Globalny Katalog Talentów

Komicy: Francja

Katalog komików: Francja. Profile, biografie, zdjęcia i linki do mediów społecznościowych.

214 Komicy

Bernard Campan

Bernard Campan to francuski twórca, który pracuje jako aktor, reżyser filmowy i pisarz. Urodził się 4 kwietnia 1958 roku w Agen, w departamencie Lot-et-Garonne we Francji i ma włoskie korzenie. Jego ojciec był włoskim profesorem, który później otrzymał tytuł Kawalera Orderu Zasługi Kultury i Sztuki, a jego matka była francuską profesorką. Campan spędził dzieciństwo w Tours. Kariera Campana rozpoczęła się od występów w programie telewizyjnym Le Petit Théâtre de Bouvard we wczesnych latach 80., gdzie zaprzyjaźnił się z Didierem Bourdonem i Pascalem Légitimus. Te przyjaźnie doprowadziły do powstania komediowego tria Les Inconnus pod koniec lat 80. Od 1984 do 2001 roku Campan był członkiem tej popularnej grupy. Les Inconnus zyskali znaczną rozpoznawalność dzięki satyrycznemu programowi komediowemu La Télé des Inconnus , który nadawany był od 1990 do 1993 roku. Po uzyskaniu świadectwa ukończenia szkoły średniej studiował aktorstwo w Cours Simon w Paryżu. Praca Campana z Les Inconnus obejmuje napisanie i reżyserię filmu *Les Trois Frères* (1995), który zdobył Cezara za najlepszy debiutancki film, oraz współtworzenie i reżyserię filmu *Le Pari* (1997). Grał również Bernarda Latoura w *Les Trois Frères* i Melchiora w *Trzech Królach* (2001), co oznaczało koniec aktywnego okresu Les Inconnus. Jego kariera aktorska wykracza poza komedię, obejmując role w dramatach, takich jak *Se souvenir des belles choses* (za którą otrzymał nominację do nagrody za najlepszą rolę męską) i *Piękne umysły*. Około 2002 roku jego przyjaźń z filozofem Alexandre’em Jollien wpłynęła na przesunięcie w stronę bardziej dramatycznych ról. Campan wystąpił w filmach takich jak *Nędznicy: Historia Jeana Valjean*, *The Tasting* i *Torba z marmurkami*. Obecnie gra główną rolę w *Le Diplôme*, miniserialu składającym się z sześciu odcinków, który jest nadawany na TF1, i pojawi się jako biskup Bienvenu Myriel w filmie *Jean Valjean* z 2025 roku. Campan badał ludzkie słabości w swojej pracy, podejmując się wrażliwych ról przez całą karierę. Kariera Campan'a obejmuje trzy dekady i łączy w sobie szeroki zakres ról, od komedii po dramat. Opisywany jest jako popularny humorysta, który jest również głębokim, zabawnym i poważnym aktorem. Poślubił Anne w 1989 roku i mają dwie córki, Ninę Louise i Loan. W styczniu 2026 roku opowiedział o doświadczeniach związanych z uzależnieniem od narkotyków w podcaście Sillage , ujawniając szczegóły dotyczące konkretnego roku z jego życia. Niedawno pojawił się jako gość w programie 'Le Jardin secret' aby porozmawiać o swojej karierze, podkreślając swoje długą historię z kinem.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Channig

Georges Quilliou, który nazywa się Channig na scenie, widzi dzień 3 0 listopada 1950 w Breście i został komikiem Bretona. Karykatura starszych kobiet z Bretanii, zatrudniających francuskie konstrukcje pożyczone od Bretona podczas odtwarzania tego samego głosu.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Christian Marin

