & Frau Jahnke' met Lisa Feller van november 2020 tot 2024. Ze is sinds 1994 verloofd met Hajo Sommers, die in haar shows optreedt als 'de man in de tuin', en ze dragen passende verloofrings.

Geri Hall, comédienne (Canada) – Satire, Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Geri Hall

Geri Hall is een Canadese actrice en komiek, geboren in Oakville, Ontario op 1 mei 1972. Ze begon haar carrière met optredens als castlid bij The Second City Toronto, waarbij ze deelnam aan zowel de National Touring Company als de Mainstage. Haar werk op CBC’s This Hour Has 22 Minutes markeert een belangrijk hoofdstuk in haar professionele parcours; ze verscheen aanvankelijk in oktober/november 2004 en maart 2007 voordat ze in oktober 2007 permanent castlid werd. Gedurende haar vijf seizoenen op de show was ze zowel een rondtrekkende reporter als presentator, en haar personage 'Single Female Voter' kreeg nationale aandacht tijdens de federale verkiezingen van 2008. Ze droeg ook bij aan The Rick Mercer Report en co-schreef en speelt in de live sketchshow Middle Raged met Gary Pearson. Hall’s komische stijl omvat een kenmerkende stem en bevat vaak politiek geladen satire. Een opmerkelijk incident vond plaats in 2008 toen ze probeerde premier Stephen Harper te interviewen tijdens de federale verkiezingscampagne, een poging die resulteerde in haar tegengehouden worden door beveiliging en kortstondig wegvoerden in handboeien. Een vergelijkbare actie met Ontario-premier Dalton McGuinty in 2009 werd niet goed ontvangen. Ze heeft ook haar schrijfkunsten gedemonstreerd, waarbij To Die 4 een Gemini Award nominatie opleverde. Haar diverse rollen omvatten optredens in The Blobheads op CBC en een rol als politieagent in de film Little Italy , naast een rol als 'Christine' in 'Astrid and Lilly Save the World'. Ze is ook verschenen in televisiecommercials. Geri Halls carrière is erkend met talloze prijzen. Ze heeft prijzen ontvangen van de Canadian Comedy Awards, Writers Guild en Gemini Awards, waaronder een Gemini Award voor Beste Ensemble Prestatie in een Comedieprogramma of -serie voor *22 Minutes*. In 2017 won ze Best Actress bij de Valencia WebFest voor 'Perverts Anonymous', die ook Best Comedy won bij The U.K. Webfest. Voor haar bijdrage aan *Ruby Skye P.I.* ontving ze in 2013 een award bij de LA Web Fest als Outstanding Guest Actor binnen een Interactieve Narratieve Drama. Momenteel speelt Hall de rol van ‘Cynthia’ in de CBC sitcom *ONE MORE TIME*, en zij en Gary Pearson touren met *Middle Raged* door het hele land in 2024, inclusief optredens in het CAA Theatre in Toronto op 4 en 5 mei 2024. Ze blijft optreden en creëren met Pearson, waarmee ze haar positie in de Canadese comedy verstevigt.

Germán Bernardez, comedian (Spanje) – Verhalen vertellen, Poppen en buikspreken
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Germán Bernardez

Germán Bernárdez Rodríguez is een Uruguayaanse comedian en scenarioschrijver, geboren op 16 november 1984 in Montevideo, Uruguay. Zijn familie verhuisde naar Málaga, Spanje toen hij vijf jaar oud was, waar hij de basisschool bezocht. Hij is de kleinzoon van fotograaf en schilder Jorge Huber Rodríguez, en zijn ouders zijn Eduardo Bernardez en Elisa Rodríguez. Tijdens zijn opgroeien in Spanje ontwikkelde hij een waardering voor de Spaanse humor, met bewondering voor comedians zoals Cruz y Raya, Martes y 13, Los Morancos, Manolo 1,85, Eugenio, Chiquito de la Calzada en Angel Garó. Hij noemt ook Mike Birbiglia als een komische inspiratiebron, naast Richard Pryor, Jerry Seinfield, Bill Burr, Jim Jefferies en Dusty Slay. Germáns artistieke reis begon met een poppentheater workshop in Málaga onder leiding van Don Leopoldo Mérida. Gedurende zijn carrière heeft hij verschillende creatieve paden verkend, werkzaam geweest als muzikant, schrijver, acteur, omroeper en podcaster. Hij heeft geschreven voor diverse televisieprogramma's waaronder ¿Quién es la máscara?, Fuego sagrado, Tu Cara Me Suena, Mi Casa es tu Casa en Veo cómo cantas, zowel in Spanje als Uruguay. Hij speelde ook La Parca in El Gran Juego de la Oca (Uruguay) en trad vanaf maart 2022 opnieuw toe aan de show als La Parca. Zijn komische stijl wordt gekenmerkt door storytelling en langere grappen met veel energie en informatie. In 2013 ontving hij een vermelding voor de beste humoristische muziekshow met de groep «Los Mañaneros», en in 2014 won hij de eerste prijs voor Jong Humor bij de Encuentro de Humor Joven. Germán heeft uitgebreid opgetreden, waaronder een show voor meer dan 20.000 mensen tijdens de Fiesta Nacional del Chamamé in Corrientes, Argentinië. Hij bereikte de halve finale van een stand-up comedy wedstrijd in 2015 en nam deel aan een stand-up comedy workshop onder leiding van Germán Medina datzelfde jaar. Hij sloot een hechte vriendschap met Eduardo Fernández (El Gaucho Influencer), waarna hij uitgebreide tournees met hem maakte en in 2021 El Gaucho Influencer's officiële scenarioschrijver werd. Samen creëerden ze de theatervoorstelling El Gurú del Interior, die in 2022 32 voorstellingen beleefde. Momenteel is hij scenarioschrijver voor El Gaucho Influencer en werkt hij sinds 2022 als scenarioschrijver voor de meeste grote shows van Teledoce. Hij geeft een show genaamd "Pasajero en tránsito" (Passagier in Transit), die zich richt op het thema reizen, en heeft opgetreden in Chili, Peru, Argentinië, Spanje en Brazilië. Vanaf februari 2024 begon hij stand-up comedy te doceren bij El Comedy Bar in Montevideo, en was hij van 2025 tot 2026 co-host van het radioprogramma Otra Tarde Negra. Hij deed ook live verslag van het Cosquín Rock Uruguay evenement in 2025 en 2026.

