Christian Keyvier, urodzony 6 maja 195 roku w 15. okręgu Paryża, jest francuskim aktorem, scenarzystą i producentem, który również uzyskał obywatelstwo belgijskie.
Christian De Sica jest włoskim artystą, który odgrywa rolę aktora, komika, piosenkarki, artysty, reżysera, scenarzysty i gospodarza telewizji.
Christian Geo Heltboe, znany zawodowo jako Geo, jest duńskim komikiem. Urodził się 12 sierpnia 1975 roku w Gug niedaleko Aalborg. Jego kariera komediowa rozpoczęła się w 1996 roku w Café KlosterTorvet w Aalborg. Po studiach z języka angielskiego na Uniwersytecie w Aalborgu, przeniósł się do Kopenhagi w 1999 roku i zaczął występować na scenach stand-upowych. Wczesna kariera Geo obejmowała wygraną w Denmark Cup Stand-up w 2000 roku oraz w Duńskim Mistrzostwach Stand-up tego samego roku. Rok 2000 okazał się ważny dla Geo; współpracował z Andersem Matthesenem przy programie radiowym Oraklet i zagrał rolę Aikiko w serialu telewizyjnym Kissmeyer Basic . Przełom przyszedł w 2002 roku jako część programu stand-upowego Den ægte vare , w którym wystąpili Rune Klan, Jacob Tingleff, Mick Øgendahl, Anders Matthesen i Carsten Eskelund. Program ten cieszył się dużym sukcesem, odbywając się przez 24 wyprzedane występy. Geo kontynuował poszerzanie swojego repertuaru, występując w Talegaver til børn w 2003 roku, duńskiej wersji Shooting Stars w 2004 roku i prowadząc Zulu Bingo przez jeden sezon w 2004 roku. W tym samym roku pojawił się również w programach takich jak Rundfunk i Katapult . Różnorodne kariery Geo obejmują aktorstwo sceniczne, zadebiutował w Bellevue Teatret w 2006 roku w sztuce *Ordet Er Mit*. Od 2006 do 2009 roku dostarczał felietony i nagrania z ukrytej kamery dla *Ekstra Bladet*, tworząc w 2007 roku internetowy kalendarz świąteczny *Ekstra Bladets Jul*. Wczesną wersją 2006 roku wydał swój pierwszy solowy występ, *Geo’s Garage*, na DVD, a w 2008 roku *Ego Geo* na DVD. W 2009 roku pojawił się w odcinku serialu *Klovn* i przyczynił się opowiadaniem do książki dla dzieci *Stå Op Historier*, która zawierała komentarze polityczne. Tego samego roku odbył tournée ze swoim solowym występem *Mit Indre dyr* i wystąpił w serialu *Hvor fanden er Herning*. Geo napisał książkę *Ikk for sjov - om kemo og comedy* w 2013 roku o swoim doświadczeniu z rakiem jądra i od tego czasu wygłasza wykłady na ten temat. W 2015 roku został mianowany ambasadorem kultury gminy Aalborg, a w 2017 roku wydał książkę *Hva' så nu*, która bada życie po poważnej chorobie, a w 2018 roku odbył tournée z Thomasem Skov Gaardsvig na podstawie tej książki. W 2018 roku stworzył również serię podcastów *Far, der er noget vi skal tale om* z Thomasem Skov.
