გლობალური ტალანტების დირექტორია

კომიკოსების დირექტორია

დაათვალიერეთ კომიკოსების პროფილები, ბიოგრაფიები, წარმოშობის ქვეყანა და ოფიციალური ბმულები.

1635 კომიკოსი

გაბრიელე ცირილი

გაბრიელე სირილი, რომელიც დაიბადა სულმონაში, 1967 წლის 12 ივნისს, იტალიელი გასართობი პიროვნებაა, რომელსაც მრავალფეროვანი კარიერა აქვს. იგი თავს კომიკოსად, კაბარე არტისტად, მსახიობად, იუმორისტად და მწერლად განიხილავს. ამჟამად 56 წლის სირილის პროფესიული მოგზაურობა 1986 წელს დაიწყო, როგორც კონკურსანტი 'Il gioco delle coppie'-ში. მოგვიანებით მან სწავლა გაი συνέχო გიგი პროიეტის ხელმძღვანელობით ტეატრალური ვარჯიშების ლაბორატორიაში, რომელმაც საფუძვლიანი თეატრალური განათლება მისცა მას. ცირილიმ მნიშვნელოვანი აღიარება მიიღო სხვადასხვა გამოცემაში მისი მონაწილეობით 'ზელიგ'-ში, განსაკუთრებით რომანელი პერიფერიის житель კრუსკას განსახიერებით. ამმა شخصیتმა შთაგონებულ იქნა незабываемый фраза 'Chi è Tatiana?!?...', რამაც შემდეგ გამოიწვია წიგნი, თეატრალური შოუ და 2001 წლის ფილმი 'Chi è Tatiana?', რომელსაც దర్శకత్వం ახორციელებდა რობერტო კამპილი. მისი მსახიობრივი კარიერა მოიცავს როლებს ტელე-ფილმებში, როგორიცაა 'Scoop' (1991), 'Assunta Spina' (1992) და 'Chiara e Francesco' (2007), ასევე ფილმებში 'Un bugiardo in paradiso' (1998) და 'Matrimonio al sud'. მან ასევე მიიღო მონაწილეობა თეატრალურ შოუში 'Donna Gabriella e i suoi figli' 2006-დან 2007 წლამდე და ჰქონდა თეატრალური შოუ 'Cirque du Cirill' 2010 წელს. 2009 წლიდან Cirilli 'Un medico in famiglia'-ს მსახიობია და Dante Piccione-ს თამაშობს. მან თავისი მრავალმხრივობა 2007 წელს 'Ballando con le stelle'-ში, ხოლო 2012-დან 2017 წლამდე 'Tale e quale show'-ში მიიღო მონაწილეობით, სადაც სხვადასხვა შემსრულველს განასახიერებდა და 75-ზე მეტი იმიტაცია შექმნა. 2013 წელს მან Claudio Villa 'Volare - La grande storia di Domenico Modugno'-ში შესრულა. 2016 წელს LA7-ზე კომედიური ტალანტების შოუ 'Eccezionale veramente' წარმოადგინა, ხოლო 2018 და 2019 წლებში მუსიკალურ სპექტაკლში 'La famiglia Addams' Gomez Addams-ის როლს ასრულებდა. Cirilli განაგრძობს გამოსვლებს, მათ შორის 'Tale e Quale Show'-ში, სადაც 2020 წელს რეგულარულ სტუმრად დაბრუნდა, და კომედიურ შოუ 'Gabriele Cirilli LIVE'-შიც. ის ღონისძიებებისთვის ხელმისაწვდომია მთელი იტალიის მასშტაბით და ცნობილია იმპროვიზაციის უნარით.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

