Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met G Geverifieerd Alles wissen
25-36 van 91 comedians
Geverifieerd Onopgeëist
16 nov. 2026 Bulgarije

Georgi Kyuchukov

6 739 volgers

Georgi Kyuchukov is een Bulgaarse stand-upcomedian, bekend om zijn originele komedieshows en zijn kenmerkende verhalende stijl. Hij werd geboren in 1985 in Yambol en verhuisde later naar Sofia, waar hij toerisme studeerde en in de commerciële sector werkte. Hij begon met stand-upcomedy in 2016, toen hij deelnam aan een amateurtoernooi en de eerste plaats won, hoewel hij tot dat moment nog nooit op het podium had gestaan. Na dat succes sloot hij zich aan bij Inside Joke Stand Up Comedy en groeide hij geleidelijk uit tot een van de herkenbare namen van de Bulgaarse stand-upscene. Kyuchukov ontwikkelde zijn eigen "Kyuchukov Comedy Show", waarmee hij optreedt in clubs en culturele ruimtes in het hele land. Tot zijn originele shows behoren "Alleen man tijdens de feestdagen" en "Nee, bedankt!", en zijn comedy is vaak gebaseerd op persoonlijke verhalen, alledaagse situaties en observaties over het Bulgaarse leven. In 2021 won hij de grote prijs "Gouden Microfoon" voor beste stand-upcomedian tijdens de eerste nationale prijzen voor stand-upcomedy in Bulgarije. Naast artiest draagt Kyuchukov actief bij aan de ontwikkeling van de stand-upscene in Bulgarije en neemt hij deel aan liefdadigheidsinitiatieven. In 2022 was hij erejurylid bij de tweede editie van de "Golden Mic Awards", nadat hij het jaar daarvoor de grote onderscheiding had gewonnen. De afgelopen jaren blijft hij originele komedieshows presenteren in verschillende steden van het land, waaronder gezamenlijke optredens met andere populaire Bulgaarse komieken.

Gabriele Benni, comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gabriele Benni

2 769 volgers

Gabriele Benni, vaak simpelweg 'Benni' genoemd, is een Italiaanse humorist en ondernemer. Geboren in 1955 in Monzuno, is hij ook een komiek uit Bologna en van opleiding een professioneel ingenieur. Aanvankelijk droomde Benni ervan te reizen en te leven als een personage uit een John Wayne western. Zijn vroege carrière omvatte werk in de landbouw, gevolgd door een periode als werktuigtekenaar en pogingen om in de jaren zeventig werk in het buitenland te vinden. Deze ervaringen stimuleerden uitgebreide reizen rond de wereld, die uiteindelijk leidden tot zijn vestiging in Zuid-Amerika. Benni’s komische stijl put sterk uit zijn wereldwijde avonturen. Hij vertelt deze verhalen in zijn humoristische monoloog 'En la Lucha Total,' die ruim anderhalf uur duurt. Deze voorstelling analyseert de Chileense cultuur ('idiosincrasia chilena') en beschrijft Benni’s ervaringen over verschillende continenten, waaronder een verblijf van drie dagen in Johannesburg, Zuid-Afrika, waar hij als ober werkte tijdens de apartheid. Hij reisde ook door Afrika, waar hij een Peruaanse ambassadeur en zijn familie in Nigeria ontmoette, en later via de hulp van een Napolitaanse landmeter werk vond in Peru, ondanks dat hij aanvankelijk geen Spaans sprak. Hij trouwde met een vrouw die hij in Peru ontmoette en heeft met haar vier dochters. Benni heeft veel televisieprogramma’s gepresenteerd, zoals 'Show de Benni,' 'Lo peor de mi vida' en 'De noche con Benni' op Gran Santiago Televisión. Hij vertelde verhalen en gebruikte levendige woorden ('garabatos') met zijn Italiaanse accent. Benni's carrière omvat uiteenlopende projecten. Hij is een televisiepresentator/entertainer die in diverse programma's verscheen, zowel als vaste presentator als gast. Vooral verwierf hij aanzienlijke populariteit na een controversiële reactie in de show 'Vértigo'. Hij nam zelfs een reggaeton single op die een zomerhit werd en bracht in 2006 "Enchufa" uit, waarvan de videoclip viraal ging. Hij staat ook bekend om zijn deelname aan de realityshow Año 0 op Canal 13, waar hij 113 dagen verbleef en in 2011 als laatste deelnemer werd uitgeschakeld voor de halve finales. Momenteel geeft Benni humoristische shows door heel Chili, die hij promoot via social media (@elshowdebenni). Beschreven als meer dan 1,9 meter (meer dan 6’3”) lang met rechthoekige snorren en een adelaarneus, blijft Gabriele Benni het publiek vermaken.

