Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met C Geverifieerd Alles wissen
85-96 van 127 comedians
Chris Emmett, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Chris Emmett

Chris Emmett is een Brits acteur en komiek, geboren op 13 december 1938 in Nuneaton, Warwickshire. Hij staat bekend om zijn uitgebreide werk in radio-komedie, met name zijn betrokkenheid bij The Burkiss Way (1976-1980) en Alison and Maud (2002-2004). Emmett’s carrière begon vroeg, en hij verscheen regelmatig in series met Roy Hudd, waaronder The News Huddlines , The Newly Discovered Casebook of Sherlock Holmes , Huddwinks en Crowned Hudds . Hij droeg ook bij aan de show Week Ending en verscheen in sketches op het televisie-spelprogramma 3-2-1 . Zijn associatie met Roy Hudd omvatte een aanzienlijke periode, waarbij hij 25 jaar lang meespeelde in 'The News Huddlines' en in andere shows zoals 'Huddwinks' en 'Crowned Hudds' verscheen. Emmett's komische stijl lijkt zowel schets- als karakterwerk te omvatten. Hij was lid van de cast van The Burkiss Way , waar hij soms het alias ‘Eric Pode of Croydon’ gebruikte. Een specifieke aflevering, "Lesson 6," aanvankelijk te kort bevonden voor uitzending, zou mogelijk een schets bevatten die een toespraak van Harold Macmillan parodieerde, waarbij Emmett mogelijk zelf Macmillan imiteerde. In 2003 speelde hij Kenny Truman, een oude diskjockey die op zoek was naar werk bij Gleam FM, in een BBC Radio 4 komische aflevering getiteld Talking to One Person uit Smelling of Roses . De politieke schetskomedieserie The News Huddlines , die in 1975 begon, profiteerde ook van zijn bijdragen. Censuur had invloed op twee afleveringen, lessen 28 en 47, tijdens hun eerste herhaling. Naast radio strekte Emmett's werk zich uit tot televisie. Hij was deel van de ITV-serie Phil Cool (1992), een show met een mix van stand-up comedy en sketch comedy geschreven door Phil Cool. De serie, bestaande uit vijf afleveringen en geregisseerd door Alistair Clark, bevatte imitaties van Britse beroemdheden. Paul Spencer produceerde het studio-gebaseerde programma, dat begon uit te worden gezonden op 1 augustus 1992. Emmett is ook lid van de Grand Order of Water Rats en was op een bepaald moment King Rat. Zijn carrière toont een consistente aanwezigheid in Britse humor over verschillende platforms gedurende meerdere decennia.

Christian Geo Heltboe, comedian (Denemarken) – Politieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Denemarken

Christian Geo Heltboe

Christian Geo Heltboe, professioneel bekend als Geo, is een Deense comedian. Hij werd geboren op 12 augustus 1975 in Gug nabij Aalborg. Zijn komische carrière begon in 1996 bij Café KlosterTorvet in Aalborg. Na studies Engels aan de Universiteit van Aalborg verhuisde hij in 1999 naar Kopenhagen en begon daar optredens te geven op stand-up podia. Geo’s vroege carrière omvatte het winnen van de Denmark Cup Stand-up in 2000 en het Deense Stand-up Kampioenschap datzelfde jaar. Het jaar 2000 bleek belangrijk voor Geo; hij werkte samen met Anders Matthesen aan het radioprogramma Oraklet en speelde de rol van Aikiko in de tv-serie Kissmeyer Basic . Zijn doorbraak kwam er in 2002 als onderdeel van de stand-upshow Den ægte vare , met Rune Klan, Jacob Tingleff, Mick Øgendahl, Anders Matthesen en Carsten Eskelund. Deze show kende aanzienlijk succes, met 24 uitverkochte voorstellingen. Geo breidde zijn repertoire verder uit, met optredens in Talegaver til børn in 2003, de Deense versie van Shooting Stars in 2004, en als presentator van Zulu Bingo gedurende een seizoen in 2004. Hij verscheen dat jaar ook in programma's zoals Rundfunk en Katapult . Geo's diverse carrière omvat toneelspel, met zijn debuut in 2006 bij Bellevue Teatret in het stuk Ordet Er Mit . Van 2006 tot 2009 leverde hij columns en verborgen camera video's voor Ekstra Bladet , en creëerde hij in 2007 de web TV kalender Ekstra Bladets Jul . Hij bracht zijn eerste eenmanshow, Geo’s Garage , in 2006 op DVD uit, gevolgd door Ego Geo op DVD in 2008. In 2009 verscheen hij in een aflevering van Klovn en droeg hij een kort verhaal bij aan het kinderboek Stå Op Historier , dat politieke commentaar bevatte. Hij toerde datzelfde jaar met de eenmanshow Mit Indre dyr en verscheen in de serie Hvor fanden er Herning . Geo schreef in 2013 het boek Ikk for sjov - om kemo og comedy over zijn ervaring met teelbalkanker en heeft sindsdien lezingen gegeven over dit onderwerp. In 2015 werd hij cultureel ambassadeur voor de gemeente Aalborg, en bracht hij in 2017 het boek Hva' så nu uit, waarin hij het leven na ernstige ziekte verkent, gevolgd door een tournee met Thomas Skov Gaardsvig gebaseerd op het boek in 2018. Hij maakte ook de podcastserie Far, der er noget vi skal tale om met Thomas Skov in 2018.