დარიო ვერგასოლა

დარიო ვერგასოლა იტალიელი გასართობი პიროვნებაა, რომელსაც მრავალმხრივი კარიერა აქვს კომედიაში, მსახიობობაში, წერაში, სიმღერაში და ტელე-რადიომოურობაში. დაიბადა ლა სპეციაში, 1957 წელს და პროფესიულ ცხოვრებას ქარხნის მუშაკად ξεκίνησε, სანამ გასართობ სამყაროში გადაინაცვლებდა. პირველად აღიარება 1988 წელს მიიღო, როდესაც მონაწილეობდა 'Professione Comico'-ში და როგორც მაყურებლის, ისე კრიტიკოსების ჯილდოები მოიგო. ამ წარმატების შემდეგ, 1989 წელს გამოჩნდა 'Star 90'-ში და 1991 წელს 'Il TG delle vacanze'-ისათვის კორესპონდენტი იყო. ვერგასოლას კომიკური სტილი არაერთ იტალიურ ტელეპროგრამაშია წარმოდგენილი. მასიმო ვერგასოლამ მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში ტელეპროგრამებში, როგორიცაა 'მაურიციო კოსტანცოს შოუ', 'ზელიგი', 'მაი 디რე გოლი' და 'კველი چی ایل კალციო'-ში რეგულარულად მიიღო მონაწილეობა. გარდა ამისა, მან არაერთ პროგრამაში იყო წამყვანი ან თანაწამყვანი, მათ შორის 'ბულდოზერს', 'კილიმანჯაროს' და 'Sei in un Paese meraviglioso'-ში. მან ასევე ორიჯერ გაიფორმა 'Concerto del Primo Maggio'-ს კონცერტი 2014 და 2015 წლებში. ვერგასოლას მსახიობრივმა ნამუშევრებმა მოიცავს ერიმინიოს როლს არაერთხელ 'Dio vede e provvede'-ში და პიპო სანტის როლს 'Carabinieri'-ში. მისი მუსიკალური ნაწარმოებები მოიცავს სტუდიურ ალბომებს, კერძოდ 'Manovale gentiluomo' (1992) და 'Lunga vita ai pelandroni' (1999), და სინგლს “Mario (Marta)”, რომელმაც 1992 წელს Festival di Sanscemo-ში გაიმარჯვა. ტელევიზიისა და მუსიკის მიღმა, ვერგასოლამ საკუთარი თავი ავტორად აღმოაჩინა. მან რამდენიმე წიგნი გამოაქვეყნა ცნობილ იტალიურ გამომცემლობებთან, როგორიცაა Mondadori, Feltrinelli და Baldini & Castoldi, მათ შორის 2000 წელს გამოსული წიგნი სახელწოდებით 'Lunga vita ai pelandroni' და მისი პირველი რომანი, 'La ballata delle acciughe,' 2014 წელს. მისი თანამშრომლობები მოიცავს შოუში 'Tenera è la notte' თანაავტორობასა და მონაწილეობას 1996 წელს და ტურნეს 'Bimbi belli'-ში სტეფანო Nosei-თან ერთად 1993 წლიდან. 2013 წელს მან YouTube-ზე ვიდეო გამოაქვეყნა, რომელიც მხარს უჭერდა LGBTQ+ მოზარდებს. ამჟამად, დაგეგმილია 'Zelig'-ში დაბრუნება 2026 წელს, მის 30 წლის იუბილეს აღსანიშნავად, რაც მისი ხანგრძლივი დაหลากหลาย კარიერა იტალიურ გართობაში განაგრძობს.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

დიეგო ბიანკი

Diego Bianchi è un conduttore televisivo, giornalista, ex blogger e YouTuber italiano. Ha spesso operato con lo pseudonimo Zoro e, tra le sue varie attività, è noto per aver presentato il programma televisivo Propaganda Live.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