Christian Hölbling, urodzony 21 czerwca 1972 roku w Bruck an der Mur (Steiermark), jest wszechstronnym austriackim artystą rozrywkowym. Uznawany jest za artystę kabaretowego, komika, piosenkarza i autora. Po ukończeniu Handelsakademie Bruck/Mur w 1991 roku, podjął różnorodne ścieżki twórcze, w tym wczesne doświadczenia kabaretowe w szkole, służbę społeczną w domu dla niepełnosprawnych, pracę jako dziennikarz w codziennym dzienniku, założenie magazynu kulturalnego oraz planowanie programów w Kunsthaus Mürzzuschlag. Uczestniczył również w seminariach poświęconych kuglarstwu, komedii, pantomimie, teatrowi przedmiotowemu i treningowi głosu. Od 1991 roku pracuje jako solowy artysta kabaretowy. Kariera Hölblinga charakteryzuje się licznymi nagrodami i różnorodnymi projektami. W 1992 roku otrzymał Nachwuchspreis Grazer Kleinkunstvogel za swój pierwszy występ, 'G’schichterln für’s Herzerl'. Od 1998 do 2020 roku był związany z Rote Nasen Clowndoctors jako Dr. He. W 2000 roku stworzył postać Helfrieda, sadystycznego doradcy akademickiego, która stała się centralnym elementem jego pracy i otrzymała wiele nagród, w tym Tollwood-Künstlerpreis (2000), Trophée Perrier Comedy Award (2000) oraz Wiener Kabarett Förderpreis (2001). Reżyserował Internationale Humorfestival Velden od 2009 do 2018 roku i od 2016 roku regularnie prowadzi talk-show 'Helfrieds Strenge Kammer' jako Helfried. Hölbling nadal tworzy i występuje. Od 2016 roku publikuje miesięczną rubrykę o nazwie 'Gedankenspiele' w Kleine Zeitung, a w 2019 roku wydał album 'Lieder nahe am Wasser'. Jego książka 'Ins Astloch gemurmelt' ukazała się w 2020 roku, po niej program kabaretowy 'Deppendiplom' w 2021. Obecnie mieszka w Kärnten od 2001 roku i współprowadzi 'Late Night im Hafen' z Marią Weichesmüller od 2024 roku. Program poświęcony 25. rocznicy postaci Helfried, 'Helfried - Unverändert NEU!', jest zaplanowany na rok 2025 z Marią Weichesmüller, a jego nowy program solowy, "Der Wechselseitige", porusza tematy pochodzenia, tożsamości, języka, politycznych mitów i osobistych głębi. Recenzja w Kleine Zeitung (6 marca 2026) oceniła jego występ jako 'zdecydowanie polecany'.
Christian Marin, urodzony 8 lutego 1929 roku w Lyonie we Francji, był aktorem, który cieszył się długą i różnorodną karierą. Rozpoczął swoje artystyczne kształcenie, studiując w École des Beaux-Arts w 1949 roku, a następnie uczęszczał do Konserwatorium w Lyonie. Chociaż bezskutecznie zaprezentował się na przesłuchaniach do Comédie Française w 1951 roku, szybko znalazł możliwości w świecie teatralnym. W latach 1953–1955 był częścią Comédie de Saint-Étienne Jeana Dasté, a około 1955 roku zaczął występować w paryskich kabaretach. Dołączył do trupy TNP Jean Vilar, gdzie poznał Daniela Sorano i Géarda Philipe, co świadczyło o jego wczesnym zaangażowaniu w sztuki performatywne. Kariera filmowa Marina rozpoczęła się we wczesnych latach 60., z rolami w filmach takich jak *Les Tortillards* (1960), *Le Tracassin ou Les Plaisirs de la ville* (1961), *La Belle Américaine* (1961) i *All the Gold in the World* (1961). Nadal występował w wielu filmach, w tym *L'honorable Stanislas, agent secret* (1963) i *Bebert et le train* (1963). Uznanie przyniosło mu *Pouic-Pouic* w 1963 roku. Być może jego najbardziej znaczącym wkładem było portretowanie Marszałka Alberta Merlota w pierwszych czterech częściach serii filmowej *Le gendarme de Saint-Tropez*, od 1964 do 1970 roku. Grał również porucznika Ernesta Laverdure'a w serialu telewizyjnym *Les Chevaliers du ciel* w latach 1967–1969. W trakcie swojej kariery wystąpił w około pięćdziesięciu filmach wyreżyserowanych przez Claude’a Autant-Larę, Costa-Gavrasa i Yvesa Roberta. Praca Marina wykraczała poza film i telewizję; wystąpił w około czterdziestu sztukach teatralnych i nagrał kilka płyt 45 RPM między rokiem 1963 a 1972. Odmówił piątej roli w Le Gendarme et les Extraterrestres w 1978 roku. Później w swojej karierze pojawił się w Le Gang des Seniors , począwszy od roku 2010. Wspólnie z Gillesem Antonowiczem napisał swoje wspomnienia, Mémoires d’un chevalier du ciel . Christian Marin był członkiem Akademii Alphonse'a Allaisa i przez sześćdziesiąt lat był żonaty z Monique; mieli czworo dzieci i ośmioro wnuków. Zmarł 5 września 2012 roku w Paryżu, pozostawiając po sobie spuściznę wszechstronnego aktora, najbardziej znanego ze swojej roli „Merlota” w serii filmów Le gendarme oraz ostatniego występu w Dead Man Talking (2012).