Christian Hölbling, comedian (Oostenrijk) – Fysieke comedy, Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Oostenrijk

Christian Hölbling

Christian Hölbling, geboren op 21 juni 1972 in Bruck an der Mur (Steiermark), is een veelzijdig Oostenrijks entertainer. Hij staat bekend als cabaretier, komiek, zanger en auteur. Na het afronden van de Handelsakademie Bruck/Mur in 1991, volgde hij diverse creatieve paden, waaronder vroege cabaretervaring op school, burgerdienst in een tehuis voor gehandicapten, werk als journalist voor een dagblad, de oprichting van een cultureel tijdschrift en programmaplanning bij het Kunsthaus Mürzzuschlag. Hij volgde ook seminars gericht op clowning, comedy, pantomime, objecttheater en stemtraining. Sinds 1991 is hij werkzaam als solo-cabaretiër. Hölblings carrière wordt gekenmerkt door tal van prijzen en uiteenlopende projecten. In 1992 ontving hij de Nachwuchspreis Grazer Kleinkunstvogel voor zijn eerste show, 'G’schichterln für’s Herzerl'. Van 1998 tot 2020 was hij betrokken bij Rote Nasen Clowndoctors als Dr. He. Vanaf 2000 ontwikkelde hij het personage van Helfried, een sadistische studiebegeleider, dat centraal is komen te staan in zijn werk en talloze prijzen opleverde, waaronder de Tollwood-Künstlerpreis (2000), de Trophée Perrier Comedy Award (2000) en de Wiener Kabarett Förderpreis (2001). Hij regisseerde het Internationale Humorfestival Velden van 2009 tot 2018 en presenteert sinds 2016 regelmatig de talkshow 'Helfrieds Strenge Kammer' in zijn Helfried-persona. Hölbling blijft creëren en optreden. Sinds 2016 publiceert hij elke maand een column genaamd 'Gedankenspiele' in Kleine Zeitung, en bracht hij in 2019 het album 'Lieder nahe am Wasser' uit. Zijn boek 'Ins Astloch gemurmelt' verscheen in 2020, gevolgd door het cabaretprogramma 'Deppendiplom' in 2021. Momenteel woont hij sinds 2001 in Kärnten en co-host hij sinds 2024 'Late Night im Hafen' met Maria Weichesmüller. Een jubileumprogramma voor het karakter Helfried, 'Helfried - Unverändert NEU!', staat gepland voor 2025 met Maria Weichesmüller, en zijn nieuwe solo programma, "Der Wechselseitige," verkent thema’s als herkomst, identiteit, taal, politieke mythen en persoonlijke diepten. Een recensie in Kleine Zeitung (6 maart 2026) noemde zijn optreden 'absoluut aanbevolen'.