დუილიო პიცოჩი

დიულიო პიზოკი, ნამდვილ სახელს მორიციო პალიარი ეძახდნენ, იტალიელი კომიკოსი და კაბარე მუსიკოსია, რომელიც 1957 წელს ბოლონიაში დაიბადა. ადრეული ასაკიდანვე გამოჩნდა ხუმრობებისა და გასართობის ნიჭი. ოცდაათი წლისამ დაიწყო კარიერა რადიო და ტელეპროგრამებში გამოჩენით ემილია-რომაგნა რეგიონში. სწორედ ამ პერიოდში შეიქმნა რამდენიმე პერსონაჟი, რომელიც მის კომიკურ სახეს ცენტრალურ ადგილს დაიკავებდა, მათ შორის ფერარის მხატვარი "დიულიო პიზოკი", რომელიც საბოლოოდ მისი სცენის სახელი გახდა, და „კაქტუსი“, რომელიც 1980-იან წლებში პოპულარული იყო სესხების და უკანონო საქონლის ძიებით. პიზოჩის კომედიური სტილი ხასიათდება მრავალფეროვანი პერსონაჟებით, რომელთაგან თითოეული გამოირჩევა უნიკალური პიროვნებითა და ιδιορρυθმიებით. "Duilio Pizzocchi" და "Cactus"-თან ერთად მან შექმნა "Ermete Bottazzi", სატვირთო მანქანის მძღოლი, რომელიც პირველად 1990-იანი წლების 초반ში გამოჩნდა, ისევე როგორც "Donna Zobeide", ცნობიერთა პაროდია, რომელმაც პოპულარობა რადიოეთერში მიიღო და "La Novella", მომაკვდარი aged ქალი, რომელიც მოგვიანებით სცენაზე გადაინაცვლა. სხვა αξιοσημείვნი პერსონაჟები არიან "Eddy Collante", "Stefano Pedrazzi" და "Mefistocchi". 1983 წლიდან იგი დაიწყო ტელევიზიით გამოჩენა ადგილობრივ ემილია-რომაგნის эфиრში, სადაც უფრო დახვეწილად გააუმჯობესა ეს პერსონაჟები. მისი კარიერის განმავლობაში, პიზოჩიმ სხვადასხვა სახის წარმოდგენას შეისწავლა. 1988 წლიდან მან სრულფაზოვანი კაბარეო კარიერა დაიწყო და თეატრებში, კონვენციებზე და ფესტივალებზე выступаობდა. 1992 წელს ანდრეა სასდელთან (ჯუზეპე ჯაკობაცის) ერთად დააარსა ტურნეების შოუ „კოსტიპანცო შოუ“, რომელიც დღემდე გრძელდება. ის ასევე გამოჩნდა მრავალ ფილმში, მათ შორის „კონსილი პერ გლი აქუისტი“ (1997), „ბაციატო 달라 ფორტუნა“ (2011) და „ვოლეভো 나스콘데미“ (2020). მისი ტელევიზიური გამოსვლები მოიცავს პროგრამებს, როგორიცაა „ზელიგი“, „მაურიციო 코스탄조 쇼“ და „კველი 체... ილ 칼초“. 2005 წლიდან 2026 წლამდე რადიოპროგრამას „ილ 만이-코미코“ მასპინძლობდა ჯაკობაცისთან ერთად Radio Italia Anni 60-ზე, ხოლო ამჟამად მასპინძლობს „ილ 만이코“-ს Radio Italia Anni 60 Emilia Romagna-ზე, რომელიც ორშაბათიდან შაბათამდე გადის. 2020 წელს გამოსცა მოთხრობების წიგნი „Fuori scena. Risate a sipario chiuso“, ხოლო 2009 წელს ჯუზეპე ჯაკობაცისთან ერთად თანაავტორობით написал „Quel tesoro di mio figlio“. პიზოჩი ასევე მუშაობს ამერიკული ფეხბურთის სპორტული კომენტატორად.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

ენცო იაკეტი

ვინჩენცო იაკეტი, პროფესიულად ცნობილი როგორც ენცო იაკეტი, იტალიელი გასართობი პიროვნებაა, რომელსაც მრავალმხრივი კარიერა აქვს და რომელიც მოიცავს სტენდ-აპ კომედიას, მსახიობობას, ტელეპროგრამების წამყვანობას და სიმღერას. დაიბადა 1952 წლის 31 აგვისტოს, კასტელონეში, ხოლო ბავშვობა გაატარა მაკაგნოში, ვარეზის პროვინციაში. მისი მშობლები იყვნენ ანტონიო (1918-1975) და მარია (1926-2016). ადრეული გავლენები მოიცავდა ადრიანო სელენტანოს, ჯორჯო გაბერს და ენცო იანაცის, რამაც მას თეატრში გამოსრულების დაწყება მოუწოდა ორატორიაში. იაკეტიშ პროფესიონალური მოგზაურობა დაიწყო პიცერიებში და რესტორნებში გამოსვლებთან ერთად, ისეთ ღონისძიებებზე, როგორებიც არის ნათარგმელობა და ქორწილები. მან ბუღალტერებას სწავლობდა, მაგრამ არ განაგრძო მასზე კარიერა, არამედ ჩართულა პოლიტიკურ აქტივიზმში კომუნისტად და კიდევ 1971 წელს ఎన్నికობით მერი გახდა. 1976-1978 წლებში იგი მუშაობდა საზღვრის თანამშრომლად Globus ტურისტული სააგენტოში ლუგანოში. 1978 წელს მან მიიღო პროგრამისტისა და საინტერვიუერო როლი Radio Tresa-ში, სადაც ხელმძღვანელობდა მთლიან პროგრამირებას. მისი კომედიური კარიერა დაიწყო ინტენსივად 1978 წლის ბოლოს, როდესაც მან დაიწყო გამოსვლები მილანში, Derby Club-ში სხვა კომიკოსებთან ერთად, როგორებიც არიან ფრანჩესკო სალვი, ჯორჯო 팔ეტი, 월터 발디, Giobbe Covatta, Malandrino e Veronica და I Gatti di Vicolo Miracoli, თანამშრომლობა რომელიც 1985 წლამდე გრძელდებოდა. იაჩეტის ტელევიზიური დებიუტი 1981 წელს შედგა გადაცემა "Il Sabato dello Zecchino"-ში. მას ფართო აღიარება 1990-იანი წლების 초반ში მიუღწეოდა "Maurizio Costanzo Show"-ში გამოჩენებით, სადაც ცნობილი გახდა თავისი 독특한 'bonsai' სიმღერებით – მოკლე, სურრეალისტური და ხშირად აბსურდული კომპოზიციებით. 1991 წელს მან ალბომი გამოსცა, რომელშიც შეტანილი იყო ეს ლექსები და სიმღერები. 1994 წლიდან 2026 წლამდე იგი ეზო გრეგიოსთან ერთად თანავაწილებდა პოპულარულ ტელევიზიურ პროგრამას "Striscia la notizia". მისი საქმიანობა ტელევიზიის ფარგლებსაც გასცემს; მან მთავარი როლი ითამაშა 1995 წლის ფილმში "Come quando fuori piove" და სხვა მრავალ შოუშიც გამოჩნდა Rai, Mediaset-ისა და Telemontecarlo-სთვის. 2009 წელს მან ასევე გააცოცხლა ამნეზიური სპონჯი ბობს სკვერპანტსი. იაჩეტის თავდაუღმავებელი მიძინება ხელოვნებისადმი მისი განუწყველიდ გამოჩენა ტელევიზორში და სცენაზე აჩვენებს, მათ შორის 2010 წელს "Velone"-ის მასპინძლობა და 2010 წელს "Riccio d'argento" ჯილდოს მიღება თავისი შოუსთვის "Chiedo scusa al signor Gaber", რომელიც 2009 წელს გამოიცა და შეიცავდა გიორგო გაბერის სიმღერების ქავერებს.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