George Formby (1904–1961), comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

George Formby

2 500 volgers

George Formby, geboren als George Hoy Booth op 26 mei 1904 in Wigan, Lancashire, was een belangrijke figuur in het Britse amusement. Hij kwam uit een familie die diep geworteld was in de muziektheatertraditie; zijn vader, George Formby Sr., trad ook onder dezelfde naam op. In zijn jonge jaren werkte Formby als staljongen en jockey, beginnend op zevenjarige leeftijd. Na de dood van zijn vader in 1921 begon hij op het podium te treden, aanvankelijk door de act van zijn vader na te bootsen. Een keerpunt kwam in 1923 toen hij een ukelele verwierf en met Beryl Ingham trouwde; zij werd vervolgens zijn manager en speelde een cruciale rol bij het vormgeven van zijn carrière. Beryl Inghams invloed was meteen duidelijk, aangezien ze de nadruk legde op formele kleding voor Formbys optredens en de ukelele integreerde in zijn act. Hij begon in 1926 met het opnemen van muziek, waardoor zijn bereik verder uitgebreid werd. Vanaf 1934 trad Formby toe tot de wereld van film, waarbij hij snel aan populariteit won en aan het einde van de jaren dertig en veertig grote bekendheid behaalde. Filmlhistoric Brian McFarlane beschreef zijn personages als 'onnozele Lancastrische onschuldigen,' een weergave die resoneerde met het publiek. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wijdde Formby zichzelf aan het vermaken van zowel militair personeel als burgers via ENSA, waarbij hij naar schatting optrad voor drie miljoen dienstdoende personen. Na de oorlog begon hij met tournees door het Britse Gemenebest. Zijn laatste televisieoptreden vond plaats in december 1960. Helaas overleed George Formby op 6 maart 1961, op de leeftijd van 56 jaar, en werd hij begraven in Warrington. Jeffrey Richards was van mening dat Formby Lancashire belichaamde, de arbeidersklasse en de natie als geheel. Hij liet een blijvende impact achter, en beïnvloedde latere humoristen zoals Charlie Drake en Norman Wisdom, en zelfs muzikanten zoals de Beatles. De George Formby Society, opgericht in 1961, blijft zijn nalatenschap vieren, met conventies gepland voor 2026 en 2027, en beschikt over uitgebreide archieven en een sectie genaamd 'Sounds Like George' op zijn website.

Gérald Dahan, comedian (Frankrijk) – Imitaties, Poppen en buikspreken
Geverifieerd Onopgeëist
14 mrt. 2027 Frankrijk