Christian Marin (1929–2012), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Christian Marin

Christian Marin, geboren op 8 februari 1929 in Lyon, Frankrijk, was een acteur die een lange en gevarieerde carrière kende. Hij begon zijn artistieke opleiding in 1949 met een studie aan de Beaux-Arts voordat hij naar het Conservatorium van Lyon ging. Hoewel hij in 1951 zonder succes voor de Comédie Française auditeerde, vond hij al snel mogelijkheden binnen de theaterwereld. Van 1953 tot 1955 maakte hij deel uit van Jean Dasté’s Comédie de Saint-Étienne en begon rond 1955 op te treden in Parijse cabarets. Hij sloot zich aan bij de TNP-troupe van Jean Vilar, waar hij Daniel Sorano en Gérard Philipe ontmoette, waarmee hij zijn vroege toewijding aan de uitvoerende kunsten demonstreerde. Marin's filmcarrière begon in de vroege jaren zestig, met optredens in films zoals *Les Tortillards* (1960), *Le Tracassin ou Les Plaisirs de la ville* (1961), *La Belle Américaine* (1961) en *All the Gold in the World* (1961). Hij bleef optreden in een verscheidenheid aan films, waaronder *L'honorable Stanislas, agent secret* (1963) en *Bebert et le train* (1963). Erkenning kwam met *Pouic-Pouic* in 1963. Misschien was zijn meest significante bijdrage de vertolking van Marechal Albert Merlot in de eerste vier delen van de *Le gendarme de Saint-Tropez* filmserie, van 1964 tot 1970. Hij speelde ook als Luitenant Ernest Laverdure in de televisieserie *Les Chevaliers du ciel* tussen 1967 en 1969. Gedurende zijn carrière verscheen hij in ongeveer vijftig films geregisseerd door Claude Autant-Lara, Costa-Gavras en Yves Robert. Marin’s werk reikte verder dan film en televisie; hij speelde in ongeveer veertig toneelstukken en nam tussen 1963 en 1972 verschillende 45 toeren platen op. Hij weigerde in 1978 een vijfde rol in Le Gendarme et les Extraterrestres . Later in zijn carrière verscheen hij vanaf 2010 in Le Gang des Seniors . Hij schreef met Gilles Antonowicz zijn memoires, Mémoires d’un chevalier du ciel . Christian Marin was lid van de Alphonse Allais Academie en was zestig jaar getrouwd met Monique; ze hadden vier kinderen en acht kleinkinderen. Hij overleed op 5 september 2012 in Parijs, en liet een nalatenschap achter als een veelzijdig acteur, het best bekend om zijn rol als 'Merlot' in de Le gendarme filmserie en zijn laatste optreden in Dead Man Talking (2012).

Christian Potenza, comedian (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Christian Potenza

Geboren in Ottawa, Ontario, op 23 december 1972, waren de ouders van Christian Potenza Anne (geboren Clement) en Joseph Potenza; hij is een Canadese acteur, comedian en leraar. Zijn carrière begon in 1997 met een televisieoptreden als Jimmy in de serie *Riverdale*, gevolgd door een rol als Rudy in de tv-film *Naked City: Justice with a Bullet* uit 1998. Hij heeft sindsdien talloze acteerkredieten verzameld, waaronder optredens in *La Femme Nikita* (1999), *Jett Jackson* (2000-2001), *Degrassi: The Next Generation* (2001) en *Flashpoint* (2011). Potenza speelde ook de rol van Barry Kirkbride (jong) in een aflevering van *Destins croisés* in 2000, en vertolkte Chas Chandler in de tv-film *Hendrix* uit 2000, waarmee hij zijn veelzijdigheid over verschillende genres demonstreerde. Potenza staat vooral bekend om zijn uitgebreide stemacteerwerk. Van 2004 tot 2010 gaf hij stem aan personages in de animatieserie 6teen, waaronder Jude Lizowski. Hij leende ook zijn stem aan Brando Beaver en beide Bison Brothers in Pikwik Pack, en Trevor Troublemeyer in Sidekick (2010-2011). Misschien wel zijn meest prominente stemacteerrol is die van Chris McLean in de Total Drama-serie, beginnend in 2007. Hij gaf Chris McLean een stem in Total Drama Island (2007-2012) en bleef het personage tot 2022 vertolken, waardoor hij een belangrijke figuur binnen de franchise werd en erkenning kreeg als ambassadeur voor Total Drama. Hij is actief betrokken bij de Total Drama-fandom online en onderhoudt een YouTube-kanaal met gerelateerde content en stemdemo's. Buiten acteren is Potenza ook verschenen in televisiecommercials, waarin hij een gigantische gele tandenborstel voor Listerine en een hond voor Fido vertolkte. In 2007 werd zijn huis gerenoveerd in Colin en Justin's Home Heist. Potenza presenteert sinds 2024 om de twee weken een terugkerend segment in The Corcoran Entertainment Show; daarvoor was hij de presentator van de realityserie Last Car Standing. Potenza verscheen ook in Les Enquêtes de Murdoch (The Murdoch Mysteries) in 2012 en opnieuw in 2024. Christian Potenza vertolkt Ryan Archer binnen de grenzen van de online show But I'm Chris Jericho! In februari 2022 werden beschuldigingen tegen Potenza geuit door Sonya Côté; hij ontkende deze beschuldigingen in januari 2024 op The Corcoran Entertainment Show.

