GiggleTime GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Over Veelgestelde vragen Contact

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedian toevoegen
1588 Comedians
Alessandro Bergonzoni, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Alessandro Bergonzoni

Alessandro Bergonzoni, geboren in Bologna, Italië, op 21 juli 1958, is een veelzijdig kunstenaar. Hij identificeert zich als komiek, acteur, toneelschrijver, schrijver, humorist, cabaretier, beeldend kunstenaar en liedjesschrijver. Zijn vroege carrière omvatte een samenwerking met Claudio Calabrò, en hij volgde de Accademia Antoniana voordat hij een diploma in de rechten behaalde. Bergonzoni debuteerde in 1982 met de theatervoorstelling 'Scemeggiata'. Hij wordt beschouwd als een toonaangevende figuur in de Italiaanse experimentele komedie en theater, gekenmerkt door surrealisme en taalkundige spelletjes. Zijn toneelwerken verkennen vaak surrealistische en paradoxale situaties, waarbij absurditeit wordt opgenomen en realiteit als artistieke referentie wordt verworpen. Opmerkelijke producties zijn 'Madornale 33', 'Trascendi e sali' en 'Urge'. Hij heeft meer dan vijftien toneelproducties geschreven en vertolkt, waarbij hij zelf de regie voert en het decor ontwerpt. Hij verwierf nationale erkenning na een optreden in de Maurizio Costanzo Show in 1985 en nam later deel aan 'Il bello della diretta' in 1986. Buiten het theater strekt Bergonzoni's werk zich uit naar literatuur en de beeldende kunst. Hij heeft verschillende boeken gepubliceerd, waaronder 'Le balene restino sedute', waarmee hij in 1989 de Gouden Palm van Bordighera won, en 'Aprimi cielo'. Hij is ook te zien geweest in films zoals 'Pinocchio' (2002) en 'Quijote' (2006). Sinds 2005 presenteert hij installaties en tentoonstellingen, waarin hij concepten als 'Crealtà' verkent. Hij draagt regelmatig bij aan Italiaanse kranten en tijdschriften zoals La Repubblica en Corriere della Sera, met columns zoals ‘il s’abato di Alessandro Bergonzoni’ en 'Aprimi Cielo'. Bergonzoni's werk behandelt vaak sociale kwesties, waaronder ziekte, coma, gevangenisleven en vrede. Hij heeft talloze prijzen ontvangen, waaronder de Premio della Critica (2004-2005), de Saint Vincent award, de Gradara Ludens award (1995) en de Premio Nazionale Cultura della Pace in 2022. Hij blijft optreden, met geplande voorstellingen op locaties zoals het Teatro Romano in Verona (2026) en het Teatro Duse in Bologna voor de Giornata dei Risvegli (Dag van Ontwaken) ter ondersteuning van coma-onderzoek.

Andrea Poltronieri, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Andrea Poltronieri

Andrea Armchairs, ook bekend als PoltroSax of Poltro, is een Italiaanse muzikant en komiek geboren in Ferrara op 5 november 1965. Hij begon zijn carrière in 1986 met saxofoon spelen in de band Libagions. Zijn artistieke achtergrond omvat een diploma van het Dosso Dossi Instituut in het toegepaste kunstprogramma van Ferrara en een graad van de Academie voor Schone Kunsten in Bologna. Deze formele studies dragen bij aan zijn unieke aanpak, waarbij hij de beeldende kunst combineert met muziek en comedy. Hij treedt al meer dan dertig jaar op, beginnend rond 1993, en blijft publiek vermaken in Italië en internationaal, waaronder in New York City. Armchairs' optredens worden omschreven als 'komische muziekshows,' waarbij cabaret en muziek op een boeiende manier worden gecombineerd. Zijn stijl verwerkt het Ferrarese dialect in zijn liedjes, vaak parodieën op tekenfilmtunes of herschreven teksten voor komisch effect. Hij treedt regelmatig op als het personage ‘Nives,’ een 83-jarige vrouw uit Molinella, Bologna, en vertolkt ook een superheld genaamd Umàz’, een parodie op Spider-Man, om de humor te versterken. Mensen noemen hem soms een 'One-Man-Band' omdat hij veel doet, zelfs al werkt hij vaak met andere performers. Hij heeft samengewerkt met groepen als Stadio en muzikanten zoals Sergio Sgrilli, en samen maakten ze de theatervoorstelling ‘Sgrillaus’ vanaf 2003. In 1990 bracht Libagions hun eerste nationale single uit, waarbij ze profiteerden van advies en ervaring die Pino Daniele tijdens de opname gaf. Gedurende zijn carrière heeft Andrea Poltronieri deelgenomen aan tal van evenementen zoals Rock Circus en Ferrara Music Park. Hij toerde door Italië met Cristina D’Avena en Gem Boy, en in 2011 sloot hij zich aan bij Stadio als saxofonist voor hun 'Diamanti e caramelle' tournee. In 2007 behaalde hij de tweede plaats in een nationale cabaretcompetitie. Terwijl de 'Accademia del PoltroSax Club' in Frankfurt zijn veelzijdigheid als een sleutelkenmerk beschrijft, en de 'Scuola di Fenomenologia di Chicago' (of ‘Scuola dell’obbligo della Nives’) zijn vermogen om geluiden te produceren als bepalend benadrukt, blijft Andrea Poltronieri optreden in theaters, televisiestudio's, openbare pleinen en diverse locaties, waarmee hij zijn blijvende aanwezigheid in de Italiaanse entertainmentscene aantoont.

