Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na L Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 49-60 z 89 komików
Leo Gullotta, komik (Włochy) – Parodia, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Leo Gullotta

Urodzony jako Salvatore Leopoldo Gullotta w Katanii, na Sycylii, 9 stycznia 1946 roku, Leo Gullotta to Włoch, który pracuje jako aktor, aktor głosowy, komik i pisarz. Rozpoczął swoją karierę aktorską jako statysta w Teatro Massimo Bellini w Katanii, występując tam jeszcze jako dziecko. Jego wczesne szkolenie obejmowało studia aktorskie pod kierunkiem Turi Ferro w szkole sztuk performatywnych Teatro Stabile. Po dołączeniu do zespołu Teatro Stabile di Catania w 1970 roku, zyskał początkowe uznanie jako komik w rzymskiej rozrywce kabaretowej. W trakcie swojej kariery występował w komediach i dramatach filmowych oraz teatralnych, pojawiając się w około 100 filmach oraz licznych programach telewizyjnych i serialach dramatycznych. Zdobył popularność jako aktor dzięki współpracy z firmą Bagaglino, biorąc udział w wielu parodiach, w tym jednej z Signory Leonidy. Często współpracował z reżyserem Giuseppe Tornatore, pracując z nim przynajmniej pięć razy. Wszechstronność Leo Gullotty jest widoczna w jego pracy głosowej. Zapewnił włoski dubbing dla Manny w pierwszych trzech filmach „Epoka Lodowcowa” oraz pokrewnych materiałach, a także podkładał głos Burtowi Youngowi w „Rocky”, Joe Pesciemu w kilku filmach i Romanowi Polańskiemu w „W Rzymie z miłością”. Poza tym użyczył głosu Johnny’emu 5 w „Short Circuit”. Zdobył kilka nagród David di Donatello, począwszy od jednej w 1986 roku za „Profesor” i później otrzymując kolejne dwie w 1997 i 2000 roku. Publicznie ogłosił swoją homoseksualność w marcu 1995 roku i zawarł związek partnerski z Fabio Grossi, swoim partnerem od 32 lat, w 2019 roku. Gullotta wydał książkę zatytułowaną „Mille fili d'erba” w 1998 roku, a później współprodukował dokument „In arte Lilia Silvi” w 2011 roku, który zdobył Nastro d’argento w 2012 roku.

Leo Harlem, komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Leo Harlem

Leo Harlem, pseudonim Leonardo González Feliz, działa zarówno jako hiszpański komik, jak i aktor. Urodził się 16 listopada 1962 roku w Matarrosa del Sil, w prowincji León. Jego rodzina przeniosła się do Valladolid, gdy miał siedem lat. Przed rozpoczęciem kariery komika pracował jako piekarz w wieku od 16 do 28 lat, a następnie prowadził bar o nazwie Harlem w Valladolid w latach 28–40; to właśnie ten lokal zainspirował jego pseudonim sceniczny. Właściciel baru zachęcał go do występów komediowych. Kariera Harlema nabrała tempa w 2001 roku, kiedy wziął udział w konkursie monologowym dla El Club de la Comedia. Następnie przeniósł się do Madrytu, by rozwijać karierę komediową. Harlem wystąpił w licznych programach telewizyjnych, takich jak La hora de José Mota, Cómicos, algo más que los mejores monólogos oraz El club del chiste na Antena3. Nagranie jego występu dotarło do finału Trzeciego Konkursu Monologowego w 2002 roku, co zapewniło mu dalsze uznanie. Przez krótki czas pracował jako komentator sportowy dla Radia Estadio i w 2007 roku stworzył postać 'El Bocas de Zaragoza' na YouTube. Od 2011 roku koncertował z programem ‘Leo Harlem y Amigos,’ w którym występowało również innych hiszpańskich komików. Przez całą swoją karierę Leo Harlem pojawiał się w różnych projektach filmowych i telewizyjnych. Wystąpił w epizodzie w "Torrente 5: Operacja Eurovegas" w 2013 roku i zagrał burmistrza wioski w "A Stroke of Luck". W 2018 roku zagrał rolę Curro w "Najlepszym lecie mojego życia". Był stałym współpracownikiem programu "Zapeando" od 2015 do 2017 roku i prowadził program "El paisano" na La 1, począwszy od listopada 2020 roku. Jego praca trwa dalej dzięki specjalnemu programowi Movistar Plus+ 'Leo Harlem, 20 años no es nada' wydanemu w 2022 roku oraz trwającemu programowi 'Leo Talks', który rozpoczął się w styczniu 2023 roku, a jego trzeci sezon rozpocznie się w lipcu 2024 roku. Będzie również prowadził specjalne odcinki świąteczne w grudniu 2024 roku. Otrzymał uznanie, w tym VI nagrodę 'Lambrión Chupacandiles' w 2017 roku i obecnie jest współpracownikiem programu Onda Cero "Más de uno".