Christian Marin, urodzony 8 lutego 1929 roku w Lyonie we Francji, był aktorem, który cieszył się długą i różnorodną karierą. Rozpoczął swoje artystyczne kształcenie, studiując w École des Beaux-Arts w 1949 roku, a następnie uczęszczał do Konserwatorium w Lyonie. Chociaż bezskutecznie zaprezentował się na przesłuchaniach do Comédie Française w 1951 roku, szybko znalazł możliwości w świecie teatralnym. W latach 1953–1955 był częścią Comédie de Saint-Étienne Jeana Dasté, a około 1955 roku zaczął występować w paryskich kabaretach. Dołączył do trupy TNP Jean Vilar, gdzie poznał Daniela Sorano i Géarda Philipe, co świadczyło o jego wczesnym zaangażowaniu w sztuki performatywne. Kariera filmowa Marina rozpoczęła się we wczesnych latach 60., z rolami w filmach takich jak *Les Tortillards* (1960), *Le Tracassin ou Les Plaisirs de la ville* (1961), *La Belle Américaine* (1961) i *All the Gold in the World* (1961). Nadal występował w wielu filmach, w tym *L'honorable Stanislas, agent secret* (1963) i *Bebert et le train* (1963). Uznanie przyniosło mu *Pouic-Pouic* w 1963 roku. Być może jego najbardziej znaczącym wkładem było portretowanie Marszałka Alberta Merlota w pierwszych czterech częściach serii filmowej *Le gendarme de Saint-Tropez*, od 1964 do 1970 roku. Grał również porucznika Ernesta Laverdure'a w serialu telewizyjnym *Les Chevaliers du ciel* w latach 1967–1969. W trakcie swojej kariery wystąpił w około pięćdziesięciu filmach wyreżyserowanych przez Claude’a Autant-Larę, Costa-Gavrasa i Yvesa Roberta. Praca Marina wykraczała poza film i telewizję; wystąpił w około czterdziestu sztukach teatralnych i nagrał kilka płyt 45 RPM między rokiem 1963 a 1972. Odmówił piątej roli w Le Gendarme et les Extraterrestres w 1978 roku. Później w swojej karierze pojawił się w Le Gang des Seniors , począwszy od roku 2010. Wspólnie z Gillesem Antonowiczem napisał swoje wspomnienia, Mémoires d’un chevalier du ciel . Christian Marin był członkiem Akademii Alphonse'a Allaisa i przez sześćdziesiąt lat był żonaty z Monique; mieli czworo dzieci i ośmioro wnuków. Zmarł 5 września 2012 roku w Paryżu, pozostawiając po sobie spuściznę wszechstronnego aktora, najbardziej znanego ze swojej roli „Merlota” w serii filmów Le gendarme oraz ostatniego występu w Dead Man Talking (2012).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Dieudonné Mbala Mbala

Dieudonné Mbala Mbala, który często używa pseudonimów Dieudonné lub Dieudo, jest francuskim artystą pracującym jako komik, aktor i działacz polityczny. Urodził się 11 lutego 1966 roku w Fontenay-aux-Roses we Francji, syn kameruńskiego księgowego i francuskiej socjolog. Po rozwodzie rodziców, gdy miał rok, wychowywała go matka, a dzieciństwo spędził na przedmieściach Paryża. Po ukończeniu Lycée Lakanal de Sceaux i Lycée Michelet de Vanves bez uzyskania dyplomu, pracował jako przedstawiciel handlowy, zanim rozpoczął karierę komika. Dieudonné zyskał początkowo uznanie w latach 90. jako część komediowego duetu Élie et Dieudonné z Élie Semoun. Ich poczucie humoru początkowo było identyfikowane jako antyrasistowskie, a w 1993 roku założyli razem Bonnie Productions. Następnie podjął karierę solową, tworząc świadome społecznie przedstawienia jednoosobowe i występując również w filmach. W latach 2006–2020 miał związek z Noémie Montagne i doczekał się pięciorga dzieci. Pod koniec lat 90. Dieudonné stał się aktywnie politycznie, początkowo sprzeciwiając się prawicowym ekstremistom, ale jego poglądy uległy znaczącym zmianom na przestrzeni czasu. Od lat 2000. jego wypowiedzi coraz częściej spotykały się z oskarżeniami o antysemityzm i prowokowały kontrowersje. W 1997 i 2001 roku kandydował w wyborach legislacyjnych w Champagny-en-Vanoise, początkowo sprzeciwiając się Frontowi Narodowemu. Później, w 2007 roku, stał się politycznym sojusznikiem i przyjacielem Jeana-Marie Le Pena, stopniowo przesuwając się w kierunku „francuskiego nacjonalnego socjalizmu” Alaina Sorala i Frontu Narodowego. We Francji, Belgii i Szwajcarii skazano go za przestępstwa, w tym mowę nienawiści, promowanie terroryzmu, zaprzeczanie Holokaustowi i zniesławienie. Znaczące incydenty obejmują szkic z 2003 roku przedstawiający izraelskiego osadnika jako nazistę oraz oskarżenia z 2013 roku o wyśmiewanie żydowskiego dziennikarza. Charakterystyczny gest, tzw. „quenelle”, stał się głośny w 2013 roku. W trakcie swojej kariery spotkał się z częstymi ograniczeniami ze strony tradycyjnych mediów, a liczne występy zostały przerwane przez władze lokalne; konkretnie produkcja między 2013 a 2014 rokiem doprowadziła do oficjalnego zakazu ze strony francuskiego rządu. Media, politycy i politolodzy w dużej mierze uważają go za antysemitę, a on sam identyfikuje się jako „antyestablishment” i „anty-syjonista”.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Francis Blanche

