Urodzony jako Alessandro Esposito i występujący pod nazwiskiem Alessandro Siani, ma siedzibę we Włoszech jako aktor, reżyser filmowy, scenarzysta i komik stand-up.
Ferdinand Guillaume, znany również pod pseudonimem Tontolini i Polidor, był aktorem, producentem filmowym, reżyserem i francuskim artystą cyrkowym, który stał się włoskim obywatelem w czasach cichego kina.
Z nazwą sztuki Maccio Capatonda, czyli Marcello Macchia, jest znany we Włoszech ze swojej działalności jako komik, aktor, scenarzysta, reżyser i youtuber.
Urodzony w Livorno 3 lutego 1947 roku, Maurizio Micheli to Włoch, który pracuje jako aktor, aktor głosowy, komik, autor, dramaturg i osobowość telewizyjna. Spędził swoje wczesne lata w Livorno do lat 11, kiedy jego rodzina przeniosła się do Bari, gdzie mieszkał przez dziesięć lat. Po ukończeniu Liceo classico Orazio Flacco w Bari, przeniósł się do Mediolanu w wieku 21 lat, aby realizować swoje ambicje aktorskie. To doprowadziło go do studiów w szkole Piccolo Teatro di Milano i uzyskania dyplomu D.A.M.S. na Uniwersytecie Bolońskim z Luigi Squarzina. Kariera Micheli’ego rozpoczęła się od debiutu w teatrze kabaretowym «Il Refettorio» w Mediolanie, gdzie wystąpił w 'Madre scoraggio' Franco Nebbia. Kontynuował doskonalenie swojego warsztatu, współpracując z Patrice Chéreau w Piccolo Teatro di Milano i Aldo Trionfo w Teatro Stabile dell'Aquila. Pod koniec lat 70. i w latach 80. zyskał szeroką popularność jako komik dzięki występom w programach rozrywkowych takich jak Fantastico , W le donne , Al Paradise i A tutto gag . W tym okresie był również aktywny na scenie, gdzie stworzył popularne postacie pochodzenia puglieskiego, w tym zakochanego mężczyznę i DJ-a Dino de Nitis. Pojawił się także w filmach takich jak Allegro non troppo (1976) i Sono un fenomeno paranormale (1985), a znany jest ze swojej roli w Il commissario Lo Gatto (1986). Poza swoimi komediowymi występami, Micheli wykazał się szerokim zakresem twórczych przedsięwzięć. Reżyserował kilka filmów między 1974 a 1988 rokiem, w tym Patria e mammà , Giovinezza addio! , Magic Modern Macbett , Mi voleva Strehler , Nudo e senza meta , In America lo fanno da anni i Un mandarino per Teo . Napisał i wystąpił w dziesięciu przedstawieniach od 1972 roku, a szczególnej popularności zyskało Mi voleva Strehler (1978), współautorstwa Umberto Simonetty, z towarzyszeniem Giovanniego Del Giudice na pianinie i osiągającym ponad 1000 przedstawień, nawet wystawianym w Paryżu. Micheli napisał powieść Garibaldi amore mio w 2002 roku, która została zaadaptowana do komedii teatralnej wystawionej w latach 2003-2004 w Teatro Franco Parenti w Mediolanie. Opublikował również swoją autobiografię, Sciambagne! , w 1996 roku i prowadził program quizowy 'Il delitto è servito' od 1992 do 1993 roku. W 1999 roku otrzymał tytuł Ufficiale-Ordine al merito della Repubblica italiana. Od 1998 roku jest w związku z aktorką Benedictą Boccoli, a ślub wzięli 28 sierpnia 2025 roku.
