Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na A Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 157-168 z 205 komików
Anna-Lena Brundin, komiczka (Szwecja) – Komedia skeczowa, Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Anna-Lena Brundin

Szwedzka pisarka, komik, piosenkarka i aktorka, Anna-Lena Brundin (ur. Anna-Lena Bergelin) urodziła się w Lund 12 kwietnia 1959 roku. Rodzice Anny-Leny Brundin byli ulicznym sprzedawcą (jej ojciec) i emerytowaną zmywaczką z Lund (jej matka), co znacząco wpłynęło na jej dzieciństwo. Uczęszczała do liceum, gdzie studiowała nauki społeczne. Wczesne ambicje skłoniły ją do podjęcia szkoleń zarówno jako mim, jak i piosenkarka. Te kształcące doświadczenia później przyczyniły się do jej różnorodnych przedsięwzięć artystycznych. Kariera Brundin rozpoczęła się od występów teatralnych. W 1978 roku spotkanie z aktorką Lill-Marit Bugge okazało się przełomowe, inspirując ją do pisania sztuk. Jej pierwszy spektakl, pantomima 'Matilda på prov,' miała premierę w Lund w 1979 roku, po którym nastąpiło 'Kär Lek' w Dramatens Paviljong w Sztokholmie w 1980 roku. Wspólnie z Bugge założyły trupę teatralną i przeniosły się do Berlina w 1985 roku, zyskując uznanie ze strony Szwedzkiej Telewizji. Następnie współprowadziły program telewizyjny 'Daily Live' od 1987 roku, który zawierał popularne sketche takie jak 'Nancy och Carina' i 'Marja och Agneta'. W 1988 roku próbowała swoich sił w stand-upie komediowym, ale początkowo nie odniosła sukcesu. Jej wkład w książkę 'Stå upp!' pojawił się w 1990 roku. Przez całą swoją karierę Brundin eksplorowała różne ścieżki twórczości. Pojawiała się w programach telewizyjnych takich jak 'Barbarella na żywo,' 'The Gerry Persson Show' i ‘Brundins blandning,’ oraz regularnie występowała na scenie od około 1994 roku, szczególnie w świątecznym kalendarzu SVT 'Tajemnica na Greveholm' w 1996 roku. W 1993 roku wydała swój debiutancki album z coverami Edith Piaf, a w 1995 roku napisała powieść 'Nej tack, jag åt nyss!' poruszającą tematykę zaburzeń odżywiania. W 1997 roku została mianowana honorowym członkiem Boelspexarna. Od 2003 roku występuje z grupą komediowo-muzyczną ‘En liten jävla kvinnorörelse.’ Poślubiła dziennikarza Olafa Brundina w 1988 roku, przyjmując jego nazwisko, i mają dwójkę dzieci, zanim rozwiedli się w 2012 roku. Od około 2013 roku ma związek z komikiem Janem Sigurdem i obecnie występują razem.

Annandrea Vitrano, komiczka (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Annandrea Vitrano