Leon Errol (1881–1951), komik (Australia) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Australia

Leon Errol

Leon Errol, urodzony jako Leonce Errol Sims 3 lipca 1881 roku w Sydney, Australia, był australijsko-amerykańskim komikiem i aktorem, który zyskał popularność w pierwszej połowie XX wieku. Rozpoczął karierę artystyczną podczas studiów na kierunku medycyny na Uniwersytecie w Sydney, pisząc, produkując i występując w rewii. Około 1896 roku porzucił studia medyczne, aby dołączyć do cyrku jako klaun, jeździec bez siodła i akrobatyk, występując również w rolach szekspirowskich, takich jak Edmund i Macduff, oraz biorąc udział w operetkach z śpiewem i tańcem. Errol wyemigrował do Stanów Zjednoczonych około 1904 roku ze swoją partnerką taneczną Stellą Chatelaine, którą poślubił w 1906 roku. W latach 1904–1910 zarządzał grupami burleskowymi, pełniąc rolę głównego komika, kompozytora, autora tekstów piosenek i librettysty. Już w 1905 roku zarządzał trupą wędrownego variety show w Portland, Oregon, a także pracował jako kierownik sceny w tamtejszym teatrze Orpheum. Podróżował po Australii, Nowej Zelandii, Wielkiej Brytanii i Irlandii występując w różnych środowiskach teatralnych, a około 1904 roku połączył siły z Pete Geraldem jako „Gerald i Errol”, prezentując komedię dialektalną, ragtime na pianinie i wytrenowanego buldoga. Zadebiutował na Broadwayu w „Uroczej wdowie” (około 1911) na naleganie Abe Erlanguera. Kariera Errola osiągnęła nowe szczyty, gdy dołączył do Ziegfeld Follies w 1911 roku, występując corocznie do 1915 roku i współpracując z Bertem Williamsem przy szkicach uważanych za jedne z najzabawniejszych przedstawień Follies. Reżyserował pokazy Ziegfeld Follies podczas swoich ostatnich dwóch lat, 1913-1915. Osiągnął sukces w vaudeville, występując jako główna gwiazda w Palace, i pojawił się w dwudziestu jeden spektaklach na Broadwayu między 1911 a 1929 rokiem. Jego komediowy styl obejmował chwiejny, niestabilny chód, często przechodzący w taniec, i często odgrywał zdezorientowanego, roztyczonego i kłamliwego bohatera. Zagrał w pięćdziesięciu sześciu filmach fabularnych, w tym role w serii 'Mexican Spitfire' (1939–43) jako wujek Matt i Lord Epping, oraz w dziewięćdziesięciu ośmiu krótkometrażowych filmach. Pojawił się w filmach takich jak ‘Nearly Spliced’ (1921), ‘Sally’ (1925) i ‘Clothes Make the Pirate’ (1925). Zagrał w licznych filmach między 1930 a 1951 rokiem, w tym w 'One Heavenly Night' (1931) i serii 'Joe Palooka'. Leon Errol pozostawił po sobie spuściznę, która obejmuje gwiazdę na Hollywood Walk of Fame.

Les Dennis, komik (Wielka Brytania) – Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Les Dennis

