Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

1588 Comedians

Alessandro Haber

Alessandro Haber, geboren in Bologna op 19 januari 1947, is een Italiaanse acteur, filmregisseur en zanger. Zijn familie heeft een diverse achtergrond; zijn vader was Roemeens van Joodse afkomst, en zijn moeder was Italiaans (katholiek). Hij bracht een groot deel van zijn jeugd door in Israël voordat hij op negenjarige leeftijd terugkeerde naar Bologna, waar hij begon zijn droom om acteur te worden na te streven. Haber maakte zijn filmdebuut in 1967 met een rol in Marco Bellocchio's *La Cina è vicina*, waarna hij verscheen in films geregisseerd door Taviani, Fellini, Bertolucci en Damiani. Haber’s carrière omvat zowel dramatische als komische rollen. Hij speelde een hoofdrol in Pupi Avati's Kerstcadeau in 1983, wat een keerpunt voor hem bleek te zijn. Hij verscheen in tal van toneelproducties, waaronder Orgia, Woyzeck, De Vrek, Oom Vanya, Dialogo en De Knecht van Twee Meesters. In 2006 begon hij theaters te bezoeken met Tango d'amore e di coltelli, gebaseerd op een tekst van Jorge Luis Borges en met muziek van Ástor Piazzolla. Hij is ook te zien in films zoals Sotto il segno dello scorpione (1969), L'amante dell'Orsa Maggiore (1971) en Amici miei - Atto IIº (1982). Haber regisseerde zijn enige film, Scacco pazzo, in 2003, gebaseerd op een toneelstuk van Vittorio Franceschi. Gedurende zijn carrière heeft Alessandro Haber aanzienlijke erkenning gekregen. Hij is beloond met drie Nastro d'Argento-prijzen, waaronder één in 1994 voor zijn vertolking in *La vera vita di Antonio H*, en een David di Donatello-prijs. Ook ontving hij de Premio Gassman in 2006 voor zijn rol als Uncle Vanya en een Premio IDI. Haber heeft drie albums uitgebracht: *Haberrante* (1995), *Qualcosa da dichiarare* (1999) en *Il sogno di un uomo* (2003), waarbij "La valigia dell'attore", geschreven door Francesco De Gregori, zijn meest succesvolle single werd. Momenteel neemt hij deel aan de revue 'Divertiamoci a Teatro', die inmiddels toe is aan de 27e editie in het Teatro Nuovo in Verona, en zal *VOLEVO ESSERE MARLON BRANDO* uitvoeren van 2 december tot 5 december 2025. De revue verkent thema's als vriendschap, relaties, familiebanden en persoonlijke kwetsbaarheden, en omvat ontmoetingen met de acteurs gevolgd door een toast.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Christian De Sica

Christian De Sica is een Italiaanse artiest die de rol speelt van acteur, komiek, zanger, entertainer, regisseur, scenarioschrijver en televisiepresentator.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Ciccio Ingrassia

