Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met L Geverifieerd Alles wissen
49-60 van 89 comedians
Leo Gullotta, comedian (Italië) – Parodie, Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Leo Gullotta

Geboren als Salvatore Leopoldo Gullotta in Catania, Sicilië, op 9 januari 1946, is Leo Gullotta een Italiaan die werkt als acteur, stemacteur, komediant en schrijver. Hij begon zijn carrière als figurant bij het Teatro Massimo Bellini in Catania, waar hij al als kind verscheen. Zijn vroege opleiding omvatte acteerstudies onder Turi Ferro aan de toneelacademie van de Teatro Stabile. Na zijn toetreding tot de spelersgroep van het Teatro Stabile di Catania in 1970, verwierf hij aanvankelijk erkenning als komiek binnen het cabaretentertainment van Rome. Gedurende zijn carrière heeft hij in zowel komische als dramatische werken voor film en theater gespeeld, met optredens in ongeveer 100 films en talrijke televisieprogramma's en dramaseries. Hij verwierf populariteit als acteur met de Bagaglino-groep, waarbij hij deelnam aan talloze parodieën, waaronder één van Signora Leonida. Hij heeft vaak samengewerkt met regisseur Giuseppe Tornatore, met wie hij minstens vijf keer heeft gewerkt. De veelzijdigheid van Leo Gullotta is duidelijk te zien in zijn stemacterwerk. Hij leverde de Italiaanse stem voor Manny in de eerste drie *Ice Age*-films en gerelateerde media, evenals het inspreken van Burt Young in *Rocky*, Joe Pesci in verschillende films en Roman Polański in *To Rome with Love*. Hij gaf ook Johnny 5 een stem in *Short Circuit*. Hij won meerdere David di Donatello-prijzen, beginnend met er een in 1986 voor *The Professor* en later nog twee in 1997 en 2000. Hij maakte zijn homoseksualiteit openbaar in maart 1995 en ging in 2019 een geregistreerd partnerschap aan met Fabio Grossi, zijn partner van 32 jaar. Gullotta publiceerde in 1998 een boek getiteld *Mille fili d'erba*, en produceerde later in 2011 de documentaire *In arte Lilia Silvi*, die in 2012 een Nastro d’argento won.

Leo Harlem, comedian (Spanje)
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Leo Harlem

Leo Harlem, de professionele naam van Leonardo González Feliz, is zowel een Spaanse komiek als acteur. Hij werd geboren op 16 november 1962 in Matarrosa del Sil, provincie León. Zijn familie verhuisde naar Valladolid toen hij zeven jaar oud was. Voordat hij de comedy ging bedrijven, werkte hij van 16 tot 28 jaar als bakker en later beheerde hij van 28 tot 40 jaar een bar genaamd Harlem in Valladolid; deze gelegenheid inspireerde zijn artiestennaam. De eigenaar van de bar moedigde hem aan om comedy te gaan doen. Harlem's carrière kreeg in 2001 momentum toen hij deelnam aan een monoloogwedstrijd voor El Club de la Comedia. Daarna verhuisde hij naar Madrid om comedy te gaan bedrijven. Harlem was te zien in tal van televisieprogramma's, waaronder La hora de José Mota, Cómicos, algo más que los mejores monólogos, en El club del chiste op Antena3. Een opname van zijn optreden bereikte de finale van de Derde Monoloogwedstrijd in 2002, waarmee hij verdere erkenning kreeg. Hij werkte kort als sportcommentator voor Radio Estadio, en creëerde het karakter 'El Bocas de Zaragoza' op YouTube in 2007. Vanaf 2011 toerde hij met de show ‘Leo Harlem y Amigos,’ met andere Spaanse comedians. Gedurende zijn carrière is Leo Harlem verschenen in diverse film- en televisieprojecten. Hij had een cameo in Torrente 5: Operación Eurovegas in 2013 en speelde de burgemeester van het dorp in A Stroke of Luck. In 2018 speelde hij de rol van Curro in The Best Summer of My Life. Van 2015 tot 2017 was hij een terugkerende medewerker aan Zapeando, en presenteerde ‘El paisano’ op La 1 vanaf november 2020. Zijn werk gaat verder met de Movistar Plus+ special 'Leo Harlem, 20 años no es nada' uitgebracht in 2022, en het lopende programma 'Leo Talks' dat begon in januari 2023, met een derde seizoen dat begint in juli 2024. Hij zal ook kerstspecialen presenteren in december 2024. Hij heeft erkenning ontvangen, waaronder de VI 'Lambrión Chupacandiles' prijs in 2017 en is momenteel medewerker aan het Onda Cero programma 'Más de uno'.