Gérald Dahan

1 740 volgers

Gérald Dahan, geboren als Gérald Berthelot op 17 mei 1973 in Cognac, Frankrijk, is een Franse humorist, imitator, radiopresentator en acteur. Hij begon al op vierjarige leeftijd zijn talent voor imitatie te tonen. Zijn ouders waren handelaren, en één ervan studeerde Frans recht. Hij nam rond zijn zestiende de artiestennaam Gérald Dahan aan, geïnspireerd door zijn overleden moeder tante Émilie Dahan, en verhuisde naar Parijs om een carrière in de entertainmentwereld na te streven. Dahan’s vroege carrière omvatte het winnen van de titel 'Jongste Imitator van Frankrijk' op twaalfjarige leeftijd in Angoulême, en het ontvangen van de 'Beste Jonge Comedian van het Jaar'-award bij Bobino in 1992. Van 1993 tot 1998 verzorgde hij veel van de mannelijke stemmen voor poppen in de kindertelevisieserie Les Minikeums op France 3. Hij deed ook mee aan Laurent Ruquier’s radioshow Rien à cirer op France Inter van 1993 tot 2000 en verscheen in televisieprogramma's zoals Vivement dimanche met zijn gezelschap 'Les 6 Clones' tussen 1998 en 1999. Hij is een specialist in imitatie en telefonische grappen, waarbij hij geloofwaardige scenario’s creëert door middel van zijn stemveranderingen. Gedurende zijn carrière heeft Dahan opgetreden in tal van toneelvoorstellingen, waaronder L’imposteur , Érection Présidentielle , Sarkoland en Gérald Dahan tombe les masques . Hij creëerde en presenteerde zijn eigen televisieprogramma, Les missions de Gérald Dahan , op France 3 in 2006. Zijn werk met Rire et Chansons werd bekend door zijn telefonische grappen gericht op figuren als Jean-Pierre Raffarin, Adrien Zeller en Zinedine Zidane. Hij verscheen in de film La Boîte (2001) en de televisiefilm La famille Zappon (2005). In 2026 beleefde hij de première van 'J'imite donc je suis,' met ongeveer vijftig imitaties en pianovoorstellingen. Momenteel treedt hij op met een eenmanshow over Molière, getiteld 'Il était une voix… Molière!', die op 29 maart in première ging en in 2027 voortzet, waarbij figuren zoals Emmanuel Macron als Alceste en Nicolas Sarkozy als Molière worden neergezet.

Gerd Knebel (1953–2026), comedian (Duitsland) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Gerd Knebel

1 010 volgers

Gerd Knebel, geboren op 30 maart 1953 in Rodgau, Duitsland, was een veelzijdig entertainer die bekend stond als muzikant, komediant en acteur. Hij bracht een groot deel van zijn carrière door in samenwerking met anderen, met name als oprichter van het comedy duo Badesalz, opgericht in 1982 samen met Hendrik Nachtsheim. Daarvoor was hij vanaf 1988 de leadzanger van de comedy rock combo Flatsch. Knebels vroege werk toonde een kenmerkende komische stijl, gekenmerkt door sketches die werden uitgevoerd met een sterke Hessische tongval. Badesalz genoot aanzienlijke populariteit in de jaren negentig en nul. Het duo verscheen in verschillende televisieprogramma's, waaronder 'Och Joh' (ARD), 'Comedy-Stories' (Sat.1) en een programma simpelweg getiteld 'Badesalz' op Comedy Central. Ze brachten tussen 1990 en 2018 talloze albums uit, waarvan er verschillende hoge noteringen in de hitlijsten behaalden. Het album 'Nicht ohne meinen Pappa' (1991) bereikte #70, terwijl 'Diwodaso' (1993) een piekpositie van #15 haalde. Verdere successen waren 'Zarte Metzger' (1995), dat op #9 genoteerd stond, en 'Wie Mutter und Tochter' (1997), dat #4 bereikte. Hun filmcredits omvatten 'Das Super Dong Dong' (1989) en 'Abbuzze! Der Badesalz-Film' (1996). Het duo ging ook op meerdere tournee, beginnend in 1985, waaronder de 'Das Super Dong-Dong' tour. In 1993 publiceerden ze een boek getiteld 'Badesalz, Vaz Daz Den?'. Na de ontbinding van Badesalz bleef Knebel optreden en opnemen. Van 2005 tot 2007 was hij lid van de groep Die Groben Junggesellen. In 2006 lanceerde hij een solo programma genaamd 'Um was geht’s hier eigentlich?' en creëerde een hommage programma voor Matthias Beltz. Hij verkende ook diverse muzikale samenwerkingen, waaronder het lid worden van de Deutschrock band Angst vor Clowns in 2007 en 2008, en het uitbrengen van een CD met Olaf Mill in 2010 getiteld Nette Rabenväter. Andere projecten omvatten de vorming van de metalband GiftDwarf met Olaf Mill in 2011 en de lancering van het solo project 'Die Knebells' in 2016. Hij bracht een CD uit met Mädness onder de naam 'Dirty Dabbes' in 2018, en een album met Spaanse liederen onder het pseudoniem Gerdo Sintrenza in 2022. Gerd Knebel overleed op 24 januari 2026 in Nieder-Roden, en laat twee kinderen achter. Hij was gediagnosticeerd met kanker.

