Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na A Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 121-132 z 205 komików
Aldo Baglio, komik (Włochy) – Komedia obserwacyjna, Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Aldo Baglio

Urodzony jako Cataldo Baglio w Palermo na Sycylii, 28 września 1958 roku, Aldo Baglio to Włoch, który pracuje jako aktor, komik, reżyser filmowy i scenarzysta. Wychowany w skromnej rodzinie, w 1961 roku przeniósł się z rodziną do Mediolanu. Na początku swojej kariery zawodowej pracował jako operator tokarski oraz w Società Italiana per l'Esercizio Telefonico (SIP) w Mediolanie. Podróż Baglio do świata komedii rozpoczęła się od szkolenia w szkole pantomimy i dramatu Teatro Arsenale, gdzie w 1978 roku uzyskał dyplom. Początkowo stworzył duet komediowy z Giovanni Storti, partnerstwo, które trwało około dziesięciu lat do 1991 roku. Wspólnie występowali również w Palmasera Village Resort na Sardynii od 1985 do 1990 roku wraz z Giacomo i Mariną Massironi. W 1991 roku ta grupa przekształciła się w ceniony tercet komediowy Aldo, Giovanni e Giacomo, wcześniej znany jako 'Galline Vecchie Fan Buon Brothers'. Trójka odniosła znaczący sukces dzięki występom teatralnym i telewizyjnym, zdobywając reputację za humor oparty na obserwacjach z codziennego włoskiego życia. Aldo, Giovanni e Giacomo wydali kilka udanych filmów, w tym (1997), (2000) i (2002). W 1996 roku Baglio współpracował z Elio e le Storie Tese, przyczyniając się do powstania piosenki 'Mio cuggino'. Baglio rozszerzył swoje portfolio aktorskie poza trio, pojawiając się w filmie Giuseppe Tornatore w 2009 roku i zadebiutował jako aktor głosowy w w 2006 roku. Aldo Baglio po raz pierwszy wystąpił jako solowy performer w 2019 roku w spektaklu *Scappo a casa*, a także pojawił się w dokumencie *Con un battito di ciglia*. Następnie Baglio kontynuował karierę aktorską, występując w w 2022 roku i później, w 2025 roku. Dołączył również do drugiego sezonu serialu na Prime Video w tym samym roku, 2024. Od 1996 roku jest żonaty z aktorką Silvaną Fallisi i mają dwoje dzieci, Caterinę i Gaetano. Po wielu latach życia w Lombardii, Baglio obecnie mieszka ze swoją rodziną w Buccheri (SR).

Aldo Fabrizi (1905–1990), komik (Włochy) – Komedia skeczowa, Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Aldo Fabrizi

Urodzony w Rzymie jako Aldo Fabbrizi 1 listopada 1905 roku, Aldo Fabrizi był włoskim artystą, który pracował jako aktor, reżyser, scenarzysta i komik. Jego ojciec, Giuseppe Fabbrizi, zmarł, gdy miał jedenaście lat, a jego matka, Angela Petrucci, zajmowała się sprzedażą owoców z Tivoli. Fabrizi rozpoczął karierę w 1931 roku w podmiejskim teatrze w Rzymie, zyskując lokalny sukces dzięki komicznym scenkom i monologom podczas występów z towarzystwem ‘Reginella’. Stał się ważną postacią w rzymskiej scenie rewii i avanspettacolo, przyczyniając się do dialektowego czasopisma 'Rugantino' i publikując w 1928 roku tom rzymskich wierszy, 'Lucciche ar sole'. Kariera Fabriziego wykraczała poza scenę. Zadebiutował na ekranie w 1942 roku w filmie *Avanti c'è posto...*, a później zyskał znaczną rozpoznawalność dzięki roli bohaterskiego księdza, Don Morosini, w filmie Roberto Rosselliniego *Rzym, miasto otwarte* (1945). Poza tym użyczał głosu postaciom w filmach takich jak *Maddalena... zero in condotta* (1940) i *Kradzież roweru* (1948). W latach 50. i 60. często współpracował z Totò i Peppino De Filippo, zarówno na ekranie, jak i na scenie; Fabrizi i Totò łączyła bliska przyjaźń i cieszyli się wspólnym improwizowanym aktorstwem. W 1948 roku wyreżyserował dramat *Imigranci*, a w 1950 roku zdobył Srebrną Lektę za rolę w filmie *Pierwsza Komunia* oraz kolejną za *Dylemat ojca*. Fabrizi odniósł dalszy sukces na scenie dzięki musicalowi *Rugantino* (1964). Talent i wkład Fabriziego do włoskiego przemysłu rozrywki spotkały się z szerokim uznaniem. W 1988 roku otrzymał specjalną nagrodę David di Donatello za całą karierę, a także dwie nagrody Nastro d'Argento, w tym za film *Wszyscy kochaliśmy się tak bardzo*. Zdobył również uznanie na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1952 roku za najlepszy scenariusz filmu *Policjanci i złodzieje*. Jego role często przedstawiały rzymskie typy, takie jak woźnicy i motorniczy tramwajów. Fabrizi występował na tournée po Europie, Ameryce Łacińskiej i Broadwayu, a około 1937 roku w jego trupie aktorskiej przebywał przez krótki czas Alberto Sordi. Był żonaty z piosenkarką Beatrice Rocchi (Reginella) aż do jej śmierci w 1981 roku. Po jego śmierci w Rzymie 2 kwietnia 1990 roku, Poste italiane wydało później tego samego roku pocztową waloryzacyjną ku pamięci Aldo Fabriziego.