Włoski artysta rozrywkowy Neri Marcorè, aktor głosowy, prezenter telewizyjny, piosenkarz i imitator, urodził się 31 lipca 1966 roku w Porto Sant'Elpidio. Jego kariera rozpoczęła się w wieku 12 lat od występów w programach plenerowych i telewizyjnych prowadzonych przez Giancarlo Guardabassiego, a we wczesnej fazie kariery często pojawiał się na stacji radiowej 'Radio Aut Marche'. Wcześnie wykazał się talentem, wygrywając segment programu 'La Corrida di Corrado' w 1988 roku i docierając do finału 'Stasera mi butto' w 1990 roku jako jedyny amator. Zawodowa kariera Marcorè obejmuje różnorodne role w filmie, telewizji i aktorstwie głosowym. W 1990 uzyskał dyplom z tłumaczeń parlamentarnych z języka angielskiego i niemieckiego. Od 1991 do 1992 roku był częścią satyrycznego programu 'TG X' na Rai 2. Debiutował jako aktor głosowy i teatralny w 1993 roku, grając Pantalone w 'La finta ammalata'. Od 1994 roku wystąpił w 22 filmach i programach telewizyjnych, w tym Incantato (2003), który został zgłoszony do Festiwalu Filmowego w Cannes, Viol@ (1998), Bimba - È clonata una stella (2002), The Second Wedding Night (2005), Viva Zapatero! (2005), Pope John Paul I: The Smile of God (2006), Lessons in Chocolate (2007), The Tourist (2010), Fuoriclasse (2011-2015), Asterix and Obelix: God Save Britannia (2012), I Can Quit Whenever I Want (2014) i jego sequel I Can Quit Whenever I Want: Ad Honorem (2017), Medici (2019) oraz My Paper Dolls (2023). Brał również udział w 'Il Pippo Chennedy Show' (1997) i 'L'ottavo nano' (2001). Praca aktorska Marcorè jest rozległa i obejmuje wiele postaci w włoskich wersjach dubbingowych seriali Simpsonowie , Looney Tunes , Merrie Melodies oraz Powerpuff Girls . Podkładał głos Mr. Mackeyowi i Big Gay Al w pierwszej włoskiej wersji dubbingowej South Park , a także użyczył głosu w filmach Jak zabawki uratowały Boże Narodzenie , Momo , Kate - Jak udomić złośnicę , Leo the Lion , Il Generale e i Fratellini d'Italia oraz Hazbin Hotel . Narratorem był w filmach Silvio Forever i Figli del destino . W latach 2001–2011 współprowadził quiz show 'Per un pugno di libri' na Rai 3. Grał w serialu telewizyjnym Tutti pazzi per amore od 2008 do 2012 roku i zadebiutował w programie 'Un certo signor G.' w 2008 roku, będącym hołdem dla Giorgio Gabera. Reżyserował również Teatro delle Api w Porto Sant'Elpidio. W 2003 roku otrzymał nominację do Davida di Donatello i wygrał Nastro d'argento za swoją rolę w Il cuore altrove .
Antonio Eduardo Taranto, znany zawodowo jako Nino Taranto, był włoskim aktorem urodzonym w Neapolu 28 sierpnia 1907 roku. Jego rodzicami byli Raimondo Taranto, krawiec, i Maria Salomone. Miał młodszego brata, Carlo, który również podjął karierę aktorską. Wczesne życie Taranto wiązało się z występami; rozpoczął jako aktor dziecięcy w 1918 roku z lokalnymi zespołami teatralnymi, debiutując w Teatro Centrale w Neapolu w wieku trzynastu lat. Studiował pantomimę i taniec, a później dołączył do zespołu Salvatore Cafiero w 1927 roku, następnie przystąpił do teatralnego towarzystwa Cafiero-Fumo w 1928 roku. Kariera Taranta przeszła znaczący punkt zwrotny w 1928 roku, kiedy odniósł sukces w gatunku sceneggiata. Tego samego roku odbył tournée po Stanach Zjednoczonych, wykorzystując zarobione pieniądze do założenia własnej firmy rozrywkowej. W 1933 roku Anna Fougez odkryła go i wprowadziła do występów rewii, gdzie często występował u boku Wandy Osiris i Titiny De Filippo. Debiutował w teatrze dramatycznym