Urodzony w Ottawie, Ontario, 23 grudnia 1972 roku, Christian Potenza to syn Anne (z domu Clement) i Josepha Potenzy; jest kanadyjskim aktorem, komikiem i nauczycielem. Jego kariera rozpoczęła się w 1997 roku od występu w telewizji jako Jimmy w serialu "Riverdale", po którym nastąpiła rola Rudiego w filmie telewizyjnym z 1998 roku "Naked City: Justice with a Bullet". Od tamtego czasu zgromadził liczne role aktorskie, w tym występy w "La Femme Nikita" (1999), "Jett Jackson" (2000-2001), "Degrassi: The Next Generation" (2001) i "Flashpoint" (2011). Potenza zagrał również rolę Barry’ego Kirkbride’a (młodego) w odcinku "Destins croisés" w 2000 roku oraz wcielił się w postać Chasa Chandlera w filmie telewizyjnym z 2000 roku "Hendrix", co świadczy o jego wszechstronności w różnych gatunkach. Potenza jest szczególnie znany ze swojej obszernej pracy jako aktor głosowy. Od 2004 do 2010 roku podkładał głosy postaci w animowanym serialu 6teen, w tym Jude Lizowski. Pożyczył również głos Brando Beaverowi i obojgu braci Bison w Pikwik Pack oraz Trevorowi Troublemeyerowi w Sidekick (2010-2011). Być może jego najbardziej rozpoznawalną rolą aktorską jest rola Chrisa McLeana w serii Total Drama, rozpoczynając się w 2007 roku. Podkładał głos Chrisowi McLeanowi w Total Drama Island (2007-2012) i kontynuował portretowanie tej postaci do 2022 roku, stając się znaczącą postacią we franczyzie i zyskując uznanie jako ambasador Total Drama. Aktywnie angażuje się z fandomem Total Drama online i prowadzi kanał YouTube z powiązanymi treściami oraz demonstracjami głosów. Poza aktorstwem, Potenza pojawiał się również w reklamach telewizyjnych, wcielając się w gigantową żółtą szczoteczkę do zębów dla Listerine i psa dla Fido. W 2007 roku jego dom został odnowiony w programie Colin i Justin's Home Heist. Potenza prowadzi regularny segment co dwa tygodnie w The Corcoran Entertainment Show, począwszy od 2024 roku; wcześniej był gospodarzem reality show Last Car Standing. Potenza wystąpił również w Les Enquêtes de Murdoch (The Murdoch Mysteries) w 2012 roku i ponownie w 2024. Christian Potenza gra Ryana Archera w ramach internetowego programu But I'm Chris Jericho! W lutym 2022 roku Sonya Côté zgłosiła zarzuty wobec Potenzy; on zaprzeczył tym zarzutom w styczniu 2024 roku w The Corcoran Entertainment Show.
Francesco Ingrassia, zawodowo znany jako Ciccio Ingrassia, był włoskim aktorem, komikiem, reżyserem, scenarzystą, prowadzącym programy telewizyjne i piosenkarzem. Urodził się w Palermo na Sycylii 5 października 1922 roku, w dzielnicy Il Capo na via San Gregorio. Porzucił szkołę po dwóch miesiącach, aby pomagać rodzicom: Pietro Ingrassia (murarzowi) i Nunzia Motta (gospodyni domowej). Wczesne lata jego życia wiązały się z różnymi pracami, w tym fryzjerem, cieślą, obuwiarzem i producentem kiełbas. Od 1938 roku zaczął występować na prywatnych uroczystościach, naśladując Totò, co świadczyło o predyspozycjach do humoru od młodego wieku. Kariera Ingrassii rozpoczęła się w latach 50. XX wieku, początkowo z triem Sgambetta w 1944 roku wraz z Enzo Andronico i Mimì Ciampolo. Pod koniec lat 50. połączył siły z Franco Franchi, a ich partnerstwo umocniło się dzięki filmowi "Spotkanie na Ischia" (Appointment in Ischia) w 1960 roku. Duet, znany jako Franco e Ciccio, szybko zyskał popularność, przejmując dziedzictwo avanspettacolo, programów rozrywkowych i Totò, stając się ulubionym komediowym duetem południowych Włoch. Pojawili się w licznych filmach, a Franco e Ciccio wystąpili w ponad 100 filmach między