ენცო მაჯო

엔초 마지오, 1902 წლის 10 ოქტომბერს ვინჩენცო 마지오 სახელით ნეაპოლში, იტალიაში დაბადებული იყო, იტალიელი მსახიობი და კომიკოსი იყო. ის წარმომადგენლობითი ოჯახიდან იყო; მას თორმეტი αδελφός ჰყავდა და მშობლებიც ხელოვნებასთან იყვნენ დაკავშირებულები. მისი მამა, დომენიკო 마지오, მსახიობი, მომღერალი და თეატრის რეჟისორი იყო, რომელიც ცნობილი იყო ნეაპოლიტური სცენეგიატას წარმოდგენების პიონერული საქმიანობით. 엔초 마지오는 1978 წლის 13 ივლისს ნეაპოლში გარდაიცვალა 75 წლის ასაკში. მაჯიოს კარიერა თეატრში დაიწყო, მომზადება კი მეორე მსოფლიო ომამდე და მის დროს ავანსპეტაკოლო თეატრებში გაიხდებოდა. იგი მაკიეტების შესრულებაში იყო სპეციალიზირებული, ყურადღებას ამახვილებდა დამულაობაზე, პერსონაჟების შესრულებაზე და კომიკურ დროშინებაზე. ცნობილი იყო თავისი იმიტაციებით, განსაკუთრებით კომიკოსი ლარი სიმონის (რიდოლინი) პაროდიით. ხშირად გამართავდა კონცერტებს სცენაზე თავის ძმებთან და დამტანებთან: დანტე, ბენიამინო, პუპელა და როსალია მაჯიოსთან, ხშირად ნეაპოლურ კომიკურ სპექტაკლებში. მისი მხატვრული განათლება ძირითადად სცენაზე მიიღო. ომის შემდეგ, მაგოიმ კონცენტრირებას გადაანაწილა პროლიფიკურ კინოკარიერაზე და ხშირად თამაშობდა სახასიათო როლებს. მისი პირველი ფილმი გამოჩნდა 1950 წელს ფილმებში Ã arrivato il cavaliere! და Vita da cani . მან 40-ზე მეტ ფილმში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორის ფედერიკო ფელიინის Lo sceicco bianco (1952), Totò a colori (1952) და Ulisse (1954). მან ასევე თანამშრომლობა გაუწია ტოტომ ფილმში La banda degli onesti (1956) და მიიღო მონაწილეობა თეატრალურ წარმოდგენებში, როგორიცაა Napoletani a Napoli (1955-1956) და La Venere coi baffi (1956-1957). კრიტიკოსებმა მისი კომიკური სტილი აღწერეს სპონტანურად და ქარაქატული, როგორც კარგი ნეაპოლიტელ მსახიობთა ტიპიური. მან ითამაშა ფილმებში, რომლებიც გადაიღეს მარიო მონიკელმა, სტენომ, ალდო ფაბრიციმ, ჯუზეპე დე სანტიმ, მარიო მათოლმა და რენატო რასცელმა. მისი ბოლო ფილმი იყო დინო რივზის Primo amore (1978), რომელიც პოსტუმურად გამოიცა.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

