Cataldo Baglio, znany jako Aldo, jest włoskim artystą, który gra jako komik, aktor, scenarzysta i reżyser, i stał się sławny jako członek komika trio Aldo, Giovanni i Giacomo.
Angela Finocchiaro to włoska aktorka, urodzona w Mediolanie 20 listopada 1955 roku. Jej rodzina ma korzenie w Katanii, ponieważ rodzina jej ojca pochodzi stamtąd. Rozpoczęła karierę w latach 70. z eksperymentalnym zespołem Quelli di Grock, biorąc udział w przedstawieniach takich jak 'Spariamo alle farfalle', 'Felice e Carlina' i innych. W 1979 roku zadebiutowała na ekranie w filmie Ratataplan , wyreżyserowanym przez Maurizio Nichetti. Ten wczesny okres obejmował również współpracę z Carliną Tortą i Amato Pennasilico przy teatralnym spektaklu Panna Acida w 1980 roku oraz udział w produkcji Karnawału w Wenecji między 1982 a 1983 rokiem. Kariera Finocchiaro nadal ewoluowała w latach 80. Współgrała w sztuce *Arsenik i stare koronki* od 1982 do 1983 roku, a w 1984 roku uczestniczyła w seminarium w Teatro di Porta Romana. W 1985 roku przeszła do kabaretu z monologiem Giancarla Cabelli *Bocconcini*, a później występowała w jego sztuce *Pokój kwiatów jaśminu* od 1988 do 1989 roku. W tym czasie pojawiła się również w programie telewizyjnym *La TV delle ragazze* między 1988 a 1989 rokiem. Do jej ostatnich prac należą występy w *Zelig* (2003-2004) i *Mammamia!* (2004), a także wykonanie monologu *Teatro anatomico* w programie *Report* w 2004 roku. Angela Finocchiaro zyskała znaczną uznanie za swoje umiejętności aktorskie. Wygrała dwie nagrody David di Donatello za najlepszą rolę drugoplanową: jedną w 2006 roku za film *Nie mów*, a drugą w 2007 roku za rolę Amelii Benassi w *Mój brat jest jedynakiem*. Jej kreacja w *La bestia nel cuore* (2005) spotkała się również z dużym uznaniem, przynosząc jej liczne nagrody, w tym Nastro d'argento, David di Donatello, Ciak Ciak d'oro oraz Premio Wella Cinema Donna. Grała w *Miss Universe* od 2006 do 2007 roku, co świadczy o jej stałej obecności we włoskim filmie i teatrze.
Caterina Guzzanti to włoska satyryczka i aktorka urodzona w Rzymie 5 czerwca 1976 roku. Pochodzi z rodziny o historii zaangażowania politycznego i ekspresji artystycznej; jej ojciec, Paolo Guzzanti, był byłym posłem, a ona ma dwóch braci, Sabinę i Corrado Guzzanti, którzy również są satyrykami. Jej rodzicami byli Paolo Guzzanti i Germana Antonucci. Kariera Cateriny rozpoczęła się w 1997 roku od występu w programie Pippo Chennedy Show, który stworzył jej brat Corrado. Następnie w 1998 roku zagrała u boku siostry Sabiny w programie La posta del cuore. Styl komediowy Guzzanti często obejmuje parodię i kreowanie postaci, eksplorując współczesne włoskie społeczeństwo. Szczególnie znana jest z roli Arianny w serialu telewizyjnym 'Boris', który nadawany był od 2007 do 2010 roku przez trzy sezony, a tę rolę powtórzyła w czwartym sezonie w 2022 roku. Podczas pracy przy 'Boris' stworzyła galerię postaci, w tym 'contessinę' Orsettę Orsini. W 2012 roku zagrała Vichi, parodię aktywistki CasaPound, w 'Un due tre stella'. Parodiowała również Mariastellę Gelmini i Sarah Palin w 'Parla con me' w 2008 roku. Jej praca obejmowała prowadzenie 'La prova dell’otto' od marca 2013 roku oraz współprowadzenie 'Sostiene Bollani' ze Stefano Bollanim od 2011 do 2013 roku, przed rozpoczęciem prezentacji 'Nanuk - Prove d'avventura' z Davide Demichelisem w 2012 roku. Przez całą swoją karierę Caterina Guzzanti wykazała się zaangażowaniem w satyryczne komentarze i różnorodne współprace. W 2021 roku wystąpiła we włoskim programie komediowym 'LOL - Chi ride è fuori', występując pod presją. W 2014 roku współpracowała z Lo Stato Sociale nad ich albumem 'L'Italia peggiore.' Jej twórczość wciąż ewoluuje, demonstrując jej wszechstronność jako aktorki i satyryczki.
