Caroline Gilchrist Rhea, kanadyjska aktorka i komik stand-up, jest najbardziej znana z gry Hilda Spellman na Sabrina Nastoletnia Wiedźma ABC i za zapewnienie głosu Lindy Flynn-Fletcher w kreskówce Disney Channel Phineas i Ferb.
Catherine Anne O 'Hara, wykonawczyni, która posiada obywatelstwo kanadyjskie i amerykańskie, pracowała jako aktorka i komik od ponad pięciu dekad. Najpierw zrobiła swój znak w skeczu i komedii improwizacji na dużym ekranie i telewizji, później rozgałęziając się w dramatyczne części, aby poszerzyć swój repertuar. W trakcie swojej kariery zdobyła dwa trofea Emmy Primetime, Złoty Globe i cztery wyróżnienia Gildii Aktorów Screen. Filmy, w których się pojawia, zgromadziły światowe zarobki z biura, przekraczające 4,3 miliarda dolarów. W 2017 r. został mianowany oficerem Zakonu Kanady.
Urodzony w Ottawie, Ontario, 1 lipca 1952 roku, Dan Aykroyd to kanadyjsko-amerykański aktor, komik, scenarzysta, muzyk i producent. Zanim zyskał szerokie uznanie, doskonalił swoje umiejętności komediowe występując w kanadyjskich klubach nocnych, a nawet prowadząc nielegalny bar o nazwie Club 505. Wczesna kariera obejmowała występy w The Hart and Lorne Terrific Hour (1972) oraz członkostwo w grupie komediowej Second City w Toronto i Chicago w 1973 roku. Aykroyd znacząco wpłynął na amerykańską komedię, dołączając do Saturday Night Live (SNL) w 1975 roku i pozostając tam do 1979. W tym okresie zasłynął dzięki powracającym scenkom, takim jak Coneheads i The Blues Brothers. Jego wkład w program zapewnił mu pięć nominacji do nagrody Primetime Emmy Award, zakończonych zwycięstwem w 1977 roku za wybitne scenariusze. Następnie zagrał rolę Elwooda J. Blues w "The Blues Brothers" (1980) i jego sequelu "Blues Brothers 2000" (1998), oraz wcielił się w Dr. Raymonda 'Ray' Stanza w "Ghostbusters" (1984) i "Ghostbusters II" (1989), powracając do tej roli w innych projektach; był również współautorem obu filmów z serii "Ghostbusters". Jego filmografia obejmuje również role w "1941" (1979), "Trading Places" (1983), "Spies Like Us" (1985), "Dragnet" (1987), "The Great Outdoors" (1988), "Nothing but Trouble" (1991) i "Coneheads" (1993). Poza aktorstwem, Aykroyd wykazał się przedsiębiorczością. Aykroyd był również współzałożycielem sieci miejsc muzycznych House of Blues oraz marki wódki Crystal Head Vodka. Jego praca spotkała się z dalszym uznaniem, w tym z nominacją do Oscara za najlepszą rolę drugoplanową w 1990 roku za występ w filmie "Prowadząc Panią Daisy" (1989). Pojawił się również w różnych serialach telewizyjnych, takich jak "To jest show Garry’ego Shandlinga" (1990), "Papa bricole" (1997), "Simpsonowie" (2021) i "The Conners" (2019). Jego brat, Peter Aykroyd, był również pisarzem i aktorem.
