Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met A Geverifieerd Alles wissen
157-168 van 205 comedians
Anna-Lena Bergelin, comédienne (Zweden) – Sketchcomedy, Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Anna-Lena Bergelin

Een Zweedse schrijfster, komiek, zangeres en actrice, Anna-Lena Brundin (geboren Anna-Lena Bergelin) werd geboren in Lund op 12 april 1959. De ouders van Anna-Lena Brundin waren een straatverkoper (haar vader) en een gepensioneerde wasvrouw uit Lund (haar moeder), wat haar jeugd aanzienlijk beïnvloedde. Ze ging naar de middelbare school waar ze sociale wetenschappen studeerde. Vroege ambities leidden ertoe dat ze een opleiding volgde als zowel mime als zangeres. Deze vormende ervaringen zouden later bijdragen aan haar diverse artistieke inspanningen. Brundins carrière begon met theatervoorstellingen. In 1978 bleek een ontmoeting met actrice Lill-Marit Bugge cruciaal, en inspireerde haar tot het schrijven van toneelstukken. Haar eerste toneelstuk, de pantomime 'Matilda på prov,' beleefde in 1979 haar première in Lund, gevolgd door 'Kär Lek' in 1980 bij Dramatens Paviljong in Stockholm. Samen met Bugge vormde ze een theatergezelschap en verhuisde in 1985 naar Berlijn, waar ze erkenning kreeg van Zweedse Televisie. Later presenteerden ze samen het televisieprogramma 'Daily Live' vanaf 1987, dat populaire sketches zoals 'Nancy och Carina' en 'Marja och Agneta' bevatte. Ze probeerde in 1988 als stand-up comedian succes te behalen, maar vond aanvankelijk geen succes. Haar bijdragen aan het boek 'Stå upp!' verschenen in 1990. Gedurende haar carrière heeft Brundin verschillende creatieve paden bewandeld. Ze is verschenen in televisieprogramma's zoals 'Barbarella live,' 'The Gerry Persson Show' en ‘Brundins blandning,’ en speelde regelmatig vanaf ongeveer 1994, met name in de SVT Julkalender 'Mysteriet på Greveholm' in 1996. Ze bracht haar debuutalbum met Edith Piaf-covers uit in 1993 en schreef de roman 'Nej tack, jag åt nyss!' in 1995, waarin ze eetstoornissen aanpakt. In 1997 werd ze erevoorzitter van Boelspexarna. Sinds 2003 treedt ze op met de comedy- en muziekformatie ‘En liten jävla kvinnorörelse.’ Ze trouwde in 1988 met journalist Olof Brundin, waarbij ze zijn achternaam aannam, en kreeg twee kinderen voordat ze in 2012 scheidde. Sinds ongeveer 2013 heeft ze een relatie met de cabaretier Jan Sigurd en treedt momenteel met hem op.

Annandrea Vitrano, comédienne (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Annandrea Vitrano