i rewii w 1933 roku. Jego komediowy styl często zawierał postacie macchiette, a wśród nich Ciccio Formaggio, stworzone przez Cioffi i Pisano, oraz Baron Carlo Mazza; odcięta lamówka kapelusza stała się charakterystycznym elementem jego komediowej persony. Nino Taranto wystąpił w ponad 80 filmach między 1924 a 1971 rokiem, ostatecznie pojawiając się w około 100 filmach w trakcie swojej kariery. Filmografia Tarantona obejmowała role w filmach Nonna Felicita (1938) oraz znaczącą rolę w Anni facili (1953), za którą otrzymał nagrodę Nastro d'Argento (Srebrna Wstęga) w 1953 roku. W latach 60. często pojawiał się jako pomocnik Totò, współpracując z nim przy kilku filmach. Od połowy lat 60. do 1973 roku wystąpił w dziewiętnastu filmach muzycznych u boku popularnych śpiewaków. Jego praca wykraczała poza film, obejmując filmy telewizyjne, programy rozrywkowe, audycje radiowe takie jak Rosso e nero , Chicchirichì i L'occhio magico oraz nagrywanie piosenek. Prowadził program Il fiore all'occhiello w 1958 roku. W 1957 roku wystąpił w filmie Bello di papà , który później został zaadaptowany na potrzeby telewizji w 1965 roku. RAI wyprodukował czteroaspektową serię dokumentalną o nim, Taranto Story , w 1985 roku. Nino Taranto zmarł w Neapolu 23 lutego 1986 roku.
Paolo Hendel to włoski aktor, dramaturg i komik urodzony 2 stycznia 1952 roku we Florencji. W 2024 roku ma 74 lata i jest Koziorożcem. Rozpoczął karierę jako performer kabaretowy około trzydziestego roku życia, współpracując z florentyńskim piosenkarzem i aktorem Davidem Riondino na początku lat 80. W młodości pracował na różnych stanowiskach, w tym jako łowczy, strażnik garażu i detektyw. Styl komediowy Hendela charakteryzuje się satyrycznymi i surrealistycznymi monologami komediowymi. Zaczął pisać komediowe monologi teatralne w latach 80., często we współpracy z Piero Metelli. Od połowy lat 70. tworzył spektakle teatralne, takie jak 'Via Antonio Pigafetta, navigator,' który miał premierę w 1987 roku, a później 'Caduta Libera' (1990/92). Zadebiutował w telewizji w 1985 roku i prowadził program 'I martedì di Paolo Hendel' na Rai 3 od 1987 do 1988 roku, parodiując takie postacie jak Wanna Marchi, Silvio Berlusconi i Umberto Bossi. Pojawił się również w 'Teletango' w 1987 roku. Paolo Hendel zyskał szerokie uznanie w 1996 roku dzięki roli "Carcarlo Pravettoniego" w programie rozrywkowym Italia 1, Mai dire Gol . CarCarlo Pravettoni, cyniczny kapitalista, który kandydował na burmistrza Mediolanu i był przedstawiany jako postać inspirowana takimi figurami jak Silvio Berlusconi, stał się jedną z jego najbardziej znanych kreacji. Pojawił się w kilku filmach, w tym It's Happening Tomorrow i The Week of the Sphinx , w reżyserii Daniele Luchetti, a także wystąpił w filmach Mario Monicellego, Leonardo Pieraccioniego i Alessandro Benvenutiego. Współpracował z programem 'Comici su Italia 1' w latach 1998/99 i uczestniczył w programie komediowym 'Rido' na Rai w 2000 roku. Od października 2015 roku pisze dwutygodniowy felieton o nazwie 'Przedszkole' dla 'Unità'. W 2017 roku zadebiutował nowym spektaklem teatralnym, 'Fuga da via Pigafetta', i odwiedził więzienie Sollicciano, protestując przeciwko przepełnieniu. Wydał książkę 'La giovinezza è sopravvalutata' z Marco Vicari w 2018 roku i jest autorem trzech książek, w tym ‘Ma culo è una parolaccia?’ (1998) i ‘Come truffare il prossimo e vivere felici’ (2014). W 2026 roku pojawi się we filmie 'Un Weekend Artificiale'.