Cochi Ponzoni, urodzony jako Aurelio Ponzoni 11 marca 1941 roku w Mediolanie, jest włoskim aktorem, scenarzystą, piosenkarzem i komikiem. Jego matka nadała mu pseudonim „Cochi”, zainspirowany postacią z magazynu dla dzieci *Corriere dei Piccoli*. Uczęszczał zarówno do włoskiego Liceo classico, jak i do Carlo Cattaneo Technical Institute, studiując księgowość. Wczesne przyjaźnie z Renato Pozzetto, rozpoczynające się w Gemonio, doprowadziły do znaczącej współpracy artystycznej. Ponzoni zyskał początkową sławę jako część komediowego duetu Cochi e Renato z Renato Pozzetto, tworząc swoje partnerstwo w 1962 roku. Zaczęli występować w 'Cab 64' w 1964 roku, a później w Derby Club w Mediolanie, począwszy od 1965 roku, rozwijając surrealistyczny i poetycki styl komedii. Enzo Jannacci stał się przyjacielem i współautorem w tym okresie, przyczyniając się do ich popularnych piosenek takich jak ‘Canzone Intelligente,’ 'La gallina,' i 'Nebbia in Val Padana.' Zadebiutowali w telewizji w 1971 roku w miniserialu Riuscirà il cav. papà Ubu? i prowadzili Il poeta e il contadino w 1973 roku. Rozpoczął karierę solową w 1976 roku, co zbiegło się z jego debiutem filmowym w Cuore di cane, pojawiając się również w The Career of a Chambermaid i Sturmtruppen tego samego roku. Po zdobyciu uznania za swoją pracę z Pozzetto, Ponzoni podjął karierę solową koncentrując się na filmie i teatrze. Pojawił się w filmach takich jak (1981) i (1978). Wczesne lata 80. przyniosły spory z Renato Pozzetto dotyczące wyborów zawodowych, co skłoniło go do przesunięcia nacisku na dramat teatralny. W 1987 roku krótko kandydował na urząd polityczny z ramienia Partii Radykalnej. Ponzoni połączył siły z Pozzetto w latach 2000. dla projektów telewizyjnych i teatralnych. W grudniu 2024 roku otrzymał nagrodę za całokształt twórczości na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Asti i został oficjalnym rzecznikiem City Angels. Opublikował swoje wspomnienia, , w 2023 roku i wystąpił w w lutym 2026 roku, aby uczcić 30. rocznicę programu.
Corrado Guzzanti urodził się w Rzymie 17 maja 1965 roku. Jest włoskim aktorem, reżyserem, scenarzystą, komikiem i naśladowcą, uznawanym za jedną z czołowych postaci współczesnej włoskiej komedii. Rodowód Paolo Guzzantiego obejmuje poświęcenie służbie publicznej, co ilustruje jego ojciec, Paolo Guzzanti, który pracuje zarówno jako dziennikarz, jak i polityk; jest również wnukiem Elio Guzzantiego, byłego ministra zdrowia, oraz prapraprawnukiem sejsmologa Corrado Luigi Guzzantiego. Uczęszczał do liceum ogólnokształcącego XXXI 'Nomentano' w Rzymie, ale nie ukończył nauki, studiując filozofię na Uniwersytecie 'La Sapienza' w Rzymie, gdzie zdał jedenaście egzaminów. Guzzanti rozpoczął karierę w 1987 roku pisząc dla sztuki swojej siostry Sabiny zatytułowanej „Il tempo restringe”, a w 1988 roku kontynuował pisanie dla programów telewizyjnych. W latach 1989–1991 współpracował z Antonio Ricci w Mediaset i występował w satyrycznym teatrze Sereny Dandini. Brał udział w tworzeniu programu telewizyjnego Avanzi w latach 1991–1993, zyskując sławę w 1992 roku jako komik wcielający się w postać Rokko Smithersons. Jego komedia czerpie inspirację z Monty Python, Saturday Night Live, włoskiej commedia all'italiana, Raimondo Vianello, Carlo Verdone, La Smorfia i Renzo Arbore. W 1992 roku napisał i wydał również 'Il libro de Kipli', zbierając mądrości z Avanzi . W tym okresie pojawił się na piosence Speaker Dee Mò zatytułowanej „Questione di stile” i zadebiutował w filmie w 1992 roku u boku Stefano Masciarelli w 'Prima le donne'. Guzzanti jest znany z naśladowania włoskich postaci publicznych, takich jak politycy, dziennikarze i celebryci, w tym Vittorio Sgarbi, Gianni Minoli i Gianfranco Funari. Stworzył kilka zapadających w pamięć postaci w telewizji, takie jak Pippo Chennedy (1997), Brunello Robertetti, satyra na pseudo-intelektualistę, oraz Quelo, pseudoklerk. W 2006 roku wyreżyserował film *Fascisti su Marte* (Faszyści na Marsie). Jego twórczość obejmuje tworzenie programów takich jak *Il caso Scafroglia* (2002) i *Aniene* (2011-2012). Pojawiał się w licznych programach Sereny Dandini, w tym w 'Maddecheaò', 'Tunnel', 'Pippo Chennedy Show' i 'L'ottavo nano,' oraz występował w skeczach komediowych z Carlą Signoris w 'Avanzi.' W 2010 roku otrzymał nagrodę Forte dei Marmi za satyrę polityczną. Kontynuuje pracę jako aktor, reżyser, komik i imitator, pojawiając się w programach takich jak 'Milano-Roma' i 'L'Ottavo nano'.