Annandrea Vitrano to włoska aktorka, komik i piosenkarka urodzona 28 czerwca 1988 roku w Palermo, choć pochodzi z Misilmeri. Rozpoczęła karierę uczestnicząc w warsztatach komediowych 'Taaac' w Palermo w 2012 roku i krótko po tym założyła duet komediowy I Soldi Spicci z Claudio Casisą. Kontynuowali swoje szkolenia, biorąc udział w warsztatach Zelig w Rzymie i Mediolanie w 2013 roku. Wczesne prace Vitrano obejmowały prowadzenie programu radiowego Spicciatevi na Radio One w 2013 roku, co pokazało jej wszechstronność jako wykonawcy. I Soldi Spicci zyskali szersze uznanie dzięki telewizyjnemu debiutowi w programie Colorado (Italia 1) we wrześniu 2014 roku, powracając do niego w 2019. Zaczęli również przygodę z filmem, występując i pisząc scenariusz filmu La fuitina sbagliata w 2018 roku, za który otrzymali nagrodę Benevento Cinema Televisione za objawienie roku w filmie w 2019 roku. W 2020 roku Vitrano i Casisa rywalizowali w programie reality show Pechino Express jako 'Palermitańczycy'. Ich twórcza współpraca rozciąga się również na reżyserię; współreżyserowali film Un mondo sotto social , rozpoczęcie zdjęć do którego nastąpiło we wrześniu 2020 roku. Wydała także muzykę, w tym album Summer Stories w 2019 roku oraz single takie jak ‘Le scarpe antisesso’ (2015) i 'Senza filtri' (2022). Vitrano kontynuuje poszerzanie swojego dorobku aktorskiego. Wystąpiła w filmie Ferzana Özpeteka *Nuovo Olimpo* w 2023 roku i obecnie należy do obsady filmu Alessandro Siani *Succede anche nelle migliori famiglie* (2024). Jej kariera obejmuje role w serialach telewizyjnych takich jak *The Bad Guy* (2024) oraz występy w krótkich filmach, takich jak 'SmartLove' (2015), a także produkcje teatralne, w tym 'Pushow' (2012) i 'Chi dice donna dice camion’ (2019-2020, 2022). Niedawno wyreżyserowała sztukę 'Spaiato' w 2024 roku. Dzięki ośmioletniej karierze aktorskiej Vitrano wykazała się szerokim zakresem talentów w filmie, telewizji, radiu i teatrze.

Anneli Heed, komiczka (Szwecja) – Komedia skeczowa, Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Anneli Heed

Anneli Heed, występująca pod nazwiskiem Anneli Heed, jest szwedzką artystką o zróżnicowanej karierze obejmującej stand-up comedy, naśladowanie i aktorstwo głosowe. Urodzona 20 sierpnia 1978 roku jako Anneli Mary Heed von Rosen, obecnie mieszka w Sztokholmie. Panieńskie nazwisko to Ahlgren. Heed rozpoczęła swoją przygodę ze światem komedii występując na scenie stand-up w klubie SysteroBror na KTH w Sztokholmie w 2005 roku. Jej komediowy styl często zawiera imitacje znanych postaci, takich jak Carola, Astrid Lindgren, David Beckham i Carolina Gynning. Występowała w różnych miejscach komediowych, takich jak Norra Brunn, Raw i Mosebacke, a także na festiwalu komedii Skrattstock. Jej występy rozciągają się również na humorystyczne sketche w programach radiowych, takich jak P3 Deluxe i Sommarkatt, oraz była gościem w programach takich jak Vakna med The Voice i Comedy Central LIVE. W 2008 roku wzięła udział w 'En liten jävla Broadway show' w Mosebacke, a w 2011 roku zagrała Carolę w humorystycznym programie 'Telefonpiraterna' na Kanal 5. Poza występami na scenie stand-upowej, Heed zasłynęła jako płodna aktorka głosowa. Zagrała wiele postaci w serialach animowanych i filmach, w tym role w 'Hotel dla psów', 'Kid vs Kat', 'Małe Pony: Przygody Pinkie Pie na Kołowrotku', 'Pociąg Dinozaurów', 'Fish Hooks', 'Meningen med Hugo', 'Cars 2', 'Littlest Pet Shop', 'Kitty Is Not a Cat' i 'Transformers: Prime'. W szczególności od 2015 roku podkłada głos księżniczce Lei w animowanych produkcjach Star Wars. Jej praca aktorki głosowej obejmuje również filmy ‘Kung Fu Panda’, gdzie użycza głosu Tygrysicy, a także jest znana z dubbingu Coop w 'Kid vs Kat'. Od 2012 roku była zapraszana na konwencje My Little Pony na całym świecie jako prelegentka i uczestniczyła w pierwszym ComicConie w Szwecji w 2014 roku. W 2017 roku zagrała w serialu animowanym 'Moderna tider' na SVT Play, wcielając się w wiele ról, w tym w rolę dyrektor generalnej Lea.

