Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na G Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 25-36 z 91 komików
Zweryfikowane Nieodebrane
16 lis 2026 Bułgaria

Georgi Kyuchukov

6 739 obserwujących

Georgi Kyuchukov jest bułgarskim komikiem stand-up, znanym ze swoich autorskich spektakli komediowych i charakterystycznego stylu opowiadania. Urodził się w 1985 roku w Jambole, a później przeniósł się do Sofii, gdzie studiował turystykę i pracował w sektorze handlowym. Zaczyna zajmować się stand-up comedy w 2016 r., biorąc udział w amatorskim turnieju i zdobywając pierwsze miejsce, mimo że wcześniej nie występował na scenie. Po sukcesie dołącza do Inside Joke Stand Up Comedy i stopniowo staje się jednym z rozpoznawalnych nazwisk bułgarskiej stand-upowej sceny. Kyuchukov rozwija własne „Kyuçukov Komedii Show”, dzięki któremu gości w klubach i przestrzeniach kulturalnych po całym kraju. Do jego autorskich spektakli należą „Sam mąż na święta” (Sám muž po praznicah) oraz „Nie, dziękuję!” (Ne, mersi!), a jego komedia często opiera się na osobistych historiach, codziennych sytuacjach i obserwacji dotyczących bułgarskiego życia. W 2021 roku wygrywa główną nagrodę "Złoty Mikrofon" za najlepszego komika stand-up podczas pierwszych krajowych nagród dla comedy w Bułgarii. Oprócz występów, Kyuchukov aktywnie przyczynia się do rozwoju sceny stand-upowej w Bułgarach i uczestniczy w inicjatywach charytatywnych. W 2022 roku zostaje członkiem honorowym jury drugiego wydania „Golden Mic Awards”, po tym jak rok wcześniej zdobywa główne wyróżnienie. Od kilku lat kontynuuje prezentowanie autorskich spektakli komediowych w różnych miastach kraju, również we wspólnych występach z innymi popularnymi bułgarskimi komikami.

Gabriele Benni, komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Gabriele Benni

2 769 obserwujących

Gabriele Benni, często nazywany po prostu „Benni”, jest włoskim humorystą i przedsiębiorcą. Urodzony w 1955 roku w Monzuno, jest również bolońskim komikiem i zawodowym inżynierem z wykształcenia. Początkowo Benni marzył o podróżowaniu i życiu jak bohater z westernu Johna Wayne’a. Jego wczesna kariera obejmowała pracę w rolnictwie, po czym nastąpił okres jako rysownik mechaniczny oraz próby znalezienia zatrudnienia za granicą w latach 70. Te doświadczenia przyczyniły się do rozległych podróży po całym świecie, co ostatecznie doprowadziło do jego osiedlenia się w Ameryce Południowej. Styl komediowy Benniego czerpie mocno z jego światowych przygód. Opowiada o nich w swoim humorystycznym monologu zatytułowanym 'En la Lucha Total', który trwa ponad godzinę i pół. Ten występ analizuje chilijską kulturę ('idiosincrasia chilena') i szczegółowo opisuje doświadczenia Benniego na różnych kontynentach, w tym trzy dni pobytu w Johannesburgu, w Republice Południowej Afryki, gdzie pracował jako kelner w czasach apartheidu. Podróżował również po Afryce, spotykając peruwiańskiego ambasadora i jego rodzinę w Nigerii, a później dzięki pomocy neapolitańskiego geodety znalazł pracę w Peru, mimo początkowego braku znajomości języka hiszpańskiego. Poślubił kobietę, którą poznał w Peru i ma z nią cztery córki. Benni prowadził wiele programów telewizyjnych, takich jak 'Show de Benni', 'Lo peor de mi vida' i 'De noche con Benni' na Gran Santiago Televisión. Opowiadał historie i używał żywych słów ('garabatos') ze swoim włoskim akcentem. Kariera Benniego obejmuje różnorodne przedsięwzięcia. Jest on prowadzącym programów telewizyjnych/animatorem, który pojawiał się w różnych programach zarówno jako stały uczestnik, jak i gość. Szczególnie dużą popularność zyskał po kontrowersyjnej reakcji w programie 'Vértigo'. Nawet nagrał reggaetonowy singiel, który stał się letnim hitem, oraz wydał "Enchufa" w 2006 roku, a jego teledysk stał się viralem. Znany jest również ze swojego udziału w reality show Año 0 na Canal 13, gdzie spędził 113 dni i został ostatnim uczestnikiem eliminowanym przed półfinałami w 2011 roku. Obecnie Benni występuje z komediowymi programami po całej Chile, promując je za pośrednictwem mediów społecznościowych (@elshowdebenni). Opisywany jako mierzący ponad 1,9 metra (ponad 6’3”) wzrostu, z prostokątnymi wąsami i orzym nosem, Gabriele Benni nadal bawi publiczność.