Urodzony jako Leslie Dennis Heseltine 12 października 1953 roku, Les Dennis to angielski artysta występujący jako prezenter telewizyjny, aktor i komik. Od 1953 do 1972 roku dzieciństwo Lesa Dennisa upłynęło na terenie Garston w Liverpoolu; jego edukacja obejmowała szkoły podstawowe Stockton Wood i Joseph Williams, szkołę średnią Morrison Rose Lane oraz szkołę średnią Quarry Bank Comprehensive, zakończoną zdaniem egzaminu A-level z sztuki w czerwcu 1972 roku. Podczas nauki Dennis pracował w weekendy w sklepie Burton z odzieżą męską. Jego ojciec grał w piłkę nożną dla Liverpool FC, choć nie występował w pierwszym składzie. Ten wczesny okres położył podwaliny pod karierę, która rozciąga się na ponad 50 lat. W latach 70. Dennis rozpoczął karierę jako komik i imitator, rozwijając swoje talenty podczas występów w miejscach takich jak kluby dla robotników i parki rozrywki. Pojawił się w programie "Variety Time" na BBC Radio Merseyside w 1971 roku i zyskał rozpoznawalność po wygraniu występu w talent show ITV "New Faces" w 1974 roku. Lata 80. i 90. przyniosły mu regularne występy w telewizji sobotnich wieczorów, szczególnie w programie "The Russ Abbot Show", gdzie poznał Dustina Gee. Wspólnie założyli komediowy duet i stworzyli "The Laughter Show", udany program prime-time. Dennis kontynuował "The Les Dennis Laughter Show" po śmierci Gee. Poza telewizją Dennis wykazał się dużą wszechstronnością jako aktor. Pojawił się w przedstawieniach teatralnych takich jak "Chicago" (jako Amos Hart) i "Ja i moja dziewczyna" (jako Bill Snibson), a niedawno zagrał rolę Wilbura Turnblada w touringowych produkcjach "Hairspray", w tym w 2021 roku w nowej inscenizacji w London Coliseum. Do jego aktorskiego dorobku zaliczają się również role w filmach takich jak "Intymne relacje" (1996), "Sideshow" (2020) i "Large" (2001). W trakcie swojej kariery Les Dennis występował zarówno z Royal Shakespeare Company w dramatach z epoki restauracji, jak i z English National Opera; ostatnio wcielił się w postać Sir Josepha Portera w operze "HMS Pinafore" w 2022 roku. Dennis miał również dwuletnią stałą rolę w serialu "Koronacja Street", grając Michaela Rodwella od 1960 roku i ponownie w 2000 roku, oraz pojawiał się w innych programach telewizyjnych takich jak "Extras", "Moving On", "Birds of a Feather", "Śmierć w raju" i "Życie jest za krótkie". Jego autobiografia, "Must The Show Go On?", stała się bestsellerem Sunday Times. Nadal pracuje, obecnie grając w scenicznej adaptacji "Dinnerladies" Victoria Wood.

Leslie Nielsen (1926–2010), komik (Kanada) – Suchy humor
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Leslie Nielsen

Leslie William Nielsen, kanadyjsko-amerykański aktor i komik, miał karierę trwającą sześć dekad. Urodził się 11 lutego 1926 roku w Regina, w Saskatchewan, a zmarł 28 listopada 2010 roku w Fort Lauderdale na Florydzie. Jego rodzina pochodziła z Danii – ojciec, Ingvard Eversen Nielsen, służył jako konstabl w Królewskiej Kanadyjskiej Policji Gwardii (Royal Canadian Mounted Police), a matka, Mabel Elizabeth Davies, była imigrantką z Walii. Miał trzech braci, jeden z nich, Erik Nielsen, później pełnił funkcję wiceprezesa rządu Kanady. Wczesne doświadczenia, w tym czas spędzony w Fort Norman na Terytoriach Północno-Zachodnich z powodu pracy ojca w RCMP, ukształtowały go; jak donoszono, pragnął uciec z trudnego życia rodzinnego. W 1956 roku rozpoczęła się jego kariera filmowa wraz z premierą *Planète interdite* (Zakazana Planeta). Przez krótki czas pracował jako DJ w Calgary, Alberta, i uczęszczał do Lorne Greene Academy of Radio Arts w Toronto oraz otrzymał stypendium na Neighborhood Playhouse w Nowym Jorku. Chociaż wstąpił do Royal Canadian Air Force w wieku 17 lat, uznano go za zbyt młodego, by brać udział w działaniach bojowych. Ważna zmiana nastąpiła w 1980 roku z filmem "Airplane!", co oznaczało początek uznania dla niego w rolach komediowych opartej na suchym humorem. Krytyk filmowy Roger Ebert słynnie opisał go jako "Oliviera parodii". Następnie zagrał Franka Drebina w serialu telewizyjnym "Police Squad" oraz jego filmowych adaptacjach, najbardziej znany z "The Naked Gun: From the Files of Police Squad!" (1988). W 2001 roku został Oficerem Orderu Kanady. Ponadto, jego znaczące wkład w rozrywkę doprowadził do wprowadzenia go zarówno do Alei Sławy Kanady, jak i Hollywood Walk of Fame.