Annandrea Vitrano is een Italiaanse actrice, komiek en zangeres, geboren op 28 juni 1988 in Palermo, hoewel ze oorspronkelijk uit Misilmeri komt. Ze begon haar carrière in 2012 door deel te nemen aan de 'Taaac' comedy workshop in Palermo, en kort daarna vormde ze het komische duo I Soldi Spicci met Claudio Casisa. Ze zetten hun training voort door in 2013 de Zelig workshops in Rome en Milaan te volgen. Vitrano’s vroege werk omvatte het presenteren van het radioprogramma Spicciatevi op Radio One in 2013, waarmee ze haar veelzijdigheid als performer demonstreerde. I Soldi Spicci kregen bredere erkenning met hun tv-debuut op Colorado (Italia 1) in september 2014, waarna ze in 2019 terugkeerden naar de show. Ze waagden zich ook aan filmproductie, met een hoofdrol en het schrijven van de film La fuitina sbagliata in 2018, waarvoor ze in 2019 de Benevento Cinema Televisione award voor onthulling van het jaar in film ontvingen. In 2020 namen Vitrano en Casisa deel aan de realityshow Pechino Express als 'De Palermitanen'. Hun creatieve partnerschap strekt zich uit tot regie; ze co-regisseerden de film Un mondo sotto social , waarvan de opnames in september 2020 begonnen. Ze hebben ook muziek uitgebracht, waaronder het album Summer Stories in 2019 en singles zoals ‘Le scarpe antisesso’ (2015) en 'Senza filtri' (2022). Vitrano breidt haar acteerkredieten voortdurend uit. Ze verscheen in de film Nuovo Olimpo van Ferzan Özpetek in 2023 en is momenteel te zien in de cast van Succede anche nelle migliori famiglie (2024) van Alessandro Siani. Haar carrière omvat rollen in televisieseries zoals The Bad Guy (2024) en optredens in korte films zoals 'SmartLove' (2015), evenals toneelproducties waaronder 'Pushow' (2012) en 'Chi dice donna dice camion’ (2019-2020, 2022). Ze regisseerde onlangs de voorstelling 'Spaiato' in 2024. Met een acteercarrière van acht jaar heeft Vitrano een breed scala aan talenten getoond op het gebied van film, televisie, radio en theater.

Anneli Heed, comédienne (Zweden) – Sketchcomedy, Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Anneli Heed

Anneli Heed, vermeld als Anneli Heed, is een Zweedse entertainer met een gevarieerde carrière die zich uitstrekt over stand-up comedy, imitatie en stemacteren. Ze werd geboren op 20 augustus 1978, als Anneli Mary Heed von Rosen, en woont momenteel in Stockholm. Haar meisjesnaam is Ahlgren. Heed begon haar reis naar de wereld van de komedie met optredens als stand-up comedian in de SysteroBror club bij KTH in Stockholm in 2005. Haar komische stijl bevat vaak nadoeningen van bekende figuren, waaronder Carola, Astrid Lindgren, David Beckham en Carolina Gynning. Ze heeft opgetreden in diverse comedy venues zoals Norra Brunn, Raw en Mosebacke, evenals het Skrattstock comedy festival. Haar optredens strekken zich uit tot humoristische sketches in radioprogramma's zoals P3 Deluxe en Sommarkatt, en ze was te gast in shows als Vakna med The Voice en Comedy Central LIVE. In 2008 deed ze mee aan 'En liten jävla Broadway show' bij Mosebacke, en in 2011 speelde ze Carola in het humorprogramma 'Telefonpiraterna' op Kanal 5. Naast stand-up comedy heeft Heed zich gevestigd als een productieve stemactrice. Ze heeft talloze personages ingesproken in animatieseries en films, waaronder rollen in 'Hotel voor Honden', 'Kid vs Kat', 'My Little Pony: Pinkie Pie's Kermisavonturen', 'Dino Trein', 'Fish Hooks', 'Meningen med Hugo', 'Cars 2', 'Littlest Pet Shop', 'Kitty Is Not a Cat' en 'Transformers: Prime'. Opmerkelijk is dat ze sinds 2015 Prinses Leia inspreekt in geanimeerde Star Wars contexten. Haar stemacteren strekt zich uit tot de ‘Kung Fu Panda’ films, waar ze Tigress inspreekt, en ze staat ook bekend om het inspreken van Coop in 'Kid vs Kat'. Sinds 2012 is ze uitgenodigd als gastspreker op My Little Pony conventies over de hele wereld en nam ze in 2014 deel aan Zweden's eerste ComicCon. In 2017 speelde ze in de geanimeerde serie 'Moderna tider' op SVT Play, waarin ze meerdere rollen vertolkte, waaronder CEO Lea.