Antonio Albanese, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Antonio Albanese

Włoski artysta Antonio Albanese pracuje jako komik, aktor, reżyser i pisarz. Urodził się 10 października 1964 roku w Olginate, w prowincji Lecco, w rodzinie pochodzącej pierwotnie z Petralia Soprana (PA). Jego kariera rozpoczęła się we wczesnych latach 80. XX wieku na lokalnych stacjach radiowych Onda Radio Olginate i Radio Cristal di Lecco. W 1991 roku ukończył studia na Civica Scuola d'Arte Drammatica w Mediolanie. Kariera komediowa Albanese'a rozpoczęła się w 1992 roku w teatrze Zelig w Mediolanie, występował również w “Zanzara d’oro” w Bolonii. Pojawił się w talk-show Maurizio Costanzo i współpracował z Paolo Rossim. Początkowe uznanie zdobył dzięki programowi telewizyjnemu "Never say goals", a konkretnie dzięki występom w Mai dire Gol , gdzie stworzył kilka znanych postaci, takich jak Frengo, Stop i Pier Piero. Pojawił się również w Su la testa! W 1992 roku zagrał role Alexa Drastico i Epifanio; postać Alexa Drastico czerpie inspirację z ponurych osób spotykanych w mediolańskich barach na przedmieściach, a Epifanio przedstawiony jest jako nerwowy człowiek z zamiłowaniem do rośliny waleriany. Od 1990 roku występował z komicznymi monologami w teatrach kabaretowych takich jak Zelig i Zanzara d’oro. Zdobył szerokie uznanie dzięki programowi Mai dire Gol (zespołu Gialappa's Band), gdzie stworzył kilka postaci. Kontynuował pracę nad programami spin-off Mai dire Domenica i Mai dire Lunedì (2004-2005), grając cztery nowe postacie. Albanese jest znany z naśladowania wielu postaci, sprawiając, że każda z nich jest wyjątkowa, a jego styl komediowy opisywany jest jako komiczny, sarkastyczny i ironiczny. Stworzył postać Cetto La Qualunque, skorumpowanego Kalabryjczyka z powiązaniami z przestępczością zorganizowaną, która po raz pierwszy pojawiła się w jego programie telewizyjnym Non c'è problema w 2003 roku, współtworzonym z Piero Guerrera. Film fabularny Qualunquemente o Cetto La Qualunque został wydany w 2011 roku i odniósł sukces kasowy. Portretował również postacie takie jak Pier Peter, Gennaro Gattuso i Mino Martinelli. Albanese wyreżyserował filmy, w tym Freshwater Man (1997), La fame e la sete (1999), Il nostro matrimonio è in crisi (2002), Contromano (2018), A Hundred Sundays (2023) i Lavoreremo da grandi (2026). W 2025 roku otrzymał nagrodę Stresa Prize za swoją powieść La strada giovane , a w 2023 roku nagrodę Nastri d'Argento za najlepszą rolę komediową w filmie Grazie ragazzi . Stanem na rok 2023 ma 62 lata.

Arath de la Torre, komik (Meksyk) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Arath de la Torre