Leon Errol (1881–1951), comedian (Australië) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Australië

Leon Errol

Leon Errol, geboren als Leonce Errol Sims op 3 juli 1881 in Sydney, Australië, was een Australisch-Amerikaanse komiek en acteur die populairiteit verwierf tijdens de eerste helft van de 20e eeuw. Hij begon zijn entertainmentcarrière terwijl hij geneeskunde studeerde aan de Universiteit van Sydney, waar hij revues schreef, produceerde en in speelde. Rond 1896 verliet hij zijn medische studie om bij het circus te gaan als clown, barebackruiter en acrobaat, en trad ook op in Shakespeeriaanse rollen zoals Edmund en Macduff, en nam deel aan operettes met zingen en dansen. Errol emigreerde rond 1904 naar de Verenigde Staten met zijn danspartner Stella Chatelaine, met wie hij in 1906 trouwde. Van 1904 tot 1910 beheerde hij muzikale burlesketroepen, waarbij hij fungeerde als hoofdonderhouder, componist, tekstdichter en librettist. Al in 1905 beheerde hij een tournee-vaudevillegezelschap in Portland, Oregon, en was hij ook toneelmeester voor het Orpheum Theater daar. Hij toerde door Australië, Nieuw-Zeeland, Groot-Brittannië en Ierland en trad op in verschillende theateromgevingen. Rond 1904 vormde hij een partnerschap met Pete Gerald als 'Gerald en Errol', met dialectkomedie, ragtimepiano en een getrainde bulldog. Hij maakte zijn Broadway debuut in "The Winsome Widow" (rond 1911) op aandringen van Abe Erlanger. Errols carrière bereikte nieuwe hoogten toen hij in 1911 bij de Ziegfeld Follies ging spelen, en jaarlijks optrad tot 1915, waarbij hij samenwerkte met Bert Williams aan sketches die beschouwd werden als enkele van de grappigste Follies-optredens. Hij regisseerde de Ziegfeld Follies shows tijdens zijn laatste twee jaar, 1913-1915. Hij behaalde succes in het vaudeville door hoofdact te spelen bij het Palace, en verscheen in eenentwintig Broadway-shows tussen 1911 en 1929. Zijn komische stijl omvatte een wankelende, onzekere gang, die vaak overging in dans, en hij vertolkte vaak een verward, lascif en leugend personage. Hij speelde in zesenvijftig speelfilms, waaronder rollen in de 'Mexican Spitfire'-serie (1939–43) als Uncle Matt en Lord Epping, en negentien korte films. Hij verscheen in films zoals ‘Nearly Spliced’ (1921), ‘Sally’ (1925) en ‘Clothes Make the Pirate’ (1925). Hij speelde in talloze films tussen 1930 en 1951, waaronder 'One Heavenly Night' (1931) en de 'Joe Palooka'-serie. Leon Errol liet een nalatenschap achter die een ster op de Hollywood Walk of Fame omvat.