Yannis Bezos, comedian (Griekenland)
Geverifieerd Onopgeëist
Griekenland

Yannis Bezos

107 volgers

Giannis Bezos, geboren op 10 september 1956 in Athene, is een Griekse acteur, regisseur en zanger. Hij groeide op in de Filopappou wijk van Athene en zijn familie komt oorspronkelijk uit Kerastari, Arcadia. Na erkend te zijn als een toonaangevende Griekse acteur van zijn tijd, ontving hij zijn vroege opleiding aan het Eerste Gymnasium in Athene en volgde vervolgens theatertraining aan de Dimitris Konstantinidis Theater Workshop, met afstuderen in 1978. In het begin van zijn carrière werkte hij samen met Aliki Vougiouklaki op het toneel, en regisseur Thymios Karakatsanis ontdekte hem tijdens een theateroptreden in het Smaroula Theater. Hij vervulde ook een dienstplicht van 28 maanden als reserve luitenant bij de Artillerie. Bezos’ carrière beslaat decennia en omvat televisie, film, theater en muziek. Hij verwierf aanzienlijke erkenning door zijn rollen in verschillende populaire televisieseries, waaronder (1991–1993), (1993–1995), (1996–1998), (1998–1999), (2001–2003) en (2007–2010). Hij is verschenen in vijf speelfilms en heeft zijn stem uitgeleend voor het personage Manny in de -filmserie. Hij vertolkte een hoofdrol in een Griekse bewerking van in het Palladium Theatre in maart 2009; vervolgens regisseerde hij een uitvoering van Molières in het Odeon van Herodes Atticus, waarbij hij de rol van Argan vertolkte. Hij heeft regelmatig samengewerkt met regisseur Andreas Morfonios. Buiten het acteren heeft Bezos andere creatieve wegen verkend. Hij heeft zangpartijen opgenomen voor albums van Giorgos Hatzinasios, Notis Mavroudis en Thanos Mikroutsikos, waarmee hij zijn zangtalent demonstreerde. Hij presenteerde de documentaireserie over de kunst *Milontas gia theatro* op ERT2 vanaf april 2016. Momenteel staat hij gepland om in de nieuwe komedieserie *Super Helden* op ANT1 te spelen, wat hij heeft verklaard zijn laatste televisierol te worden. De serie, bedacht door Nikos Papadopoulos en Antonis Boubas, toont het dagelijks leven in een Griekse supermarkt. Hij beschrijft zichzelf vaak als 'andersom' en omarmt dit persona.

Gino Bramieri (1928–1996), comedian (Italië) – Surrealistisch en absurd
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gino Bramieri