Spędził dzieciństwo w Newmarket, Ontario. Jego ojciec, Sidney James Candy, zmarł na zawał serca, gdy John miał pięć lat; jego dziadkowie ze strony ojca wyemigrowali do Kanady z Anglii w 1913 roku, a jego matka miała polskie i ukraińskie korzenie. Po ukończeniu Neil McNeil Catholic High School, gdzie uczestniczył w zajęciach z futbolu amerykańskiego i teatru, Candy przez krótki czas próbował kariery zawodowego futbolista, zanim kontuzja kolana zakończyła tę ambicję. Początkowo zamierzał studiować dziennikarstwo na Centennial College, a później na McMaster University. Podróż aktorska Candy'ego rozpoczęła się w 1971 roku od niewielkiej roli w filmie . Serial zdobył nagrody Emmy za scenariusz w latach 1981 i 1982. Jego kariera filmowa szybko rozwinęła się w latach 80., z rolami w (1980), (1985), (1987) i (1987). Pojawił się również w filmach takich jak (1979), (1981), (1981), gdzie podkładał głos postaci, (1987) jako Beurk oraz (1990). Rozważano go na rolę Louisa Tully w (1984). Poza aktorstwem, Candy był współwłaścicielem drużyny Toronto Argonauts z ligi CFL, która zdobyła Puchar Greya w 1991 roku. Przez całe dorosłe życie zmagał się z otyłością i pracował nad poprawą swojego zdrowia. Pojawił się w filmach: Un ticket pour deux (1986), L'Oncle Buck (1989), JFK (1991) jako prawnik, Canadian Bacon (1993) oraz Cool Runnings (1993). Jego ostatnim filmem był Cool Runnings . Kilka filmów zostało wydanych pośmiertnie, w tym Canadian Bacon (1995), poświęcony jego pamięci.
Leslie William Nielsen, kanadyjsko-amerykański aktor i komik, miał karierę trwającą sześć dekad. Urodził się 11 lutego 1926 roku w Regina, w Saskatchewan, a zmarł 28 listopada 2010 roku w Fort Lauderdale na Florydzie. Jego rodzina pochodziła z Danii – ojciec, Ingvard Eversen Nielsen, służył jako konstabl w Królewskiej Kanadyjskiej Policji Gwardii (Royal Canadian Mounted Police), a matka, Mabel Elizabeth Davies, była imigrantką z Walii. Miał trzech braci, jeden z nich, Erik Nielsen, później pełnił funkcję wiceprezesa rządu Kanady. Wczesne doświadczenia, w tym czas spędzony w Fort Norman na Terytoriach Północno-Zachodnich z powodu pracy ojca w RCMP, ukształtowały go; jak donoszono, pragnął uciec z trudnego życia rodzinnego. W 1956 roku rozpoczęła się jego kariera filmowa wraz z premierą *Planète interdite* (Zakazana Planeta). Przez krótki czas pracował jako DJ w Calgary, Alberta, i uczęszczał do Lorne Greene Academy of Radio Arts w Toronto oraz otrzymał stypendium na Neighborhood Playhouse w Nowym Jorku. Chociaż wstąpił do Royal Canadian Air Force w wieku 17 lat, uznano go za zbyt młodego, by brać udział w działaniach bojowych. Ważna zmiana nastąpiła w 1980 roku z filmem "Airplane!", co oznaczało początek uznania dla niego w rolach komediowych opartej na suchym humorem. Krytyk filmowy Roger Ebert słynnie opisał go jako "Oliviera parodii". Następnie zagrał Franka Drebina w serialu telewizyjnym "Police Squad" oraz jego filmowych adaptacjach, najbardziej znany z "The Naked Gun: From the Files of Police Squad!" (1988). W 2001 roku został Oficerem Orderu Kanady. Ponadto, jego znaczące wkład w rozrywkę doprowadził do wprowadzenia go zarówno do Alei Sławy Kanady, jak i Hollywood Walk of Fame.
Lorne Michaels, podwójny kanadyjski obywatel, pracuje jako producent telewizyjny i filmowy, komik, scenarzysta i reżyser. Pochodził i produkował "Saturday Night Live" oraz "The Kids in the Hall" i "The Tonight Show".
Leila Marie Koerber, która nazywała się Marie Dressler, była urodzoną w Kanadzie aktorką zarówno na scenie, jak i na ekranie, a także redaktorem scenariusza, pisarzem i komikiem. Cieszyła się popularnością w Hollywood we wczesnych latach niemego filmu i przez cały okres depresji.