Ciccio Ingrassia (1922–2003), comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Ciccio Ingrassia

Francesco Ingrassia, professioneel bekend als Ciccio Ingrassia, was een Italiaanse acteur, komiek, regisseur, scenarioschrijver, televisiepresentator en zanger. Geboren in Palermo, Sicilië, op 5 oktober 1922, in de wijk Il Capo aan de via San Gregorio, verliet hij na twee maanden de school om zijn ouders te helpen, Pietro Ingrassia (metselaar) en Nunzia Motta (huisvrouw). Zijn vroege leven omvatte diverse banen, waaronder kapper, timmerman, schoenmaker en worstmaker. Vanaf 1938 begon hij imitaties van Totò op te voeren bij privé-evenementen, waarmee hij al op jonge leeftijd een aanleg voor humor toonde. Ingrassia's carrière begon in de jaren vijftig, aanvankelijk met het Trio Sgambetta in 1944 samen met Enzo Andronico en Mimì Ciampolo. Hij sloeg de handen ineen met Franco Franchi aan het einde van de jaren vijftig, en hun partnerschap werd bezegeld met *Appuntamento ad Ischia* (Afspraak op Ischia) in 1960. Het duo, bekend als Franco e Ciccio, verwierf snel populariteit, en erfde de nalatenschap van avanspettacolo, variétévoorstellingen en Totò, en werd het favoriete komische duo van Zuid-Italië. Ze verschenen in talloze films, waarbij Franco e Ciccio tussen de jaren zestig en tachtig in meer dan 100 films speelden, met acht tot tien films per jaar als duo. Ingrassia werd vaak beschouwd als het 'serieuze' gezicht van het komische team, terwijl Franchi de clown uithuilde. Ciccio Ingrassia’s werk omvatte verschillende media. Zijn carrière kreeg aanzienlijke momentum in de jaren '60, en hij verscheen vaak met Franco Franchi. Goldfoot & the Girl Bombs (1966), Don Chisciotte e Sancio Panza (1969), Due Gattoni a Nove Code... e Mezza ad Amsterdam (1971), I Due Figli di Trinita (1971), en Amarcord (1973), die een rating van 88% kreeg op Rotten Tomatoes. Hij regisseerde ook films, waaronder 'Billing Order'. Gedurende zijn carrière werd Ingrassia voor verschillende prijzen genomineerd, met een Nastri d'argento nominatie in 1974 voor Amarcord, een winst in 1976 voor Todo modo, en een Ciak d'oro nominatie in 1988 voor Domani accadrà. Hij won een David di Donatello in 1991 voor Condominio. Ciccio Ingrassia overleed in Rome op 28 april 2003, op de leeftijd van 79 jaar, na twee jaar te hebben geleden aan ademhalingsproblemen.