George Formby (1904–1961), komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

George Formby

2 500 obserwujących

George Formby, urodzony jako George Hoy Booth 26 maja 1904 roku w Wigan, Lancashire, był ważną postacią w brytyjskiej rozrywce. Pochodził z rodziny głęboko związanej z tradycją muzycznych hal; jego ojciec, George Formby Sr., również występował pod tym samym nazwiskiem. Na początku życia Formby pracował jako pomocnik jeźdźca i dżokej, rozpoczynając już w wieku siedmiu lat. Po śmierci ojca w 1921 roku zaczął występować na scenie, początkowo naśladując jego ugruntowany repertuar. Punktem zwrotnym był rok 1923, kiedy to nabył ukulele i ożenił się z Beryl Ingham; ona później została jego menadżerką i odegrała kluczową rolę w kształtowaniu jego kariery. Wpływ Beryl Ingham był od razu widoczny, ponieważ nalegała na formalny strój podczas występów Formby'ego i zintegrowała ukulele z jego repertuarem. Rozpoczął nagrywanie muzyki w 1926 roku, co jeszcze bardziej poszerzyło jego zasięg. Od 1934 roku Formby wszedł do świata filmu, szybko zyskując na popularności i osiągając wielką sławę pod koniec lat 30. i 40. historyk filmu Brian McFarlane opisał jego postacie jako przedstawiające „naiwne, lancashire’skie niewinne dusze”, co rezonowało z publicznością. Podczas II wojny światowej Formby poświęcił się rozrywce zarówno wojskowych, jak i cywilów poprzez ENSA, występując dla szacunkowych trzech milionów żołnierzy. Po wojnie wyruszył w tournée po Wspólnocie Narodów. Jego ostatni występ telewizyjny miał miejsce w grudniu 1960 roku. Niestety, George Formby zmarł 6 marca 1961 roku w wieku 56 lat i został pochowany w Warrington. Jeffrey Richards uważał, że Formby uosabia Lancashire, klasy robotnicze i całą narację. Zostawił po sobie trwały ślad, wpływając na późniejszych komików, takich jak Charlie Drake i Norman Wisdom, a nawet na muzyków, takich jak The Beatles. Towarzystwo George'a Formby'ego, założone w 1961 roku, nadal celebruje jego dziedzictwo, z planowanymi konwencjami na lata 2026 i 2027, oraz posiada obszerne archiwa i sekcję o nazwie 'Sounds Like George' na swojej stronie internetowej.

Gérald Dahan, komik (Francja) – Parodie znanych osób, Lalki i brzuchomówstwo
Zweryfikowane Nieodebrane
14 mar 2027 Francja