Rick Moranis to kanadyjski komik i aktor, urodzony jako Frederick Allan Moranis 18 kwietnia 1953 roku w Toronto, Kanada. Pochodzi z żydowskiej rodziny o węgierskich korzeniach. Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie występami; uczęszczał do szkoły podstawowej razem z Geddy Lee z zespołu Rush. Jego kariera rozpoczęła się od pracy w lokalnym radiu, gdzie pod pseudonimem Rick Allen pracował jako DJ dla Chum FM w Toronto w latach 70. Komiczna podróż Moranisa obejmowała występy z Robem Cowanem w CBC-TV, w tym parodie "Hockey Night in Canada". Współpracował również z Kenem Finklemanem od 1977 do 1979 roku, tworząc pokazy na żywo i telewizyjne piloty. Zdobył sławę występując w kanadyjskim programie komediowym, szczególnie jako Bob w duecie Bob & Doug McKenzie, u boku Dave’a Thomasa. Postacie te powstały w celu spełnienia wymogów dotyczących kanadyjskiej produkcji i ich popularność doprowadziła do wydania albumu The Agoraphobic Cowboy (2005) oraz filmu Strange Brew (1983). Do obsady Second City Television (SCTV) dołączył w 1980 roku, gdzie zasłynął naśladowaniem celebrytów takich jak Woody Allen, Merv Griffin, David Brinkley, George Carlin, Michael McDonald i Teri Shields. Zdobył nagrodę Emmy za swoją pracę w SCTV. Moranis zyskał szersze uznanie dzięki rolom w kilku filmach, w tym w Ghostbusters (1984) jako Louis Tully i jego sequelu Ghostbusters II (1989). Do innych filmowych kreacji należą Streets of Fire (1984), Little Shop of Horrors (1986), Spaceballs (1987), gdzie zagrał parodię Darth Vadera, Honey, I Shrunk the Kids (1989) jako Wayne Szalinski oraz jego sequele (1992, 1997). Pojawił się również w Parenthood (1989), My Blue Heaven (1990), The Flintstones (1994) i podkładał głos postaciom w filmach Brother Bear (2003 & 2006). Po 1991 roku ograniczył swoją działalność artystyczną ze względu na śmierć żony, Ann Belsky, i skupił się na wychowywaniu dwójki dzieci. Wydał albumy komediowe, My Mother's Brisket (2013), a w 2020 roku wystąpił w reklamie Mint Mobile na prośbę Ryana Reynoldsa. Moranis ma powrócić do roli Mrocznego Hełmu w Spaceballs: The New One (2025) i ponownie wcieli się w Wayne'a Szalinskiego w Shrunk (2027).
Russell Dominic Peters, kanadyjski komiks, aktor i producent, pierwszy wziął Scena w Toronto w 1989. W 2008 roku otrzymał nagrodę Gemini. Do 2013 roku Forbes umieścił go trzeci wśród najlepiej opłacanych komików na świecie, a on złamał nowy grunt jako komik inauguracyjny nagłówek programu Netflix. Jego prace produkcyjne nad serią Hip-Hop Evolution 2016 zdobyły zarówno Peabody jak i International Emmy for Best Arts Programming. Peters mieszka teraz w Los Angeles.
Ryan Lee Stiles, amerykański i kanadyjski komik i aktor, stworzył swoje imię głównie poprzez improwizację. Jest powszechnie znany za pojawienie się na czyjej linii. i za zagranie Lewisa Kiniskiego w Drew Carey Show. Stiles przyjął również rolę Herba Melnicka w CBS sitcom Two and a Half Men i wystąpił w telewizyjnym wydarzeniu Drew Carey 's Improv-A-Ganza.