Alejandra Azcárate, komiczka (Kolumbia)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kolumbia

Alejandra Azcárate

Alejandra Azcárate to wszechstronna kolumbijska artystka, rozpoznawana jako modelka, prezenterka, dziennikarka radiowa, komiczka i aktorka. Urodzona w Bogocie, w Kolumbii, 3 marca 1977 roku, uzyskała wykształcenie z zakresu nauk politycznych i dziennikarstwa na Emerson College w Bostonie, Massachusetts. Jej kariera rozpoczęła się w 2002 roku, kiedy to objęła role gospodyni i reporterki wiadomości dla City Noticias na antenie Bogotá City TV. Prezentowała również poranne audycje El Mañanero w radiostacji La Mega w listopadzie 2003 roku. Wczesne prace Azcárate obejmowały prowadzenie segmentów w RCN News, takich jak 'Descárate con la Azcárate' relacjonujący Narodowy Konkurs Piękności w Cartagena oraz współprowadzenie Caracol News z Isabellą Santodomingo podczas tego samego wydarzenia. Kontynuowała poszerzanie swojego doświadczenia w nadawaniu, pojawiając się w programach takich jak La hora del regreso w W Radio i prowadząc audycje radiowe El Gallo en Radioactiva oraz La Cama dla Los 40 Principales. W jej rolach znajdowało się również współprowadzenie 'Los caballeros las prefieren brutas' z Isabellą Santodomingo w 2005 roku oraz występy w ‘Ángeles y demonios’ na Noticias Caracol. Zagrała w różnych serialach telewizyjnych, w tym w Love in Custody (2009) jako Renata Schewin, On the heels of Eve (2006) jako Laura i Wild Angel (2012) jako Victoria Palacios Avila. Przechodząc do komedii, Azcárate rozpoczęła trasy teatralne po całym kraju w 2010 roku i brała udział w programie 'Los comediantes de la noche'. Pojawiła się również w filmach takich jak Poor Rico (2012), Women killer (2011) i Diomedes, the chief of the board (2015). W 2012 roku pełniła funkcję jurora w programie Colombia tiene talento . Zdobyła międzynarodowe uznanie dzięki występowi stand-up comedy na Międzynarodowym Festiwalu w Viña del Mar w 2018 roku. Od 28 grudnia 2021 roku prowadzi na Netflix program Azcárate: No Holds Barred , talk show łączący stand-up comedy, który porusza tematykę wieku, miłości i seksu. W 2021 roku otrzymała nominację do nagrody Latin Plug Award w kategorii najlepsza komiczka.