Andrea Pucci, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Andrea Pucci

Andrea Pucci, ook bekend als Pucci, is een Italiaanse cabaretier, cabaretondernemer, acteur en televisiepresentator. Geboren als Andrea Baccan in Milaan op 23 augustus 1965, groeide hij op in een gezin met Venetiaanse roots. Zijn ouders zijn Francesco Pietro Baccan uit Stanghella (PD) en Rosa di Pressana (VR), en hij heeft een zus genaamd Manuela. Hij woont momenteel in Milaan. Voordat hij zichzelf als komediant vestigde, had Pucci diverse banen, waaronder werken in de tabakswinkel van zijn familie en later het runnen van een juwelenwinkel. Tijdens de zomers werkte hij als animator in toeristische dorpen van Valtur, wat bijdroeg aan zijn observatievermogen. In 1994 merkte journalist Tiberio Timperi hem op en introduceerde hem bij een auteur van een televisieprogramma. De bijnaam 'Pucci' kreeg hij van een personage in de grappen van Pippo Franco. Pucci begon zijn carrière met het winnen van de televisieshow “La sai l’ultima” in 1993/1994 op Canale 5, en werd daarna van 1994/1995 tot 1999/2000 een vaste gast. Pucci's komedie richt zich op sociale en kostuum satire, waarbij politieke onderwerpen worden vermeden. Hij staat bekend om zijn monologen met de zin «È cambiato... tutto!» (Alles is veranderd!). Zijn stijl omvat het observeren van het dagelijks leven en het improviseren van groteske situaties met het publiek. Van 2005 tot 2016 maakte hij deel uit van de cast van de komedieprogramma Colorado op Italia 1, en bleef hij deelnemen aan 'Colorado Cafè' vanaf 2005/2006. Hij is ook verschenen in diverse andere televisieprogramma's, waaronder Maurizio Costanzo Show , Quelli che il calcio (als speciale correspondent van 2003 tot 2004), en Big Show (vanaf 2017). In 2010 co-schreef hij het boek Ho sposato l’esorcista met Raffaele Skizzo Bruscella. Hij is een gepassioneerde Inter-fan en bespreekt regelmatig voetbal in zijn monologen, zelfs verschenen op Quelli che il calcio om Inter-wedstrijden te becommentariëren. Gedurende zijn carrière heeft Pucci verschillende prijzen ontvangen en deelgenomen aan talloze shows, waaronder "Sotto a chi tocca," “Scherzi a parte,” “Passaparola,” “Lista d’attesa,” “Lo zoo di 105,” Radio Kiss Kiss, “Shake,” “Buon Domenica,” en “All Together Now.” Hij verscheen ook in de film L'allenatore nel Pallone 2 in 2007. In 2021 was hij jurylid bij Star in the Star , en in 2022 deed hij mee als deelnemer aan Stasera tutto è possibile . Hij won de prijs voor beste artiest op het Cirella Ruderi festival in augustus 2023. Hij keert in het seizoen 2024/2025 terug naar het theater met de show 30 anni e non sentirli . Recentelijk was hij aangesteld om een deel van de 76e editie van Sanremo in 2026 mede te presenteren, maar weigerde dit vanwege controverse en bedreigingen. Pucci is geconfronteerd met talloze controversele kwesties rondom de thema's die aan bod komen in zijn shows en sociale media posts, waaronder beschuldigingen van misogynie, homofobie, racisme en anti-zuidelijke sentimenten. Hij heeft steun betuigd aan rechts-politieke opvattingen en de Meloni-regering, en is ervan beschuldigd misogyn te zijn tegenover Elly Schlein. Zijn shows duren doorgaans tussen de 90 minuten en twee uur, en Vivid Seats verkoopt kaarten voor zijn optredens. Ondanks deze controverse blijft Pucci een populaire komiek die wordt beschouwd als een van de topnamen in de comedy scene van 2026.