Cicely Courtneidge (1893–1980), comédienne (Verenigd Koninkrijk) – Muzikale comedy, Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Cicely Courtneidge

Cicely Courtneidge, geboren als Esmeralda Cicely Courtneidge op 1 april 1893 in Sydney, Australië, was een Brits actrice en komediante met Australische roots. Ze kwam uit een theaterfamilie; haar vader, Robert Courtneidge, was acteur, impresario en producent, en haar grootvader was Covent Garden opera zanger Cicely Nott. Haar moeder en drie zussen waren eveneens actrices. Courtneidges toneelcarrière begon vroeg; ze maakte haar professionele debuut op achtjarige leeftijd als een fee in *Een Midsummer Night's Dream* en haar Londense debuut als Rosie Lucas in *Tom Jones* in 1907. Ze verscheen daarna in diverse rollen, waaronder ingenue-rollen in musical comedies zoals *The Pearl Girl* (1913). Vanaf haar zestiende begon ze te spelen in de West End-producties van haar vader en maakte haar debuut in de komische opera *Tom Jones*. Rond 1916 begon ze zelfstandig te werken vanwege de financiële problemen van haar vader. Cicely Courtneidge werd bekend om haar komische talent, met name haar mannelijke imitaties. Zij en Jack Hulbert traden aanvankelijk samen op in revues, en hun partnerschap, dat in 1923 begon met shows zoals *Little Revue Starts at Nine O'Clock*, verwierf aanzien op de Londense theater scene. Ze speelden in revues zoals *By the Way* (1925), *Clowns in Clover* (1927) en *The House That Jack Built* (1929). Een populair nummer was de Wachter die “There’s Something About a Soldier” zong, en ze imiteerde Noel Coward in de revue *Over the Moon*. Ze verscheen in 12 Britse films tijdens de jaren dertig, waaronder *Elstree Calling* (1930) en *The Ghost Train* (1931), en één Hollywood film. Ze speelde in de komedie 'Under the Counter' en de musical comedy ‘Under Your Hat’ die in oktober 1938 in Liverpool in première ging en op 24 november 1938 opende in Londens West End in het Palace Theatre. Critici prezen haar komische timing en optreden in 'Under Your Hat', en scènes werden zelfs live uitgezonden op televisie door de BBC. Zij en Hulbert vermaakten troepen met scènes uit ‘Under Your Hat’ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze ontving een CBE in 1951 en werd verheven tot DBE in 1972, als erkenning voor haar bijdragen aan het Britse theater. Ze verscheen in talloze rollen later in haar carrière, waaronder het spelen van "Mum" in de eerste serie van *On the Buses* (1971) en het portretteren van een oudere lesbische vrouw in *The L-Shaped Room*. Cicely Courtneidge overleed op 26 april 1980 in Londen, Engeland.

Claes Malmberg, comedian (Zweden)
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Claes Malmberg