Alessandra De Rossi, komiczka (Filipiny)
Zweryfikowane Nieodebrane
Filipiny

Alessandra De Rossi

Alessandra de Rossi, filipiński wykonawca, który pracuje zarówno przed jak i za kamerą, po raz pierwszy pojawił się w telewizji w sitcomie! Oka Tokat, który emitował od 1997 do 1998 roku. Zwróciła na siebie uwagę, gdy przyjęła rolę Valentiny w serii 2005 Darna, części, która otworzyła drzwi dla licznych, wspierających i nikczemnych postaci w telewizji. Jej reputacja obejmuje zarówno dramat jak i komedię w niezależnej scenie filmowej i telewizyjnej. Z biegiem lat prace de Rossiego zdobyły jej wyróżnienia z różnych instytucji, w tym z Międzynarodowego Festiwalu Filmowego i Nagrody ASEAN, trzech trofeów FAMAS, trzech wyróżnień Gawad Urian, trzech nagród PMPC Star dla Filmów oraz wyróżnienia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego QCinema.

Alex Lutz, komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
27 lis 2026 Francja

Alex Lutz

Alex Lutz, urodzony 24 sierpnia 1978 roku w Strasburgu, Alzacja, jest wszechstronnym francuskim artystą. Jest aktorem, komikiem, pisarzem, dramaturgiem, reżyserem i filmowcem. Dorastał w Limersheim, około piętnastu kilometrów na południe od Strasburga, uczęszczając do kilku szkół, w tym École du Conseil des XV, Collège international Vauban, lycée Jean-Monnet i lycée international des Pontonniers. Lutz początkowo podążał ścieżką sztuki, ale to teatr wzbudził jego zainteresowanie. Jego kariera rozpoczęła się w 1994 roku, kiedy Pascale Spengler zatrudniła go do swojego zespołu 'Les Foirades,' gdzie pracował jako aktor i asystent reżysera do 2000 roku. W 1996 roku założył własną firmę, 'Le Coût de la pomme.' Lutz współpracował z wieloma komikami, w tym z Malik Bentalha, Pierre Palmade, Michèle Laroque, Jean-Loup Dabadie, Sylvie Joly i Audrey Lamy w spektaklach teatralnych i programach jednego człowieka. Zdobył uznanie dzięki roli Catherine w serialu telewizyjnym "Catherine et Liliane", u boku Bruno Sanches, który nadawany był od 2012 do 2019 roku. Pojawił się również w filmach takich jak "OSS 117: Rio ne répond plus" (2009) i "Female Agents" (2008), oraz zagrał rolę "biedaka" w "Caméra Café 2" (2010). Reżyserskie dorobek Lutz’a obejmuje Le Talent de mes amis (2015) oraz fałszywy musical dokumentalny Guy (2019). Guy przyniósł mu nagrodę Lumière oraz Césara dla Najlepszego Aktora w 2019 roku. Od stycznia 2007 roku występuje ze swoim solowym spektaklem Triple lutz w Le Point-Virgule. Jego nadchodzący spektakl, 'Sexe, grog et rocking chair', napisany przez Lutz’a i wyreżyserowany przez Toma Dinglera, będzie prezentowany w latach 2025-2026 i jest hołdem dla jego ojca. Nadal pracuje jako aktor, występując w filmach takich jak Vortex (2021) i planowany jest w Une comédie romantique. Zagra również głos Maxime’a Le Mal w Despicable Me 4 (2024).

Alex Métayer (1930–2004), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Alex Métayer

