Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met A Geverifieerd Alles wissen
121-132 van 205 comedians
Aldo Baglio, comedian (Italië) – Observerende comedy, Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Aldo Baglio

Geboren als Cataldo Baglio in Palermo, Sicilië, op 28 september 1958, is Aldo Baglio een Italiaan die werkt als acteur, komiek, filmregisseur en scenarioschrijver. Hij groeide op in een bescheiden gezin en verhuisde met zijn familie in 1961 naar Milaan. Zijn vroege werkervaring omvatte functies als draaibankbediende en bij de Società Italiana per l'Esercizio Telefonico (SIP) in Milaan. Baglio’s reis naar de komedie begon met een opleiding aan de mime-drama school Teatro Arsenale, waar hij in 1978 een diploma behaalde. Hij vormde aanvankelijk een komisch duo met Giovanni Storti, een partnerschap dat ongeveer tien jaar duurde tot 1991. Ze traden ook samen op in het Palmasera Village Resort in Sardinië van 1985 tot 1990, samen met Giacomo en Marina Massironi. In 1991 evolueerde deze groep tot het bekende comedy trio Aldo, Giovanni e Giacomo, voorheen bekend als 'Galline Vecchie Fan Buon Brothers'. Het trio behaalde aanzienlijk succes door middel van theateroptredens en televisieoptredens, waarmee ze een reputatie opbouwden voor observatiehumor geworteld in het dagelijks Italiaanse leven. Aldo, Giovanni e Giacomo brachten verschillende succesvolle films uit, waaronder *Three Men and a Leg* (1997), *That's Life* (1998), *Ask Me If I'm Happy* (2000) en *The Legend of Al, John and Jack* (2002). In 1996 werkte Baglio samen met Elio e le Storie Tese en droeg bij aan het nummer 'Mio cuggino'. Baglio heeft zijn acteerkwaliteiten verder uitgebreid dan het trio, en verscheen in Giuseppe Tornatore's *Baarìa* in 2009 en maakte in 2006 zijn debuut als stemacteur in *Bastardo dentro*. Aldo Baglio maakte in 2019 zijn eerste optreden als solo-performer met *Scappo a casa*, samen met een bijdrage aan de documentaire *Con un battito di ciglia*. Vervolgens bleef Baglio acteren, en verscheen in *A Breath of Fresh Air* in 2022 en *Life Goes This Way* later, voor 2025. Hij sloot zich dat jaar, 2024, ook aan bij het tweede seizoen van *The Bad Guy* op Prime Video. Hij is sinds 1996 getrouwd met actrice Silvana Fallisi, en ze hebben twee kinderen, Caterina en Gaetano. Na jarenlang in Lombardije te hebben gewoond, woont Baglio nu met zijn gezin in Buccheri (SR).

Aldo Fabrizi (1905–1990), comedian (Italië) – Sketchcomedy, Improvisatie
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Aldo Fabrizi