Claes Malmberg is een Zweedse acteur en cabaretier, geboren op 8 april 1961 in de parochie Kristine in Göteborg. Zijn echte naam is Clas-Peder Malmberg, en zijn vroege jaren bracht hij door op Heden in Göteborg voordat hij als kind naar Bergsjön verhuisde. Hij komt uit een familie met een achtergrond in de kunst; zijn vader, Gösta Malmberg, was een operettenzanger, hoewel hij worstelde met alcoholisme en het gezin verliet toen Claes vijf jaar oud was. Zijn moederlijke grootvader was een boer die ook werkte als wapensmid. Malmberg verwierf aanvankelijk bekendheid als het personage Ronny Jönsson, beginnend met een radiosegment aan het einde van de jaren 80. Hij volgde een opleiding tot blikslager voordat hij toneelstudie deed aan ABF. Hij heeft stand-up comedy gedaan met Lennie Norman en samen presenteerden ze het televisieprogramma Måndagsklubben , later hernoemd naar Onsdagsklubben . Hij verscheen ook in Parlamentet van 2000 tot 2002 en opnieuw in 2010. Malmberg's komische stijl omvat een scala aan optredens, waaronder verschijningen in shows zoals Så ska det låta , Doobidoo , Sing-A-Long en Pratmakarna . Hij toerde als stand-up comedian met Lennie Norman en werkte samen met regisseur Anders Aldgård aan verschillende optredens. Gedurende zijn carrière heeft Malmberg veelzijdigheid getoond in de entertainmentindustrie. Hij is verschenen in films zoals Lotta på Bråkmakargatan en Kalle Blomkvist – Mästerdetektiven lever farligt , en speelde de hoofdrol in de tv-series Saltön (2010) en Vem tror du att du är? (2009). Hij heeft ook opgetreden in musicals zoals Les Misérables , Annie , Little Shop of Horrors en Det våras för Hitler . Opmerkelijk is dat hij in 2018 meedeed aan Let’s Dance op TV4 en in 2017 deelnam aan Bäst i test , waarbij hij 83 punten scoorde over vijf afleveringen. Hij heeft op het podium opgetreden bij Gunnebo House nabij Göteborg en speelde Mr. Manchini in 15 minutes of FAME (2006) en Max Bialystock in The Producers - Det våras för Hitler (2008 en 2009). In 2013 deed hij mee aan Melodifestivalen als onderdeel van de groep Ravaillacz. Hij ontving de Guldmasken-award voor Beste Mannelijke Musical Artiest in 2009. Onlangs verscheen hij in de film Dancing Queens (2021). Malmberg heeft vijf kinderen met vier verschillende vrouwen, waaronder dochter Perla Rainey-Malmberg (geboren in 2004), en steunt de GAIS voetbalclub. In de zomer van 2026 werd hij benoemd tot artistiek directeur van Fredriksdalsteatern in Helsingborg, maar een overeenkomst liep op niets uit en werd hij kort daarna onverwacht van de positie ontheven.

Claudia Tagbo, comédienne (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Claudia Tagbo

Claudia Tagbo is een Frans-Ivoriaanse actrice, komiek en televisiepersoonlijkheid. Geboren op 14 juni 1973 in Abidjan, Ivoorkust, bracht ze haar eerste jaren daar door voordat ze op 13-jarige leeftijd naar Chanac, Lozère, Frankrijk verhuisde, waar ze twee jaar woonde. Daarna woonde ze in Alès, Gard, tot ze 18 werd. Van jongs af aan ontwikkelde Claudia Tagbo een passie voor kunst en theater, wat haar toekomstige carrière vorm zou geven. Hoewel ze probeerde om de Conservatorium van Montpellier binnen te komen zonder succes, zette ze haar opleiding voort en behaalde ze een masterdiploma in de podiumkunsten van Université Paris-VIII nadat ze beroepsstudies had afgerond, waaronder een BEP en een professioneel baccalaureaat in boekhouding. Tagbo’s carrière omvat zowel dramatische acteerrollen als komedie. Ze heeft gewerkt met regisseurs zoals Stanislas Nordey, Elisabeth Rappeneau, Julien Leclercq en Olivier Dahan, en verscheen in films zoals Mama Aloko , La Valse des gros derrières , Ma vie n'est pas une comédie romantique en Chrysalis . Haar televisiecredits omvatten rollen in Fatou la Malienne , Ma meilleure amie , Le tuteur en R.I.S Police scientifique . Ze begon succesvol aan haar carrière als stand-up comedian, waarmee ze haar reis als humoriste lanceerde binnen de Jamel Comedy Club in 2006. Van november 2010 tot juli 2012 was ze deel van het team bij Ce soir avec Arthur , en verscheen ze ook in de komische serie United colors of Jean-Luc in 2011. Ze deed mee als deelnemer aan On n'demande qu'à en rire datzelfde jaar. Claudia Tagbo doet meer dan alleen acteren en stand-up comedy. Dit toont aan dat ze goed is op televisie. Sinds december 2011 is ze een veelvoorkomende gast in Vendredi, tout est permis . In 2013 presenteerde ze Claudia Tagbo & co , een komische gala ten bate van de CéKeDuBonheur vereniging, en ook Disco party . Ze sprak over haar ervaring met kanker in het programma À nous deux in 2014, en droeg dat jaar bij aan de single Kiss and Love voor Sidaction. Ze blijft actief in de entertainmentindustrie, en bouwt een carrière op die acteren, comedy en televisieoptredens omvat.