Arath de la Torre to meksykański aktor i komik, urodzony 20 marca 1975 roku w Cancún, Quintana Roo. Uczęszczał do Colegio de Bachilleres de Cancún Uno na naukę średnią. W wieku 17 lat przeniósł się do Meksyku w celu podjęcia studiów artystycznych w Centro de Educación Artística (CEA). Jego debiut aktorski miał miejsce początkowo w telenoweli z 1994 roku , a następnie w w 1995 roku. Kariera De la Torre obejmowała różne role, ukazując jego komediowy talent i wszechstronność. Jest rozpoznawany za występy w popularnych telenowelach takich jak Soñadoras (1998), gdzie grał główną rolę, Amigas y rivales (2001) jako Roberto de la O Terán, Alegrijes y rebujos oraz Zacatillo, un lugar en tu corazón. Występował również w Tú y yo (1996), a później wcielił się w postać Pancho Lópeza w wielu seriach, w tym Una familia con suerte (2011-2012), Porque el amor manda (2013) i Mi marido tiene familia (2018-2019). W 2004 roku użyczył głosu postaci Oscarowi w El espantatiburones, podkładając głos pod oryginalną rolę Willa Smitha. Poza telenowelami, talent komediowy Aratha de la Torre zabłysnął w programach komediowych, takich jak La parodia (od 2003 roku) i El Privilegio de Mandar (2004). Współprowadził program La Hora de la Papa z Galileą Montijo w 2007 roku. W październiku 2020 roku wziął udział w programie ¿Quién es la máscara?, występując jako postać 'Xolo' i odpadając w piątym odcinku. Pojawił się również w filmach takich jak Antes muerta que Lichita (2015) oraz hiszpańskiej serii filmowej Hada Madrina (2014). Poszerzył swój zakres aktorski, wcielając się po raz pierwszy w rolę złoczyńcy w Caer en tentación (2017-2018) i wystąpił w komediowym serialu Simón dice (2018-2019). Najnowszym wydarzeniem jest jego udział w programie La casa de los famosos México w 2024 roku, gdzie zajął czwarte miejsce wśród finalistów. Arath de la Torre jest również producentem i żonaty z Susy Lu; mają troje dzieci: Galę, Lía i Luccę. Otrzymał uznanie za swoje wkład w rozrywkę, w tym tytuł „Mr. Amigo” w Matamoros, Tamaulipas w 2011 roku. Jako aktor, komik, osobowość telewizyjna i producent, Arath de la Torre nadal pozostaje ważną postacią w meksykańskim świecie rozrywki.

Archie Manners, komik (Wielka Brytania) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Archie Manners

Brytyjski komik, iluzjonista i prezenter telewizyjny, Archie Manners urodził się 19 maja 1993 roku. Dorastał w Hampshire, wykazując się różnorodnym zestawem umiejętności obejmujących rozrywkę i media. Zanim zasłynął jako komik, Archie Manners studiował politologię na Uniwersytecie Bristolu i brał udział w działaniach Partii Konserwatywnej; obejmowało to pisanie dla Conservative Home oraz staż u Anne-Marie Trevelyan w 2010 roku. Później pracował w komunikacji cyfrowej i jako konsultant dla Reform UK w 2025 roku, a także udzielał porad z zakresu mediów społecznościowych i komunikacji dla The Centre for a Better Britain również w 2025 roku. Jego pochodzenie jest godne uwagi; jest piętnastym w kolejności do tytułu barona Manners i dwudziestym trzecim w kolejności do księstwa Rutland. Styl komediowy Mannersa łączy magię z humorem, występując na całym świecie przed licznymi, ważnymi odbiorcami, w tym przed wszystkimi żyjącymi premierami Wielkiej Brytanii i członkami rodziny królewskiej. Znaczną rozpoznawalność zdobył dzięki kanałowi YouTube założonemu wspólnie z Joshem Pietersem, który zgromadził ponad 1,4 miliona subskrybentów. Ta współpraca doprowadziła do powstania wirusowych wybryków i żartów, udokumentowanych przez różne media, takie jak TMZ, The Hollywood Reporter i The Daily Mail. Do godnych uwagi przykładów należą stworzenie fałszywej restauracji o nazwie „The Italian Stallion” za pośrednictwem Deliveroo w 2019 roku, udawanie Ed’a Sheerana na gali bokserskiej KSI vs. Logan Paul II w 2019 roku oraz oszukanie takich postaci jak Katie Hopkins i Carole Baskin, aby przyjęły fałszywe nagrody w 2020 roku. Pojawił się również w programie Trickheads na Comedy Central. Obecnie Archie Manners nadal rozwija swoją pozycję dzięki różnorodnym projektom. Na kanale E4 Manners prowadzi program telewizyjny 'Spójrz mi w oczy', a także prezentuje internetowy serial ‘Archie pyta’ dla The Hook. Dodatkowo, regularnie pisze satyryczną kolumnę do Gentleman's Journal. W 2023 roku Archie Manners i Pieters wywołali zamieszanie podczas wydarzenia Just Stop Oil i przekonali konserwatywną posłankę Suellę Braverman do przyjęcia nagrody od The Last Leg. W 2018 roku prowadził program The Royal World na MTV, a także prezentował Spójrz mi w oczy na E4. Jego praca nadal generuje zainteresowanie mediów, pojawiając się m.in. w The Late Late Show.