Les Dennis, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Les Dennis

Geboren als Leslie Dennis Heseltine op 12 oktober 1953, is Les Dennis een Engels entertainer die werkt als televisiepresentator, acteur en komediant. Van 1953 tot 1972 bracht Les Dennis' jeugd door in het gebied Garston van Liverpool; zijn opleiding omvatte Stockton Wood Primary, Joseph Williams Primary, Morrison Rose Lane Secondary Modern en Quarry Bank Comprehensive, culminerend in een A-level in Kunst behaald in juni 1972. Nog tijdens school had Dennis een weekendbaan in de herenmodezaak Burton's. Zijn vader speelde voetbal voor Liverpool FC, hoewel hij niet voor het eerste elftal speelde. Deze vroege periode legde de basis voor een carrière die meer dan 50 jaar zou omvatten. In de jaren zeventig lanceerde Dennis zijn carrière als stand-up comedian en imitator, waarbij hij zijn talenten ontwikkelde door optredens in locaties zoals arbeidersclubs en vakantieparken. Hij verscheen in 1971 in BBC Radio Merseyside’s Variety Time en verwierf bekendheid nadat hij een optreden won op de ITV talentenshow 'New Faces' in 1974. De jaren tachtig en negentig zagen hem een vaste waarde worden op de zaterdagavondtelevisie, met name in 'The Russ Abbot Show', waar hij Dustin Gee ontmoette. Samen vormden ze een komisch partnerschap en creëerden 'The Laughter Show', een succesvol prime-time programma. Dennis zette 'The Les Dennis Laughter Show' voort na de dood van Gee. Naast televisie heeft Dennis een opmerkelijke veelzijdigheid als acteur getoond. Hij is verschenen in toneelproducties zoals Chicago (als Amos Hart) en Ik en Mijn Meisje (als Bill Snibson), en onlangs speelde hij de hoofdrol van Wilbur Turnblad in tournee-producties van Hairspray, waaronder een heropleving in 2021 in het London Coliseum. Zijn acteerkredieten omvatten ook rollen in films zoals 'Intimate Relations' (1996), 'Sideshow' (2020) en 'Large' (2001). Gedurende zijn carrière heeft Les Dennis gespeeld met zowel de Royal Shakespeare Company in restauratietijd-drama’s als de English National Opera; hij vertolkte onlangs Sir Joseph Porter in HMS Pinafore Opera in 2022. Dennis heeft ook een vaste rol van twee jaar gehad in 'Coronation Street', waarin hij Michael Rodwell speelde vanaf 1960 en opnieuw in 2000, en verscheen in andere televisieprogramma’s zoals 'Extras', 'Moving On', 'Birds of a Feather', 'Death in Paradise' en 'Life's Too Short'. Zijn autobiografie, 'Must The Show Go On?', werd een Sunday Times bestseller. Hij blijft werken en speelt momenteel in een toneelbewerking van Victoria Wood’s 'Dinnerladies'.

Leslie Nielsen (1926–2010), comedian (Canada) – Droge humor
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Leslie Nielsen

Leslie William Nielsen, een Canadees-Amerikaanse acteur en komiek, had een carrière die zes decennia omspande. Hij werd geboren op 11 februari 1926 in Regina, Saskatchewan, en overleed op 28 november 2010 in Fort Lauderdale, Florida. Zijn familieachtergrond omvatte een Deensgeboren vader, Ingvard Eversen Nielsen, die dienstdoend was als politieagent bij de Royal Canadian Mounted Police, en een moeder, Mabel Elizabeth Davies, een immigrant uit Wales. Hij had drie broers, waarvan er één, Erik Nielsen, later de positie van Canadas vicepremier bekleedde. Vroege ervaringen, waaronder de tijd die hij doorbracht in Fort Norman, Northwest Territories, vanwege het werk van zijn vader bij de RCMP, vormden hem; naar verluidt wenste hij te ontsnappen aan een moeilijk thuisleven. In 1956 begon zijn carrière als filmmaker met de release van *Planète interdite* (Verboden Planeet). Hij werkte kortstondig als discjockey in Calgary, Alberta, en volgde zowel de Lorne Greene Academy of Radio Arts in Toronto als ontving een beurs voor de Neighborhood Playhouse in New York City. Hoewel hij op 17-jarige leeftijd bij de Royal Canadian Air Force ging dienen, werd hij te jong geacht om aan gevechten deel te nemen. Een belangrijke verschuiving vond plaats in 1980 met  Airplane! , waarmee het begin markeerde van zijn erkenning voor droge humor rollen. Filmcriticus Roger Ebert beschreef hem beroemd als 'de Olivier van parodieën'. Hij speelde vervolgens de rol van Frank Drebin in de  Police Squad televisieserie en de filmbewerkingen daarvan, het meest bekend  The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988). In 2001 werd hij benoemd tot Officer of the Order of Canada. Ook leidden zijn opmerkelijke bijdragen aan de entertainmentindustrie tot opnames in zowel Canada's Walk of Fame als de Hollywood Walk of Fame.