Gino Bramieri, geboren als Luigi Bramieri op 20 juni 1928 in Milaan, Italië, was een Italiaanse komiek en acteur. Zijn ouders waren Angelo Bramieri, een timmerman, en Giulia Botturi. Hij groeide op in een arbeidersflatgebouw in de Brera wijk van Milaan. Bramieri’s artistieke reis begon aan het einde van 1943 met een amateurdebuut bij een benefietvoorstelling in Rovellasca. Zijn eerste theatrale optreden met gesproken regels vond plaats op 27 september 1944, in Milaan's Teatro Augusteo. In 1949 begon zijn professionele reis toen hij lid werd van de revuegroep van Erminio Macario, wat leidde tot zijn eerste betaalde werk met het Brabito trio in het Teatro Anteo. Hij verwierf snel ervaring door samen te werken met prominente Italiaanse komieken zoals Totò, Peppino De Filippo en Aldo Fabrizi. De bijnaam 'Il Re della barzelletta' ('de Koning van grappen') weerspiegelde zijn komische aanpak, gekenmerkt door het vertellen van humoristische anekdotes, vaak snel afgeleverd en met surrealistische kwaliteiten. Hij behaalde een diploma in boekhouding via avondlessen. Gedurende de jaren zestig en zeventig behaalde Bramieri aanzienlijk succes op televisie, met optredens in programma's zoals *Tigre contro tigre*, *Il signore ha suonato?* en *E noi qui*. Hij presenteerde van 1982 tot 1988 zijn eigen show, de *G.B. Show*. Hij speelde ook in populaire Carosello-reclames voor Moplen, en werd bekend om de slogan 'e mó e mó Moplen'. Hij verscheen in ongeveer dertig films en regisseerde *Ride bene... chi ride ultimo*. Bramieri kreeg de bijnamen 'il Gino nazionale' en 'Re della barzelletta'. Hij verzamelde zijn grappen in een reeks boeken, waaronder *50 chili fa*, geïnspireerd door zijn gewichtsverlies. Pancreaticus kanker eiste Bramieri’s leven op 18 juni 1996, op de leeftijd van 67 jaar; hij werd vervolgens begraven op de Cimitero Monumentale in Milaan. Straten en lanen zijn vernoemd naar hem in Milaan en Rome.

Gabriel de Lautrec (1867–1938), comedian (Frankrijk) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Gabriel de Lautrec

Gabriel de Lautrec, geboren te Béziers op 21 februari 1867 en overleden te Parijs op 25 juli 1938, was een Franse schrijver, chroniqueur, vertaler en dichter. Een verre verwant van de schilder Henri de Toulouse-Lautrec, hoewel ze geen nauwe relatie hadden, presenteerde hij zich als een dandy met een monocle en vermaakte hij rond 1900 regelmatig de Parijse society met zijn geestige opmerkingen. Hij behaalde een diploma in letteren (licence ès Lettres) en was van 1889 tot 1893 een metgezel van Alphonse Allais bij Le Chat Noir, waar hij zijn eerste prozawritingen publiceerde. De carrière van De Lautrec begon aan het begin van de jaren 1890 toen hij naar Parijs verhuisde en begon bij te dragen aan publicaties zoals *La Vie drôle*. Hij bezocht literaire cafés in de Quartier Latin en ontmoette Alphonse Allais in het Chat noir cabaret, waarbij hij een discipel van Allais werd. Zijn werk wordt gekenmerkt door humor en fantasie, vaak verbonden met parasciëntifieke en occultistische kringen. Een verzameling proezepoëzie, 'Poèmes en prose,' werd in 1898 gepubliceerd, waardoor deuren werden geopend naar Parijs' literaire scene. Hij organiseerde een salon in Passy waar opmerkelijke figuren zoals Jean Lorrain, Willy, Jean de Tinan, Alfred Jarry, Oscar Wilde en Paul Verlaine samenkwamen; hij stond bijzonder dicht bij Paul Verlaine, zelfs zijn lichaam bewaakte hij na diens dood. Tussen 1890 en 1911 beweerde hij meer dan tweehonderd korte verhalen, kronieken en fantasieën te hebben gepubliceerd in diverse publicaties, waaronder *Le Chat Noir*, *La Vie drôle*, *Le Rire*, *Fantasio*, *La Revue blanche*, *Le Sourire* en *Le Mercure de France*. Gedurende zijn carrière vertaalde De Lautrec werken van Mark Twain, Havelock Ellis, Alfred Levin, Matthew Phipps Shiel en Oscar Wilde (in samenwerking met Henry-D. Davray), vaak voor *Mercure de France*. Hij was ook medeoprichter van *La Petite Semaine* in 1900 en de Académie de l’Humour in 1920 met Curnonsky en Courteline. Hij gaf les in Latijn en Grieks in Marseille tot aan zijn pensioen in 1929, waarna hij kort daarna terugkeerde naar Parijs. Hij publiceerde zijn autobiografie, *Souvenirs des jours sans souci*, in 1938. Ondanks het zoeken naar erkenning, waaronder een kandidatuur voor de Académie Française in 1923, voelde hij zich teleurgesteld door het ontbreken van literaire erkenning. Hij werd in 1936 benoemd tot ridder in de Légion d'honneur en liet gepubliceerde werken achter, waaronder 'Poèmes en prose,' 'Les Roses noires,' 'Monsieur de Crac,' en *Souvenirs des jours sans souci*.