Antonio Albanese, comedian (Italië) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Antonio Albanese

De Italiaanse entertainer Antonio Albanese werkt als komiek, acteur, regisseur en schrijver. Hij werd geboren op 10 oktober 1964 in Olginate, provincie Lecco, uit ouders die oorspronkelijk uit Petralia Soprana (PA) komen. Zijn carrière begon aan het begin van de jaren '80 met lokale radiostations Onda Radio Olginate en Radio Cristal di Lecco. Hij studeerde af aan de Civica Scuola d'Arte Drammatica in Milaan in 1991. Albanese's comedycarrière begon in 1992 in het Zelig Theater in Milaan, en hij trad ook op bij de “Zanzara d’oro” in Bologna. Hij verscheen in de talkshow van Maurizio Costanzo en werkte samen met Paolo Rossi. Hij verwierf aanvankelijke erkenning via het televisieprogramma "Never say goals," met name door zijn optredens in de Italia 1-show Mai dire Gol , waar hij verschillende bekende personages creëerde, waaronder Frengo, Stop en Pier Piero. Ook verscheen hij in Su la testa! In 1992 speelde hij de rollen van Alex Drastico en Epifanio; Alex Drastico's personage put inspiratie uit chagrijnige individuen die te zien zijn in buitenwijken van Milaan, en Epifanio wordt afgebeeld als een zenuwachtige persoon met een voorkeur voor een Valeriaanplant. Vanaf 1990 voerde hij komische monologen op in cabarettheaters zoals Zelig en Zanzara d’oro. Hij verwierf wijdverspreide erkenning door Mai dire Gol (Gialappa's Band), waar hij verschillende personages creëerde. Hij zette zijn werk voort op spin-off shows Mai dire Domenica en Mai dire Lunedì (2004-2005), waarin hij vier nieuwe personages speelde. Albanese staat bekend om het nadoen van veel personages, waarbij hij elk uniek maakt, en zijn komische stijl wordt omschreven als humoristisch, sarcastisch en ironisch. Hij creëerde het personage Cetto La Qualunque, een corrupte Calabriër met banden met de georganiseerde misdaad, die voor het eerst verscheen in zijn tv-show Non c'è problema in 2003, mede geschreven door Piero Guerrera. Qualunquemente , een speelfilm over Cetto La Qualunque, werd in 2011 uitgebracht en werd een kassucces. Hij heeft ook personages vertolkt zoals Pier Peter, Gennaro Gattuso en Mino Martinelli. Albanese heeft films geregisseerd waaronder Freshwater Man (1997), La fame e la sete (1999), Il nostro matrimonio è in crisi (2002), Contromano (2018), A Hundred Sundays (2023) en Lavoreremo da grandi (2026). Hij won de Stresa Prijs voor zijn roman La strada giovane in 2025, en een Nastri d'Argento award in 2023 voor beste komische acteur voor Grazie ragazzi . Per 2023 is hij 62 jaar oud.

Arath de la Torre, comedian (Mexico) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Mexico