Francis Blanche, urodzony jako François Jean Blanche 20 lipca 1921 roku w Paryżu, był wszechstronnym francuskim artystą. Pracował jako aktor, piosenkarz, humorysta i autor. Jego ojciec, Louis Blanche, był aktorem teatralnym, a wujek, Emmanuel Blanche, malarzem. Jego zdolności intelektualne były widoczne od dzieciństwa; ukończył szkołę średnią w wieku czternastu lat, co było wówczas rekordem dla najmłodszego człowieka we Francji. Zawał serca, będący skutkiem nieleczonego cukrzycy typu 1, spowodował jego śmierć w Paryżu 6 lipca 1974 roku; miał 52 lata. Kariera Blanche'a rozpoczęła się od występów w radiu w 1944 roku w Radio-Bretagne w Rennes. Zyskał popularność w latach 40. i 50. XX wieku jako członek teatralnej trupy Roberta Dhéry’ego, Les Branquignols, występując z nimi w filmie *Ach! Piękne bacchanty* (1954). Często współpracował z Pierre Dac, tworząc duet komediowy, który stworzył takie dzieła jak *Szar Rabindranath Duval* (1957). Wspólnie wyprodukowali radiową serię *Nieszczęście brodatych*, nadawaną od 1951 do 1952 roku, a później ożywili ją pod tytułem *Znak Furax*, która trwała od 1956 do 1960 roku z ponad 1000 codziennych odcinków. Znany był również z wymyślania i autorstwa słynnych telefonicznych kawałów nadawanych w radiu. Przez całą swoją karierę Blanche występował w licznych spektaklach teatralnych, w tym w Tartuffe i Néron , oraz wystąpił w operetce Chevalier du Ciel (1955). Zagrał w ponad dwudziestu filmach, w tym Frederica (1942), They Are Twenty (1950) i Les Tontons flingueurs (1963), gdzie wcielił się w Maître Folace. Często współpracował z reżyserem Georgesem Lautnerem, pojawiając się również w Les Barbouzes (1964). Komediowy styl Blanche’a często polegał na parodiowaniu muzyki klasycznej; na przykład stworzył utwór oparty na 'Die Forelle' Schuberta i przekształcił V Symfonię Beethovena w muzyczny hołd dla przycisku do bielizny. Był autorem kilku prac, w tym Mon oursin et moi (1972) i Pensées, répliques et anecdotes (1972). Spoczywa na cmentarzu w Èze.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Hervé Villechaize