Gérald Dahan

1 740 obserwujących

Gérald Dahan, urodzony jako Gérald Berthelot 17 maja 1973 roku w Cognac we Francji, jest francuskim humorystą, naśladowcą, radiowym prowadzącym i aktorem. Zauważył swój talent do naśladowania już w wieku czterech lat. Jego rodzice byli kupcami, a jeden z nich studiował prawo francuskie. Przyjął pseudonim Gérald Dahan około szesnastego roku życia, zainspirowany pamięcią swojej zmarłej matczynej ciotki Émilie Dahan, i przeniósł się do Paryża, by realizować karierę artystyczną. Wczesna kariera Dahana obejmowała zdobycie tytułu "Najmłodszego Naśladowcy Francji" w wieku dwunastu lat w Angoulême oraz otrzymanie nagrody "Najlepszy Młody Komik Roku" w Bobino w 1992 roku. W latach 1993–1998 podkładał wiele głosów męskich dla kukiełek w dziecięcym serialu telewizyjnym Les Minikeums na France 3. Brał również udział w radiowym programie Laurenta Ruquiera Rien à cirer na France Inter w latach 1993–2000 i występował w programach telewizyjnych, takich jak Vivement dimanche ze swoim zespołem "Les 6 Clones" w latach 1998–1999. Jest specjalistą od naśladowania i telefonicznych żartów, tworząc wiarygodne scenariusze dzięki swoim transformacjom głosowym. Przez całą swoją karierę Dahan występował w licznych przedstawieniach teatralnych, takich jak L’imposteur , Érection Présidentielle , Sarkoland i Gérald Dahan tombe les masques . Stworzył i prowadził własny program telewizyjny, Les missions de Gérald Dahan , na France 3 w 2006 roku. Jego praca z Rire et Chansons zasłynęła z telefonicznych żartów wymierzonych w takie postacie jak Jean-Pierre Raffarin, Adrien Zeller i Zinedine Zidane. Pojawił się w filmie La Boîte (2001) oraz filmie telewizyjnym La famille Zappon (2005). W 2026 roku odbył premierę 'J'imite donc je suis,' z około pięćdziesięcioma naśladowaniami i występami fortepianowymi. Obecnie występuje w jednoosobowym spektaklu teatralnym o Molière’ze, zatytułowanym 'Il était une voix… Molière!', który miał premierę 29 marca i trwa w 2027 roku, przedstawiając takie postacie jak Emmanuel Macron jako Alceste i Nicolas Sarkozy jako Molière.

Gerd Knebel (1953–2026), komik (Niemcy) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Gerd Knebel

1 010 obserwujących

Gerd Knebel, urodzony 30 marca 1953 roku w Rodgau, Niemcy, był wszechstronnym artystą znanym jako muzyk, komik i aktor. Dużą część swojej kariery spędził współpracując z innymi, szczególnie jako założyciel komediowego duetu Badesalz, założonego w 1982 roku wraz z Hendrikiem Nachtsheim. Wcześniej, od 1988 roku, był wokalistą w komediowym rockowym zespole Flatsch. Wczesne prace Knebla wykazywały charakterystyczny styl komiczny, charakteryzujący się scenkami wykonywanymi z silnym hesjskim akcentem. Badesalz zyskał znaczną popularność w latach 90. i 2000. Duet wystąpił w kilku programach telewizyjnych, w tym w 'Och Joh' (ARD), 'Comedy-Stories' (Sat.1) oraz w programie zatytułowanym po prostu 'Badesalz' na Comedy Central. W latach 1990–2018 wydali wiele albumów, z których kilka osiągnęło wysokie notowania na listach przebojów. Album 'Nicht ohne meinen Pappa' (1991) dotarł do #70, a 'Diwodaso' (1993) do #15. Kolejne sukcesy to 'Zarte Metzger' (1995), który uplasował się na #9 oraz 'Wie Mutter und Tochter' (1997), osiągając #4. Do ich filmografii należą 'Das Super Dong Dong' (1989) i 'Abbuzze! Der Badesalz-Film' (1996). Duet wyruszył również na wiele koncertowych tras, począwszy od 1985 roku, w tym trasę 'Das Super Dong-Dong'. W 1993 roku opublikowali książkę zatytułowaną 'Badesalz, Vaz Daz Den?'. Po rozwiązaniu Badesalz, Knebel kontynuował występy i nagrywanie. W latach 2005–2007 był członkiem grupy Die Groben Junggesellen. W 2006 roku uruchomił solowy program o nazwie 'Um was geht’s hier eigentlich?' oraz stworzył program poświęcony Matthiasowi Beltzowi. Eksplorował również różne współprace muzyczne, w tym dołączył do zespołu Deutschrock Angst vor Clowns w latach 2007 i 2008 oraz wydał w 2010 roku płytę z Olafem Mill pod tytułem Nette Rabenväter. Inne projekty obejmowały założenie zespołu metalowego GiftDwarf z Olafem Mill w 2011 roku oraz uruchomienie solowego projektu 'Die Knebells' w 2016 roku. W 2018 roku wydał płytę z Mädness pod pseudonimem 'Dirty Dabbes', a w 2022 roku album z piosenkami po hiszpańsku pod pseudonimem Gerdo Sintrenza. Gerd Knebel zmarł 24 stycznia 2026 roku w Nieder-Roden, pozostawiając po sobie dwóch dzieci. Został zdiagnozowany z rakiem.