Levent Kırca (1950–2015), comedian (Turkije) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Turkije

Levent Kırca

Levent Kırca, geboren op 28 september 1950 in Samsun, Turkije, was een veelzijdig Turks figuur bekend als comedian, acteur, columnist en politicus. Zijn ouders waren lerares Bahriye Özbay Kırca en schilder Mehmet Kırca. Na de verhuizing van zijn vader naar Zwitserland, verhuisde hij met zijn moeder naar Ankara tijdens zijn jeugd. Hij begon te acteren in het theater tijdens zijn middelbare schooljaren, debuteerde in 1964 bij het Ankara Staats Theater en werkte vervolgens met de Ankara Birlik Tiyatrosu en Halk Oyuncuları. Kırca's carrière omvatte zowel het toneel als de film. Hij maakte in 1978 de overstap naar de cinema met *Taşı Toprağı Altın Şehir* en verscheen in films zoals *Ne Olacak Şimdi?*, samen met Şener Şen, Nevra Serezli en Perran Kutman, en *Mavi Muammer*. Hij richtte de theatergroep Hodri Meydan Topluluğu op en regisseerde toneelstukken zoals *Güzel ve Çirkin* en *Sefiller* met Oya Başar. Meer dan twee decennia lang, van 1988 tot 2010, presenteerde hij het televisieprogramma *Olacak O Kadar*, waarbij hij samenwerkte met zijn vrouw aan de sketchserie uit 1986 met dezelfde naam. Hij regisseerde ook films, waaronder *Son* en *Şeytan Bunun Neresinde*. Hij produceerde verschillende televisieseries, waaronder *Nasreddin Hoca*, *Oyun Treni* en andere. Naast entertainment was Kırca betrokken bij de politiek als lid van de linkse Patriottische Partij (Vatan Partisi) en was hij lid van het Centraal Uitvoerend Comité. Hij deed in 2009 mee aan de verkiezingen voor burgemeester van Üsküdar en in 2014 voor de Metropolitane Gemeente Istanbul. In 1998 werd hij benoemd tot Staatkunstenaar, maar deze titel werd in 2015 ingetrokken. Hij speelde in 2011 kort in de komedieserie en gaf les aan de Faculteit voor Schone Kunsten van de Beykent Universiteit. Levent Kırca overleed op 12 oktober 2015 aan leverkanker, en zijn begrafenisdienst werd gehouden in de Levent Moskee; hij werd begraven op de Zincirlikuyu Begraafplaats. Een wassenbeeld van hem is te zien in het Wax Museum van Sint-Petersburg.

Li Xueqin, comédienne (China) – Roast en beledigingscomedy
Geverifieerd Onopgeëist
China

Li Xueqin

Een Chinese stand-up comedian en actrice, Li Xueqin staat ook bekend als Li Xueyang. Geboren op 1 juli 1995 in Tieling City, provincie Liaoning, komt ze oorspronkelijk uit Tieling, Liaoning. Haar vroege leven omvatte de scheiding van haar ouders toen ze naar de middelbare school ging, een situatie die ze probeerde te verzachten door uitstekende cijfers te halen. Ze studeerde aan de School voor Journalistiek en Communicatie van Peking University en behaalde daar een graad in dat vakgebied. Na haar studie begon Li Xueqin een masterprogramma aan New York University. Echter, depressie, die al in haar laatste jaar aan de universiteit was begonnen, deed haar terugkeren en verhinderde dat ze haar studie afrondde. Voordat ze zich als comedian vestigde, begon ze in de zomer van 2018 kortstondig een bedrijf met vrienden. Li Xueqin verwierf aanvankelijk internetbekendheid in 2018 via video's waarin ze lokale bezienswaardigheden aan Kris Wu introduceerde. Deze video's kregen viraal aandacht nadat Kris Wu erop reageerde, en verdere betrokkenheid van Guo Ailun en Robin Li vergrootten haar bereik. Ze werd kortstondig een Chinese internetster. In september 2018 ging een video waarin ze Kris Wu op de Tsinghua Universiteit uitscheldde viraal. Ze uitte zich ook tegen Allen Guo en Pony Ma, waarop zij reageerden. Hoewel ze in 2019 werd uitgenodigd om op Rock & Roast op te treden, weigerde ze die kans. Ze accepteerde echter een uitnodiging voor seizoen 3 in 2020, wat cruciaal bleek voor haar carrière; ze bereidde zich voor door Greg Dean's 'Step by Step to Stand-Up Comedy' te bestuderen. Haar optreden leverde haar de vijfde plaats op en erkenning onder vrouwelijke comedians. Haar komedie verkent vaak de thema's landbouw en stadsleven, met name gericht op de uitdagingen waarmee *beipiao* – jonge mensen die migreren van hun geboorteplaatsen naar Beijing – worden geconfronteerd. Li Xueqin’s performance stijl wordt gekenmerkt door een ‘pokergezicht,’ zelfspot en een sombere, aardse houding. Ze blijft werken als zowel stand-up comedian als actrice en staat bekend om haar debuut in Rock & Roast seizoen 3 in 2020.