Hervé Jean-Pierre Villechaize, urodzony 23 kwietnia 1943 roku w Paryżu, był francuskim aktorem. Jego rodzicami byli Evelyn Recchionni i André Villechaize; jego ojciec był chirurgiem, który próbował znaleźć lekarstwo na karłowatość Hervégo, prawdopodobnie spowodowane zaburzeniem endokrynologicznym. Urodził się podczas niemieckiej okupacji Paryża, miał pochodzenie niemieckie i trzech braci: Philippe, Patrick i Jean-Paul. Jest również wujem dziennikarza i prezentera telewizyjnego Thomasa Villechaize. Początkowo Villechaize podjął studia artystyczne. W 1959 roku uczęszczał do École des Beaux-Arts, a w 1961 roku jego prace zostały wystawione w Muzeum Paryża. W wieku 21 lat przeniósł się w 1964 roku do Nowego Jorku, aby kontynuować malarstwo i fotografię, osiadając w dzielnicy artystycznej. Uczył się angielskiego oglądając telewizję i pracował jako artysta, malarz i fotograf, a także pozował do zdjęć dla National Lampoon . Pojawiał się w produkcjach Off-Broadwayu i pracował jako asystent dopisywania komiksów dla Harvey Comics w latach 1971–1973, w tym tytułów takich jak Casper i Richie Rich . Debiut filmowy miał w 1966 roku we francusko-amerykańskim filmie Chappaqua . Villechaize zyskał międzynarodowe uznanie dzięki roli Nicka Nacka w filmie Jamesa Bonda z 1974 roku, Złoty pistolet , a później jako Tattoo w amerykańskim serialu telewizyjnym Wyspa Fantazji od 1977 do 1983 roku, występując w 131 z 155 odcinków. Od 1977 roku podkładał głos nogom Osala Skarpetki w serialu Sesamkowy Zakątek . Jego kariera obejmowała role w filmach Samoloty II: Misja na śmierć i życie (1982), Człowiek z ognia oraz Zakazana Strefa . Spór płacowy doprowadził do zwolnienia go z serialu Wyspa Fantazji w 1983 roku. Pojawił się pośmiertnie w reklamie Heineken Jamesa Bonda z 2015 roku, a jego ostatni występ telewizyjny miał miejsce w programie The Ben Stiller Show jesienią 1992 roku. Hervé Villechaize popełnił samobójstwo 4 września 1993 roku w Hollywood w Kalifornii w wieku 50 lat; jego prochy zostały rozsypane nad zatoką Point Fermin.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Johan Golden

Johan Golden to wszechstronna postać z Norwegii, rozpoznawana jako komik, muzyk, były polityk oraz prezenter radiowy/telewizyjny. Początkową uwagę publiczności zyskał dzięki pracy w programie radiowym XL. Wczesna kariera Goldena obejmowała również epizod polityczny, gdyż kandydował on z listy Det Politiske Parti w wyborach parlamentarnych w Norwegii w 2001 roku w Oslo, prowadząc kampanię pod hasłem „Twój niewolnik w parlamencie”. Poza tymi działaniami jest członkiem zespołu DDR, co świadczy o jego talentach muzycznych. Partnerstwo komediowe Goldena z Atle Antonsen było istotnym elementem jego kariery. Wspólnie prowadzili program telewizyjny En L.U.N. Aften med Golden og Antonsen na Metropol, a później kontynuowali współpracę na P4 z Misjonen, ewoluując z ich wcześniejszego programu radiowego. Wcześniej prowadził również Kommisjonen na Kanal 24 u boku Atle Antonsen. Obecnie Johan Golden współprowadzi program komediowo-talk show 'Golden Goal' z Henrikiem Elvestadem, który jest emitowany na norweskim TV2. Program skupia się na sporcie i zawiera wywiady z zawodnikami, eksplorując zarówno znane, jak i nietypowe dyscypliny sportowe z całego świata. Program 'Złoty Gol' zadebiutował w 2006 roku, a w pierwszym sezonie gościli w nim znani goście, m.in. Åge Hareide, John Shittu, Arne Scheie, Linn Githmark, Tommy Ingebrigtsen, Davy Wathne, Ståle Solbakken i Gunde Svan. Poza pracą telewizyjną, Golden jest również znany z pomysłowych przedsięwzięć; w 2011 roku on i Henrik Elvestad wynaleźli bubble foot, zabawną odmianę piłki nożnej, którą po raz pierwszy zaprezentowali w programie 'Złoty Gol'. Eksploracja tych wariacji przez program podkreśla lekki charakter Golden’a w kwestii komedii i rozrywki.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Michaël Youn