Giannis Bezos, komik (Grecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Grecja

Giannis Bezos

107 obserwujących

Giannis Bezos, urodzony 10 września 1956 roku w Atenach, jest greckim aktorem, reżyserem i piosenkarzem. Dorastał na terenie Filopappou w Atenach, a jego rodzina pochodzi z Kerastari w Arkadii. Uznawany za jednego z czołowych greckich aktorów swojej epoki, wczesną edukację odebrał w Pierwszym Gimnazjum w Atenach, a następnie podjął szkolenie teatralne w warsztacie Dimitrisa Konstantinidisa, kończąc go w 1978 roku. Na początku kariery współpracował z Aliki Vougiouklaki na scenie, a reżyser Thymios Karakatsanis odkrył go podczas występu teatralnego w teatrze Smaroula. Służył również przez 28 miesięcy w wojsku jako rezerwowy porucznik w Artylerii. Kariera Bezosów obejmuje dziesięciolecia i łączy w sobie telewizję, film, teatr oraz muzykę. Zdobył znaczną rozpoznawalność dzięki rolom w różnych popularnych serialach telewizyjnych, takich jak (1991–1993), (1993–1995), (1996–1998), (1998–1999), (2001–2003) i (2007–2010). Pojawił się w pięciu filmach fabularnych i użyczył głosu postaci Manny w serii filmów . W marcu 2009 roku zagrał główną rolę w greckiej adaptacji w teatrze Palladium; następnie wyreżyserował przedstawienie Moliera w Odeonie Heroda Attycusa, wcielając się w rolę Argana. Często współpracował z reżyserem Andreasem Morfonios. Poza aktorstwem, Bezos poszukiwał innych ścieżek twórczych. Nagrał wokale do albumów Giorgosa Hatzinasiosa, Notisa Mavroudisa i Thanosa Mikroutsikosa, co ukazało jego talent wokalny. Prowadził serial dokumentalny o sztuce zatytułowany Milontas gia theatro na ERT2, począwszy od kwietnia 2016 roku. Obecnie planowany jest jego udział w nowym serialu komediowym Super Heroes na ANT1, który, jak sam stwierdził, będzie jego ostatnią rolą telewizyjną. Serial, pomyślany przez Nikosa Papadopoulosa i Antonisa Boubasa, przedstawia codzienne życie w greckim supermarkecie. Często opisuje siebie jako osobę „gdzieś indziej” i przyjmuje tę personę.

Gino Bramieri (1928–1996), komik (Włochy) – Surrealistyczny i absurdalny
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Gino Bramieri