Gaëlle Bien-Aimé, comédienne (Haïti)
Geverifieerd Onopgeëist
Haïti

Gaëlle Bien-Aimé

Gaëlle Bien-Aimé is een Haïtiaanse humoriste, actrice, toneelschrijfster, journaliste en activiste, en docente lichaam en stem aan de toneelschool ACTE. Ze werd op 22 december 1987 in Port-au-Prince geboren. Ze is columniste en lid van de feministische organisatie Nègès Mawon. Na de middelbare school ging ze in 2006 naar Le Petit Conservatoire, een school voor theater en spreekkunst, waar ze drie jaar opleiding in de podiumkunsten volgde. In 2010 volgde ze cursussen etnodrama, ‘Theater en ritueel’, aan de ESACT, de hogeschool voor film- en toneelacteurs in Luik, en in november 2015 volgde ze een intensieve comedycursus aan de École nationale de l’humour in Montreal. Als actrice werkte ze met regisseurs als Jean René Lemoine in Le Jeu de l’amour et du hasard van Marivaux, Guy Régis Jr in Migrant en Pietro Varasso in Un arc-en-ciel pour l’occident chrétien van René Depestre. In 2018 was ze medeoprichtster van ACTE, waar ze lichaam en stem en comedyschrijven doceert, en in 2019 bewerkte ze voor het toneel een voorstelling op de liedjes van de Haïtiaanse muzikant Manno Charlemagne, Limyè. Haar comedy is een middel voor haar activisme. Ze is zeer actief op Facebook, Twitter, Instagram, TikTok en YouTube, die ze beschouwt als het breedste platform voor wat ze haar ‘artivisme’ noemt, en bereikt duizenden volgers. In het programma Anriyan, Kèskonfe drijft ze de spot met het politieke nieuws om het ter discussie te stellen, geeft ze voorlichting over de rechten van vrouwen en meisjes en wijst ze de subtiele tekenen van alledaags seksisme aan in gewone gebaren en woorden. Haar toneelwerk omvat de stand-upshow Je suis Gaëlle (2017), Le Genre et le nombre, een comedyshow over seksuele voorlichting, en Talon aiguille Talon d’Achille (2015), Un dous un show (2017), Que ton règne vienne (2019), Tranzit (2020), Aimer en stéréo (2021) en Illégale (2022). In totaal schreef ze zes toneelstukken, twee monologen, twee stand-upshows en twee visuele werken. In 2022 won ze de Franstalige schrijfresidentie Afriques-Haïti en verbleef ze drie maanden in de Franse regio Nouvelle-Aquitaine, in La Maison des écritures in La Rochelle, de Maison des auteurs et autrices des Francophonies in Limoges en La Prévôté in Bordeaux. Daar schreef ze Port-au-Prince et sa douce nuit, dat de RFI-theaterprijs 2022 won, die haar op 25 september op het Festival des Francophonies in Limoges werd uitgereikt.