Geboren te Rome als Aldo Fabbrizi op 1 november 1905, was Aldo Fabrizi een Italiaanse entertainer die werkte als acteur, regisseur, scenarioschrijver en komediant. Zijn vader, Giuseppe Fabbrizi, overleed toen hij elf jaar oud was, en zijn moeder, Angela Petrucci, werkte als fruitverkoper uit Tivoli. Fabrizi begon zijn carrière in 1931 in een buitenwijktheater in Rome, en behaalde lokale successen met komische sketches en monologen terwijl hij optrad met het ‘Reginella’ gezelschap. Hij werd een prominente figuur in de Romeinse revue- en avanspettacolo scene, en droeg bij aan de dialectkrant 'Rugantino' en publiceerde in 1928 een boek met Romeinse gedichten, 'Lucciche ar sole'. Fabrizi’s carrière reikte verder dan het toneel. Hij debuteerde in 1942 in de film Avanti c'è posto... en verwierf later aanzienlijke erkenning voor zijn rol als een heldhaftige priester, Don Morosini, in Roberto Rossellini’s Rome, Open City (1945). Hij deed ook stemacteerwerk voor personages in films zoals Maddalena... zero in condotta (1940) en Ladri di biciclette (1948). Gedurende de jaren vijftig en zestig werkte hij vaak samen met Totò en Peppino De Filippo, zowel op het scherm als op het toneel; Fabrizi en Totò deelden een hechte vriendschap en genoten van improvisatie. Hij regisseerde in 1948 het drama Immigrants en won een Zilveren Lint voor zijn vertolking in Prima comunione (1950) en nog een voor Father's Dilemma . Fabrizi behaalde verder succes op het toneel met de musical comedy Rugantino (1964). Fabrizi's talent en bijdragen aan het Italiaanse entertainment werden algemeen erkend. Hij ontving in 1988 een speciale David di Donatello Award voor zijn carrière, en won twee Nastro d'Argento Awards, waaronder één voor *We All Loved Each Other So Much*. Hij behaalde ook erkenning op het Filmfestival van Cannes in 1952 voor het beste scenario voor *Cops and Robbers*. Zijn optredens toonden vaak Romeinse types zoals wagenmenners en tramconducteurs. Fabrizi toerde door Europa, Latijns-Amerika en Broadway, en had rond 1937 kortstondig Alberto Sordi in zijn gezelschap. Hij was getrouwd met zangeres Beatrice Rocchi (Reginella) tot aan haar overlijden in 1981. Na zijn dood in Rome op 2 april 1990, gaf Poste italiane later dat jaar een herdenkingszegel uit ter nagedachtenis aan Aldo Fabrizi.

Alejandra Azcárate, comédienne (Colombia)
Geverifieerd Onopgeëist
Colombia

Alejandra Azcárate

Alejandra Azcárate is een veelzijdige Colombiaanse entertainer, die geïdentificeerd wordt als model, presentatrice, omroeper, komediant en actrice. Geboren in Bogotá, Colombia, op 3 maart 1977, ontving ze een opleiding in politieke wetenschappen en journalistiek aan de Emerson College in Boston, Massachusetts. Haar carrière begon in 2002 toen ze rollen aanvaardde als presentator en nieuwsverslaggever voor City Noticias op Bogotá City TV. Ze presenteerde ook het ochtendprogramma El Mañanero bij de La Mega radiostation in november 2003. Azcárate's vroege werk omvatte het presenteren van segmenten op RCN Nieuws, zoals 'Descárate con la Azcárate' over de Nationale Missverkiezing in Cartagena en het co-presenteren van Caracol Nieuws met Isabella Santodomingo voor hetzelfde evenement. Ze breidde haar uitzendervaring verder uit, met optredens in programma's als La hora del regreso bij W Radio en het hosten van radioprogramma's El Gallo en Radioactiva en La Cama voor Los 40 Principales. Haar rollen omvatten ook het co-presenteren van 'Los caballeros las prefieren brutas' met Isabella Santodomingo in 2005, en optredens in ‘Ángeles y demonios’ op Noticias Caracol. Ze heeft meegespeeld in diverse televisieseries, waaronder Love in Custody (2009) als Renata Schewin, On the heels of Eve (2006) als Laura en Wild Angel (2012) als Victoria Palacios Avila. De overstap naar de komedie maakte dat Azcárate in 2010 begon met theatertours door het hele land en deelnam aan 'Los comediantes de la noche'. Ze verscheen ook in films zoals Poor Rico (2012), Women killer (2011) en Diomedes, the chief of the board (2015). In 2012 was ze jurylid bij Colombia tiene talento . Ze verwierf internationale erkenning met een stand-up comedy routine op het Internationale Festival van Viña del Mar in 2018. Sinds 28 december 2021 presenteert ze Azcárate: No Holds Barred op Netflix, een talkshow met stand-up comedy die thema's als leeftijd, liefde en seks behandelt. Ze werd in 2021 genomineerd voor een Latin Plug Award voor beste komiek.