Arévalo (1947–2024), komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Arévalo

Francisco Rodríguez Iglesias, znany zawodowo jako Arévalo lub Paco Arévalo, był hiszpańskim komikiem i aktorem. Urodził się 2 września 1947 roku w Madrycie, a dzieciństwo spędził w Catarroja, Walencja, gdzie wychowywał się. Zmarł 3 stycznia 2024 roku w swoim domu we Walencji, pozostawiając po sobie karierę trwającą kilka dekad. W chwili śmierci miał 76 lat. Arévalo rozpoczął występować w 1970 roku, początkowo wcielając się w komiczną postać torreadora w ‘El Bombero Torero,’ rolę, która przyczyniła się do powstania jego pseudonimu pochodzącego od nazwiska jego ojca, który również był komicznym torreadorem. Zdobył popularność pod koniec lat 70. i na początku lat 80. dzięki żartom o osobach, które określał jako 'gangosos y mariquitas,' sprzedając je na około trzydziestu kasetach. Jego popularność znacznie wzrosła począwszy od 1983 roku, kiedy stał się stałym elementem programu ‘Un, dos, tres... responda otra vez,’ występując we wszystkich odcinkach ‘Un, dos, tres... La Subasta’ do 2004 roku. Grał również w kilku komediowych filmach wyreżyserowanych przez Mariano Ozores między 1983 a 1985 rokiem. Przez całą swoją karierę Arévalo wystąpił w licznych filmach i programach telewizyjnych, w tym w Złoto z Moskwy (2003) i Isi & Disi: Wysokie Napięcie (2006). Prowadził program ‘Arévalo y Cía’ na Antena 3 w 1997 roku i uczestniczył w reality show 'La Granja' w 2005 roku. W latach 2007–2009 często pojawiał się w programie ‘La tarde con María’ na Canal Sur. Grał również w sztukach teatralnych, takich jak 'Dos Mellizos' z Bertínem Osborne w 2011 roku i współpracował przy programie telewizyjnym ‘Sábado Deluxe’ od 21 kwietnia 2018 roku. Jego poczucie humoru, początkowo chwalone, później krytycy opisali jako 'groteskowe i przestarzałe', co doprowadziło do powstania wyrażenia 'wyglądać jak żart Arévalo' jako określenia tego stylu komedii.

Ariane Sherine, komiczka (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Ariane Sherine

Ariane Sherine, urodzona jako Ariane Sherine Juniper w Londynie 3 lipca 1980 roku, jest brytyjską komikiem, pisarką, autorką, dziennikarką i piosenkarką-kompozytorką. Profesjonalnie znana jest jako Ariane Sherine. Jej różnorodne twórcze osiągnięcia obejmują pisanie dla telewizji i publikacji, występy stand-up comedy oraz wydawanie muzyki pod pseudonimem Ariane X. Opisuje się jako pisarkę i komik z północnego Londynu. Kariera Sherine rozpoczęła się wcześnie, dzięki niezwykłemu połączeniu z Duran Duran. W wieku 16 lat została wyrzucona ze szkoły. Podczas późnych lat nastoletnich spędziła czas w ich studio i wniosła wokale oraz grę na pianinie do dwóch utworów na ich album z 1993 roku, *Pop Trash*. Zaczęła pracę jako dziennikarka w wieku 21 lat, recenzując albumy dla NME, a później pisała dla publikacji takich jak The Observer, The Spectator, The Sunday Times, The Independent, NME i New Humanist. Studiowała również produkcję muzyczną na Uniwersytecie Westminster od 19 roku życia i pracowała jako wokalistka i pianistka w barach i hotelach. W latach 2002–2008 jej poczucie humoru wykorzystało kilka brytyjskich programów, w tym 'My Family' i 'Two Pints of Lager and a Packet of Crisps'. Kreatywne przedsięwzięcia Sherine zaowocowały kilkoma znaczącymi projektami. W 2009 roku zainicjowała kampanię "The Atheist Bus Campaign", która rozszerzyła się na 13 krajów. W 2003 roku dotarła do finału konkursu Laughing Horse New Act of the Year. Ponadto, w 2002 roku zajęła drugie miejsce w konkursie BBC Talent New Sitcom Writers' Award. Od tamtej pory napisała ponad 75 artykułów do sekcji Comment & Debate w The Guardian, a Charlie Brooker udzielił jej poparcia około 2008 roku. Jej pierwszy powieściowy debiut, "Shitcom", został wydany niezależnie w lipcu 2021 roku i czerpie inspirację z jej pracy jako scenarzystki komediowych programów telewizyjnych. W 2018 roku wydała książkę "Talk Yourself Better" i napisała biografię muzyczną "The Real Sinéad O’Connor". Jej kariera muzyczna obejmuje grupę comedy pop The Lovely Electric, która wydała album w 2014 roku. W czerwcu 2021 roku uruchomiła podcast "Love Sex Intelligence". Jej debiutancki solowy album pop, "Better", poruszał głębokie, osobiste tematy, takie jak rozpad rodziny i przemoc; ukazał się w lutym 2024 roku, gdy otrzymywała zasiłek uniwersalny. Zbiór zawiera korespondencję do jej córki Lily, lat 12, na temat depresji, lęku, chorób psychicznych, myśli samobójczych, aborcji i przemocy domowej.