ენცო სალვი

엔초 살비는 다재다능하고 재능 있는 이탈리아 배우, 각본가, 코미디언입니다. 1963년 8월 16일 이탈리아 로마에서 빈센초 살비로 태어났으며 오스티아 지역에서 자랐습니다. 그의 부모는 안토니오 살비(토니)와 브루나 브루노리입니다. 그는 농업 연구소에서 원예 전문가로 졸업했으며 처음에는 시립 정원사로 일했습니다. სალვიმ კარიერა კაბარეში მომღერლად და მხატვრად დაიწყო. კოლეგებმა მისი სწრაფი ტონობით აღფრთოვანებულები, ამ გზის გაგრძელება მოუწოდეს. თეატრში პირველად 1990 წელს გამოვიდა პლაუტუსის „მეტადიდებული ჯარისკაცი“-ში. 1991 წელს მარიანო დ’ანჯელოსთან ერთად კომედიური дуэტი „MAMMAMIA CHE IMPRESSIONE“ დააარსა, რომელმაც მას შემდეგ მრავალი გაყიდული შოუ მოიპოვა და 1993 წელს კომიკურ ფესტივალ Nazionale-ზე კრიტიკოსებისა და მაყურებელთა პრიზი გაიმარჯვეს. იგი „ერ ციპოლას“ (ტერძმის) სახელით არის ცნობილი, რომელიც ნარკოტიკებისმოხიალე ადამიანის მიხედვითაა შექმნილი, მას გოგონას დახვადებისას შემთხვევითი karşılaşნისას. მან ასრულა კომედიური როლები, როგორიცაა „ქრისტმასი ბურთი“, „შრატის მდინარე“ და „კარლოს მოყვარულს“. სალვის κινηო ფილმების კარიერა დაიწყო 1999 წელს ფილმით Vacanze di Natale 2000 , რის შემდეგაც მიიღო მონაწილეობა ფილმებში: Body Guards (2000), Merry Christmas (2001), Natale sul Nilo (2002), Natale in India (2003), Le barzellette (2004) და Il ritorno del Monnezza (2005). ის ასევე გამოჩნდა ტელესერიალში Domani è un'altra truffa (2006) და მიიღო მონაწილეობა Notti sul ghiaccio (2006)-ში. სალვის მუშაობაში შედიოდა თანამშრომლობა ბიagio იცოსთან და მასიმო ბოლდილასთან, და მან ითამაშა კომედიურ ფილმებში კარლო ვანცინას దర్శకությბით. ხშირად выступает мероприятияზე და შეხვედრებზე და თანამშრომლობს ქრისტian დე სიკასთან და მასიმო ბოლდილასთან ყოველწლიურ საშობაო ბლოკბასტერ ფილმებში. იგი პოპულარულია მთელი იტალიაში, როგორც მოზრდილებში, ისე ბავშვებში. ის აგრძელებს აქტიურობას κινηო და ტელეინდუსტრიაში, მონაწილეობს ფილმებში Il diavolo è Dragan Cygan (2024) და Alberto Sordi secret (2024).