Alessandra De Rossi, comédienne (Filipijnen)
Geverifieerd Onopgeëist
Filipijnen

Alessandra De Rossi

Alessandra de Rossi, een Filipijnse performer die zowel voor als achter de camera werkt, verscheen voor het eerst op televisie in de sitcom!Oka Tokat, die van 1997 tot 1998 werd uitgezonden. Ze kreeg brede aandacht toen ze de rol van Valentina op zich nam in de 2005 serie Darna, een deel dat deuren opende voor tal van ondersteunende en schurkachtige personages op TV. Haar reputatie omvat zowel drama als komedie binnen de onafhankelijke film- en televisiescene. In de loop der jaren heeft de Rossi's werk haar eer verdiend aan een aantal instellingen, waaronder het ASEAN International Film Festival and Awards, drie FAMAS trofeeën, drie Gawad Uriaanse onderscheidingen, drie PMPC Star Awards for Movies en een QCinema International Film Festival accolade.

Alex Lutz, comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
27 nov. 2026 Frankrijk

Alex Lutz

Alex Lutz, geboren op 24 augustus 1978 in Straatsburg, Elzas, is een veelzijdig Frans kunstenaar. Hij is acteur, komiek, schrijver, toneelschrijver, regisseur en filmmaker. Opgegroeid in Limersheim, ongeveer vijftien kilometer ten zuiden van Straatsburg, bezocht hij verschillende scholen, waaronder École du Conseil des XV, Collège international Vauban, lycée Jean-Monnet en lycée international des Pontonniers. Lutz volgde aanvankelijk een artistieke opleiding, maar theater wekte zijn interesse. Zijn carrière begon in 1994 toen Pascale Spengler hem aannam voor haar gezelschap 'Les Foirades,' waar hij tot 2000 als acteur en assistent-regisseur werkte. In 1996 richtte hij zijn eigen bedrijf op, 'Le Coût de la pomme.' Lutz heeft samengewerkt met tal van comedians, waaronder Malik Bentalha, Pierre Palmade, Michèle Laroque, Jean-Loup Dabadie, Sylvie Joly en Audrey Lamy in toneelstukken en eenmanshows. Hij verwierf bekendheid door de rol van Catherine in de televisieserie *Catherine et Liliane*, samen met Bruno Sanches, die van 2012 tot 2019 werd uitgezonden. Hij verscheen ook in films zoals *OSS 117: Rio ne répond plus* (2009) en *Female Agents* (2008), en speelde de 'arme man' in *Caméra Café 2* (2010). Lutz’ regiedebuut omvat Le Talent de mes amis (2015) en de valse muzikale documentaire Guy (2019). Guy leverde hem een Lumière Award en een César Award voor Beste Acteur op in 2019. Hij speelt zijn one-man show Triple lutz bij Le Point-Virgule sinds januari 2007. Zijn komende show, 'Sexe, grog et rocking chair', geschreven door Lutz en geregisseerd door Tom Dingler, zal worden gepresenteerd in 2025-2026 en is een hommage aan zijn vader. Hij blijft werken als acteur, met optredens in films zoals Vortex (2021) en staat gepland voor Une comédie romantique. Hij zal ook Maxime Le Mal inspreken in Despicable Me 4 (2024).

Alex Métayer (1930–2004), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Alex Métayer