Gaspar Henaine (1926–2011), comedian (Mexico) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Mexico

Gaspar Henaine

Gaspar Henaine, alomt bekend als Capulina, was een veelzijdig Mexicaans entertainer. Geboren als Gaspar Henaine Pérez op 6 januari 1927 in Chignahuapan, Puebla, werd hij erkend als komiek, acteur, zanger, filmproducent, scenarioschrijver, muzikant en regisseur. Zijn ouders waren Antonio Henaine Helú, van Libanese afkomst, en Concepción Pérez de León, die Mexicaans was. De familie verhuisde kort na zijn geboorte naar Mexico-Stad, en opnieuw toen hij zes jaar oud was. Henaine's artistieke carrière begon in 1943 als zanger en acteur. Hij maakte zijn acteerdebuut op tienjarige leeftijd in de film Allá en el rancho grande (1936) en ontving een prijs voor 'beste dramatische kinderacteur' van zijn academie. Hij was zanger bij het kwartet Los Excéntricos del Ritmo, en later werd hij deel van het trio Los Trincas, waarmee hij zowel Mexico als de Verenigde Staten toerde. Een keerpunt in zijn carrière kwam er in 1951 toen hij een partnerschap aanging met Marco Antonio Campos, bekend als Viruta, waarmee ze het bekende duo Viruta en Capulina vormden. Hun vroege komische stijl putte inspiratie uit Laurel en Hardy, en ze verwierken bekendheid door hun optredens in het XEW Cómicos y canciones programma. Ze produceerden samen 26 films, en Roberto Gomez Bolaños (Chespirito) droeg bij aan enkele van hun sketches. Na een professioneel meningsverschil gingen Henaine en Campos in 1966 uit elkaar. Capulina zette zijn carrière voort als zelfstandige, met hoofdrollen in nog 58 films, waardoor het totaal aantal filmoptredens op 84 kwam te staan. Hij nam 12 muziekalbums op en speelde samen met El Santo in Santo contra Capulina (1969). Een stripreeks met Capulina verscheen in de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Zijn laatste filmrol was in Mi compadre Capulina (1989), en hij verscheen ook in de televisieserie Las aventuras de Capulina (1989) en de telenovela El diario de Daniela (1996). Hij toerde als stand-up comedian tot 1997. Gaspar Henaine overleed op 30 september 2011, op de leeftijd van 84 jaar, aan complicaties gerelateerd aan longontsteking en een maagzweer nadat hij eerder die maand was opgenomen in het ziekenhuis.

Gaston Berghmans (1926–2016), comedian (België) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
België

Gaston Berghmans

Gaston Petrus Bernardina Berghmans was een Belgische acteur en humorist, geboren op 11 maart 1926 in Merksem, tegenwoordig deel van Antwerpen. Hij overleed op 21 mei 2016 in Schoten, eveneens in de provincie Antwerpen. Zijn vader werkte als diamantbewerkers en later als koerier, terwijl zijn moeder assisteerde in de beenhouwerij van haar zus. Berghmans wordt herinnerd als een "lokale held" en stond bekend om het optreden in het Nederlands met een Antwerps accent. Berghmans begon zijn carrière met optredens in de concertzaal Ancienne Belgique, waarbij hij zijn revues uitverkochte zalen opleverde. Hij vormde kort een duo met Staf Permentier en verscheen in 1958 op televisie tijdens Expo 58. Zijn eerste filmrollen kwamen aan het einde van de jaren vijftig, onder regie van Jan Vanderheyden, waaronder Een zonde waard (1959), Den duivel te slim (1960), Hoe zotter hoe liever (1960) en De stille genieter (1961). Hij ontdekte zijn komische talent door een sketch op te voeren bij zijn korfbalclub. In 1957 ontmoette hij Leo Martin in het Billiard Palace, wat leidde tot een belangrijk partnerschap. Van 1972 tot 1993 vormde Berghmans een komedieduo met Leo Martin, bekend als Gaston en Leo. Ze traden uitgebreid op in Vlaamse theaters en cultuurcentra en verschenen op de BRT televisiezender, waaronder populaire nieuwjaarsvoorstellingen en de politiekomedieserie De Kolderbrigade . Er kwamen verschillende comedy albums en een stripboek uit met hun werk, en ze maakten samen vier films tussen 1982 en 1988. Na over te stappen naar commercieel zender VTM in 1989, presenteerden ze de wekelijkse show 'De Gaston en Leo show'. Na de dood van Leo Martin in 1993 werd een speciale show, '20 jaar Gaston en Leo', uitgezonden op VTM. Gedurende zijn professionele leven werd Berghmans geëerd met vele onderscheidingen; onder meer werd hij benoemd tot Commandeur in de Orde van de Kroon in 2006 en ontving hij een Carrière Ster bij de Vlaamse Televisiesterren awards in 2009. In 2005 plaatste de Vlaamse editie van 'De Grootste Belg' Berghmans op de positie 459. In 2023 werden plannen bekendgemaakt voor een musical ter ere van hem, getiteld 'Gaston en Leo, de hommage'. De afgelopen jaren ging een show genaamd 'Gaston & Leo 2.0' in première, met Frank van Erum, Jan Wuytens en Eric De Vos, met als doel de humor en charme van het originele duo te vangen.