Arath de la Torre

Arath de la Torre is een Mexicaanse acteur en komiek, geboren op 20 maart 1975 in Cancún, Quintana Roo. Hij volgde de middelbare school aan Colegio de Bachilleres de Cancún Uno. Op 17-jarige leeftijd verhuisde hij naar Mexico-Stad om zijn artistieke opleiding te volgen aan het Centro de Educación Artística (CEA). Zijn acteerdebuut was aanvankelijk in de telenovela *Agujetas de color de rosa* in 1994, gevolgd door *Caminos cruzados* in 1995. De carrière van De la Torre omvat verschillende rollen, waarmee hij zijn komische timing en veelzijdigheid heeft laten zien. Hij staat bekend om optredens in populaire telenovelas zoals *Soñadoras* (1998), waar hij de hoofdrol speelde, *Amigas y rivales* (2001) als Roberto de la O Terán, *Alegrijes y rebujos*, en *Zacatillo, un lugar en tu corazón*. Hij vertolkte ook rollen in *Tú y yo* (1996), en later speelde hij Pancho López in meerdere series, waaronder *Una familia con suerte* (2011-2012), *Porque el amor manda* (2013) en *Mi marido tiene familia* (2018-2019). In 2004 deed hij stemacteerwerk voor het personage Oscar in *El espantatiburones*, waarbij hij de originele vertolking van Will Smith nadeed. Naast telenovela's hebben Arath de la Torre's komische talenten schittering gevonden in sketch comedy shows zoals (vanaf 2003) en (2004). Hij was in 2007 co-host van met Galilea Montijo. In oktober 2020 deed hij mee aan , waarin hij de rol van 'Xolo' vertolkte en in de vijfde aflevering werd geëlimineerd. Hij is ook te zien geweest in films zoals (2015) en de Spaanse filmserie (2014). Hij breidde zijn acteerkunst uit door voor het eerst een rol als schurk te vertolken in (2017-2018) en speelde de hoofdrol in de komedieserie (2018-2019). Meest recentelijk deed hij in 2024 mee aan , waarbij hij als vierde finalist eindigde. Arath de la Torre is ook producent en is getrouwd met Susy Lu; ze hebben drie kinderen: Gala, Lía en Lucca. Hij heeft erkenning ontvangen voor zijn bijdragen aan de entertainmentindustrie, waaronder de titel “Mr. Amigo” in Matamoros, Tamaulipas in 2011. Als acteur, komiek, televisiepersoonlijkheid en producent blijft Arath de la Torre een prominente figuur in de Mexicaanse entertainmentwereld.

Archie Thomas Manners, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Archie Thomas Manners

Een Britse komiek, goochelaar en televisiepresentator, Archie Manners werd geboren op 19 mei 1993. Opgegroeid in Hampshire, demonstreert hij een gevarieerde vaardigheid die entertainment en media omvat. Voordat hij zichzelf als komiek vestigde, studeerde Archie Manners politieke wetenschappen aan de Universiteit van Bristol en nam hij deel aan activiteiten van de Conservative Party; dit omvatte schrijven voor Conservative Home en een stage bij Anne-Marie Trevelyan in 2010. Later werkte hij in digitale communicatie en als consultant voor Reform UK in 2025, en gaf hij sociale media- en communicatieadvies voor The Centre for a Better Britain, ook in 2025. Zijn afkomst is opmerkelijk; hij is vijftiende in de lijn van het Manners Barony en eenentwintigste in de lijn van het Hertogdom Rutland. De komische stijl van Manners combineert magie met humor en hij heeft internationaal opgetreden voor hooggeplaatste publieken, waaronder alle levende Britse premiers en leden van de koninklijke familie. Hij verwierf aanzienlijke erkenning via een YouTube-kanaal dat hij samen met Josh Pieters oprichtte en dat meer dan 1,4 miljoen abonnees heeft. Deze samenwerking leidde tot virale stunts en grappen, gedocumenteerd door verschillende media zoals TMZ, The Hollywood Reporter en The Daily Mail. Opmerkelijke voorbeelden zijn het creëren van een vals restaurant genaamd ‘The Italian Stallion’ via Deliveroo in 2019, het nadoen van Ed Sheeran bij de KSI vs. Logan Paul II bokswedstrijd in 2019 en het misleiden van figuren zoals Katie Hopkins en Carole Baskin om valse prijzen te accepteren in 2020. Hij verscheen ook in Comedy Central's Trickheads . Momenteel blijft Archie Manners zijn profiel uitbouwen door middel van diverse projecten. Op E4 presenteert Manners het televisieprogramma 'Look into My Eyes', en hij presenteert ook de online serie ‘Archie Asks’ voor The Hook. Daarnaast schrijft hij een satirische column voor het Gentleman's Journal. In 2023 veroorzaakten Archie Manners en Pieters verstoring bij een Just Stop Oil evenement en lokten ze Conservatieve MP Suella Braverman op tot het accepteren van een prijs van The Last Leg. Hij presenteerde MTV’s The Royal World in 2018 en presenteerde E4’s Look into my Eyes . Zijn werk blijft media-aandacht genereren, en is te zien geweest in The Late Late Show.