Michaël Youn, urodzony jako Michaël Benayoun 2 grudnia 1973 roku w Suresnes (Hauts-de-Seine), jest wszechstronnym francuskim artystą. Jest aktorem, komikiem, piosenkarzem, reżyserem, scenarzystą, producentem, prowadzącym audycję radiową i prezentującym programy telewizyjne. Jego pochodzenie obejmuje węgierskie, włoskie, żydowsko-marokańskie i żydowsko-algierskie korzenie. Rodzice Youna to emerytowana nauczycielka matematyki, która została psychologiem biznesowym, oraz specjalistka ds. zarządzania zasobami ludzkimi. Kariera Youn’a rozpoczęła się wcześnie; zaczął występować na scenie w wieku trzech lat i brał lekcje pianina w wieku pięciu. Uczęszczał do szkoły przygotowawczej i ukończył ESC Nice w 1996 roku z tytułem magistra zarządzania. W 1998 roku, po ukończeniu szkolenia zarówno jako spiker, jak i aktor teatralny, zaczął pracę na paryskiej stacji radiowej Skyrock, gdzie prowadził poranne wydanie wiadomości do 2000 roku. Następnie prowadził program 'Morning Live' na M6 od lipca 2000 do marca 2002 roku, zyskując uznanie dzięki żartom nakręcanym ukradkiem kamerą i tworzeniu parodii z udziałem artystów takich jak Jean-Michel Jarre i francuskich raperów. Podczas pobytu w M6, Youn wraz z Vincentem Desagnatem i Benjaminem Morgaine’em stworzyli w 2000 roku zespół 'The Bratisla Boys'. Utwór 'Stach Stach', wydany w 2002 roku, cieszył się ogromną popularnością, przez dziesięć tygodni królował na francuskich listach przebojów i ostatecznie zajął 30. miejsce wśród najlepiej sprzedających się płyt CD we Francji do 2004 roku. Youn i Desagnat współtworzyli i występowali w filmie 'La Beuze' (2003), gdzie Youn stworzył fikcyjny styl muzyczny 'frunkp'. Kolejne komediowe przedsięwzięcia to trasa koncertowa 'Pluskapoil' (2003/04), rola Iznoguda w filmowej adaptacji z 2005 roku oraz parodystyczny zespół 'Fatal Bazooka', który w 2006 roku zdobył szczyt list przebojów utworem 'Fous ta cagoule'. Kariera muzyczna Youna trwała dalej wraz z singlem ‘Mauvaise foi nocturne’ z Pascalem Obispo w 2007 roku. Reżyserował filmy takie jak 'Fatal' (2010) i 'Vive la France' (2013), często występując w jego własnych projektach. Od 2014 roku Youn zaczął odgrywać dramatyczne role w telewizji i obecnie jest członkiem śledczego jury programu 'Mask Singer' od 2025 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Mohamed Said Fellag

Mohand Fellag, znany również jako Mohamed Fellag, czasem po prostu Fellag lub Mohamed Saïd Fellag, urodził się 3 1 marca 1950 roku w Azeffun w Algierii. Pracował jako aktor, humorzysta, reżyser i pisarz w Algierii i wyraził się w Kabyle, arabskim i francuskim.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Mouss Diouf