latami 60. a 80., wydając od ośmiu do dziesięciu filmów rocznie jako duet. Ingrassia był często uważany za "poważną" twarz komediowego zespołu, podczas gdy Franchi grał klauna. Twórczość Ciccio Ingrassii obejmowała różne media. Jego kariera nabrała znaczącego tempa w latach 60., a on sam często występował z Franco Franchi. Goldfoot & the Girl Bombs (1966), Don Chisciotte e Sancio Panza (1969), Due Gattoni a Nove Code... e Mezza ad Amsterdam (1971), I Due Figli di Trinita (1971) i Amarcord (1973), które otrzymały 88% pozytywnych ocen na Rotten Tomatoes. Reżyserował również filmy, w tym 'Billing Order'. W trakcie swojej kariery Ingrassia był nominowany do kilku nagród, otrzymując nominację do Nastri d'argento w 1974 roku za Amarcord, wygrywając ją w 1976 roku za Todo modo i otrzymując nominację do Ciak d'oro w 1988 roku za Domani accadrà. W 1991 roku zdobył Davida di Donatello za Condominio. Ciccio Ingrassia zmarł w Rzymie 28 kwietnia 2003 roku w wieku 79 lat, po dwóch latach zmagań z chorobami układu oddechowego.
Cicely Courtneidge, urodzona jako Esmeralda Cicely Courtneidge 1 kwietnia 1893 roku w Sydney, Australia, była australijsko-brytyjską aktorką i komediantką. Pochodziła z rodziny teatralnej; jej ojciec, Robert Courtneidge, był aktorem, menedżerem i producentem, a dziadek, Cicely Nott, śpiewakiem operowym Covent Garden. Jej matka i trzy siostry również były aktorkami. Sceniczna kariera Courtneidge rozpoczęła się we wczesnym okresie; zadebiutowała zawodowo w wieku ośmiu lat jako wróżka w "Sen nocy letniej", a jej debiut londyński miał miejsce jako Rosie Lucas w "Tom Jonesie" w 1907 roku. Nadal występowała w różnych rolach, w tym w rolach naiwnych dziewcząt w komediach muzycznych takich jak "Dziewczyna z perły" (1913). Zaczęła występować w produkcjach West Endu swojego ojca w wieku 16 lat i zadebiutowała w West Endzie w operze komicznej "Tom Jones". Około 1916 roku zaczęła pracować niezależnie ze względu na trudności finansowe jej ojca. Cicely Courtneidge zasłynęła swoim talentem komediowym, szczególnie swoimi imitacjami mężczyzn. Początkowo występowała z Jackiem Hulbertem w rewiiach, a ich partnerstwo, rozpoczynając się w 1923 roku spektaklami takimi jak *Mała Rewia Rozpoczyna Się o Dziewiątej*, zyskało na znaczeniu na londyńskiej scenie teatralnej. Występowali w rewiiach takich jak *Po drodze* (1925), *Kłowni w Koniczynie* (1927) i *Dom, Który Zbudował Jack* (1929). Popularnym punktem programu był strażnik śpiewający „There’s Something About a Soldier”, a ona imitowała Noela Cowarda w rewii *Nad Księżycem*. Pojawiła się w 12 brytyjskich filmach w latach 30. XX wieku, w tym *Elstree Calling* (1930) i *Duchowy Pociąg* (1931), oraz w jednym filmie hollywoodzkim. Zagrała w komedii *Pod Ladą* i musicalu komediowym *Pod Twoim Kapeluszem*, który miał premierę w Liverpoolu w październiku 1938 roku i otwarty został na londyńskiej West End w teatrze Palace 24 listopada 1938 roku. Krytycy chwalili jej komediowy timing i występ w *Pod Twoim Kapeluszu*, a nawet sceny zostały transmitowane na żywo w telewizji przez BBC. Podczas II wojny światowej ona i Hulbert bawili żołnierzy fragmentami z *Pod Twoim Kapeluszem*. W 1951 roku otrzymała CBE, a w 1972 roku została podniesiona do DBE, uznając jej wkład w brytyjski teatr. Później w swojej karierze wystąpiła w wielu rolach, w tym jako "Mum" w pierwszym sezonie serialu *Na Autobusie* (1971) i jako starsza lesbijka w filmie *Pokój w kształcie litery L*. Cicely Courtneidge zmarła 26 kwietnia 1980 roku w Londynie, w Anglii.