Alex Métayer, urodzony jako Alexandre Marcel Jacques Métayer 19 marca 1930 roku w Berre-l'Étang, był francuskim humorystą. Jego rodzice przenieśli rodzinę do Algierii w 1936 roku, gdzie spędził lata kształtowania się, aż do powrotu do Francji w 1945 roku po II wojnie światowej. Wcześnie wykazał się talentem muzycznym, zdobywając pierwszą nagrodę za grę na klarnecie i pracując jako muzyk, zanim podjął inne role, takie jak animator, sołtys i menedżer rozrywki w Club Med. Métayer rozpoczął swoją karierę we wczesnych latach 60. występując w kabaretach i zyskał znaczącą rozpoznawalność otwierając koncerty George'a Brassensa w Bobino w 1964 roku. Kontynuował budowanie swojej reputacji, uczestnicząc w radiowym programie 'L'Oreille en coin' od 1966 do 1968 roku i występując w różnych prestiżowych teatrach, takich jak Théâtre de la Ville, Olympia i Casino de Paris. Jego styl komediowy polegał na noszeniu białego garnituru na scenie i obserwacji zwykłych ludzi, często z wykorzystaniem akcentu 'pied-noir' z czasów spędzonych w Algierii. Prezentował również programy w Bobino, w tym ‘Les femmes et les enfants d’abord’ w 1983 roku. Przez całą swoją karierę Métayer stworzył wiele solowych występów, rozpoczynając od 'Mémoire d'un amnésique' w 1975 roku, a następnie tytułami takimi jak 'Nous on s'aime,' 'La Vie en VO' i 'Merci disco.' Wyreżyserował trzy filmy: 'La Vie des seins' (1973), 'Le bonheur se porte large' (1988) i 'Mohamed Bertrand-Duval' (1991). W 1993 roku jego spektakl 'L'Opéra comique' zapewnił mu Grand Prix de l'humour od Sacem oraz nominację do nagrody dla najlepszego humorysty na Victoires de la musique. Jego ostatni występ, 'Alex perd la tête,' zaprezentowany w 2000 roku w Théâtre du Palais Royal, charakteryzował się profesorskim tonem i refleksjami nad postawami ludzi. Alex Métayer zmarł 21 lutego 2004 roku w Levallois-Perret na raka i został pochowany na cmentarzu Montparnasse; ulica w Berre-l’Étang nosi jego imię.

Alexander Armstrong, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
24 lis 2026 Wielka Brytania

Alexander Armstrong

Alexander Armstrong, urodzony jako Alexander Henry Fenwick Armstrong 2 marca 1970 roku w Rothbury, Northumberland, jest brytyjskim artystą z różnorodną karierą obejmującą komedię, prowadzenie programów telewizyjnych, aktorstwo, działalność radiową i śpiew. Dorastał w Longframlington i Pauperhaugh, na północno-wschodzie Anglii, doświadczając dzieciństwa bogatego w kulturę ludową i festiwale muzyczne. Uczęszczał do Mowden Hall School, St Mary's Music School w Edynburgu, Durham School oraz Trinity College, Cambridge; w Trinity College, Cambridge był śpiewakiem chóralnym w Chórze Trinity College, Cambridge, jednocześnie zgłębiając muzykę i komedię. Podczas studiów grał na pianinie i wiolonczeli. Komiczna podróż Armstronga rozpoczęła się od jego zaangażowania w Footlights w 1992 roku, a następnie występem na Festiwalu Fringe w Edynburgu w 1996 roku, co przyniosło mu nominację do nagrody Perrier. Najbardziej znany jest z komediowego duetu Armstrong and Miller, założonego w latach 90. z Benem Millerem. Wspólnie wystąpili w czterech sezonach *Armstrong and Miller* (1997-2001), a następnie zabrali *The Armstrong and Miller Show* na tournée, wykonując 62 pokazy w 2010 roku. Pojawił się również w programach telewizyjnych takich jak *Beast*, *Life Begins*, *Hunderby* i *Danger Mouse*. Duet wydał *The Armstrong and Miller Book* w 2010 roku, umacniając swoją pozycję w brytyjskiej komedii. Poza komedią, Armstrong to wszechstronny talent. Prowadzi program poranny w tygodniu w Classic FM, początkowo pisząc obszerne scenariusze do programu. Poprowadził liczne programy podróżnicze, w tym filmy kręcone w Indiach, Sri Lance, Islandii i Korei Południowej. Jego umiejętności wokalne rozciągają się na role głosowe, takie jak pan Smith w The Sarah Jane Adventures i Doctor Who, a także podkłada głos do Hey Duggee i Danger Mouse. Armstrong jest śpiewakiem bas-barytonem, który wydał trzy albumy studyjne, w tym A Year of Songs (2015), który uzyskał złoty status w Wielkiej Brytanii. Jego występy muzyczne obejmują różnorodne style, takie jak crossover klasyczny, tradycyjne brytyjskie piosenki, muzyka świąteczna, muzyka folk i musical. Jest również autorem; jego nowa książka, Evenfall: The Tempest Stone, jest drugą częścią literackiej serii fantasy dla dzieci w wieku 9-12 lat. Obecnie przygotowuje się do trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii w 2026 roku z Aledem Jonesem na The Big Christmas Sing-A-Long Tour i jest znaną postacią w brytyjskiej rozrywce od ponad 20 lat.