Znany jako Dado, nazwa sztuki Gabriele Pellegrini, jest włoskim artystą zaangażowanym w komedię, kabaret i muzykę. W ostatnich latach skupił swoją aktywność na teatrze piosenek.
Vincenzo "Enzo" Jannacci, urodzony we Włoszech, zagrał karierę piosenkarza, kabaretyka, pianisty, aktora, scenarzysty i lekarza, występując wśród najważniejszych bohaterów włoskiej sceny muzycznej okresu powojennego.
Giovanni Storti, włoski profesjonalista, jest komikiem, aktorem, scenarzystą i reżyserem i jest jednym z trzech członków słynnego komiksu: Aldo, Giovanni i Giacomo.
Oreste Lionello jest tłumaczem, artystą kabaretowym, dubbingowym artystą, menedżerem dubbingu, pisarzem dialogowym, humoristą i włoskim prezenterem telewizyjnym.
Urodzona w Turynie, we Włoszech, 29 października 1964 roku, Luciana Littizzetto to włoska artystka rozrywkowa, która pracuje jako aktorka komediowa, osobowość radiowa i humorystka. Dorastała w dzielnicy San Donato w Turynie, z korzeniami rodzinnymi w Bosconero. Jej rodzicami byli Pietro Littizzetto i Antonietta Dezzutto. Często pieszczotliwie nazywana jest „Lucianiną”. Kariera Littizzetto rozpoczęła się od studiów w Konserwatorium im. Giuseppe Verdiego w Turynie, gdzie ukończyła dyplom z fortepianu w 1984 roku; następnie uzyskała tytuł licencjata na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu w Turynie w 1990 roku. Uczęszczała również do szkoły aktorskiej w Moncalieri i przez dziewięć lat pracowała jako nauczycielka w szkole Carlo Leviego. Zanim zyskała szersze uznanie, Littizzetto występowała w teatrach w Turynie i okolicach, a także wykonywała lektorskie prace dla międzynarodowych telenowel. Debiutowała w programie Hit Parade na Rai Radio 2 i zdobyła szerszą rozpoznawalność dzięki występom w programie Maurizio Costanzo Show, co pozwoliło jej skupić się na rozrywce. Kabaretowy program Zelig w latach 90. jeszcze bardziej umocnił jej pozycję w włoskim świecie komedii. Littizzetto zyskała rozgłos dzięki swojemu satyrycznemu poczuciu humoru, często celując w polityków i liderów religijnych. Wystąpiła jako Sabrina w serialu telewizyjnym Cielito Lindo w 1993 roku, zapamiętanym dzięki chwytliwemu hasłu "Minchia Sabbry!". Do 2014 roku napisała 14 książek humorystycznych, często odwołując się do narządów płciowych jako Walter i Iolanda. Jej twórczość obejmuje występy w programie Avanzi (Rai Tre) oraz role w filmach takich jak Tutti giù per terra i Tre uomini e una gamba. Od 1997 roku jest stałą gościnią programu Mai dire gol, a w latach 2013 i 2014 współprowadziła Festiwal Piosenki w San Remo z Fabio Fazio. W 2007 roku otrzymała nagrodę De Sica od Prezydenta Republiki Włoskiej, a w latach 2013 i 2014 uznano ją za Najlepszą Aktorkę na włoskiej telewizji. Obecnie regularnie pojawia się w wieczornym programie Rai 3 Che tempo che fa, a od 15 października 2023 roku Littizzetto i Fabio Fazio przeniosą się do sieci Warner Bros Discovery (NOVE). W szczególności, otrzymała zaszczytny tytuł "Gran cornuta 2021" od Karnawału w Putignano, honor oznaczający spryt i inteligencję w regionie Bari.