Levent Kırca (1950–2015), komik (Turcja) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Turcja

Levent Kırca

Levent Kırca, urodzony 28 września 1950 roku w Samsun w Turcji, był wszechstronną turecką postacią znaną jako komik, aktor, felietonista i polityk. Jego rodzicami byli nauczycielka Bahriye Özbay Kırca i malarz Mehmet Kırca. Po przeniesieniu się jego ojca do Szwajcarii, wraz z matką przeniósł się do Ankarzy w dzieciństwie. Zaczął występować w teatrze podczas lat szkolnych, debiutując w Ankara Devlet Tiyatrosu w 1964 roku i następnie pracując z Ankara Birlik Tiyatrosu oraz Halk Oyuncuları. Kariera Kırcy obejmowała zarówno teatr, jak i kino. Przeszedł do kina w 1978 roku filmem "Taşı Toprağı Altın Şehir", a następnie wystąpił w filmach takich jak "Ne Olacak Şimdi?" u boku Şenera Şena, Nevry Serezli i Perran Kutman oraz "Mavi Muammer". Założył grupę teatralną Hodri Meydan Topluluğu i wystawiał sztuki takie jak "Güzel ve Çirkin" i "Sefiller" z Oya Başar. Przez ponad dwie dekady, od 1988 do 2010 roku, prowadził program telewizyjny "Olacak O Kadar", współpracując ze swoją żoną przy serii szkiców o tej samej nazwie z 1986 roku. Reżyserował również filmy, w tym "Son" i "Şeytan Bunun Neresinde". Produkował kilka seriali telewizyjnych, w tym "Nasreddin Hoca", "Oyun Treni" i inne. Poza działalnością rozrywkową, Kırca angażował się w politykę jako członek lewicowej Patriotycznej Partii (Vatan Partisi) i zasiadał w jej Centralnym Komitecie Wykonawczym. W 2009 kandydował na burmistrza Üsküdar, a w 2014 na urząd Metropolitalnego Prezydenta Stambułu. W 1998 roku nadano mu tytuł Artysty Państwowego, który jednak został odebrany w 2015 roku. W 2011 roku zagrał epizodyczną rolę w komediowym serialu "Karımın Dediği Dedik Çaldığı Kontrbas", a także wykładał na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Beykent. Levent Kırca zmarł 12 października 2015 roku na raka wątroby, a jego pogrzeb odbył się w meczecie Levent; został pochowany na cmentarzu Zincirlikuyu. Figura woskową przedstawiającą go można podziwiać w Muzeum Figur Woskowych w Sankt Petersburgu.

Li Xueqin, komiczka (Chiny) – Roast i komedia obraźliwa
Zweryfikowane Nieodebrane
Chiny

Li Xueqin

Chińska komik i aktorka, Li Xueqin, znana również jako Li Xueyang, urodziła się 1 lipca 1995 roku w Tieling City, prowincja Liaoning. Pochodzi z Tielinga, w prowincji Liaoning. W jej dzieciństwie doszło do rozwodu rodziców, kiedy była w szkole średniej, co starała się łagodzić utrzymując doskonałe wyniki w nauce. Uczęszczała na Wydział Dziennikarstwa i Komunikacji Uniwersytetu Pekińskiego, gdzie uzyskała dyplom w tym kierunku. Po studiach rozpoczęła studia magisterskie na Uniwersytecie Nowojorskim. Jednak depresja, która zaczęła się w ostatnim roku studiów, powróciła, uniemożliwiając ukończenie tych studiów. Przed rozpoczęciem kariery komika, latem 2018 roku, przez krótki czas założyła firmę ze znajomymi. Li Xueqin zyskała początkowo rozpoznawalność w internecie w 2018 roku dzięki filmikom przedstawiającym lokalne zabytki Krisowi Wu. Te filmy zyskały viralową popularność po tym, jak Kris Wu na nie odpowiedział, a dalsze zaangażowanie Guo Ailuna i Robina Li poszerzyło jej zasięg. Przez krótki czas stała się chińską internetową celebrytką. We wrześniu 2018 roku filmik, na którym krytykuje Krisa Wu na Uniwersytecie Tsinghua, stał się viralowy. Skrytykowała również Allena Guo i Pony Ma, otrzymując odpowiedzi od nich. Choć została zaproszona do występu w Rock & Roast w 2019 roku, odmówiła. Jednak przyjęła zaproszenie na sezon 3 w 2020 roku, co okazało się przełomowe dla jej kariery; przygotowywała się do tego studiując książkę Grega Deana „Krok po kroku do stand-up comedy”. Jej występ zapewnił jej piąte miejsce i uznanie wśród komików. Jej komedia często porusza tematykę życia na wsi i w mieście, koncentrując się szczególnie na wyzwaniach, przed którymi stają beipiao – młodzi ludzie migrujący z rodzinnych miejscowości do Pekinu. Styl występu Li Xueqin charakteryzuje się „kamienną twarzą”, autoironią oraz ponurym, ziemistym usposobieniem. Nadal pracuje jako komik stand-upowy i aktorka, a rozpoznawalność przyniosło jej debiut w programie Rock & Roast sezon 3 w 2020 roku.