Arévalo (1947–2024), comedian (Spanje)
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Arévalo

Francisco Rodríguez Iglesias, professioneel bekend als Arévalo of Paco Arévalo, was een Spaanse komiek en acteur. Geboren op 2 september 1947 in Madrid, bracht hij zijn jeugd door in Catarroja, Valencia, waar hij opgroeide. Hij overleed op 3 januari 2024 in zijn huis in Valencia, en laat een carrière van meerdere decennia achter zich. Bij zijn overlijden was hij 76 jaar oud. Arévalo begon in 1970 met optreden, aanvankelijk als een komische stierenvechter in ‘El Bombero Torero,’ een rol die bijdroeg aan het ontstaan van zijn bijnaam, afgeleid van de achternaam van zijn vader, die eveneens een komische stierenvechter was. Hij verwierf bekendheid aan het eind van de jaren zeventig en begin jaren tachtig met grappen over personen die hij ‘gangosos y mariquitas’ noemde, die hij op ongeveer dertig cassettebandjes verkocht. Zijn populariteit nam aanzienlijk toe vanaf 1983 toen hij een vaste gast werd op ‘Un, dos, tres... responda otra vez,’ en verscheen in elke editie van ‘Un, dos, tres... La Subasta’ tot 2004. Hij speelde ook in verschillende komische films geregisseerd door Mariano Ozores tussen 1983 en 1985. Gedurende zijn carrière verscheen Arévalo in tal van films en televisieseries, waaronder Moscow Gold (2003) en Isi & Disi: High Voltage (2006). Hij presenteerde ‘Arévalo y Cía’ op Antena 3 in 1997 en deed mee aan de realityshow 'La Granja' in 2005. Van 2007 tot 2009 verscheen hij regelmatig in ‘La tarde con María’ op Canal Sur. Hij speelde ook in toneelstukken zoals 'Dos Mellizos' met Bertín Osborne in 2011 en werkte mee aan het televisieprogramma ‘Sábado Deluxe’ vanaf 21 april 2018. Zijn humor, aanvankelijk geprezen, werd later door critici omschreven als 'grotesk en afgezaagd,' waardoor de uitdrukking 'eruitzien als een Arévalo-grap' een beschrijving werd voor die stijl van komedie.

Ariane Sherine, comédienne (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Ariane Sherine

Ariane Sherine, geboren als Ariane Sherine Juniper in Londen op 3 juli 1980, is een Britse komiek, schrijfster, auteur, journaliste en singer-songwriter. Ze staat professioneel bekend als Ariane Sherine. Haar diverse creatieve output omvat het schrijven voor televisie en publicaties, het optreden van stand-up comedy en het uitbrengen van muziek onder de artiestennaam Ariane X. Ze beschrijft zichzelf als een schrijfster en komiek uit Noord-Londen. Sherine’s carrière begon vroeg, met een ongewone connectie met Duran Duran. Op 16-jarige leeftijd werd ze van school gestuurd. Tijdens haar late tienerjaren bracht ze tijd door in hun studio en droeg zang en piano bij aan twee nummers voor hun album uit 1993, *Pop Trash*. Ze begon met journalistiek op 21-jarige leeftijd, waarbij ze albums recenseerde voor NME, en schreef later voor publicaties waaronder The Observer, The Spectator, The Sunday Times, The Independent, NME en New Humanist. Ze studeerde ook muziekproductie aan de University of Westminster vanaf haar 19de levensjaar en werkte als zangeres en pianiste in bars en hotels. Van 2002 tot 2008 maakten verschillende Britse shows gebruik van haar humor, waaronder 'My Family' en 'Two Pints of Lager and a Packet of Crisps'. Sherine's creatieve inspanningen hebben geleid tot verschillende opmerkelijke projecten. De Atheïst Bus Campagne, die zich uitbreidde over 13 naties, werd in 2009 door haar geïnitieerd. In 2003 bereikte ze de finale van de Laughing Horse New Act of the Year wedstrijd. Ook behaalde ze in 2002 een tweede plaats bij de BBC Talent New Sitcom Writers' Award. Sindsdien heeft ze meer dan 75 artikelen geschreven voor de Comment & Debate sectie van The Guardian, waarbij Charlie Brooker ongeveer in 2008 zijn goedkeuring gaf. 'Shitcom,' haar eerste roman, werd onafhankelijk uitgebracht in juli 2021 en put inspiratie uit haar werk als televisie comedy schrijver. Ze publiceerde het boek 'Talk Yourself Better' in 2018 en schreef de muziekbiografie 'The Real Sinéad O’Connor.' Haar muziekcarrière omvat de comedy pop groep The Lovely Electric, die in 2014 een album uitbracht. In juni 2021 lanceerde ze de podcast 'Love Sex Intelligence'. Haar debuut solo popalbum, 'Better,' onderzocht diepe, persoonlijke thema's waaronder ouderlijke scheiding en geweld; het verscheen in februari 2024 terwijl ze Universele Credit ontving. De collectie bevat correspondentie aan haar dochter, Lily, van 12 jaar oud, over depressie, angst, psychische ziekte, zelfmoordgedachten, abortus en huiselijk geweld.