Mouss Diouf, urodzony jako Pierre Moustapha Diouf 28 października 1964 roku w Dakarze, Senegal, był francusko-senegalskim aktorem, komikiem i humorystą. Jego rodzina przeniosła się do Marsylii, gdy miał cztery lata, a później do Bobigny, Seine-Saint-Denis, we Francji. Początkowo uprawiając boks, Diouf przeszedł na ścieżkę aktorską, rozpoczynając karierę w teatrze z Jérôme Savary w 'Le Bal des Cocus'. Filmografia Dioufa obejmowała kilka dekad i zawierała szeroki zakres ról. Pojawił się w filmach takich jak ‘Parole de flic’ (1985) i ‘Billy Ze Kick’ (1985), a następnie ‘Loulou Graffiti’ w latach 1991 i 1992. Dodatkowe role filmowe to ‘Les époux ripoux’ (1991), ‘Les secrets professionnels du Dr Apfelglück’ (1991), ‘Berlin Lady’ (1991), ‘Inspecteur Médeuze’ (1993), ‘Le Lyonnais’ (1993) i ‘Acapulco H.E.A.T.’ (1993). Grał również w 'Lévy et Goliath' (1987) i 'Toubab Bi' (1991). Diouf zagrał główną rolę w filmie 'The Beast' (La bête) i wcielił się w postać Baby w ‘Asterix & Obelix: Mission Cleopatra’. Poza filmem, Diouf miał znaczącą obecność w telewizji. Pojawił się w serialu ‘Navarro’ w 1991 roku i odgrywał ważną rolę inspektora N'Gumy w ‘Julie Lescaut’ od 1992 do 2006 roku. Brał również udział w 'Les Anges gardiens' (1994) i 'Les Deux Papas et la Maman' (1996), oraz podkładał głos postaciom w animowanych filmach Disneya ‘Atlantyda: Zaginiony Świat’ i ‘Lilo & Stitch’ (2000). Diouf wykorzystał swoje komediowe talenty w dwóch programach jednoosobowych, ‘Avant, quand j'étais noir’ i ‘Naturellement humain’ (2008). Pojawił się również w reality show 'La Ferme Célébrités' w 2004 roku i w serialu 'Ali Baba' w 2007 roku. Diouf doznał dwóch udarów w 2009 roku, a zmarł 7 lipca 2012 roku w swoim domu w Marsylii z powodu powikłań po udarze. Odcinek serialu ‘Julie Lescaut’ został poświęcony jego pamięci po śmierci.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Nicolas Bedos

Francuski artysta, Nicolas Bedos, pracuje jako komik, pisarz, reżyser i aktor. Urodzony 21 kwietnia 1979 roku w Neuilly-sur-Seine, pochodzi z rodziny głęboko związanej ze sztuką; jego ojcem jest humorysta Guy Bedos, a matką scenarzystka Joëlle Bercot. Uczęszczał do dwujęzycznej szkoły międzynarodowej i Lycée Pasteur, ale opuścił je przed ukończeniem nauki. Od młodego wieku Nicolas Bedos miał ambicje kręcenia filmów i rozpoczął karierę w wieku osiemnastu lat jako czytelnik i doradca artystyczny dla Canal+, pracując pod kierownictwem Alain de Greef. Bedos zyskał uznanie w 2004 roku jako dramaturg, tworząc cztery sztuki, w tym udany spektakl 'Sortie de scène,' który przez dwa lata gościł na scenach. Na początku kariery współpracował z ojcem, współtworząc skecze do programu, który w 2000 roku objechał Francję, oraz przyczyniając się do występu ojca w Olympia, gdy miał dwadzieścia lat. Doświadczenie telewizyjne i radiowe, w tym audycja radiowa w Oui FM oraz współpraca z programami 'Semaine critique!' i 'On n'est pas couché' w latach 2010–2015, wpłynęły na jego styl pisania, wprowadzając humor do jego prac. W 2020 roku otrzymał nagrodę Cezara za najlepszy scenariusz oryginalny. Nicolas Bedos wyreżyserował cztery filmy: Mr. & Mrs. Adelman (2017), La Belle Époque (2019), OSS 117: Alerte rouge en Afrique noire (2021) oraz Mascarade (2022). Napisał scenariusze do ośmiu filmów, skomponował muzykę do czterech i był oryginalnym scenarzystą dla dwóch. W październiku 2024 roku sąd uznał Nicolasa Bedosa za winnego napaści seksualnej i wymierzył mu karę więzienia na rok, w tym sześć miesięcy z zawieszeniem, a także nakazał poddanie się terapii uzależnień i psychologicznej. To skazanie, które obejmuje umieszczenie na liście przestępców seksualnych we Francji, nastąpiło po oskarżeniach datujących się od 2018 roku i obejmowało incydenty zgłoszone w 2023 roku. Zaprzeczył byciu agresorem seksualnym, tłumacząc swoje działania nadmiernym spożyciem alkoholu.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Pascal Légitimus