Gerry Bednob, comedian (Canada) – Observerende comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Gerry Bednob

Gerry Bednob is een Canadese komiek en acteur, geboren als Gerald Baldeo in 1950. Hij komt oorspronkelijk uit Trinidad en Tobago en identificeert zich als van Indiase afkomst; de herkomst van zijn grootvader wordt vaak verwezen in zijn stand-up routines, waar hij speels naar zichzelf verwijst als Bengaals. Na immigratie naar Canada in 1963 volgde hij hoger onderwijs en behaalde een bachelorgraad in sociologie aan de Universiteit van Toronto. Voordat hij overging naar comedy, werkte Bednob als schoolbegeleider, een ervaring die waarschijnlijk enkele van zijn humoristische observaties heeft geïnspireerd. Gedurende een periode van twee jaar slijpte Bednob zijn komische talent aan in de Yuk Yuk’s comedy club in Toronto, waarmee hij zijn carrière lanceerde. Om aanvankelijk zijn komische ambities te verbergen, nam hij de artiestennaam ‘Gerry Bednob’ aan, geïnspireerd door de film Bedknobs and Broomsticks . Aan het einde van de jaren zeventig verhuisde hij naar Los Angeles en werd vervolgens Amerikaans staatsburger. Zijn carrière breidde zich uit voorbij stand-up comedy, met rollen in televisie en film; hij speelde mee als ‘Bling Bling Shelton’ in de VH1-serie Free Radio en behaalde terugkerende rollen in shows zoals Wilfred , Playing House en Undeclared . Gedurende zijn carrière is Gerry Bednob verschenen in een uiteenlopend scala aan films. Daartoe behoren The 40-Year-Old Virgin (2005) waarin hij Mooj speelde, Furry Vengeance (2010) als Mr. Gupta, Encino Man , Zack and Miri Make a Porno (2008) als Mr. Surya, The Five-Year Engagement en Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007) waarin hij De Maharishi portretteerde. Hij had ook rollen in California Man (1992) als Kashmir, Mon ami Dodger (1994) als Mr. Rao en Friday After Next (2002) als Moly's Vader. Zijn filmografie omvat verder optredens in Dance Battle: Honey 2 (2011) als Monsieur Kapoor en Politics of Love (2011) als Vijay Gupta.

Gertrud Larsson, comédienne (Zweden) – Satire, Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Gertrud Larsson

Gertrud Larsson, geboren op 10 november 1972 in Kristianstad, is een Zweedse toneelschrijver, auteur, dramatiste, regisseur en satirist. Ze groeide op in Kristianstad en Skåne, waar ze vloeiend de lokale dialecten, het Skånska, leerde spreken. Haar Duitse achtergrond beïnvloedt ook haar perspectieven. Larsson staat bekend bij mensen in Kristianstad. Larsson’s vroege interesse in theater begon op de middelbare school toen ze met Åsa Asptjärn en anderen de theatergroep Trollpackorna vormde. Ze zette haar studie voort aan het Dramatisch Instituut in Stockholm, waar ze van 2001 tot 2004 de dramatikerlinje volgde. Samen met Asptjärn vormde ze het comedy duo Åsa & Gertrud, een samenwerking die centraal staat in haar carrière. Ze traden regelmatig op in het Zweedse radioprogramma Freja van 1996 tot 2000 en creëren momenteel de satirische serie Utkantssverige voor Sveriges Radio sinds de zomer van 2016. Larsson en Asptjärn brachten ook het album 'Sketcher att älska till' uit in 1998. Larsson’s werk behandelt vaak maatschappelijke kwesties, zoals opgemerkt door de vergelijking met Brecht in Svenska Dagbladet. Ze heeft tal van toneelstukken geschreven, waaronder 'Babiandamen' (2003), 'Blåvingar' (2011) en 'Älgaslag.' 'Blåvingar,' bedoeld voor een vrouwelijk publiek, onderzoekt thema’s als eerlijkheid en vriendschap onder vrouwen in hun zestig en toerde uitgebreid in 2011. Ze heeft ook meegewerkt aan toneelstukken zoals 'Mary Wollstonecraft' (2005) en 'Sparrisgulasch' (2005). Larsson’s satirische cabaret 'Svensksåld,' momenteel te zien bij Scenkonst Sörmland, commentarieert de entree van de Zweden Democraten in het parlement. Ze heeft talloze prijzen en erkenningen ontvangen voor haar werk, waaronder Expressen's Ankan-prijs voor satire in 2020, de Kristianstadsbladet Cultuurprijs in 2009, de gemeentelijke cultuurprijs van Kristianstad in 2014 (inclusief 50.000 Zweedse krona), de Ibsen-prijs van de Zweedse Ibsen Vereniging in 2014, het Henning Mankell Stipendium in 2014 en de Mediapriset in 2015. Ze heeft ook radiodrama’s geregisseerd zoals 'Asylshopping' (2009, 2010) en het gedramatiseerde concert 'Ashewan' (2015). Momenteel is ze betrokken bij het werken met jongeren die worstelen met verslaving sinds 2021.