Paolo Kessisoglu, aktor, komik i włoski gospodarz telewizyjny, jest szczególnie znany z tworzenia, razem z Luca Bizzarri, duetu komediowego znanego jako Luca i Paolo.
Włoski artysta Paolo Rossi pracuje jako aktor, pisarz, komik, autor piosenek i występuje w telewizji. Urodził się 22 czerwca 1953 roku w Monfalcone, Gorizia, a zaadoptowany jest mieszkańcem Mediolanu. Jego ojciec, Nello Rossi, znany również jako Lionello Rossi-Kobau, miał znaczącą historię, walcząc dobrowolnie dla Włoskiej Republiki Społecznej. Wczesne lata życia Rossiego obejmowały przeprowadzkę do Ferrary w okresie dojrzewania oraz uzyskanie dyplomu technika chemicznego; ukończył nawet studia jako ekspert chemiczny. Służył w wojsku w pobliżu Turynu, dowodząc czołgiem i zyskał przydomek „Kapitan Śnieżka”, zanim został zwolniony ze służby jako starszy szeregowy. Rossi rozpoczął karierę artystyczną w 1978 roku, debiutując na scenie w Mediolanie w inscenizacji *Historii Żołnierza* Dario Fo. Dołączył do grupy ‘compagnia dell’Elfo’ i kontynuował z nią współpracę do początku lat 80., występując w produkcjach takich jak *Nemico di Classe* w 1983 roku. Jego styl teatralny czerpie inspirację z Commedia dell'arte, Brechta i Moliera, co skłoniło krytyków do określenia go jako 'włoskiego drogi środkowej pomiędzy Dario Fo a Lenny’m Bruce’em'. Poszerzył swój zasięg dzięki występom telewizyjnym w programach rozrywkowych takich jak *Su la testa* i *Il laureato*, a jego debiut filmowy miał miejsce w 1986 roku. Jego twórczość z połowy lat 80. obejmuje role w filmach Carlo Vanziny, *Via Montenapoleone* i *Montecarlo Gran Casinò*, oraz inscenizację *Burzy* Szekspira. Od wczesnych lat 90. Rossi wydał kilka albumów, współpracując z artystami takimi jak Enzo Jannacci, Emir Kusturica, Vinicio Capossela i Modena City Ramblers. Uczestniczył w Festiwalu Piosenki Sanremo w latach 1994 i 2007. Do jego autorstwa zalicza się m.in. Camerieri , za którą otrzymał Srebrną Wstęgę w 1996 roku, oraz współpraca z Gino e Michele przy takich projektach jak Recital , Chiamatemi Kowalski , C'è quel che c'è i Operaccia Romantica . Stworzył również spektakle o tematyce społecznej, takie jak The Times They Are a-Changin …Un'altra Volta …Again! oraz zaprezentował Milanon Milanin . Od 1986 roku Rossi odegrał kluczową rolę w powstaniu i sukcesie kabaretu Zelig w Mediolanie u boku Claudio Bisio i Silvio Orlando. Występuje od trzydziestu lat, od klubów po duże sceny, od tradycyjnego teatru po kabaret, telewizję i cyrkowe namioty, angażując się w bieżące wydarzenia i prezentując zarówno klasyki starożytne, jak i współczesne.