Liane Augustin (1928–1978), komiczka (Austria)
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Liane Augustin

Liane Augustin, urodzona jako Liane Augustin 18 listopada 1927 roku w Berlinie, Niemcy, była niemiecko-austriacką śpiewaczką i aktorką. Jej rodzina przeniosła się do Wiednia w 1944 roku z powodu skutków bombardowań Berlina oraz zmiany kariery jej ojca; jej ojciec, Karl Augustin, był wiedeńskim aktorem, a matka – śpiewaczką koncertową z Frankfurtu nad Menem. Zainspirowana Ilse Werner jako nastolatka, pobierała lekcje śpiewu i później studiowała muzykę. Na początku kariery, około 1946 roku, występowała w klubie dla amerykańskich żołnierzy, a w 1949 roku podpisała kontrakt płytowy z Odeon, później przechodząc do Elite Special/Austroton. Augustin odniosła znaczny sukces jako piosenkarka w nocnym klubie Boheme Bar w Wiedniu po II wojnie światowej. Często występowała z triem Boheme Bar, w skład którego wchodzili Michael Danzinger (fortepian), Laszlo Gatti (gitara) i Willi Fantel (bas). Jej głos opisywano jako posiadający unikalną, gardłową barwę, łączącą żartobliwe, wrażliwe, zmysłowe i sentymentalne nuty. Od 1951 roku austriacka telewizja ORF (Österreichischer Rundfunk) promowała ją, zapewniając jej audycje radiowe, które rozszerzyły jej sławę poza Wiedeń. Nagrała liczne płyty, głównie dla wytwórni Vanguard, a jej pierwszy LP został wydany w USA przez Vanguard Records w 1952 roku. Pojawiła się w kilku austriackich filmach począwszy od 1953 roku, w tym w Die Fiakermilli , Lavender , The Red Prince , And Who Is Kissing Me? , Liebe, die den Kopf verliert i Licht auf der Piazza . Kariera Augustyn obejmowała reprezentowanie Austrii na Eurowizji w 1958 roku z piosenką „Die ganze Welt braucht Liebe”, za którą otrzymała 8 punktów i zajęła 5. miejsce spośród dziesięciu uczestników. Zagrała również rolę Polly Peachum w nagraniu z 1956 roku opery *Trzej grosze*, co przyniosło jej Grand Prix du Disque. Występowała międzynarodowo, w tym odnosząc sukces podczas pobytu w Town Hall w Nowym Jorku w 1961 roku. Rozległa się szeroka współpraca z Robertem Stolzem, nagrywając liczne utwory z Orkiestrą Radiową w Wiedniu. Uczestniczyła w niemieckich Schlagerfestspiele w 1964 roku, jednak nie zakwalifikowała się do finałowego etapu. Liane Augustin zmarła 30 kwietnia 1978 roku w Wiedniu.

Lino Toffolo (1934–2016), komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Lino Toffolo