Alexander Pereira, komik (Austria)
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Alexander Pereira

Alexander Pereira jest menedżerem kultury z Austrii. W latach 1991-2012 prowadził tam firmę Opernhaus Zürich, a następnie przejął kierownictwo Festiwalu Salzburskiego w latach 2012-2014. Od października 2014 r. do grudnia 2019 r. był szefem Scali w Mediolanie, a od sezonu 2020 / 2021 prowadzi Opera di Firenze.

Alexis Dubus, komik (Wielka Brytania) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Alexis Dubus

Alexis Dubus to angielski komik alternatywny i aktor, urodzony w 1979 roku. Bazuje w Londynie i często występował na arenie międzynarodowej. Jego kariera rozpoczęła się jako scenarzysta i wykonawca z Ubersausage na Festiwalu Edynburskim. Podczas studiów na Uniwersytecie Warwicka, Dubus podjął studia z filozofii i psychologii oraz brał udział w grupie komediowej Ubersausage. Pojawił się w programach telewizyjnych takich jak Nathan Barley, Pramface, Derek i Red Dwarf XI, a także w licznych innych występach telewizyjnych i radiowych na całym świecie. Postać Marcela Luconta, francuski charakter, reprezentuje dobrze znaną komediową personę dla Dubusa, za pośrednictwem której wykonuje absurdalne dialogi i naśmiewawcze imitacje. W 2003 roku założył z Sy Thomasem klub komediowy Falling Down With Laughter Comedy Club na London Bridge; działał do 2010 roku, a on współprowadził go przez około sześć lat. Jako Marcel Lucont wydał albumy, takie jak Vive Lucont! (2013), Flâneur, Raconteur, Bon-Viveur (2018) i For A Captive Audience (2021). Napisał dziesięć programów na żywo jako zarówno Alexis Dubus, jak i Marcel Lucont, a kilka z nich otrzymało znaczące uznanie. Na przykład 'A R#ddy Brief History of Swearing' (2008/9) zdobył nagrodę redakcyjną Three Weeks, a Marcel Lucont: Sexual Metro (2009) otrzymał nagrodę za najlepszy występ komediowy indywidualny na Buxton Fringe. Marcel Lucont jest stałą postacią na scenie komediowej. Marcel Lucont: Galijski Symbol (2012) zdobył zarówno nagrodę Amused Moose Laughter Award, jak i nagrodę Fringe World Award za najlepszy występ komediowy. Chortle uznał 'Cars And Girls (2013/14)' autorstwa Alexisa Dubusa za jeden z Dziesięciu Najbardziej Zapamiętanych Widowisk 2014 roku; dodatkowo, 'Marcel Lucont Is (2014)' otrzymał nominację na najlepszy występ komediowy na nagrodach Fringe World Awards. Prowadzi podcast Comedy Cul-de-Sac oraz podcast Spirits Of The Fringe. Pełniąc funkcję członka zarządu The Alternative Comedy Memorial Society, Dubus był finalistą nagrody Malcolm Hardee za oryginalność komika w 2019 roku, a także otrzymał nominacje na najlepszy występ komediowy na nagrodach Fringe World Awards w latach 2016 i 2018. Wygrał nagrodę Chortle w 2015 roku oraz nagrodę za najlepszy program dla dzieci na UK Kids Comedy Festival/Leicester Comedy Festival w 2022 roku. W 2011 roku opublikował również jako Marcel Lucont książkę 'Co my, Francuzi, myślimy o Was, Brytyjczykach...'.

Alice Lowe, komiczka (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Alice Lowe

Alice Eva Lowe, z Anglii, pracuje jako aktorka, scenarzystka, filmowiec i komik. Jej kredyty ekranowe obejmują granie Dr. Haynes w interaktywnym odcinku Black Mirror "Bandersnatch" i zajmowanie podwójnych ról Madeleine Wool i Liz Asher w kultowej serii Garth Marenghi 's Darkplace. W 2016 roku zanotowała, reżyserowała i kierowała filmem Prevedge oraz Dwa lata wcześniej współpracowała i pojawiła się w Sightseers (2012). Lowe był również regularną twarzą w dziecięcym cyklu edukacyjnym Straszne Historie.