Gino Bramieri, urodzony jako Luigi Bramieri 20 czerwca 1928 roku w Mediolanie we Włoszech, był włoskim komikiem i aktorem. Jego rodzicami byli Angelo Bramieri, stolarz, oraz Giulia Botturi. Dorastał w mieszkaniu w dzielnicy Brera w Mediolanie, w budynku dla klasy robotniczej. Artystyczna podróż Bramieriego rozpoczęła się pod koniec 1943 roku od debiutu amatorskiego na występie charytatywnym w Rovellasca. Pierwszy publiczny występ teatralny z dialogami odbył się 27 września 1944 roku w Teatro Augusteo w Mediolanie. W 1949 roku rozpoczęła się jego profesjonalna kariera, gdy dołączył do zespołu rewii Erminio Macario, co doprowadziło do jego pierwszych płatnych występów z triem Brabito w Teatro Anteo. Szybko zdobył doświadczenie współpracując z wybitnymi włoskimi komikami, takimi jak Totò, Peppino De Filippo i Aldo Fabrizi. Pseudonim „Il Re della barzelletta” („Król dowcipu”) odzwierciedlał jego podejście komediowe, charakteryzujące się opowiadaniem humorystycznych anegdot, często przekazywanych szybko i wykazujących cechy surrealistyczne. Uzyskał dyplom księgowości dzięki wieczorowym kursom. W latach 60. i 70. Bramieri odniósł znaczny sukces w telewizji, występując w programach takich jak , i . Prowadził własny program, , od 1982 do 1988 roku. Grał również w popularnych reklamach Carosello dla Moplen, zyskując sławę dzięki hasłu 'e mó e mó Moplen'. Pojawił się w około trzydziestu filmach i wyreżyserował . Bramieri otrzymał przydomki 'il Gino nazionale' i 'Re della barzelletta'. Zebrał swoje dowcipy w serię książek, w tym , zainspirowaną jego utratą wagi. Rak trzustki odebrał Bramierowi życie 18 czerwca 1996 roku w wieku 67 lat; został pochowany na Cimitero Monumentale w Mediolanie. Ulicom i alejom nadano jego imię w Mediolanie i Rzymie.

Gabriel de Lautrec (1867–1938), komik (Francja) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Gabriel de Lautrec

Gabriel de Lautrec, urodzony w Béziers 21 lutego 1867 roku i zmarły w Paryżu 25 lipca 1938 roku, był francuskim pisarzem, kronikarzem, tłumaczem i poetą. Dalekim krewnym malarza Henri de Toulouse-Lautrec, choć nie utrzymywał z nim bliskich relacji, prezentował się jako dandy z monoklem i często bawił towarzystwo paryskie około roku 1900 swoimi dowcipnymi uwagami. Uzyskał dyplom z literatury (licence ès Lettres) i od 1889 do 1893 roku był towarzyszem Alphonse'a Allaisa w Le Chat Noir, gdzie opublikował swoje pierwsze utwory prozatorskie. Kariera de Lautreca rozpoczęła się we wczesnych latach 90. XIX wieku, kiedy przeniósł się do Paryża i zaczął pisać dla publikacji takich jak *La Vie drôle*. Często odwiedzał literackie kawiarnie na Łacińskiej Dzielnicy i poznał Alphonse'a Allaisa w kabarecie Chat noir, stając się jego uczniem. Jego twórczość charakteryzuje się humorem i fantazją, często powiązaną z parascientificznymi i okultystycznymi środowiskami. Zbiór poematów prozą, *Poèmes en prose*, został opublikowany w 1898 roku, otwierając drzwi do paryskiej sceny literackiej. Prowadził salon w Passy, gdzie gromadzili się znani przedstawiciele kultury, tacy jak Jean Lorrain, Willy, Jean de Tinan, Alfred Jarry, Oscar Wilde i Paul Verlaine; był szczególnie blisko z Paulem Verlainem, a nawet strzegł jego ciała po śmierci. W latach 1890–1911 twierdził, że opublikował ponad dwieście opowiadań, kronik i fantazji w różnych publikacjach, w tym w *Le Chat Noir*, *La Vie drôle*, *Le Rire*, *Fantasio*, *La Revue blanche*, *Le Sourire* i *Le Mercure de France*. Przez całą swoją karierę De Lautrec tłumaczył dzieła Marka Twaina, Havelocka Ellisa, Alfreda Levina, Matthew Phipps Shiela i Oscara Wilde’a (we współpracy z Henry-D. Davray), często dla Mercure de France . Wspólnie założył również La Petite Semaine w 1900 roku oraz Académie de l’Humour w 1920 roku z Curnonsky’m i Courteline. Uczył łaciny i greki w Marsylii do czasu przejścia na emeryturę w 1929 roku, po czym niedługo potem powrócił do Paryża. W 1938 roku wydał swoje wspomnienia, Souvenirs des jours sans souci . Pomimo dążenia do uznania, w tym kandydowania do Akademii Francuskiej w 1923 roku, czuł się rozczarowany brakiem literackiego uznania. W 1936 roku został odznaczony Legią Honorową i pozostawił po sobie wydane dzieła, w tym 'Poèmes en prose,' 'Les Roses noires,' 'Monsieur de Crac' oraz Souvenirs des jours sans souci .