Seth Rogen, urodzony jako Seth Aaron Rogen 15 kwietnia 1982 roku w Vancouver, w Kolumbii Brytyjskiej, jest kanadyjsko-amerykańskim aktorem, komikiem, filmowcem i przedsiębiorcą z branży konopnej. Pochodzi z rosyjsko-żydowskiego rodu i posiada obywatelstwo podwójne. Jego rodzice, Sandy (Belogus) i Mark Rogen, poznali się na kibucu Beit Alfa w Izraelu; jego matka jest pracownikiem socjalnym, a ojciec pracował dla organizacji non-profit. Seth Rogen zaczął występować jako komik stand-up w młodym wieku, najpierw w Camp Miriam, a następnie na bar micwach, zaczynając w wieku 12 lat. W wieku 13 lat występował w barach z profesjonalnymi komikami i wygrał konkurs komediowy w Vancouver w wieku 16 lat. Nominacja do Emmy nastąpiła po jego wkładzie pisarskim w ostatni sezon serialu *Da Ali G Show* w 2004 roku. Debiut aktorski miał w filmie "Donnie Darko" (2001). Rogen zyskał rozgłos dzięki filmom takim jak "40-letni pan" (2005), "Oszukany" (2007), "Superbogaci" (2007), "Ananas ekspres" (2008) i "Ludzie śmiejący się" (2009). Inne godne uwagi role filmowe to "Zack i Miri kręcą porno" (2008), "Zielony latarnik" (2011), "Koniec świata" (2013), "Wywiad z amerykańskim prezydentem" (2014), "Sąsiedzi" (2014) i jego kontynuacja (2016), "Artysta od katastrof" (2017) oraz "Długi strzał" (2019). Pojawił się również w rolach dramatycznych w filmach takich jak "50/50" (2011), "Weź ten walc" (2011), "Steve Jobs" (2015), "Fabelmanowie" (2022) i "Zaproszenie" (2026). W latach 2016–2019 był twórcą i nadzorcą serialu *Preacher* na AMC, pełniąc funkcję scenarzysty, producenta wykonawczego i reżysera. Rogen był również producentem wykonawczym seriali Amazon Prime Video: "The Boys" (2019), "The Boys Presents: Diabolical", "Gen V", "Vought Rising" i "Invincible". Jego rola w miniserialu Hulu z 2022 roku *Pam & Tommy* przyniosła mu nominacje do Emmy i Złotego Globu. Stworzył, napisał i wyreżyserował serial Apple TV+ "The Studio" (2025–obecnie).
William Emmerson Arnett, znany zawodowo jako Will Arnett, to kanadyjsko-amerykański aktor i komik urodzony 4 maja 1970 roku w Toronto, Ontario. Jego ojciec, Emerson James Arnett, zajmował wysokie stanowiska w Molson Breweries, w tym był prezesem i dyrektorem generalnym od 1997 do 2000 roku. Arnett uczęszczał do kilku francuskich szkół w Toronto i biegle włada językiem francuskim. Krótko studiował w Lakefield College School, ale nie zaproszono go do powrotu, później kontynuował studia aktorskie w Lee Strasberg Theatre and Film Institute w Nowym Jorku. Wczesne role to występy w "Close Up" i "Ed's Next Move" w 1996 roku oraz praca jako gospodarz Pay-Per-View dla Woodstock '94 w 1994 roku. Kariera Arnetta zyskała na znaczeniu dzięki roli Goba Blutha w wysoko ocenianym serialu komediowym "Arrested Development", który trwał od 2003 do 2019 roku. Grał także Devona Banksa w "30 Rock" od 2007 do 2013 roku, za co otrzymał nominację do Emmy. Jego talent komediowy rozciąga się również na filmy, z rolami w takich tytułach jak "Hot Rod" (2007), "Blades of Glory" (2007) i "Semi-Pro" (2008). Pożyczył także głos do wielu animowanych projektów, w tym "Ratatouille" (2007), "Horton Hears a Who!" (2008), "Monsters vs. Aliens" (2009), "Despicable Me" (2010) oraz serii filmów "Lego Movie" (2014–2019). W 2000 roku wystąpił w "The Acting Class". Dubbingu BoJacka Horsemana w serialu o tej samej nazwie, który trwał od 2014 do 2020 roku. Arnett nadal angażuje się w różne przedsięwzięcia rozrywkowe. Prowadzi reality show Fox "Lego Masters" od 2020 do 2025 roku. Od 2020 roku współprowadzi podcast "SmartLess" wraz z Seanem Hayesem i Jasonem Batemanem. Jego praca została uhonorowana siedmioma nominacjami do Primetime Emmy Award oraz trzema nominacjami do Screen Actors Guild Award. Około roku 2000 Arnett zmagał się z problemami związanymi z alkoholizmem.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
35
Austria
28
Australia
52
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Szwajcaria
17
Chile
13
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
6
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
364
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
8
Irlandia
31
Izrael
9
Indie
11
Irak
3
Iran
6
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
35
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
Kanada posiada bogatą i dobrze rozwiniętą scenę komediową, z artystami działającymi w różnych dziedzinach, takich jak stand-up, komedia sytuacyjna, telewizja, film, teatr, radio i media cyfrowe. Kanadyjscy komicy zdobyli publiczność zarówno w kraju, jak i na arenie międzynarodowej, a wielu z nich występuje w dużych produkcjach telewizyjnych, filmach oraz na festiwalach komediowych na całym świecie.