Alex Métayer, geboren als Alexandre Marcel Jacques Métayer op 19 maart 1930 in Berre-l'Étang, was een Franse humorist. Zijn ouders verhuisden het gezin in 1936 naar Algerije, waar hij zijn vormende jaren doorbracht tot hij in 1945 terugkeerde naar Frankrijk na de Tweede Wereldoorlog. Hij toonde vroegtijdig muzikaal talent, behaalde een eerste prijs voor clarinetspelen en werkte als muzikant voordat hij andere rollen ging vervullen, zoals animator, dorpshoofd en entertainmentmanager bij Club Med. Métayer begon zijn carrière in de vroege jaren zestig met optredens in cabarets en kreeg aanzienlijke bekendheid door het voorprogramma te verzorgen voor Georges Brassens bij Bobino in 1964. Hij bleef zijn reputatie opbouwen, door deel te nemen aan de radio show 'L'Oreille en coin' van 1966 tot 1968 en optredens te geven in verschillende prestigieuze theaters, waaronder het Théâtre de la Ville, Olympia en Casino de Paris. Zijn komische stijl omvatte het dragen van een wit pak op het podium en het observeren van alledaagse mensen, waarbij hij vaak een 'pied-noir' accent uit zijn tijd in Algerije verwerkte. Hij presenteerde ook shows bij Bobino, waaronder ‘Les femmes et les enfants d’abord’ in 1983. Gedurende zijn carrière creëerde Métayer talloze eenmanshows, beginnend met 'Mémoire d'un amnésique' in 1975 en gevolgd door titels als 'Nous on s'aime,' 'La Vie en VO,' en 'Merci disco.' Hij regisseerde drie films: 'La Vie des seins' (1973), 'Le bonheur se porte large' (1988), en 'Mohamed Bertrand-Duval' (1991). In 1993 leverde zijn show 'L'Opéra comique' hem de Grand Prix de l'humour van de Sacem op en een nominatie voor beste humorist bij de Victoires de la musique. Zijn laatste show, 'Alex perd la tête,' gepresenteerd in 2000 in het Théâtre du Palais Royal, had een professorele toon en reflecteerde op de houding van mensen. Alex Métayer overleed op 21 februari 2004 in Levallois-Perret aan kanker en ligt begraven op de begraafplaats Montparnasse; een straat in Berre-l’Étang draagt zijn naam.

Alexander Armstrong, comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
24 nov. 2026 Verenigd Koninkrijk

Alexander Armstrong

Alexander Armstrong, geboren als Alexander Henry Fenwick Armstrong op 2 maart 1970 in Rothbury, Northumberland, is een Brits entertainer met een gevarieerde carrière die zich uitstrekt over comedy, televisiepresentatie, acteren, uitzenden en zingen. Hij groeide op in Longframlington en Pauperhaugh, noordoost-Engeland, en beleefde een jeugd rijk aan volkskunst en muziekfestivals. Het bijwonen van Mowden Hall School, St Mary's Music School in Edinburgh, Durham School en Trinity College, Cambridge maakte deel uit van zijn opleiding; aan Trinity College, Cambridge was hij koorschlager binnen het Koor van Trinity College, Cambridge, terwijl hij ook muziek en comedy onderzocht. Hij speelde piano en cello tijdens zijn studie. Armstrongs komische reis begon met zijn betrokkenheid bij de Footlights in 1992, gevolgd door een optreden op de Edinburgh Festival Fringe in 1996, waarmee hij genomineerd werd voor een Perrier Award. Hij staat het best bekend om zijn comedy duo Armstrong and Miller, gevormd in de jaren '90 met Ben Miller. Samen verschenen ze in vier seizoenen *Armstrong and Miller* (1997-2001) en namen vervolgens *The Armstrong and Miller Show* mee op tournee, waarbij ze 62 shows gaven in 2010. Hij is ook te zien geweest in televisieseries zoals *Beast*, *Life Begins*, *Hunderby* en *Danger Mouse*. Het partnerschap bracht *The Armstrong and Miller Book* uit in 2010, waarmee hun positie in de Britse komedie werd versterkt. Naast comedy is Armstrong een veelzijdig talent. Hij presenteert een dagelijkse ochtendshow bij Classic FM, waarbij hij aanvankelijk uitgebreide scripts voor het programma schreef. Hij heeft talloze reisprogramma's gepresenteerd, waaronder opnames in India, Sri Lanka, IJsland en Zuid-Korea. Zijn vocale talenten strekken zich uit tot voice-over rollen zoals Mr. Smith in *The Sarah Jane Adventures* en *Doctor Who*, evenals de stem voor *Hey Duggee* en *Danger Mouse*. Armstrong is een bas-bariton zanger die drie studioalbums heeft uitgebracht, waaronder *A Year of Songs* (2015), dat in het VK een gouden status behaalde. Zijn muzikale optredens omvatten een scala aan stijlen, waaronder klassieke crossover, traditionele Britse liederen, kerstmuziek, folkmuziek en musicaltheater. Hij is ook auteur; zijn nieuwe boek, *Evenfall: The Tempest Stone*, is de tweede aflevering in een literaire fantasyserie voor kinderen van 9-12 jaar. Momenteel bereidt hij zich voor op een Britse tournee in 2026 met Aled Jones tijdens *The Big Christmas Sing-A-Long Tour* en is hij al meer dan 20 jaar een prominente figuur in het Britse entertainment.