Gaëlle Bien-Aimé, komiczka (Haiti)
Zweryfikowane Nieodebrane
Haiti

Gaëlle Bien-Aimé

Gaëlle Bien-Aimé to haitańska humorystka, aktorka, dramatopisarka, dziennikarka i aktywistka, a także nauczycielka pracy z ciałem i głosem w szkole aktorskiej ACTE. Urodziła się w Port-au-Prince 22 grudnia 1987 roku. Jest felietonistką i członkinią organizacji feministycznej Nègès Mawon. Po szkole średniej wstąpiła w 2006 roku do Le Petit Conservatoire, szkoły teatru i sztuki słowa, gdzie odbyła trzyletnie kształcenie w sztukach scenicznych. W 2010 roku uczęszczała na kursy etnodramy, „Teatr i rytuał”, w ESACT, wyższej szkole aktorów filmowych i teatralnych w Liège, a w listopadzie 2015 roku wzięła udział w intensywnym kursie komedii w École nationale de l’humour w Montrealu. Jako aktorka współpracowała z reżyserami takimi jak Jean René Lemoine w Grze miłości i przypadku Marivaux, Guy Régis Jr w Migrant i Pietro Varasso w Un arc-en-ciel pour l’occident chrétien René Depestre’a. W 2018 roku współzałożyła ACTE, gdzie uczy pracy z ciałem i głosem oraz pisania komediowego, a w 2019 roku przeniosła na scenę spektakl oparty na piosenkach haitańskiego muzyka Manno Charlemagne’a, Limyè. Jej humor jest narzędziem jej aktywizmu. Bardzo obecna na Facebooku, Twitterze, Instagramie, TikToku i YouTubie, które traktuje jako najszerszą platformę dla tego, co nazywa swoim „artywizmem”, dociera do tysięcy obserwujących. W programie Anriyan, Kèskonfe kpi z wiadomości politycznych, by je kwestionować, informuje o prawach kobiet i dziewcząt i wychwytuje subtelne przejawy codziennego seksizmu w zwykłych gestach i słowach. Jej dorobek sceniczny obejmuje program stand-upowy Je suis Gaëlle (2017), Le Genre et le nombre, komediowy spektakl o edukacji seksualnej, a także Talon aiguille Talon d’Achille (2015), Un dous un show (2017), Que ton règne vienne (2019), Tranzit (2020), Aimer en stéréo (2021) i Illégale (2022). Łącznie napisała sześć sztuk, dwa monologi, dwa programy stand-upowe i dwa dzieła wizualne. W 2022 roku zdobyła frankofońską rezydencję pisarską Afriques-Haïti i spędziła trzy miesiące w regionie Nowa Akwitania we Francji, w La Maison des écritures w La Rochelle, w Maison des auteurs et autrices des Francophonies w Limoges i w La Prévôté w Bordeaux. Napisała tam Port-au-Prince et sa douce nuit, nagrodzone Nagrodą Teatralną RFI 2022, którą wręczono jej 25 września na Festival des Francophonies w Limoges.

Gaspar Henaine (1926–2011), komik (Meksyk) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Gaspar Henaine