Aristide Bruant (1851–1925), comedian (Frankrijk) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Aristide Bruant

Geboren op 6 mei 1851 in Courtenay, Loiret, Frankrijk, was Aristide Bruant een nachtclubhouder, cabaretartiest en komiek. Hij kwam uit een burgerlijke familie en ontving als kind onderwijs, waaronder studie van het Latijn bij de plaatselijke priester. Op elfjarige leeftijd behaalde hij succes door verschillende prijzen te winnen in diverse vakken, waaronder zang, aan het Keizerlijk Lycée van Sens. Bruants vroege leven werd gekenmerkt door financiële tegenspoed; zijn familie verhuisde vijf keer tussen 1863 en 1867. Hij begon al in 1862 liedjes te componeren. Na de dood van zijn vader in 1866 verliet Bruant op vijftienjarige leeftijd het ouderlijk huis om werk te zoeken. Hij werkte als leerling-juwelier en later als juwelier, waarna hij kort dienst deed als vrijwilliger met scherpschuttersgeweren tijdens de Frans-Duitse Oorlog van 1870. Vervolgens bracht hij vier jaar door in dienst van de Northern Railway Company. Gedurende deze periode ontwikkelde hij zijn zang- en comedy-optreden, waarbij hij optrad in café-concerten en kleine podia genaamd 'goguettes'. Hij verwierf erkenning door deze optredens en werd aangemoedigd om op te treden in locaties zoals de Robinson, het Concert des Amandiers en het Concert de l'Époque. Bruant’s podiumpersoonlijkheid werd herkenbaar, met hoge laarzen, een lange rode sjaal, een zwarte fluwelen jas, plus frequente verschijningen in een rood shirt. Bruant's artistieke hoogtepunt viel tussen 1880 en 1905. Hij opende in 1885 zijn eigen club, 'Le Mirliton', waar hij met beledigende humor zijn publiek vermaakte. De club had ook een gelijknamige tijdschrift met illustraties van Henri de Toulouse-Lautrec, die een iconische poster met Bruant creëerde. Bruant wordt gecrediteerd met het creëren van het genre chanson réaliste en wordt beschouwd als een van de grootste dichters van Parijse straattaal (argot). 'Nini Peau d'Chien', 'A la Bastille' en 'Le Chat Noir' behoren tot de liederen die hem aanzienlijke erkenning opleverden. De realist chanson-beweging, waar Bruant mede aan bijdroeg, duurde tot halverwege de 20e eeuw, met Édith Piaf als een van de laatste interpreten. Na zijn dood in Parijs (18e arrondissement) op 11 februari 1925 werd Aristide Bruant begraven op de begraafplaats van Subligny.