Alexis Dubus, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Alexis Dubus

Alexis Dubus is een Engelse alternatieve komiek en acteur, geboren in 1979. Gebaseerd in Londen, treedt hij vaak internationaal op. Zijn carrière begon als sketchschrijver en -performer bij Ubersausage op de Edinburgh Fringe. Tijdens zijn studie aan de University of Warwick volgde Dubus studies in zowel Filosofie als Psychologie en nam hij deel aan de comedy groep Ubersausage. Hij is verschenen in televisieshows zoals Nathan Barley, Pramface, Derek en Red Dwarf XI, naast talrijke andere TV- en radiooptredens wereldwijd. De Franse figuur Marcel Lucont vertegenwoordigt een bekend komisch personage voor Dubus, door wie hij onsamenhangende dialogen en imitaties ten uitvoer brengt. Hij richtte in 2003 samen met Sy Thomas de Falling Down With Laughter Comedy Club op London Bridge; deze was operationeel tot 2010, en hij co-hostte het ongeveer zes jaar lang. Als Marcel Lucont heeft hij albums uitgebracht, waaronder Vive Lucont! (2013), Flâneur, Raconteur, Bon-Viveur (2018) en For A Captive Audience (2021). Hij heeft tien live shows geschreven als zowel Alexis Dubus als Marcel Lucont, waarvan er verschillende aanzienlijke erkenning hebben gekregen. Zo won 'A R#ddy Brief History of Swearing' (2008/9) een Three Weeks Editors’ award, en Marcel Lucont: Sexual Metro (2009) de Best Comedy Individual Award bij Buxton Fringe. Marcel Lucont is al jaren een constante aanwezigheid in de komische scene. Marcel Lucont: Gallic Symbol (2012) won zowel de Amused Moose Laughter Award als de Fringe World Award voor Beste Komedie. Chortle erkende Alexis Dubus' 'Cars And Girls (2013/14)' als een van de Tien Meest Memorabele Shows van 2014; bovendien werd 'Marcel Lucont Is (2014)' genomineerd voor een Best Comedy Show Award bij de Fringe World Awards. Hij presenteert de Comedy Cul-de-Sac podcast en de Spirits Of The Fringe podcast. Dubus, als bestuurslid van The Alternative Comedy Memorial Society, was finalist voor de Malcolm Hardee Award for Comic Originality in 2019 en ontving ook nominaties voor Best Comedy Show bij de Fringe World Awards in zowel 2016 als 2018. Hij won een Chortle Award in 2015 en Best Kids Show bij het UK Kids Comedy Festival/Leicester Comedy Festival in 2022. Hij publiceerde ook 'What We French Think of You British...' als Marcel Lucont in 2011.

Ali Cook, comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Ali Cook

Ali Cook, afkomstig uit Yorkshire, is een Britse acteur en komiek. Hij nam de rol van Sergeant Paul McMellon in de speelfilm Kajaki, die de Producer van het Jaar prijs op de 2015 British Independent Film Awards en kreeg een nominatie voor een British Academy of Film and Television Arts Award datzelfde jaar.

Alice Lowe, comédienne (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Alice Lowe

Alice Eva Lowe, afkomstig uit Engeland, werkt als actrice, scenarioschrijver, filmmaker en comic performer. Haar screencredits zijn onder andere het spelen van Dr. Haynes in de interactieve Black Mirror aflevering In 2016 pennede, regisseerde en kopte ze de film Prevenge, en Twee jaar eerder schreef ze samen en verscheen ze in Sightseers (2012). Lowe is ook een regelmatig gezicht op de kinderen educatieve serie Horrible Histories.