Aristide Bruant (1851–1925), komik (Francja) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Aristide Bruant

Urodzony 6 maja 1851 roku w Courtenay, Loiret, we Francji, Aristide Bruant był właścicielem klubu nocnego, wykonawcą w kabarecie i komikiem. Pochodził z mieszczańskiej rodziny i jako dziecko otrzymał wykształcenie, w tym studia łacińskie u miejscowego księdza. W wieku jedenastu lat odniósł sukces, zdobywając kilka nagród w różnych dziedzinach, w tym w muzyce wokalnej, w Imperialnym Liceum w Sens. Wczesne życie Bruanta było naznaczone trudnościami finansowymi; jego rodzina przeprowadziła się pięć razy między 1863 a 1867 rokiem. Już w 1862 roku zaczął komponować piosenki. Po śmierci ojca w 1866 roku, Bruant opuścił dom w wieku piętnastu lat, szukając zatrudnienia. Pracował jako uczeń złotnika, a później jako złotnik, a następnie przez krótki czas służył jako ochotniczy strzelec podczas wojny francusko-pruskiej w 1870 roku. Następnie spędził cztery lata pracując dla Northern Railway Company. W tym okresie rozwijał swój występ śpiewaczy i komediowy, występując w cafe-concertach i małych lokalach zwanych 'goguettes'. Zdobył uznanie dzięki tym występom i został zachęcony do występów w miejscach takich jak Robinson, Concert des Amandiers i Concert de l'Époque. Sceniczny wizerunek Bruanta stał się rozpoznawalny, charakteryzujący się wysokimi kozakami, długim czerwonym szalikiem, czarną aksamitną marynarką, a także częstymi pojawieniami w czerwonej koszuli. Szczyt artystyczny Bruanta przypadł między rokiem 1880 a 1905. W 1885 roku otworzył własny klub, 'Le Mirliton', gdzie bawił publiczność komedią obrażania. Klub posiadał również magazyn o tej samej nazwie z ilustracjami autorstwa Henri de Toulouse-Lautrec, który stworzył ikoniczny plakat przedstawiający Bruanta. Bruantowi przypisuje się stworzenie gatunku muzycznego chanson réaliste i uważa się go za jednego z najwybitniejszych poetów paryskiego slangu (argotu). 'Nini Peau d'Chien', 'A la Bastille' i 'Le Chat Noir' to niektóre z utworów, które przyniosły mu znaczne uznanie. Ruch chanson réaliste, w którego powstaniu Bruant pomógł, trwał do połowy XX wieku, a Édith Piaf uważana jest za jedną z jego ostatnich interpretatorek. Po śmierci w Paryżu (18 dzielnica) 11 lutego 1925 roku, Aristide Bruant został pochowany na cmentarzu w Subligny.