Gavin Mitchell, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy, Verhalen vertellen
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Gavin Mitchell

Oorspronkelijk afkomstig uit Springburn, Glasgow, is Gavin Mitchell een Schotse performer die werkt als zowel acteur als komiek. Zijn carrière begon enigszins onverwacht, met vroege werkzaamheden als schilder van decors bij het Citizens Theatre in Glasgow rond 1990, waar hij een equity card verkreeg. Vervolgens bracht hij ongeveer vier of vijf jaar door als figurant op verschillende sets voordat hij zijn debuut op het toneel maakte in 'Tis Pitty She’s a Whore, waarbij hij een figurant speelde die betrokken was bij een scène met een vreugdevuur. Mitchell geniet van de verscheidenheid aan rollen die hij op zich neemt, en omvat zowel komische als dramatische optredens. Mitchell staat het best bekend om zijn vertolking van Robert “Boabby” Taylor, de barman, in de populaire sitcom Still Game, waarin hij in alle negen series en zestig-twee afleveringen verscheen tussen 2002 en 2019. Deze rol bracht hem wijdverspreide erkenning, wat bijdroeg aan de internationale populariteit van de show, met fans zo ver weg als Japan en Zimbabwe. Het succes van "Still Game" was opmerkelijk en het won talrijke onderscheidingen, waaronder 14 belangrijke prijzen, en de live shows speelden 51 keer in de Hydro, met ongeveer 12.000 toeschouwers per voorstelling. In juni 2019 won hij de 'Beste Acteur' award bij de Scottish Comedy Awards voor zijn vertolking van Boabby, terwijl de show zelf ‘Beste TV Show’ won datzelfde jaar. Naast Still Game heeft Mitchell een gevarieerde carrière gehad. Hij verscheen in verschillende rollen in de sketchshow Velvet Soup en in sitcoms zoals Empty, Happy Hollidays en You Instead. Mitchell speelde herhaaldelijk in de televisieserie Monarch of the Glen en The Field of Blood, en vertolkte Andy Malvin in de BBC-dramaserie Nightsleeper in 2024. Zijn acteerkredieten omvatten een rol in de film Being Human uit 1994 met Robin Williams, en hij speelde de Grote Hertog Sergei Alexandrovich van Rusland in Netflix’s The Last Czars (2019). In 2024 nam hij de hoofdrol voor mannen op zich in Casablanca: The Gin Joint Cut, een komische bewerking van Casablanca, die door Groot-Brittannië, Parijs en Barbados reisde; de voorstellingen omvatten een seizoen op de Edinburgh Fringe. Momenteel toert Mitchell door Schotland met zijn persoonlijke theaterstuk 'Look Who It Isnae' (2024-2025) en zal hij in 2025 herenigd worden met andere castleden van Still Game voor ‘Auld Pals – An Evening with the Stars of Still Game’; deze tournee was in 2024 al uitverkocht. In 2019 reikte de Glasgow Caledonian University hem een eredoctoraat in Letters toe, en hij accepteerde in maart 2016 de postuum uitgereikte Hall of Fame-inductie van Bowie. Hij staat bekend om zijn charme, humor en verhalenvertelvaardigheid, en heeft een carrière die meer dan vier decennia beslaat.