Claes Malmberg to szwedzki aktor i komik stand-up, urodzony 8 kwietnia 1961 roku w parafii Kristine w Göteborgu. Jego prawdziwe imię to Clas-Peder Malmberg, a jego wczesne lata spędził na Heden w Göteborgu, zanim jako dziecko przeniósł się do Bergsjön. Pochodzi z rodziny o historii związanej ze sztuką; jego ojciec, Gösta Malmberg, był śpiewakiem operetkowym, choć zmagał się z alkoholizmem i opuścił rodzinę, gdy Claes miał pięć lat. Jego dziadek ze strony matki był rolnikiem, który pracował również jako uzbrojeniowiec. Malmberg zyskał początkową sławę jako postać Ronny Jönssona, rozpoczynając od segmentu radiowego pod koniec lat 80. Trenował zawód blacharza przed studiami teatralnymi w ABF. Występował z Lennie Normanem w stand-upie komediowym i razem prowadzili program telewizyjny Måndagsklubben , później przemianowany na Onsdagsklubben . Pojawił się również w Parlamentet w latach 2000–2002 oraz ponownie w 2010 roku. Komediowy styl Malmberga obejmuje różnorodne występy, w tym udział w programach takich jak Så ska det låta , Doobidoo , Sing-A-Long i Pratmakarna . Podróżował jako komik stand-up z Lennie Normanem i współpracował z reżyserem Andersem Aldgårdem przy kilku przedstawieniach. Przez całą swoją karierę Malmberg wykazał się wszechstronnością w branży rozrywkowej. Pojawił się w filmach takich jak Lotta på Bråkmakargatan i Kalle Blomkvist – Mästerdetektiven lever farligt , oraz zagrał główną rolę w serialach telewizyjnych Saltön (2010) i Vem tror du att du är? (2009). Występował również w musicalach takich jak Les Misérables , Annie , Little Shop of Horrors i Det våras för Hitler . W szczególności brał udział w programie Let’s Dance na TV4 w 2018 roku i uczestniczył w Bäst i test w 2017 roku, zdobywając 83 punkty w pięciu odcinkach. Występował na scenie w Gunnebo House niedaleko Göteborga i zagrał pana Manchiniego w 15 minutes of FAME (2006) oraz Maxa Bialystocka w The Producers - Det våras för Hitler (2008 i 2009). W 2013 roku wziął udział w Melodifestivalen jako członek grupy Ravaillacz. W 2009 roku otrzymał nagrodę Guldmasken za najlepszego męskiego wykonawcę musicalowego. Niedawno pojawił się w filmie Dancing Queens (2021). Malmberg ma pięcioro dzieci z czterema różnymi kobietami, w tym córkę Perlę Rainey-Malmberg (ur. 2004), i wspiera klub piłkarski GAIS. Latem 2026 roku został mianowany dyrektorem artystycznym Fredriksdalsteatern w Helsingborgu, ale umowa nie doszła do skutku i krótko później został niespodziewanie odwołany z tego stanowiska.
Claire Waldoff, która naprawdę nazywa się Clara Wortmann, była małym niemieckim artystą, który pojawił się w różnych gatunkach. Size widział się jako piosenkarz folkowy. Jej oferta muzyczna rozciąga się na szeroki repertuar.