Liane Augustin (1928–1978), comédienne (Oostenrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Oostenrijk

Liane Augustin

Liane Augustin, geboren als Liane Augustin op 18 november 1927 in Berlijn, Duitsland, was een Duits-Oostenrijkse zangeres en actrice. Haar familie verhuisde in 1944 naar Wenen vanwege de gevolgen van luchtaanvallen in Berlijn en de carrièreverandering van haar vader; haar vader, Karl Augustin, was een Weense acteur, en haar moeder een concertzangeres uit Frankfurt am Main. Geïnspireerd door Ilse Werner als tiener, kreeg ze zanglessen en studeerde later muziek. Aan het begin van haar carrière, rond 1946, trad ze op in een club voor Amerikaanse soldaten, en in 1949 sloot ze een platencontract af met Odeon, waarna ze overstapte naar Elite Special/Austroton. Augustin behaalde aanzienlijke successen als nachtclubsangeres in de Boheme Bar in Wenen na de Tweede Wereldoorlog. Ze trad vaak op met het Boheme Bar Trio, bestaande uit Michael Danzinger (piano), Laszlo Gatti (gitaar) en Willi Fantel (bas). Haar stem werd beschreven als een unieke keelklank, die speelse, kwetsbare, wellustige en sentimentele tonen combineerde. Vanaf 1951 gaf de Oostenrijkse Omroep (ORF) haar prominent aandacht, met radioprogramma's die haar bekendheid buiten Wenen uitbreidden. Ze maakte talloze opnames, voornamelijk voor het Vanguard-label, en haar eerste LP werd in 1952 in de VS uitgebracht door Vanguard Records. Ze verscheen in verschillende Oostenrijkse films vanaf 1953, waaronder Die Fiakermilli , Lavender , The Red Prince , And Who Is Kissing Me? , Liebe, die den Kopf verliert en Licht auf der Piazza . Augustins carrière omvatte het vertegenwoordigen van Oostenrijk op het Eurovisie Songfestival in 1958 met het lied "Die ganze Welt braucht Liebe," waarmee ze 8 punten behaalde en als vijfde eindigde van tien deelnemers. Ze speelde ook de rol van Polly Peachum in een opname uit 1956 van De Drie-penny Opera , een prestatie die haar de Grand Prix du Disque opleverde. Ze trad internationaal op, waaronder een succesvolle verblijf in New York's Town Hall in 1961. Ze werkte uitgebreid samen met Robert Stolz en nam talloze titels op met het Wiener Rundfunkorchester. Ze deed mee aan de Duitse Schlagerfestspiele in 1964, maar bereikte de finale niet. Liane Augustin overleed op 30 april 1978 in Wenen.

Lino Toffolo (1934–2016), comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Lino Toffolo

Geboren te Murano op 30 december 1934, was Lino Toffolo een Italiaan die werkte als televisiepresentator, auteur, singer-songwriter en acteur. Zijn familie behoorde tot de arbeidersklasse en had wortels in de lokale ambachten gemeenschap, waarbij zijn vader een glasblazer (maestro vetraio) was. Hij kwam op als een prominente figuur in het Italiaanse entertainment tijdens het midden van de 20e eeuw, en zijn carrière omspande meer dan vijf decennia. Toffolo begon in de jaren vijftig liedjes te componeren in het Venetiaanse dialect. Zijn eerste succes kwam in 1963 in de Derby Club in Milaan, waar hij een personage speelde van een dronken Venetiaan, samen met andere opkomende komieken zoals Enzo Jannacci. Hij debuteerde in 1968 in de film onder regie van Lina Wertmüller en verscheen tussen 1968 en 1978 in 24 films, waarbij hij samenwerkte met regisseurs als Dino Risi en Mario Monicelli. Opmerkelijke filmrollen waren Panigotto in *Brancaleone aan de Kruistochten* (1970) en Arturo Canestrari in *De huurster van de bovenverdieping* (1978). Hij verscheen ook zonder vermelding als figurant in *I Vitelloni* in 1953. Gedurende zijn carrière bracht Toffolo drie muziekalbums en verschillende singles uit. Zijn nummer "Johnny Bassotto," geschreven door Bruno Lauzi en Pippo Caruso, bereikte in 1972 de tweede plaats op de Italiaanse Hit Parade en diende als themalied voor een televisieprogramma. Toffolo schreef *A Gratis* en *A Ramengo*, evenals de toneelstukken *Fisimat* en *Gelati caldi*. Van 1960 tot 1965 maakte hij deel uit van de 'Compagnia dei Delfini' in Venetië, waar hij podiummuziek en liedjes componeerde. Toffolo’s creatieve output portretteerde de dagelijkse uitdagingen, humor en kracht van gewone Italianen.