A francuski aktor, komik i reżyser teatralny, Pascal Légitimus przyszedł na świat 13 marca 1959 roku w XVII dzielnicy Paryża. Wnuk komika Darling Légitimus i siostrzeniec producenta telewizyjnego Gésip Légitimus, ma rodzinne powiązania z artystycznym środowiskiem. Jest również spokrewniony z Étiennem Légitimus i kuzynem Laurenta Voulzy. Jego matka, Madeleine Kambourian, była armenińską kostiumerką teatralną, a ojciec, Théo Légitimus, aktorem pochodzenia antyliańskiego z etiopskim rodowodem. Ta różnorodna linia pokrewieństwa wydaje się wpłynąć na jego ścieżkę kariery. Początki kariery Légitimus’a w teatrze sięgają liceum Claude-Bernard w Paryżu, gdzie zyskał uznanie jako aktor. W połowie lat 70. założył wraz z Éric Civanyan i Danielem Schick klub teatralny. Następnie, we wczesnych latach 80., wystąpił w Le Petit Théâtre de Bouvard jako członek grupy początkowo nazywanej 'Les Cinq de Bouvard'. Znaczny sukces odniósł od 1985 roku jako członek komediowego zespołu Les Inconnus, do którego należą również Didier Bourdon i Bernard Campan. Zespół jest znany z kultowych scenek takich jak ‘Rap-tout’ i ‘Télémagouilles’, a w 1995 roku wydał film Les Trois Frères , który odniósł sukces zarówno krytyków, jak i widzów, zdobywając nagrodę Cezara za najlepszy debiutancki film. Współpracuje z Didierem Bourdonem i Bernardem Campanem od czterdziestu lat. Poza pracą z Les Inconnus, Légitimus podjął się różnych działań twórczych. Napisał, wyreżyserował i wyprodukował film Antilles sur Seine . W latach 1998–2003 grał w serialu policyjnym Crimes en série , a od 2006 do 2009 roku wcielił się w rolę patriarchy w Les Tricheurs . Reżyserował również sztuki teatralne takie jak Plus si affinités i obecnie występuje w Non à l'argent! , który rozpoczął się w 2017 roku. W 2011 roku wystąpił w pokazie stand-upowym o nazwie Alone Man Show . Obecnie występuje w Le Duplex , który miał premierę w lutym 2024 roku i powróci 12 września 2024 roku do Théâtre de Paris, a także w Le Bémol i Vols au Musée de la Croûte . Książka, La Bible des Inconnus , dokumentująca ich czterdziestoletnią współpracę, jest planowana na październik 2025 roku. Uczestniczy również w webinarze o nazwie 'Bas les Masques' z Roméo Cournal i ma zamiłowanie do muszli.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Wielka Brytania 327

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 28

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Litwa 1

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 7

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Komicy: Francja

Katalog komików: Francja. Profile, biografie, zdjęcia i linki do mediów społecznościowych.

Bernard Campan

Channig

Christian Marin

Dieudonné Mbala Mbala

Francis Blanche

Hervé Villechaize

Johan Golden

Michaël Youn

Mohamed Said Fellag

Mouss Diouf

Nicolas Bedos

Pascal Légitimus

Przeglądaj komików według kraju

Francuscy Komicy i Świat Francuskiej Komedii

Stand-up i komedia na żywo we Francji

Francuska tradycja "one-man show"

Francuscy komicy w filmie i telewizji

Różnorodna Scena Komediowa we Francji

Odkryj francuskich komików na GiggleTime

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?