Angelo Duro, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Angelo Duro

Angelo Duro, geboren in Palermo in 1982, is een Italiaanse stand-up comedian, acteur en televisiepersoonlijkheid. Hij begon zijn carrière in 2010 toen Davide Parenti, de showrunner van *Le Iene*, hem ontdekte tijdens een stand-up optreden en hem voor het programma aannam. Tijdens zijn werk als correspondent bij *Le Iene* verscheen Duro in segmenten zoals *Nuccio Vip* en *Il cantante senza pubblico*. Hij maakte ook een korte verschijning in een aflevering van de tv-serie *Squadra antimafia - Palermo oggi* in 2011. Duro's komstijl wordt gekenmerkt door extreme politieke incorrectheid en constante provocatie, vaak omschreven als 'een kampioen van cynisme'. Zijn taalgebruik wordt vaak als schimmig beschouwd. Hij maakte zijn acteerdebuut in de film *Tiramisù* uit 2016, geregisseerd door Fabio De Luigi. In 2017 lanceerde hij zijn eenmanshow *Perché mi stai guardando?*, die snel populair werd met meerdere uitverkochte voorstellingen en positieve recensies. Een uitvoering van deze show in het Teatro Manzoni in Milaan werd later uitgezonden op Italia 1. Duro heeft meningen geuit over uiteenlopende onderwerpen, waaronder gender, homoseksualiteit, analfabetisme en kritiek; hij verklaart ook trots te zijn dat hij niet als vrouw geboren is en geeft de voorkeur aan een samenleving met meer homoseksuelen. Naast liveoptredens heeft Duro zijn creatieve output uitgebreid. Hij bracht in 2018 zijn eerste boek uit, *Il piano B*. Het werd omschreven als zijn 'slechtste' kant. In februari 2023 verscheen hij op het 73e Sanremo Muziekfestival, wat tot controverse leidde. Duro is momenteel bezig met de voorbereidingen voor zijn vierde tournee, die op 19 februari 2025 begint in Bari, Puglia, in het Teatro Team, met zijn nieuwste show getiteld "HO TRE BELLE NOTIZIE." Dit volgt op zijn vorige tournee, “Sono cambiato,” die meer dan 120 uitverkochte optredens omvatte, zowel in Italië als in het buitenland. Duro’s bedrijf, Da Solo Produzioni, produceert zijn tours. Hij heeft momenteel een relatie met actrice Marilù Pipitone en identificeert zich als atheïst. Zijn tweede boek, *Come diventare stronzi ed essere amati*, staat gepland voor 2025.