Lorne Michaels, comedian (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Lorne Michaels

Lorne Michaels, een dubbel Canadees-Amerikaanse burger, werkt als televisie- en filmproducent, komiek, scenarioschrijver en regisseur. Hij is ontstaan en produceert Saturday Night Live en heeft ook de Late Night serie, The Kids in the Hall en The Tonight Show geproduceerd.

Lotfi Abdelli, comedian (Tunesië)
Geverifieerd Onopgeëist
Tunesië

Lotfi Abdelli

Lotfi Abdelli is een Tunesische acteur en komiek, geboren in Tunis op 14 maart 1970. Hij staat ook bekend als mediapersoonlijkheid en humorist. Zijn artistieke reis begon als danser aan het Nationale Conservatorium voor Muziek en Dans in Tunis onder Anne-Marie Sellami. Vervolgens trad hij op met het ballet van het Nationaal Theater, geleid door Mohamed Driss, en werkte hij samen met het Théâtre de la danse gezelschap van Imed Jemâa. Aan het begin van zijn carrière deed hij mee aan shows zoals 'Histoires d'elles' (1991) geregisseerd door Odile Cougoule en danste hij in Fadhel Jaziri’s ‘Hadhra’ show. Abdelli's werk omvat zowel acteren als komische optredens. Hij is verschenen in talrijke films, waaronder 'Eat the Dust' (1998), 'Clay Dolls' (2002), 'The City' (2010), 'December Ending' (2010), 'Penalty' (2008), 'Made in Tunisia' (2009) en 'Borj Eddalou' (2006). Hij vertolkte ook rollen in 'Bab El Ars' (2006), 'The Intruder' (2011), 'Always Brando' (2011) en 'Gaza Pig' (2011). Zijn acteertalent is erkend op prestigieuze filmfestivals, waaronder het winnen van de prijs voor Beste Acteur op het Filmfestival van Carthago in 2006 voor 'Making Of' en opnieuw in 2006 voor 'Last Film' van Nouri Bouzid. Hij behaalde ook een prijs voor Beste Acteur op het Dubai International Film Festival in december 2015 voor 'Les Frontières du ciel'. Abdelli's komische inspanningen omvatten de afgelaste eenmanshow '100% Hallal' in augustus 2012, en later, 'Just Abdelli 100% Tabou' in 2019. Gedurende zijn carrière heeft Abdelli verschillende televisieprogramma's gepresenteerd, waaronder 'Shams Alik' van 1999 tot 2001 en 'Chich Bich' op Attessia TV in juni 2015. Hij presenteerde ook 'Abdelli Showtime' van 2017 tot 2020. Hij ontving talloze prijzen voor zijn werk, waaronder de prijs voor Beste Comedian in 2015 en 2016 voor 'Bolice', Ramadan sterrenprijzen in 2015 en 2016 van Mosaïque FM, en de ‘Beste Tunesische Acteur van 2018’ award in 2019. In september 2017 opende hij een theesalon, en in december 2017 lanceerde hij 'Abdelli ShowTime' op Attessia TV. Hij kondigde in juni 2019 zijn intentie aan om aandeelhouder te worden van Attessia TV. Abdelli is getrouwd met Ines Mazali en heeft twee kinderen. In april 2026, terwijl hij in ballingschap in Frankrijk woonde, werd hij veroordeeld tot 18 maanden gevangenisstraf in verband met een show uit 2022.