Gaspar Henaine, powszechnie znany jako Capulina, był wszechstronnym meksykańskim artystą. Urodził się 6 stycznia 1927 roku w Chignahuapan, Puebla, i zasłynął jako komik, aktor, piosenkarz, producent filmowy, scenarzysta, muzyk oraz reżyser. Jego rodzicami byli Antonio Henaine Helú, pochodzenia libańskiego, oraz Concepción Pérez de León, która była Meksykanką. Rodzina przeniosła się do Meksyku wkrótce po jego urodzeniu i ponownie, gdy miał sześć lat. Kariera artystyczna Henaine'a rozpoczęła się w 1943 roku jako śpiewaka i aktora. Debiutował na ekranie w wieku dziesięciu lat w filmie *Allá en el rancho grande* (1936) i otrzymał nagrodę za "najlepszą rolę dramatyczną dziecka" od swojej akademii. Był wokalistą w kwartecie Los Excéntricos del Ritmo, a później dołączył do tria Los Trincas, koncertując zarówno w Meksyku, jak i w Stanach Zjednoczonych. Punktem zwrotnym w jego karierze był rok 1951, kiedy połączył siły z Marco Antonio Campos, znanym jako Viruta, tworząc słynny duet Viruta y Capulina. Ich wczesny styl komediowy czerpał inspirację z Laurel i Hardy'ego, a oni zdobyli popularność dzięki występom w programie XEW *Cómicos y canciones*. Razem nagrali 26 filmów, a Roberto Gomez Bolaños (Chespirito) przyczynił się do niektórych ich scenek. Po zawodowej nieporozumieniu, Henaine i Campos rozstali się w 1966 roku. Capulina kontynuował karierę samodzielnie, występując w 58 kolejnych filmach, co podniosło łączną liczbę jego filmowych ról do 84. Nagrał 12 albumów muzycznych i wystąpił u boku El Santo w Santo contra Capulina (1969). Seria komiksów z Capuliną jako głównym bohaterem była publikowana w latach 70. i na początku lat 80. Jego ostatnią rolą filmową był udział w Mi compadre Capulina (1989), a także wystąpił w serialu telewizyjnym Las aventuras de Capulina (1989) oraz telenoweli El diario de Daniela (1996). Do 1997 roku występował jako komik stand-up. Gaspar Henaine zmarł 30 września 2011 roku w wieku 84 lat na skutek powikłań związanych z zapaleniem płuc i wrzodem żołądka po wcześniejszym hospitalizowaniu tego samego miesiąca.

Gaston Berghmans (1926–2016), komik (Belgia) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Belgia

Gaston Berghmans

Gaston Petrus Bernardina Berghmans był belgijskim aktorem i humorystą, urodzonym 11 marca 1926 roku w Merksem, obecnie część Antwerpii. Zmarł 21 maja 2016 roku w Schoten, również w prowincji Antwerpii. Jego ojciec pracował jako szlifierz diamentów, a później jako kierowca dostawczy, natomiast jego matka pomagała w sklepie mięsnym u siostry. Berghmans jest pamiętany jako "bohater lokalny" i znany z występów po holendersku z antwerpskim akcentem. Berghmans rozpoczął swoją karierę występując w sali koncertowej Ancienne Belgique, gromadząc pełne sale swoimi rewiami. Przez krótki czas stworzył duet ze Stafem Permentierem i wystąpił w telewizji w 1958 roku podczas Expo 58. Wczesne role filmowe pojawiły się pod koniec lat pięćdziesiątych, pod kierunkiem Jana Vanderheydena, w tym Een zonde waard (1959), Den duivel te slim (1960), Hoe zotter hoe liever (1960) i De stille genieter (1961). Odkrył swój talent komediowy występując w scence w swoim klubie korfbalowym. W 1957 roku poznał Leo Martina w Billiard Palace, co doprowadziło do znaczącego partnerstwa. Od 1972 do 1993 roku Berghmans tworzył duet komediowy z Leo Martinem, znanego jako Gaston i Leo. Szeroko występowali w flamandzkich teatrach i centrach kultury oraz pojawiali się w telewizji BRT, w tym w popularnych programach sylwestrowych i sitcomie policyjnym De Kolderbrigade . Ukazało się kilka albumów komediowych i komiks oparty na ich pracy, a wspólnie nakręcili cztery filmy między 1982 a 1988 rokiem. Po przejściu do komercyjnego nadawcy VTM w 1989 roku, prowadzili cotygodniowy program 'De Gaston en Leo show'. Po śmierci Leo Martina w 1993 roku, specjalny program '20 lat Gastona i Leo' został wyemitowany na VTM. Przez całe swoje życie zawodowe Berghmans otrzymał wiele wyróżnień; w tym mianowanie Komandorem Orderu Korony w 2006 roku oraz zdobycie Gwiazdy Kariery na nagrodach Flamandzkich Gwiazd Telewizyjnych w 2009 roku. W 2005 roku flamandzka edycja 'Najwspanialszego Belgijczyka' umieściła Berghmansa na pozycji 459. W 2023 roku ujawniono plany musicalu ku jego czci, zatytułowanego 'Gaston i Leo, de hommage'. W ostatnich latach zadebiutował program o nazwie 'Gaston & Leo 2.0', z udziałem Franka van Eruma, Jana Wuytensa i Erica De Vosa, mający na celu uchwycenie humoru i uroku oryginalnego duetu.