Bombolo, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Bombolo

Franco Lechner, professioneel bekend als Bombolo, was een Italiaanse karakteracteur en komiek. Geboren in Rome op 22 mei 1931, in de wijk Ponte aan de Via di Monte Giordano 13, overleed hij daar op 21 augustus 1987, op de leeftijd van 56 jaar. Afkomstig uit een arm gezin, was zijn vader een voormalig bordenverkoper en ovenreparateur, en hij verliet de school na de tweede klas op achtjarige leeftijd. Hij werkte als straatverkoper met zijn broer Renato, waarbij ze huishoudelijke artikelen en borden verkochten, en later paraplu's om in hun levensonderhoud te voorzien. Rond zijn veertigste stopte hij met het verkopen van goederen op straat dankzij zijn filmcarrière. Ontdekt in een taverne door Franco Castellacci en Pierfrancesco Pingitore in 1975 terwijl ze aan het eten waren bij 'Picchiottino,' sloot Bombolo zich aan bij het cabaretgezelschap ‘Il Bagaglino’ en maakte zijn theaterdebuut in 1976 in de Salone Margherita. Hij koos ‘Bombolo’ als artiestennaam, een jeugdige bijnaam geïnspireerd door een liedje uit 1932, mogelijk om lichaamsbespotting te trotseren. Zijn komische stijl was voornamelijk fysiek, leunend op gezichtsuitdrukkingen, een koeienblik en het gebruik van klanknabootsing, met name het kenmerkende geluid "Tzé tzé." Hij verscheen regelmatig in genrefilms, waaronder sexy comedies en poliziotteschi (misdaadfilms), vaak in bijrollen naast acteurs als Tomas Milian, Enzo Cannavale en Pippo Franco. Zijn optredens met Il Bagaglino werden later uitgezonden op Rai-Tv. Bombolo verwierf aanzienlijke populariteit door zijn optredens in een reeks poliziottesco films, waaronder die geregisseerd door Bruno Corbucci, zoals Squadra Antitruffa (1977) en Delitto al Blue Gay (1984). Hij werd vooral bekend door de rol van Venticello, een kleine dief en informant voor de politie, in negen van de elf films in de Inspector Nico Giraldi serie. Dit personage werd iconisch en vestigde hem als een prominente acteur in het Italiaanse genrecinema van de jaren zeventig en tachtig. Hij verscheen in ongeveer tien ‘barzelletta’ (grappen) films per jaar tijdens hun populariteit, met optredens in meer dan veertig films en televisieshows. Zijn dood was het gevolg van complicaties na een grote operatie als gevolg van een acute meningitisaanval in 1986, die tot een coma leidde. Zijn laatste optreden op het toneel was in mei 1987 in de Salone Margherita in Rome met het Bagaglino gezelschap.

Coco Ponzoni, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Coco Ponzoni

Cochi Ponzoni, geboren als Aurelio Ponzoni op 11 maart 1941 in Milaan, is een Italiaanse acteur, scenarioschrijver, zanger en komiek. Zijn moeder gaf hem de bijnaam 'Cochi,' geïnspireerd door een personage uit het kinder tijdschrift *Corriere dei Piccoli*. Hij bezocht zowel het Italiaanse Liceo Classico als het Carlo Cattaneo Technisch Instituut, waar hij accountancy studeerde. Vroege vriendschappen met Renato Pozzetto, die begonnen in Gemonio, leidden tot een belangrijk artistiek partnerschap. Ponzoni verwierf aanvankelijk bekendheid als onderdeel van het comedy duo Cochi e Renato met Renato Pozzetto, waarmee ze hun partnerschap in 1962 vormden. Ze begonnen in 1964 op te treden in 'Cab 64' en later vanaf 1965 in de Derby Club in Milaan, waarbij ze een surrealistische en poëtische stijl van comedy ontwikkelden. Enzo Jannacci werd tijdens deze periode een vriend en co-auteur, die bijdroeg aan hun populaire liedjes zoals ‘Canzone Intelligente,’ 'La gallina,' en 'Nebbia in Val Padana.' Ze debuteerden in 1971 op televisie in de miniserie Riuscirà il cav. papà Ubu? en presenteerden Il poeta e il contadino in 1973. Hij begon in 1976 een solocarrière, gemarkeerd door zijn filmdebuut in Cuore di cane, en verscheen ook in The Career of a Chambermaid en Sturmtruppen datzelfde jaar. Na erkenning te hebben gekregen voor zijn werk met Pozzetto, zette Ponzoni een solocarrière voort met de focus op film en theater. Hij verscheen in films zoals *Il marchese del Grillo* (1981) en *Saxofone* (1978). In de vroege jaren 80 ontstonden er meningsverschillen met Renato Pozzetto over arbeidskeuzes, wat ertoe leidde dat hij zijn focus verplaatste naar dramatisch theater. Hij deed in 1987 kortstondig mee aan een politieke campagne voor de Radicale Partij. Ponzoni herenigde zich in de jaren 2000 met Pozzetto voor televisie- en toneelprojecten. In december 2024 ontving hij een carrière-onderscheiding op het Asti International Film Festival en werd hij officieel ambassadeur voor City Angels. Hij publiceerde zijn memoires, *La versione di Cochi*, in 2023 en verscheen in februari 2026 op *Zelig* om het 30-jarig jubileum van de show te vieren.

Giorgio Faletti, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giorgio Faletti

Giorgio Faletti, autore, musicista, attore e cabarettista italiano, è nato ad Asti, in Piemonte, e ha vissuto sull'Isola d'Elba. Le sue opere sono state tradotte in venticinque lingue e hanno avuto grande successo in Europa, in Sud America, in Cina, in Giappone, in Rusland e negli Stati Uniti.