Katalog kanadyjskich komików GiggleTime łączy kanadyjskich komików, występy stand-upowe, aktorów komediowych, pisarzy i inne osobowości ze świata humoru i rozrywki. Przeglądaj profile powyżej, aby dowiedzieć się więcej o poszczególnych komikach i odkryć nowych wykonawców z całego Kanady.
Stand-up comedy ma silną obecność w całej Kanadzie, a kluby komediowe, teatry i wydarzenia na żywo regularnie zapewniają scenę zarówno dla uznanych wykonawców, jak i nowicjuszy.
Duże miasta, takie jak Toronto, Montreal, Vancouver, Calgary i Ottawa, mają tętniące życiem środowiska komediowe, a komicy występują również w lokalach i na festiwalach w miastach oraz mniejszych społecznościach w całym kraju. Kanadyjski obieg komediowy daje wykonawcom możliwość rozwijania swojego materiału, eksperymentowania z różnymi stylami i nawiązywania bezpośredniego kontaktu z publicznością.
Kanadyjski stand-up nie jest zdefiniowany przez jeden styl. Artyści poruszają tematy od komedii obserwacyjnej i konwersacyjnej, po opowiadanie historii, satyrę, humor oparty na postaciach i improwizację. Wielokulturowa populacja Kanady wnosi również szeroki zakres perspektyw i doświadczeń do jej sceny komediowej.
Festiwale komediowe odegrały ważną rolę w prezentacji kanadyjskiego talentu. Festiwal Just for Laughs w Montrealu stał się jednym z najlepiej znanych na świecie festiwali komedii i pomógł zaprezentować wielu komików publiczności międzynarodowej.
Inne festiwale i lokalne wydarzenia komediowe nadal dają artystom możliwość prezentowania nowego materiału, a publiczności – odkrywania wschodzących kanadyjskich komików. Komedia na żywo pozostaje ważną częścią kultury rozrywkowej kraju, obok rosnącego wpływu podcastów, streamingu i mediów społecznościowych.
Kanada ma długą historię produkcji komedii dla telewizji i filmu. Kanadyjscy komicy i aktorzy pojawiali się w sitcomach, programach ze skeczami, talk-showach, filmach komediowych oraz innych formatach rozrywkowych.
Niektórzy wykonawcy zyskali rozpoznawalność dzięki występom na żywo, zanim zaczęli występować w filmach lub telewizji, podczas gdy inni wykreowali sobie pozycję jako pisarze, komicy improwizujący skecze lub osobowości telewizyjne. Kanadyjski przemysł komediowy wyprodukował również wykonawców, którzy później zbudowali udane kariery w Stanach Zjednoczonych i na innych rynkach międzynarodowych.
Talent komediowy tego kraju można znaleźć w wielu różnych formatach, co utrudnia zdefiniowanie kanadyjskiego humoru jednym konkretnym stylem lub pokoleniem.
Jedną z charakterystycznych cech kanadyjskiej sceny komediowej jest jej różnorodność językowa. Komedia jest prezentowana zarówno w języku angielskim, jak i francuskim, a Quebec odgrywa szczególnie ważną rolę w komedii francuskojęzycznej.
Montreal i inne regiony Quebecu mają własne społeczności komediowe, artystów i publiczność, podczas gdy komedia w języku angielskim nadal prosperuje w reszcie Kanady i w środowiskach dwujęzycznych. To tworzy kulturę komediową, na którą wpływają różne języki, regiony i tradycje kulturowe.
Szukasz kanadyjskich komików, kanadyjskich komików stand-up lub artystów komediowych z Kanady? Przeglądaj katalog GiggleTime powyżej, aby zapoznać się z profilami z różnych części sceny komediowej tego kraju.
Możesz wyszukiwać konkretnych komików lub po prostu przeglądać katalog, aby odkryć wykonawców, z którymi wcześniej się nie spotkałeś. Profile mogą zawierać informacje biograficzne, najważniejsze momenty kariery, występy, zdjęcia i inne szczegóły dotyczące każdego komika.
Od znanych nazwisk w komedii po nowszych artystów budujących swoją publiczność poprzez występy na żywo i treści online, GiggleTime to miejsce, gdzie można odkryć więcej osób przyczyniających się do kanadyjskiej komedii.