Urodzona 25 lipca 1963 roku w Rzymie, Sabina Guzzanti to Włoszka, która pracuje jako satyryczka, aktorka, pisarka i producentka. Pochodzi z rodziny związanej ze światem mediów; jej ojciec, Paolo Guzzanti, jest dziennikarzem i byłym politykiem. Ma dwóch rodzeństwo: Corrado Guzzanti i Caterinę Guzzanti. Po ukończeniu Liceo Orazio w Rzymie i uzyskaniu dyplomu z Accademia nazionale d'arte drammatica w 1985 roku, rozpoczęła karierę występując na scenie ze swoim bratem, Corrado. Styl komediowy Guzzanti koncentruje się na analizowaniu życia społecznego i politycznego we Włoszech. Zdobyła popularność pod koniec lat 80. i na początku lat 90. dzięki parodiom postaci takich jak Moana Pozzi, Massimo D'Alema i Silvio Berlusconi. Jej wczesne występy telewizyjne obejmowały Proffimamente non stop (1987) i Matrjoska (1988), ta druga z nich została poddana cenzurze i zmieniona na L'araba fenice . Brała również udział w sitcomie Ovidio w 1988 roku oraz występowała w programach takich jak La TV delle ragazze w latach 90., często u boku Sereny Dandini. W ciągu lat 90. występowała z programami komediowymi, takimi jak Con fervido zelo (1991) i Non io: Sabina e le altre (1994). Istotnym punktem w jej karierze było stworzenie i prowadzenie późnowieczornego satyrycznego programu politycznego Raiot (2003). Ten program, zatytułowany Raiot - Armi di distrazione di massa , okazał się kontrowersyjny i wywołał działania prawne ze strony Mediaset. Następnie został usunięty z archiwów RAI. W odpowiedzi na tę cenzurę nakręciła dokument Viva Zapatero! (2005), który spotkał się z pozytywnym odbiorem i za który otrzymała nagrodę Nastro d'argento. Kontynuowała reżyserkę filmów takich jak Sympathy for the Lobster (2007) i Le ragioni dell’aragosta (2007). W 2010 roku współtworzyła, produkowała i reżyserowała dokument Draquila - L'Italia che trema , po czym zrealizowała Franca la Prima (2011), hołd dla Franci Valeri. W 2011 roku stworzyła również przedstawienie teatralne Sì, Sì, Sì….oh Sì! . Pojawiała się w rolach w filmach takich jak La trattativa (2014) i prowadziła program telewizyjny Un due tre…Stella! na La7 w 2012 roku. Guzzanti wyznaje buddyzm Nichiren i jest członkinią Soka Gakkai International od 1987 roku.
Antonio Rosato, kanadyjski aktor i wokalista, jest zapamiętany za udział w obsadzie SCTV i Saturday Night Live, jak również za głos Luigi w kreskówkach Przygody Super Mario (1990) i w serialu telewizyjnym 1991.
Z nazwą sztuki Walter Chiari, urodzony Walter Michele Armando Annicchiarico, był włoskim artystą, który zrobił karierę jako aktor, komik, kabarettyk i prowadzący telewizję.
Albania
1
Armenia
1
Argentyna
24
Austria
28
Australia
22
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
12
Kanada
48
Szwajcaria
17
Chile
8
Kamerun
1
Chiny
7
Kolumbia
2
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
4
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
211
Wielka Brytania
148
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
8
Irlandia
20
Izrael
9
Indie
11
Irak
3
Iran
6
Jamajka
1
Japonia
35
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
1
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
Włochy mają bogatą tradycję komedii, obejmującą teatr, kino, telewizję, występy na żywo i współczesny stand-up. Włoscy komicy na przestrzeni lat rozwinęli wiele różnych form humoru, od komedii teatralnej i kabaretu po stand-up oparty na obserwacjach, satyrę i komedię sytuacyjną.
Katalog GiggleTime łączy włoskich komików, komików stand-upowych, aktorów komediowych, performerów i inne osobowości związane z włoską komedią i rozrywką. Przeglądaj profile powyżej, aby odkryć komików z różnych pokoleń i dowiedzieć się więcej o ich karierach i pracy.
Stand-up comedy stało się coraz bardziej widoczną częścią włoskiej sceny rozrywkowej, z występami komików w klubach komediowych, teatrach, ośrodkach kultury i na festiwalach w całym kraju.
