Bernard Haller
Bernard Haller, urodzony 5 grudnia 1933 roku w Genewie, w Szwajcarii, był szwajcarskim aktorem i komikiem. Rozpoczął karierę w Lozannie, a w 1955 roku przeniósł się do Paryża z ambicjami zostania aktorem. Początkowo studiował medycynę weterynaryjną, później prawo, ale nie ukończył żadnego z nich. Wczesne miejsca występowania we Francji to kabarety takie jak l'Écluse i la Vieille Grille, oraz zespół Jacquesa Fabbri’ego. Haller prowadził również program "Tournée du siècle" Shaily pomiędzy 1963 a 1964 rokiem, z udziałem Franka Alamo i Les Surfs. Jego wczesne role aktorskie obejmowały epizodyczne role w filmach oraz rolę głosową jako Pollux w serialu animowanym "Le manège enchanté" w 1964 roku. Kariera Hallera nabrała rozpędu wraz z jego pierwszym programem kabaretowym, 'Et alors?', który miał premierę w Théâtre de Poche w Genewie w 1971 roku. Przedstawienie odniosło duży sukces, grane było przez trzynastu miesięcy w Théâtre de la Michodière i przyciągnęło 160 000 widzów. W 1972 roku otrzymał nagrodę Prix du Brigadier za 'Et alors?', a następnie w 1975 roku od Société des auteurs et compositeurs dramatiques za swoją pomysłowość sceniczną. W latach 1971–1977 odbył rozległe tournée z Jacquesem Brelem, Juliette Gréco i Marlene Dietrich, podróżując po Afryce Południowej i Środkowej, Anglii, Kanadzie i USA. Stworzył sześć programów kabaretowych w latach 1971–1994, prezentując je zarówno w Szwajcarii francusko-, jak i niemieckojęzycznej. Jego styl komediowy charakteryzował się grą słów, naśladowaniem dźwięków, a on sam opisywał się jako 'melankomiker', czyli melancholijny komik, często wykorzystując aliteracje, obsesyjne powtórzenia i lingwistyczne absurdalności. W trakcie swojej kariery Haller wystąpił ponad 70 razy w produkcjach telewizyjnych i filmowych, w tym w 'Le Journal d'un suicidé' w 1974 roku i 'Je sais rien, mais je dirai tout' Pierre’a Richarda w 1973 roku. Współtworzył scenariusze do dwóch filmów, 'Le bouffon' i 'L'accompagnateur', w latach 80. XX wieku. Zagrał również Jezusa Chrystusa w 'Le braconnier de Dieu' w 1982 roku. Jego twórczość jest udokumentowana na nagraniach i w jego książce z 1981 roku, 'Dits et inédits'. Haller otrzymał liczne nagrody, w tym Grand Prix de l’humour w 1983 roku oraz Order Zasługi Sztuki i Literatury (Komandor) w 1995 roku. Kontynuował występy przez całe życie, pojawiając się w produkcjach takich jak 'Max mon amour' (1986), 'Bonjour l'angoisse' (1988) i 'Les Thibault' w 2003 roku. Jego ostatnim filmem był 'Sa majesté Minor' w 2007 roku. Bernard Haller zmarł 23 kwietnia 2009 roku w Genewie.