Claudia Tagbo to francusko-wybrzeżno-kościuszka aktorka, komik i osobowość telewizyjna. Urodzona 14 czerwca 1973 roku w Abidżanie, na Wybrzeżu Kości Słoniowej, spędziła swoje wczesne lata tam, zanim przeniosła się do Chanac, Lozère, we Francji w wieku 13 lat, gdzie mieszkała przez dwa lata. Następnie mieszkała w Alès, Gard, aż do ukończenia 18 roku życia. Od młodego wieku Claudia Tagbo rozwinęła pasję do sztuki i teatru, co ukształtowało jej przyszłą ścieżkę kariery. Chociaż bezskutecznie próbowała dostać się do Konserwatorium w Montpellier, kontynuowała naukę, uzyskując tytuł magistra sztuk performatywnych z Université Paris-VIII po ukończeniu studiów zawodowych, w tym BEP i zawodowego dyplomu z zakresu księgowości. Kariera Tagbo obejmuje zarówno aktorstwo dramatyczne, jak i komediowe. Pracowała z reżyserami takimi jak Stanislas Nordey, Elisabeth Rappeneau, Julien Leclercq i Olivier Dahan, występując w filmach takich jak Mama Aloko , La Valse des gros derrières , Ma vie n'est pas une comédie romantique i Chrysalis . Do jej dorobku telewizyjnego należą role w Fatou la Malienne , Ma meilleure amie , Le tuteur i R.I.S Police scientifique . Z sukcesem rozpoczęła karierę jako komik, rozpoczynając swoją przygodę z humorem w Jamel Comedy Club w 2006 roku. Od listopada 2010 do lipca 2012 roku była częścią zespołu programu Ce soir avec Arthur , a także wystąpiła w komediowym serialu United colors of Jean-Luc w 2011 roku. W tym samym roku wzięła udział jako uczestniczka w programie On n'demande qu'à en rire . Claudia Tagbo robi więcej niż tylko gra i występuje w programach stand-up. To dowodzi, że dobrze czuje się przed kamerą. Od grudnia 2011 roku jest częstym gościem w programie Vendredi, tout est permis . W 2013 roku poprowadziła Claudia Tagbo & co , galę komediową na rzecz stowarzyszenia CéKeDuBonheur, a także prezentowała program Disco party . W 2014 roku poruszyła temat swojego doświadczenia z rakiem w programie À nous deux i przyczyniła się do powstania singla Kiss and Love dla Sidaction. Kontynuuje swoją aktywność w branży rozrywkowej, budując karierę obejmującą aktorstwo, komedię i występy telewizyjne.
Claudine Mercier to kanadyjska humorystka i komiczka, urodzona 11 marca 1961 roku w Quebecu. Rozpoczęła karierę artystyczną we wczesnych latach 80. śpiewając z Artishows, występowała również z Normanem Icebergiem. Mercier ukończyła UQAM z tytułem licencjata z zakresu dramaturgii w 1989 roku i w wieku 28 lat uczęszczała do École nationale de l'humour. Jest znana jako komiczka, piosenkarka, aktorka i imitator z Quebecu i po ukończeniu szkoły stała się jedną z najbardziej znanych komiczek w Quebecu. W trakcie swojej kariery sprzedała ponad 750 000 biletów. Styl komediowy Mercier łączy w sobie występy stand-upowe, postacie i naśmiewanie się. Jest ona znana z imitacji celebrytek, w tym Sinéad O'Connor, Madonny, Lise Watier, Céline Dion, Lary Fabian, Diane Dufresne, Claire Lamarche i Sonii Benezra. Jej najpopularniejszą parodią jest bizneswoman Lise Watier, za którą otrzymała nagrodę Oliviera; jednak zaprzestała jej wykonywania krótko po prośbie od Lise Watier. Jej pierwszy spektakl jednoosobowy ukazał się w 1993 roku, przynosząc jej szerokie uznanie, a następnie trzeci spektakl jednoosobowy w 2003 roku. Pojawiła się w programie Bye Bye w latach 1990 i 2013 oraz współprowadziła Galę Oliviera w 2001 roku z Mario Jean. W 2005 roku Mercier zadebiutowała na ekranie w filmie Idole Instantanée , wyreżyserowanym przez Yvesa Desgagnésa i wyprodukowanym przez Denise Robert, gdzie zagrała cztery różne postacie. Otrzymała uznanie krytyków w Europie i zdobyła nagrodę Felixa w 1998 roku oraz trzy nagrody Oliviera w 1999 roku. Po występach trwających 25 lat, przeszła na emeryturę około czasu pandemii (około 2020 roku), czerpiąc radość z malowania i śpiewania na emeryturze. Zawsze marzyła o występie w musicalu, co wynikało z dziecięcego podziwu dla Freda Astaire’a i Gene Kelly’ego. Teraz wraca na scenę i będzie częścią obsady kanadyjskiej adaptacji musicalowej parodii 'Ménopause,' wcielając się w rolę Matki Natury, począwszy od 2025 roku. Spektakl, wyreżyserowany przez Danièle Lorain i Alexisa Pitkevichta, będzie gościć w Quebecu, w tym z występami w Montrealu i Quebec City, poruszając tematy takie jak menopauza z humorem i szczerością.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
37
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1