Włoscy komicy wystęujące na scenie czerpią z szerokiego wachlarza tematów, w tym z życia codziennego, relacji, pracy, rodziny, kultury i współczesnego społeczeństwa. Niektórzy wykonawcy koncentrują się na opowieściach osobistych i humorze obserwacyjnym, podczas gdy inni wykorzystują satyrę, ironię, postacie lub bardziej eksperymentalne formy komedii.
Mediolan i Rzym to ważne ośrodki rozrywki na żywo i komedii, podczas gdy komicy występują również w miastach i regionach we Włoszech. Rozwój platform cyfrowych dał początkującym artystom dodatkowe sposoby budowania publiczności poza tradycyjnym obiegiem komediowym.
Kabaret zajmuje ważne miejsce w włoskiej komedii, łącząc rozrywkę na żywo z muzyką, teatrem, satyrą i humorem. Włoski kabaret wydał artystów i grupy komediowe, których twórczość dotarła do publiczności zarówno poprzez występy na żywo, jak i telewizję.
Tradycja teatralnej komedii w tym kraju nadal wpływa na współczesnych wykonawców. Włoscy komicy mogą łączyć materiał przygotowany z góry, postacie, komedię fizyczną, improwizację i interakcję z publicznością, zamiast polegać wyłącznie na tradycyjnym formacie stand-upu.
To połączenie teatralnych i współczesnych podejść nadaje włoskiej komedii szeroki zakres stylów i formatów wystawienniczych.
Kino i telewizja odegrały znaczącą rolę we wprowadzaniu włoskich komików do szerszej publiczności. Włochy mają długą historię filmów komediowych i aktorów komediowych, a artyści często przenosili się między teatrem, telewizją i kinem.
Włoszka telewizja prezentowała również programy komediowe, widowiska rozrywkowe, seriale komediowe i formaty rozrywkowe, które pomogły wypromować i spopularyzować komików. Niektórzy wykonawcy są znani przede wszystkim jako aktorzy, podczas gdy inni połączyli komedię z pisaniem, reżyserią, prowadzeniem lub produkcją.
Związek między włoską komedią a kinem jest szczególnie silny, a występy komediowe stanowią ważną część tradycji filmowej tego kraju.
Włoska scena komediowa wciąż się zmienia, ponieważ nowi wykonawcy eksperymentują z różnymi formatami i sposobami docierania do publiczności.
Obok klubów komediowych i teatrów, komicy wykorzystują teraz podcasty, YouTube, media społecznościowe i platformy streamingowe do publikowania szkiców, fragmentów występów stand-upowych oraz innego oryginalnego materiału. Te platformy umożliwiły wschodzącym włoskim komikom budowanie publiczności niezależnie i docieranie do widzów poza ich lokalnym obszarem.
Tradycyjna komedia i nowsze formaty cyfrowe współistnieją obecnie obok siebie, tworząc możliwości dla szerokiej gamy wykonawców i stylów.
Szukasz włoskich komików, włoskich stand-up comedianów lub wykonawców komediowych z Włoch? Przeglądaj katalog GiggleTime powyżej, aby odkryć komików i osobowości komediowe z różnych obszarów włoskiego świata rozrywki.
Skorzystaj z funkcji wyszukiwania, aby znaleźć konkretnego komika lub przeglądaj profile, aby odkryć nowe nazwiska. Profile poszczególnych komików mogą zawierać informacje biograficzne, szczegóły kariery, występy, zdjęcia i inne ciekawe fakty.
Niezależnie od tego, czy interesuje Cię włoski stand-up comedy, włoski kabaret, komicyjni aktorzy, włoscy komicy telewizyjni czy znani włoscy komicy, GiggleTime ułatwia poznanie osób stojących za włoskim humorem.
Katalog stale się powiększa wraz z dodawaniem nowych włoskich komików i osobowości komediowych.