Gavin Mitchell, komik (Wielka Brytania) – Komedia skeczowa, Opowiadanie historii
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Gavin Mitchell

Pochodzący pierwotnie ze Springburn w Glasgow, Gavin Mitchell to szkocki artysta występujący zarówno jako aktor, jak i komik. Jego kariera rozpoczęła się dość niespodziewanie, z początkową pracą przy malowaniu dekoracji w Citizens Theatre w Glasgow około 1990 roku, kiedy to uzyskał kartę zawodową. Następnie spędził około czterech lub pięciu lat pracując jako statysta na różnych planach filmowych, zanim zadebiutował na scenie w 'Tis Pitty She’s a Whore, grając statystę biorącego udział w scenie ogniskowej. Mitchell czerpie radość z różnorodności ról, które odgrywa, obejmujących zarówno komediowe, jak i dramatyczne występy. Mitchella najlepiej znany jest z roli Roberta „Boabby’ego” Taylora, barmana, w popularnym sitcomie "Still Game", w którym wystąpił we wszystkich dziewięciu seriach i sześćdziesiąt dwóch odcinkach między 2002 a 2019 rokiem. Ta rola przyniosła mu szeroką rozpoznawalność, przyczyniając się do międzynarodowej popularności serialu, z fanami oddalonymi nawet o Japonię i Zimbabwe. Sukces "Still Game" był niezwykły i zdobył liczne nagrody, w tym 14 głównych wyróżnień, a jego przedstawienia na żywo odbywały się 51 razy w Hydro, przyciągając około 12 000 widzów na każdy występ. W czerwcu 2019 roku wygrał nagrodę "Najlepszy Aktor" na The Scottish Comedy Awards za swoją kreację Boabby’ego, a sam serial zdobył tytuł "Najlepszy Program Telewizyjny" w tym samym roku. Poza serialem "Still Game", Mitchell ma za sobą różnorodną karierę. Pojawiał się w różnych rolach w programie komediowym Velvet Soup oraz w sitcomach takich jak Empty, Happy Hollidays i You Instead. Mitchell wielokrotnie występował w serialach telewizyjnych Monarch of the Glen i The Field of Blood, a w 2024 roku zagrał Andy'ego Malvina w dramacie BBC Nightsleeper. Do jego dorobku aktorskiego należy również rola w filmie "Being Human" z Robinem Williamsem z 1994 roku oraz rola Wielkiego Księcia Siergieja Aleksandrowicza Rosji w serialu Netflix "The Last Czars" (2019). W 2024 roku przyjął główną męską rolę w komediowej adaptacji filmu "Casablanca", zatytułowanej "Casablanca: The Gin Joint Cut", która odbywała tournée po Wielkiej Brytanii, Paryżu i Barbadosie; występy obejmowały sezon na Festiwalu Edynburskim. Obecnie Mitchell koncertuje po Szkocji ze swoim osobistym spektaklem teatralnym 'Look Who It Isnae' (2024-2025) i w 2025 roku spotka się ponownie z innymi aktorami z "Still Game" podczas 'Auld Pals – An Evening with the Stars of Still Game'; to tournée było wyprzedane w 2024 roku. W 2019 roku Glasgow Caledonian University przyznał mu tytuł doktora honoris causa literatury, a w marcu 2016 roku przyjął pośmiertne uhonorowanie Bowiego w Hall of Fame. Znany jest ze swojego uroku, poczucia humoru i umiejętności opowiadania historii, a jego kariera obejmuje ponad cztery dekady.