Urodzony na Murano 30 grudnia 1934 roku, Lino Toffolo był Włochem, który pracował jako prezenter telewizyjny, autor, piosenkarz i aktor. Jego rodzina należała do klasy robotniczej i miała korzenie w lokalnej społeczności rzemieślniczej, a jego ojciec był szklarzem (maestro vetraio). Zyskał on znaczącą pozycję we włoskim świecie rozrywki w połowie XX wieku, a jego kariera trwała ponad pięć dekad. Toffolo zaczął komponować piosenki w dialekcie weneckim w latach 50. XX wieku. Jego pierwsze sukcesy odniósł w klubie Derby w Mediolanie, począwszy od 1963 roku, gdzie występował jako postać przedstawiająca pijanego Wenetyńczyka u boku innych wschodzących komików, takich jak Enzo Jannacci. Debiutował na ekranie w 1968 roku pod kierunkiem Liny Wertmüller i wystąpił w 24 filmach między 1968 a 1978 rokiem, współpracując z reżyserami takimi jak Dino Risi i Mario Monicelli. Znaczące role filmowe to Panigotto w *Brancaleone na krucjatach* (1970) i Arturo Canestrari w *Lokatorzy z góry* (1978). Pojawił się również bez nazwy jako epizodysta w *Wielkich naiwniakach* w 1953 roku. W trakcie swojej kariery Toffolo wydał trzy albumy muzyczne i kilka singli. Jego piosenka "Johnny Bassotto", napisana przez Bruno Lauzi i Pippo Caruso, zajęła drugie miejsce na włoskim notowaniu przebojów w 1972 roku i posłużyła jako motyw przewodni programu telewizyjnego. Toffolo napisał *A Gratis* i *A Ramengo*, a także sztuki *Fisimat* i *Gelati caldi*. W latach 1960–1965 był częścią grupy 'Compagnia dei Delfini' w Wenecji, komponując muzykę na scenę i piosenki. Twórczość Toffolo przedstawiała codzienne wyzwania, humor i siłę zwykłych Włochów.

Lotfi Abdelli, komik (Tunezja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Tunezja

Lotfi Abdelli

Lotfi Abdelli to tunezyjski aktor i komik, urodzony w Tunisie 14 marca 1970 roku. Uznawany jest również za osobowość medialną i humorystę. Jego artystyczna droga rozpoczęła się jako tancerz w Narodowym Konserwatorium Muzyki i Tańca w Tunisie pod kierunkiem Anne-Marie Sellami. Następnie występował z baletem Narodowego Teatru pod kierownictwem Mohameda Drissa oraz współpracował z firmą Théâtre de la danse Imeda Jemâa. We wczesnej fazie kariery brał udział w programach takich jak 'Histoires d'elles' (1991) w reżyserii Odile Cougoule i tańczył w pokazie 'Hadhra' Fadhela Jaziriego. Praca Abdellego obejmuje zarówno aktorstwo, jak i występy komediowe. Pojawił się w licznych filmach, w tym w 'Zjedz kurz' (1998), 'Gliniane lalki' (2002), 'Miasto' (2010), 'Koniec grudnia' (2010), 'Kara' (2008), 'Wyprodukowane w Tunezji' (2009) i 'Borj Eddalou' (2006). Wystąpił również w 'Bab El Ars' (2006), 'Intruz' (2011), 'Zawsze Brando' (2011) i 'Gaza Pig' (2011). Jego talent aktorski został doceniony na prestiżowych festiwalach filmowych, w tym zdobył nagrodę za najlepszą rolę męską na Festiwalu Filmowym w Kairuanie w 2006 roku za 'Making Of' i ponownie w 2006 roku za 'Ostatni film' autorstwa Nouri Bouzida. Zdobył również nagrodę za najlepszą rolę męską na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Dubaju w grudniu 2015 roku za 'Les Frontières du ciel'. Komediowe przedsięwzięcia Abdellego obejmują odwołany monodram '100% Hallal' w sierpniu 2012 roku, a później 'Just Abdelli 100% Tabou' w 2019 roku. Przez całą swoją karierę Abdelli prowadził kilka programów telewizyjnych, w tym 'Shams Alik' od 1999 do 2001 roku i 'Chich Bich' na Attessia TV w czerwcu 2015 roku. Prezentował również 'Abdelli Showtime' od 2017 do 2020 roku. Otrzymał liczne nagrody za swoją pracę, w tym nagrodę dla Najlepszego Komika w latach 2015 i 2016 za 'Bolice', Ramadan Star Awards w latach 2015 i 2016 od Mosaïque FM oraz nagrodę ‘Najlepszy Tunezyjski Aktor 2018’ w 2019 roku. We wrześniu 2017 roku otworzył salon herbaciany, a w grudniu 2017 roku uruchomił 'Abdelli ShowTime' na Attessia TV. W czerwcu 2019 roku ogłosił zamiar zostania udziałowcem Attessia TV. Abdelli jest żonaty z Ines Mazali i ma dwoje dzieci. W kwietniu 2026 roku, przebywając na wygnaniu we Francji, został skazany na 18 miesięcy więzienia w związku z programem z 2022 roku.