Francesco Ingrassia, professioneel bekend als Ciccio Ingrassia, was een Italiaanse acteur, komiek, regisseur, scenarioschrijver, televisiepresentator en zanger. Geboren in Palermo, Sicilië, op 5 oktober 1922, in de wijk Il Capo aan de via San Gregorio, verliet hij na twee maanden de school om zijn ouders te helpen, Pietro Ingrassia (metselaar) en Nunzia Motta (huisvrouw). Zijn vroege leven omvatte diverse banen, waaronder kapper, timmerman, schoenmaker en worstmaker. Vanaf 1938 begon hij imitaties van Totò op te voeren bij privé-evenementen, waarmee hij al op jonge leeftijd een aanleg voor humor toonde. Ingrassia's carrière begon in de jaren vijftig, aanvankelijk met het Trio Sgambetta in 1944 samen met Enzo Andronico en Mimì Ciampolo. Hij sloeg de handen ineen met Franco Franchi aan het einde van de jaren vijftig, en hun partnerschap werd bezegeld met *Appuntamento ad Ischia* (Afspraak op Ischia) in 1960. Het duo, bekend als Franco e Ciccio, verwierf snel populariteit, en erfde de nalatenschap van avanspettacolo, variétévoorstellingen en Totò, en werd het favoriete komische duo van Zuid-Italië. Ze verschenen in talloze films, waarbij Franco e Ciccio tussen de jaren zestig en tachtig in meer dan 100 films speelden, met acht tot tien films per jaar als duo. Ingrassia werd vaak beschouwd als het 'serieuze' gezicht van het komische team, terwijl Franchi de clown uithuilde. Ciccio Ingrassia’s werk omvatte verschillende media. Zijn carrière kreeg aanzienlijke momentum in de jaren '60, en hij verscheen vaak met Franco Franchi. Goldfoot & the Girl Bombs (1966), Don Chisciotte e Sancio Panza (1969), Due Gattoni a Nove Code... e Mezza ad Amsterdam (1971), I Due Figli di Trinita (1971), en Amarcord (1973), die een rating van 88% kreeg op Rotten Tomatoes. Hij regisseerde ook films, waaronder 'Billing Order'. Gedurende zijn carrière werd Ingrassia voor verschillende prijzen genomineerd, met een Nastri d'argento nominatie in 1974 voor Amarcord, een winst in 1976 voor Todo modo, en een Ciak d'oro nominatie in 1988 voor Domani accadrà. Hij won een David di Donatello in 1991 voor Condominio. Ciccio Ingrassia overleed in Rome op 28 april 2003, op de leeftijd van 79 jaar, na twee jaar te hebben geleden aan ademhalingsproblemen.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Franco Franchi

Franco Franchi, geboren als Francesco Benenato in Palermo, Sicilië, op 18 september 1928, was een Italiaanse acteur, komiek en zanger. Hij overleed in Rome op 9 december 1992. Hij was het vierde kind van achttien kinderen in een arm gezin en beleefde een moeilijke jeugd, inclusief periodes van rondzwervend werk nadat hij slechts drie schooljaren had afgerond. Deze ervaringen omvatten werk als icoonmaker, patissier-assistent en stationsbediende, en kortstondig optreden als straatverkoper die de basklarinet bespeelde met komische elementen. Franchi begon zijn carrière in de jaren vijftig, waarbij hij in 1948 toetrad tot de groep 'Gli Striscianti' van Salvatore Polara. Hij imiteerde bekende figuren zoals Totò, Mussolini en Hitler, waarmee hij vroegtijdig komisch talent demonstreerde. Hij debuteerde in 1950 in het Teatro Golden in Palermo. Zijn carrière kreeg aanzienlijke momentum in de jaren zestig nadat Domenico Modugno hem ontdekte en in de schijnwerpers bracht. Hij vormde een partnerschap met Ciccio Ingrassia, waarmee ze een komisch duo vormden genaamd Franco e Ciccio, dat een bepalend aspect werd van zijn professionele leven. Ze begonnen hun carrière door optredens te geven in Siciliaanse theaters. Het humor van het duo, dat ze ‘comicità sottoproletaria’ noemden, richtte zich op satirische imitaties van films, zowel uit Italië als uit het buitenland; voorbeelden omvatten *Guerra fredda all'italiana* (1966), met Buster Keaton, en *Ultimo tango a Zagarol* (1973), een humoristische kijk op *Ultiem Tango in Parijs*. Ze behaalden aanzienlijke populariteit, waarbij hun films ruwweg 10% van de Italiaanse filminkomsten vertegenwoordigden tussen 1961 en 1970. Franco Franchi won in 1984 een Telegatto-award voor beste variétéshow voor *Bene, bravi, bis*, en verscheen regelmatig op televisie, waaronder programma's als *Patatrac* (1981-1982) en *Canzonissima*. Ondanks kritische onverschilligheid was Franco Franchi een van de meest populaire komische acteurs in het Italiaanse cinema tijdens de jaren zestig.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Marco Marzocca

Marco Marzocca is een Italiaanse acteur en komiek, geboren in Rome op 14 september 1962. Hij is ook imitator, wat zijn veelzijdigheid binnen de entertainmentindustrie aantoont. Aanvankelijk volgde hij een carrière in de farmacie, afstudeerde aan de Universiteit La Sapienza en slaagde voor het staatsexamen. Jarenlang bleef hij werken in de apotheek van zijn familie, zelfs toen zijn televisiecarrière zich begon te ontwikkelen. Hij werkte als apotheker tot 1994, toen hij overstapte naar de televisie. De komische reis van Marzocca begon in 1994 toen hij ging samenwerken met Corrado Guzzanti. Dit partnerschap leidde tot optredens in diverse televisieprogramma's, waaronder Il caso Scrafoglia en Tunnel . Tijdens Il caso Scrafoglia creëerde hij het personage Ariel, een karikatuur van een Filipijnse huishoudster, dat een van zijn meest herkenbare rollen werd. Ariel werd later herhaald in programma's zoals Bulldozer en Zelig van 2006 tot 2013. Hij verscheen ook in andere programma's zoals L'ottavo nano en nam deel aan toneelproducties met Guzzanti, waaronder 'Millenovecentonovantadieci', '...la seconda che hai detto!', en 'Recital'. Zijn acteerkredieten strekken zich verder uit dan comedy; hij speelde Ugo Lombardi in de tv-serie Distretto di Polizia , een rol die hij gedurende alle 11 seizoenen, van 2000 tot 2012, vervulde en waarmee hij aanzienlijke televisieopdrachten behaalde. Marzocca’s carrière is voortgezet met diverse rollen. Hij speelde Vader Negoziante in de Rai 1-serie *Raccontami* van 2006 tot 2008, en was deel van de cast van *Bulldozer* van 2005 tot 2006. In 2003 deed hij mee aan *Raiot - Armi di distrazione di massa*. Sinds 2011 is hij te zien in talrijke TIM-reclames naast Bianca Balti en Neri Marcorè. Hij keerde in november 2021 terug naar *Zelig* na een afwezigheid van acht jaar, en staat gepland om in 2026 opnieuw terug te keren voor het dertigjarige jubileum van het programma. Hij onderhoudt een officiële website. In 2000 trouwde hij met Liliana Bula Ferrer en heeft drie kinderen; hij verwerkte aspecten uit dit persoonlijke leven in zijn vertolking van Ugo Lombardi in *Distretto di Polizia*.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Mario Marenco

Mario Marenco, geboren op 9 september 1933 in Foggia, was een Italiaanse persoonlijkheid die bekend stond om zijn diverse talenten. Hij was een komiek, humorist, acteur, televisie-auteur, architect en ontwerper. Na het behalen van een diploma architectuur aan de Universiteit van Napels in 1957, volgde hij verdere studies met onderzoeksbeurzen in Stockholm en Chicago. Deze tijd in Stockholm had een aanzienlijke invloed op zijn ontwerpbenadering. Marenco's carrière omvatte zowel creatieve als technische gebieden, wat een opmerkelijke breedte aan vaardigheden toonde. Marenco’s professionele leven omvatte de oprichting van het architectuur- en designbureau Studio DEGW in Rome in 1960. Hij ontwierp objecten zoals de Cynthia aluminium lamp in 1960 en de Marenco-bank in 1970. Zijn architectonisch werk strekte zich ook uit tot de samenwerking met Italiaanse autofabrikanten bij het ontwerpen van hun tentoonstellingsstands. Als komiek en radio persoonlijkheid verwierf hij populariteit door het radioprogramma Alto gradimento , geschreven met Giorgio Bracardi, dat in 1970 debuteerde. Hij creëerde en vertolkte gedenkwaardige personages zoals Kolonel Buttiglione, Sgarambona, Riccardino en Raimundo Navarro, vaak in samenwerking met Renzo Arbore en Gianni Boncompagni aan diverse televisieprogramma’s. Hij verscheen in programma’s als Odeon en L'uovo e il cubo , en nam later deel aan shows als Sotto le stelle en Indietro tutta! . Gedurende zijn hele carrière bleef Marenco bijdragen aan het Italiaanse uitgaansleven. Van 2006 tot 2008 trad hij op met Nicola Vicidomini, en in 2013 speelde hij in de theaterproductie A Rotta di Collo . Hij was van 2011 tot 2014 een vaste gast bij Meno Male che c'è Radio 2 . Marenco werkte af en toe in films, zelfs auditerend voor Federico Fellini’s La città delle donne . Hij schreef humoristische boeken voor Rizzoli, waaronder Lo scarafo nella brodazza . Mario Marenco overleed op 17 maart 2019 in het Gemelli Polyclinic te Rome, op de leeftijd van 85 jaar. Zijn overlijden markeerde het einde van een veelzijdig carrière die architectuur, design en entertainment omvatte.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Massimo Lopez

Massimo Lopez werd geboren op 11 januari 1952 in Ascoli Piceno. Zijn ouders, Aldo Lopez en Gigliola Tagliaferri, waren oorspronkelijk uit Napels, maar werkten tijdelijk in Ascoli Piceno ten tijde van zijn geboorte. Het gezin verhuisde naar Rome toen hij elf was. Hij heeft vier broers en zussen, waaronder Giorgio, Marcello, Stefano en Alessandro, die fungeert als zijn agent en producent. Gabriele en Andrea Lopez, die stemacteurs zijn, hebben Massimo Lopez als hun oom. Lopez begon zijn carrière op het toneel in 1975, met zijn debuut in 'Il fu Mattia Pascal' samen met Giorgio Albertazzi en Lina Volonghi. Hij volgde een opleiding aan de School van het Teatro Stabile di Genova. In 1980 begon hij een carrière als stemacteur, aanvankelijk de rol van Robin Williams inspreken in de film Popeye . Een belangrijk keerpunt kwam er in 1982 toen hij samen met Anna Marchesini en Tullio Solenghi de comedygroep Il Trio oprichtte. Het trio verwierf voor het eerst erkenning met de radioprogramma Hellzapoppin op Rai Radio 2. Ze verschenen vervolgens in televisieprogramma's zoals Domenica in en Fantastico gedurende de midden jaren '80, en ontvingen in 1985/1986 de 'Onthulling van het Jaar'-prijs voor hun werk op Domenica in . Il Trio deed tussen 1986 en 1989 mee aan drie edities van het Sanremo Muziekfestival. Il Trio behaalde in 1990 aanzienlijke successen met een parodie op Alessandro Manzoni's *De Verloofden*, die in vijf afleveringen op Rai 1 werd uitgezonden. De groep viel uiteen in 1994, waardoor de leden solo-projecten konden nastreven. Lopez’s werk tijdens deze periode omvat optredens in *The Bold and the Beautiful* in 1998 en het co-presenteren van *Striscia la notizia* met Tullio Solenghi in 2005. Van 2005 tot 2011 speelde hij de eenmanshow *Ciao Frankie*, geregisseerd door zijn broer Giorgio Lopez. Lopez heeft stemmen ingesproken voor acteurs zoals Robin Williams, Mike Myers en Stephen Fry. Sinds 2013 is hij de Italiaanse stem van Homer Simpson, en sprak hij ook Stephen Fry in *The Hobbit* (2013) in. In september 2020 publiceerde hij zijn autobiografie, 'Stai attento alle nuvole'. Hij deed mee aan 'Il cantante mascherato' in 2023 en eindigde als derde. Momenteel werkt Massimo Lopez samen met Tullio Solenghi aan een nieuwe show genaamd “Massimo Lopez e Tullio Solenghi Show,” geregisseerd door Giorgio Cappozzo en met muzikale begeleiding van Gabriele Comeglio’s Jazz Company, geproduceerd door International Music and Arts. De show, getiteld “Dove eravamo rimasti,” bevat elementen van 'avanspettacolo' en heeft als doel te vermaken en emoties op te wekken, gestructureerd als een gesprek tussen vrienden.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Maurizio Crozza

Maurizio Crozza is een Italiaanse stand-up comedian, acteur en televisiepresentator. Geboren in Genua op 5 december 1959, groeide hij op in de wijk Borgoratti en is hij de oudste van vier broers en zussen. Hij volgde acteursopleiding aan het Teatro Stabile di Genova en behaalde daar zijn diploma in 1983. In de vroege jaren van zijn carrière werkte Crozza samen met klassieke theaterregisseurs zoals Egisto Marcucci, William Gaskill en Marco Sciaccaluga. In 1983 vormde hij de Genuese cabaretgroep Broncoviz, die Ugo Dighero, Marcello Cesena, Mauro Pirovano en Carla Signoris omvatte. Crozza's carrière omvat optredens in diverse televisieprogramma's, zoals Avanzi , Tunnel en Hollywood Party met Broncoviz. Hij verwierf bekendheid als imitator in het Mediaset-programma Mai dire Gol van 1996 tot 2000, waarbij hij samenwerkte met de Gialappa's Band. Zijn filmografie omvat rollen in L'angelo con la pistola (1992), Ci sarà un giorno (Il giovane Pertini) (1993, uitgebracht in 2010), Peggio di così si muore (1995) en Tutti gli uomini del deficiente (1999). Hij verscheen ook in Quelli che... il Calcio van 2001 tot 2004, La grande notte del lunedì sera , Stasera pago io... in euro (2002) en trad op tijdens het Sanremo Muziekfestival in 2003. Crozza presenteerde zijn eigen programma op La7, *Crozza Italia*, vanaf april 2006. Hij nam ook *Ballarò* voor zijn rekening van 2007 tot 2014 en presenteerde *Crozza Alive* vanaf juni 2010, evenals *Italialand* vanaf mei 2011. Hij verscheen in mei 2011 in *Che tempo che fa*, wat zijn enige bekende televisie-interview markeert. Hij presenteerde *Crozza nel Paese delle Meraviglie* van 2012 tot 2013 en nam deel aan de Sanremo Muziekfestivals van 2013 en 2014. In oktober 2013 verlengde Urbano Cairo Crozza's contract met La7 voor drie jaar. Hij verhuisde naar het televisiezender Nove vanaf 1 januari 2017, en verscheen op het Sanremo Muziekfestival in 2017 als imitator van Antonio Razzi. Zijn huidige programma is *Fratelli di Crozza*, dat in maart 2017 debuteerde op Nove. Italiaanse commentatoren hebben zowel zijn werk geprezen als bekritiseerd; hij kreeg in 2006 kritiek voor de satire over Paus Benedictus XVI en in 2013 voor de satire over Silvio Berlusconi op het Sanremo Muziekfestival.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Maurizio Mattioli

Maurizio Mattioli is een Italiaanse acteur, komiek en stemacteur. Hij begon zijn carrière in 1973 met een optreden in de RAI variétéshow *Dove sta Zazà*. Gedurende zijn carrière heeft hij in ongeveer 90 films gespeeld, beginnend met kleine rollen in de jaren zeventig en evoluerend naar een erkende karakteracteur in de Italiaanse cinema. Hij vertolkt vaak het personage van een ruwe, onbeschaamde Romein uit de buitenwijken, en meer recentelijk, personages van nieuw rijke 'cafooni'. Mattioli is nog steeds in leven. Mattioli's komische reis omvat een aanzienlijke betrokkenheid bij toneelproducties. Hij was lid van de theatergezelschap ‘Il Bagaglino’ van de jaren zeventig tot begin jaren negentig. Hij verscheen in de voorstelling *Un paio d'ali* in 1997 en *Rugantino* in 1998, waarbij hij aan drie opeenvolgende edities van *Rugantino* deelnam vanaf 1998. Zijn televisie werk omvat de rol van Alberto Dominici in de vier seizoenen van *Un ciclone in famiglia*, en het portretteren van Augusto Cesaroni in het eerste, vijfde en zesde seizoen van *I Cesaroni*. Hij speelde ook de hoofdrol in de Italiaanse sitcom 'Stazione di servizio', die op 6 februari 1989 debuteerde, en werkte samen met Paolo Bonolis aan komische sketches, waaronder een van de show ‘Beato tra le donne’ in 1994. Een fragment met Mattioli en Bonolis werd op 20 juli 2013 uitgezonden op TecheTecheTè. Naast acteren heeft Mattioli een productieve carrière als stemacteur. Hij heeft talloze personages ingesproken in geanimeerde tekenfilms en films, waaronder rollen in *Z la formica* en *La gang del bosco*, en leverde spraakwerk voor shows zoals *I segreti di Twin Peaks* (1990-1991) en *Sister Act - Una svitata in abito da suora* (1992). Hij sprak ook Dog Chapman in de serie *Dog the Bounty Hunter* vanaf 2007. Mattioli ontving Nastro d'Argento-nominaties voor Beste Bijrol in 2003 voor *Sunday Lunch* en opnieuw in 2011 voor *The Immature*. In 2010 bracht hij een CD uit getiteld *Un po' Roma e un po' no*, met 13 nummers. Recente optredens zijn de film *A mano disarmata* in 2019 en de documentaire *Alberto Sordi secret* in 2024. In mei 2024 nam hij deel aan een evenement ter ere van Franco Califano. Hij onderging onlangs een operatie om een ernstig rugprobleem op te lossen, waarbij hij updates deelde via sociale media video's en dankbaarheid uitte voor de steun van vrienden en collega's.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Maurizio Milani

De Italiaanse entertainer Maurizio Milani, wiens geboortenaam Carlo Barcellesi is, werd geboren op 20 mei 1961. Hij komt uit Codogno, een stad in de provincie Lodi, waar zijn familie woont. Van het Istituto Tecnico Agrario Statale Tosi in Codogno behaalde hij zowel een graad in landbouw als een diploma als landmeter. Voordat hij zich aan de komedie wijdde, werkte hij kort als vertegenwoordiger voor overheidsinstanties op 22-jarige leeftijd. Milani begon zijn komische carrière in 1987 bij Zelig Cabaret in Milaan en verscheen vanaf midden jaren tachtig op televisie. Zijn komische persona portretteert een cynische man die veel verschillende banen heeft gehad en vaak oneerlijk is, gekenmerkt door ironie. Hij verwierf bekendheid voor dit personage vanaf 1992 in de tv-show *Su la testa!*, gepresenteerd door Paolo Rossi. Gedurende zijn carrière heeft hij opgetreden in tal van toneelvoorstellingen, waaronder *Un uomo da badile* (1992), *Piacenza* (1993) en *Animale da fosso* (1995). Van 2003 tot 2008 was hij een vaste gast in de Rai 3-show 'Che tempo che fa'. Het werk van Maurizio Milani reikt verder dan stand-up comedy; hij is ook een gepubliceerd auteur en journalist. Tot zijn gepubliceerde satirische werken behoren de boeken *Un uomo da badile* (1996) en *Del perché l'economia africana non è mai decollata* (2007). In 2003 verscheen *La donna quando non capisce s'innamora*, en zijn meest recente publicatie, *Party all'obitorio*, kwam in 2024 uit. Hij heeft erkenning gekregen voor zijn werk, met de Satira Politica Forte Dei Marmi prijs in 2005. In 2024 treedt hij nog steeds op en schrijft hij, als terugkerende gast op Propaganda Live en met een aanwezigheid in de Italiaanse media.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Mauro Pirovano

Mauro Pirovano is een Italiaanse acteur, komiek en toneelperformer, geboren in Genua op 2 april 1956. Op de huidige datum is hij 70 jaar oud, met het sterrenbeeld Ram. Hij begon zijn carrière na het afstuderen aan de Teatro Stabile di Genova school in 1980. Een aanzienlijk deel van zijn professionele leven heeft hij besteed aan toneelwerk, aanvankelijk bij de Stabile, vervolgens bij Emilia Romagna Teatro (Ater), en daarna bij het Teatro dell'Archivolto. In 1986 begon Pirovano te samenwerken met Maurizio Crozza, Ugo Dighero, Marcello Cesena en Carla Signoris. Samen richtten ze in 1989 de comedygroep Broncoviz op, die gespecialiseerd was in satire en parodie. Broncoviz kreeg bredere erkenning door optredens in televisieprogramma's zoals Avanzi , Tunnel en Hollywood Party , en verscheen ook in de film Peggio di così si muore . Zijn acteerkredieten omvatten rollen in talrijke televisieseries, waaronder Don Matteo , waar hij de secretaris van de bisschop speelde, en Un medico in famiglia van 1998 tot 2000 als Dr. Giorgi. Hij is ook verschenen in Compagni di scuola , Un posto tranquillo , Il mammo , Arrivano i Rossi , en I Gambardella , en 7 vite . Pirovano's werk omvat een breed scala aan projecten. Hij nam in 2011 deel aan Maurizio Crozza’s Italialand en droeg bij aan een sketch geïnspireerd door The Godfather . Sinds de jaren 2000 regisseert en produceert hij toneelvoorstellingen met klassieke stukken in het Genovese dialect, waaronder Hamlet en Romeo en Julia . Hij ontving de Premio Marzari in 2004 en de Premio Govi in 2008, waarbij de laatste zijn komische monologen en het vermogen om humor te combineren met observaties van de geschiedenis en de hedendaagse samenleving erkende. Ook heeft hij vanaf 2006 artistiek samengewerkt met de muziekgroep “I Liguriani” en nam hij deel aan shows zoals “La Guerra di Giromino” en regisseerde producties zoals “Vari(e)azioni Paganiniane” en “La Taverna dell’Onesto Peccato.” Momenteel treedt hij op in Pignasecca e Pignaverde in maart 2024, in de rol van Alessandro, ook bekend als Pignaverde, een rol die hij benadrukt aandacht vereist voor cadans in plaats van uitsluitend te leunen op het Genovese dialect.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Italië

Max Tortora

Massimiliano Tortora, professioneel bekend als Max, is een Italiaanse acteur, komiek en imitator. Geboren in Rome op 21 januari 1963, is hij momenteel 63 jaar oud en heeft hij het sterrenbeeld Waterman. Hij wordt erkend als een van de meest gewaardeerde Italiaanse televisie-imitators. Tortora begon zijn carrière op het toneel in de jaren '80, aanvankelijk werkzaam voor roddelkranten zoals TeleFax, Dolce Casa en Scopritalia. Voordat hij een carrière in de entertainmentwereld nastreefde, behaalde hij een diploma architectuur. Zijn televisiedebuut vond plaats in 2001 met Superconvenscion , gevolgd door de daaropvolgende editie Convenscion a colori . Hij verscheen vervolgens in diverse programma's waaronder Stracult , Cocktail d’amore en Bulldozer (2004-2005), waar hij de uitdrukking 'dove vivevate?' populair maakte. Gedurende deze periode werkte hij ook samen met Paolo Belli aan Sognando Las Vegas en Roberto Andreucci in Bulldozer Remix . Hij staat bekend om zijn imitaties van Alberto Sordi, Luciano Rispoli, Adriano Celentano, Franco Califano en Michele Santoro. Max Tortora verwierf aanzienlijke erkenning voor zijn rol als de monteur Ezio in de televisieserie *I Cesaroni* van 2006 tot 2012. Hij speelde ook de copiloot Max in *Piloti*, en verscheen in verschillende *cinepanettoni*-films geregisseerd door Carlo Vanzina. In 2018 speelde hij de rol van Giovanni Cucchi, de vader van Stefano Cucchi, in *On My Skin*, die op het 75e Internationale Filmfestival van Venetië werd gepresenteerd. Hij is ook te zien geweest in films zoals *Bad Tales* (2020), *Loro* (2018) en *Si vive una volta sola* (2020). Momenteel vertolkt hij Opa Tom, een vrolijk personage, in *The War of the Nonni*, een familiefilm die zich afspeelt in en rond Rome. Hij staat gepland om in 2026 deel uit te maken van de cast van het vijftiende seizoen van *Don Matteo*, en zal ook verschijnen in de miniserie *Doppio gioco* (2025) samen met Alessandra Mastronardi.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië

Armenië

Argentinië

Oostenrijk

Australië

Azerbeidzjan

België

Bulgarije

Benin

Brazilië

Canada

Zwitserland

Chili

Kameroen

China

Colombia

Tsjechië

Duitsland

Denemarken

Dominicaanse Republiek

Algerije

Estland

Egypte

Spanje

Finland

Frankrijk

Verenigd Koninkrijk

Ghana

Griekenland

Guatemala

Hongarije

Indonesië

Ierland

Israël

India

Irak

Iran

Italië

Jamaica

Japan

Kenia

Korea, Zuid

Kazachstan

Libanon

Letland

Marokko

Myanmar

Malta

Malawi

Mexico

Maleisië

Nigeria

Nicaragua

Nederland

Noorwegen

Nepal

Nieuw-Zeeland

Peru

Filipijnen

Pakistan

Polen

Portugal

Qatar

Roemenië

Servië

Rusland

Saudi-Arabië

Zweden

Slovenië

Slowakije

Thailand

Tunesië

Turkije

Taiwan

Oekraïne

Oeganda

Verenigde Staten

Uruguay

Oezbekistan

Vietnam

Zuid-Afrika

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Alessandro Haber

Christian De Sica

Ciccio Ingrassia

Franco Franchi

Marco Marzocca

Mario Marenco

Massimo Lopez

Maurizio Crozza

Maurizio Mattioli

Maurizio Milani

Mauro Pirovano

Max Tortora

Comedians per land bekijken

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?