Massimo Ghini to włoski aktor urodzony w Rzymie 12 października 1954 roku. Jego rodzice rozstali się, gdy miał trzy lata; ojciec pochodził z Parmy, a matka była rzymianką. Rozpoczął karierę jako animator w wioskach turystycznych i pracował również jako aktor głosowy oraz gospodarz programu radiowego na początku swojej drogi zawodowej. W tamtych formacyjnych latach zaprzyjaźnił się z Fabrizio Bentivoglio i Armando De Razzą, a wczesne uznanie zdobył jako aktor teatralny. Massimo Ghini współpracował z wybitnymi reżyserami, takimi jak Franco Zeffirelli, Giorgio Strehler, Giuseppe Patroni Griffi i Gabriele Lavia, a nawet występował u boku Vittorio Gassmana w Otello Szekspira. Kariera filmowa Ghiniego rozpoczęła się rolą w filmie Speed Cross (1979). W trakcie swojej kariery wystąpił w licznych filmach, w tym w La neve nel bicchiere (1984), Secrets Secrets (1984), Lethal Obsession (1987), Italia-Germania 4-3 (1990), gdzie zagrał Federica, oraz Living It Up (1994). Zagrał również Roberto Rosselliniego w Celluloide (1996) i podkładał głos Nicolasowi Cage'owi w filmie Via da Las Vegas . Zdobył międzynarodowe uznanie dzięki roli w La tregua (1997). Jego filmografia obejmuje role w filmach Paolo Virzì’ego: La bella vita (1994) i Tea with Mussolini (1999), gdzie zagrał swojego ojca, oraz reklamie Illycaffè wyreżyserowanej przez Francisa Forda Coppolę w 1999 roku. Praca Massimo Ghiniego wykracza poza film. Zagrał kapitana Felicego w Segreti segreti (1984) i Valenzaniego w Compagni di scuola (1988). Portretował Angelo Roncalliego, późniejszego papieża Jana XXIII, w miniserialu Papa Giovanni - Ioannes XXIII (2002) oraz Antonia Meucciego w filmie telewizyjnym o wynalezieniu telefonu w 2005 roku. Wystąpił w serialu Raccontami (2006-2008) i brał udział w kilku filmach cinepanettoni Neriego Parentiego między 2005 a 2010 rokiem. W 2011 roku wygrał program muzyczny Lasciami cantare! i wystąpił w musicalu La Cage aux Folles . Poprowadził uroczystość otwarcia kanału Agon Channel w 2014 roku i pojawił się w Non si ruba a casa dei ladri (2016). Obecnie planowany jest jego udział w Hotel Costiera (2025) i ostatnio zagrał w The New Pope (2020).
Włoski aktor filmowy, komik i prowadzący programy telewizyjne, Raimondo Vianello urodził się w Rzymie 7 maja 1922 roku. Młodzieńcze lata spędził w Pulii, a zmarł w Mediolanie 15 kwietnia 2010 roku w wieku 87 lat na skutek niewydolności nerek. Jego kariera artystyczna trwała sześćdziesiąt lat, co ugruntowało jego pozycję jako jednego z ojców założycieli włoskiej telewizji obok Mike’a Bongiorno i Corrado. Vianello urodził się w Rzymie, ale przez dziesięciolecia mieszkał w Dalmacji, zanim przeniósł się do Mediolanu, gdzie żył i zmarł. Kariera Vianello rozpoczęła się pod koniec lat 40. XX wieku, początkowo pracując w filmie jako aktor komediowy i scenarzysta. Krótko służył jako oficer rezerwy w Bersaglieri podczas Włoskiej Republiki Społecznej, wstępując w 1943 roku w wieku około 20-21 lat i został schwytany przez amerykańskie wojska podczas II wojny światowej. Spędził czas w obozie jenieckim niedaleko Pisy, doświadczenie, które mogło wpłynąć na jego decyzję o podjęciu kariery aktorskiej zamiast wojskowej lub prawniczej, jak tego oczekiwali jego rodzice. W tym okresie dzielił obóz z przyszłymi znanymi postaciami, takimi jak Dario Fo, Enrico Maria Salerno i Walter Chiari. Od 1954 do 1959 roku współprowadził satyryczny program Un due tre z Ugo Tognazzim, program przerwany w 1959 roku po skeczu o prezydencie Giovanni Gronchi. W trakcie swojej kariery Vianello wystąpił w 79 filmach między 1947 a 1968 rokiem i prowadził liczne programy telewizyjne. Należały do nich kilka sobotnich programów w RAI w latach 70., teleturnieje takie jak Zig Zag i Il gioco del 9 , oraz talk-show sportowy Pressing od 1991 do 1999 roku. Vianello był również gospodarzem Festiwalu Piosenki w San Remo w 1998 roku. Być może najbardziej znana była jego rola w sitcomie Casa Vianello , w którym wystąpił on i jego żona, aktorka Sandra Mondaini, którą poślubił w 1962 roku. Serial nadawany był od 1988 do 2008 roku i emitowany był na Canale 5, a później na Rete 4, z Vianello i Mondaini grającymi samych siebie. Ich ostatni wspólny występ miał miejsce w filmie telewizyjnym Crociera Vianello w 2008 roku.
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki