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

მონიკა ვიტი

მონიკა ვიტი, დაბადებული მარია ლუიზა ჩევიაρέლი 1931 წლის 3 ნოემბერს, რომში, იტალიელი მსახიობი და ტელეპროგრამების პიროვნება იყო. მისი მშობლები იყვნენ ადელე ვიტიგლია ბოლონიიდან და ანჯელო ჩევიაρέლი, ხოლო სცენაზე სახელი აიღო დედის გვარიდან, ვიტი. ბავშვობის ნაწილი მან მესინასა და ნეაპოლში გაატარა, სადაც სამხედრო მოქმედებებს გამოუცადეს და თეატრში ინტერესი გაუჩნდა. ბავშვობაში მას "სეტი ਵਿਸਤინი" ეძახდნენ მისი მრავალშრიანი ტანსაცმლის არჩევის გამო. Vitti-ს ფორმალური განათლება ნაციონალურ დრამატული ხელოვნების აკადემიაში დაიწყო, სადაც 1953 წელს დაამთავრა, სილიო დამიკოსა და სერგიო ტოფანოს მასწავლებლების руководством. ის ასევე დადიოდა Pittman-ის კოლეჯში და იტალიური თეატრალური ჯგუფთან ერთად გერმანიაში გასტრირებაც ჰქონდა. მისი პირველი სცენაზე გამოჩენა ნიკოლო მაკიაველის La Mandragola -ში შედგა, რის შემდეგაც მოჰყავთ მარიანა მოლიერის L’avaro -დან 1955 წელს. პირველად კინოში бес кредитом გამოჩნდა ფილმში Laugh! Laugh! Laugh! 1954 წელს. მისი თითქმეტლიდარ ოცდაათი წლის კარიერას განმავლობაში ცნობილი იყო ხავერდოვანი ხმითა და მხიარული حضور-ით. ვიტიმ საერთაშორისო აღიარება მიიღო მიხელანჯელო ანტონიონის ფილმებში მისი როლების წყალობით, განსაკუთრებით L'Avventura (1960)-ში, რომელშიც მისი პროფილი ი탈იური საფოსტის მარკაზეც მოხვდა. მან მთავარი როლი ითამაშა ანტონიონის ცნობილი „უკომუნიკაბილობის ტეტრადის“ მომდევრო ფილმებში: La Notte (1961) ჟან მორეოსთან და მარსელო მასტროიანისთან, L'Eclisse (1962) ალენ დელონთან და Il deserto rosso (1964). მან თანამშრომლობა გაუწია მსახიობებს, როგორებიც არიან მარსელო მასტროიანნი, ალენ დელონი, რიჩარდ ჰარიზი, ტერენს სტემპი და დირკ ბოგარდი. ამ დრამატული როლების გარდა, ვიტიმ კომედიური ნიჭიც გამოავლინა ისეთ ფილმებში, როგორებიც არის La ragazza con la pistola და Io so che tu sai che io so , და რამდენიმე კომედიაც გადაიღო კარლო დი პალმასთან ერთად, რაც დაიწყო 1973 წელს Teresa the Thief -ით. მისი შესრულებებმა ხუთჯერ მოუტანა მას „დავით დონატელოს“ ჯილდო საუკეთესო ქალი მსახიობად, დამატებითი რვა სპეციალური აღიარებასთან ერთად. მან ასევე მიიღო შვიდი იტალიური „ოქროს გლობუსი“ საუკეთესო ქალი მსახიობად, ასევე კარიერული „ოქროს გლობუსი“ და ვენეციის κινηოწარმოების ფესტივალის კარიერული „ოქროს ლეონი“. ვიტის ხელოვანული თანამშრომლობა რეჟისორ მიქელანჯელო ანტონიონთან ფილმების პარტნიორობით არ დამთავრებულა, მათ შორის romantiuli 관계ც ჩამოყალიბდა. მან დორიან გრეის ხმა გაუცია ფილმს Il grido -ში. ბევრი წლის შემდეგ, მონიკა ვიტი გარდაიცვალა რომში, 2022 წლის 2 თებერვალს და იტალიურ კინოში მნიშვნელოვანი მემკვიდრეობა დატოვა.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

ფაბიო დე ლუიჯი

ფაბიო დე ლუიჯი, დაიბადა 1967 წლის 11 ოქტომბერს, სანტარკანგელო 디 რომაგნაში, იტალიელი მსახიობია, კომიკოსი, ფილმის რეჟისორი, ტელეწამყვანი და ყოფილი ბეისბურთელია. იგი პოეტ ტონინო გუერას შვილიშვილის შვილია. ადრეული ასაკიდანვე გამოჩნდა მრავალმხრივობა – თავდაპირველად განავითარებდა ბეისბურთი სერია A1-ში სანტარკანგელოსა და რიმინის გუნდებში, სანამ ხელოვნებაზე გადავიდოდა. დაამთავრა სახვითი ხელოვნების საშუალო სკოლა და განაგრძო სწავლა ბოლონიაში, სამხატვრო აკადემიაში, სადაც მიიღო ტილოტყავის ხარისხი კომედიის თემატიკაზე თანამედროვე ხელოვნებაში. ეს მხატვრული განათლება განსაზღვრავს მისი მრავალმხრივი კარიერას. დე ლუიჯიმ კომედიურ მოგზაურობას 1990 წელს დაიწყო, 'La Zanzara d'oro' კონკურსში მიიღო მონაწილეობით და მეოთხე ადგილი დაიკავა. მან მალევე აღიარება მოიპოვა Gialappa’s Band-თან თანამშრომლობით ტელეპროგრამა Mai Dire... -ში, როგორც კომიკოსი და წამყვანი, ხოლო მოგვიანებით პაოლა კორტელესისა და Mago Forest-თან ერთად იმუშავა 'Mai dire Grande Fratello 2'-ზე. მისი კომედიური სტილი აღწერილია როგორც ფიზიკური და ინტელექტუალური, მაგრამ თავმდაბალი. მან არაერთი საუკონდირიო პერსონაჟი შექმნა, მათ შორის Olmo, Fabius, Luigio Guastardo della Radica, Cologno, Baraldi, Medioman, L'Ingegner Cane, Bum Bum Picozza და Petunio. იგი ასევე ასახელებდა სხვადასხვა ტელეპროგრამის პერსონალებსა და პოლიტიკოსებს. 2002 წელს გამოსცა ალბომი სახელწოდებით Olmo & Friends . X გვიან 1990-იანი წლებიდან და 2000-იანი წლების განმავლობაში დე ლუიგი გამოჩნდა მრავალ ფილმში, მათ შორის Marriages (1998), All the Moron's Men (1999), Johnny the Partisan (2000), Commediasexi (2006), Natale a New York (2006), Natale in crociera (2007), As God Commands (2008) და Many Kisses Later (2009). ის ასევე მონაწილეობდა კომედიურ სერიალში 'Love Bugs' (2005) და თანავარჯიშობდა შოუებში 'Apocalypse Show' (Rai 1) და 'Le Iene'. მან იმუშავა რეჟისორებთან, როგორებიცაა მარკო ფერერი, ალესანდრო დ’ალატრი, ალესანდრო გენოვეზი, ფაუსტო ბრიცცი და ჯოვანი ვერონეზი. მან განაგრძო მონაწილეობა ფილმებში, როგორებიცაა Gli amici del bar Margherita (2009), Happy Family (2010) და Maschi contro femmine (2010). მან దర్శకత్వం გაუწია, თანავწრწერა და მთავარ როლს თამაშობდა ფილმში 'La peggior settimana della mia vita' (2011) და მას შემდეგ దర్శకత్వం გაუწია ფილმებს, როგორებიცაა Tiramisù (2016) და 50 km per Hour (2024). ამჟამად გადაიღებენ 'La befana vien di notte 2 - Le origini'. 25 წლის შემდეგ სცენიდან, ის დაბრუნდება ცოცხალ წარმოდგენებში "BIOL- In Carne e Ossa Tour"-ით.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

ფედერიკო ბასო

ფედერიკო ბასო იტალიელი მსახიობ-კომიკოსია, ტელევიზიის სცენარისტი, მსახიოლი და პერფორმერი. დაიბადა ტურინში, 1975 წლის 1 იანვარს და წარმოშობით იტალიელია. 1995 წელს დაამთავრა ტექნიკური სასწავლებელი და მიიღო ელექტრონიკის ტექნიკოსის (Perito elettronico) დიპლომი ტურინის გიუზეპე პიანოს სახელობის ინდუსტრიული ტექნოლოგიების ინსტიტუტში, 60-დან 49 ქულით. ამის შემდეგ, სამხატვრო განათლება მიიღო Segrate-ის თეატრალურ სკოლაში და მილანის კომუნალური კინოსა და ტელევიზიის სკოლაში. კომიკოსი გამხდარებამდე პროფესიულმა გამოცდილებამ მოიცვა ვიდეორედაქტორის სახით მუშაობა Rete 4-ისა და Italia 1-ის వార్తా გადაცემებზე, რასაც 1997 წლიდან 2004 წლამდე ასრულებდა. ბასო საკუთრივ ხელოვნებას თეატრალურ იმპროვიზაციებითა და ზელიგის ლაბორატორიებში მონაწილეობითი აქტივობით დაიწყავს. აღიარება კომედიური შოუებში, ზელიგ -ში და ზელიგ ოფი -ში მოიპოვა, როგორც სპექტატორის, ისე წამყვანის სახით, რომელშიც 2006, 2011-2013, 2021 და 2026 წლებში მიიღო მონაწილეობა. 2007-დან 2011 წლამდე ტერეზა მანინოსთან ერთად თანამშრომლობდა ზელიგ ოფი -ს წამყვანად. 2003 წელს შეუერთდა ზელიგის სახელოსნოებს, ხოლო 2004 წელს სესტო სან ჯოვანიანოს კაბარე ფესტივალში გაიმარჯვა, ფინალში ტერეზა მანინოს დამარცხებით. მისი კომედიური სტილი ამერიკული იუმორის ტრადიციებისგან არის განპირობებული, ხოლო ვუდი ალენი, ჯერი სეინფელდი და დეინ კუკი მასზე ავლენენ გავლენას. იგი ბასტერ კიტონსაც აღიარებს. თვითირონია მისი შემოქმედებითი საქმიანობის საფუძველია. ფედერიკო ბასოს კარიერაში შედის ტელეპროგრამებისთვის წერა, როგორიცაა Belli dentro (2005-2012) და Crozza Italia (2006), ასევე სტუმრის გამოჩენა მინი-სერიალში Quelli dell'Intervallo Cafe - Casa Pierpiero 2011 წელს. მან კომედიური შოუს მეხუთე სეზონი მოიგო, LOL - Chi ride è fuori 2025 წელს და პრიზის თანაბარი ნაწილი გაუზიარეს გეპპი კუჩიარისთან ერთად. 2024 წლის ნოემბერში იგი გახდა ელჩი, რომელიც ხელს უწყობს 2026 წლის ზამთრის ოლიმპიურ და პარალიმპიკურ თამაშებს და მონაწილეობს ფუნთუშების გადაცემის ცერემონიალში ტურინში 2026 წლის 11 იანვარს. ის ასევე გამოჩნდა Geppi Hour (2007), Comedy Match (2024-2026), Techetechete' (2024), DopoFestival (2026 წლიდან), The Band (2022) და La notte dei fiori (2026). ცოტა ხნის წინ Comedy Central Presents-ის სპეციალური შოუ ჰქონდა 2026 წელს. ამჟამად, იგი მუშაობს შოუსთვის, რომელიც soon თეატრებში გამოჩნდება და მონოლოგებსა და სკეტჩებს აქვეყნებს საკუთარ სოციალურ medya პროფილიებზე, სადაც მას 480,000-ზე მეტი მიმდევარი ჰყავს. კრიტიკოსები მას აღწერენ როგორც მკვეთრ, ინტელექტუალურ არტისტს და თანამედროვე საზოგადოების მჭკეტა 관찰ელს.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

ფრანკო ბრაკარდი

1937 წლის 16 მარტს, რომში დაბადებული ფრანკო ბრაკარდი იტალიელი მხატვრული წარმომადგენელი იყო, მრავალპიროვნება, რომელიც მოიცავდა მსახიობობას, კომპოზიტორობას, პიანინოზე დაკვრას და სტენდ-აპ კომედიას. იგი გარდაიცვალა რომში 2005 წლის 28 თებერვალს, მისი 70 წლის იუბილეს ორ კვირამდე ადრე. ბრაკარდის პროფესიულმა ცხოვრებამ მრავალი წელი მოიცვა, სადაც იყო ჩართული მუსიკა, ტელევიზია, რადიო და κινηო, რაც განამტკიცა მისი რეპუტაცია იტალიური რადიოსა და ტელევიზიის ოქროს ხანის გამოჩენილი ფიგურად. ბრაკარდიმ პროფესიონალური ცხოვრება მუსიკაში 1950-იანი წლების პირველ ნახევარში დაიწყო, როგორც ჯაზ პიანისტმა საკონცერტო დარბაზებში და კომპანიონის რანგში. 1960-იან წლებში მან ბით-ჯგუფი „The Flippers“-ში გაწევრიანება მიიღო, სადაც ლუციო 달라-სთან ერთად პიანინოზე დაკვრავდა. „The Flippers“-მა, რომელშიც შედიოდა მაურისიო კატალანო, მაქს კატალანო, ბენნი ამოროსო, ფაბრიციო 잠파, 롬ოლო 포를아이 და სხვა წევრებიც, 1960-1966 წლებში მნიშვნელოვანი წარმატება მოიპოვა, მათ შორის 1963 წელს „Cantagiro“-ს გაიმარჯვეს სიმღერით „I Watussi“. როგორც მსახიობმა და კომიკოსმა მან დებიუტი 1960-იანი წლების შუაში კაბარე „Setteperotto“-ში ჰქონდა, ვილიაჯო, პიპო ფრანკო და 엔조 자나치-სთან ერთად. ამ პერიოდში მან სიმღერებიც დაწერა მინას, 미레일 마티უს და raphaella carrà-სთვის, მათ შორის 미레일 마티უს „Une chanson“-ისთვის, რომელიც 1968 წელს სანრემოში 12-ე ადგილს დაიკავებდა. ბრაკარდი ფართო აღიარებას მიაღწია 1970 წლიდან რენცო არბორესა და ჯიანი ბონკომპაგნის მასშტაბურ რადიო-მუსიკალურ შოუ "ალტო გრადიმენტოში" მისი მონაწილეობით. ამ პროგრამაში მან კომპოზიციები შექმნა, ტექსტები დაწერა და სამახსოვრო პერსონაჟები განაცხადა, როგორიცაა სოლფორო, მოტიფაციო და 팔로티노. ხშირად თანამშრომლობდა რენცო არბორესთან და მონაწილეობდა შოუებში, როგორნადაც "კველი დელა 노트". ათზე მეტი წელი განაგრძო სამუშაო RAI ტელევიზიონ კომპანიისთვის ავტორად, ასევე წვლილი შეიტანა Discoring-ში. გადაიღეს რამდენიმე ფილმში, მათ შორის "Splendori e miserie di Madame Royale", "Io la conoscevo bene", ტოტოსთან ერთად ოთხ ფილმში და განსაკუთრებით ლინო ბანფის ბიძა კომედიურ ფილმში "Vieni avanti cretino" (1982). იყო მაურიციო კოსტანზოს ოფიციალური პიანისტი მისი გრძელვადიანი ტელეშოუს "Maurizio Costanzo Show"-ში, იმპროვიზაციებით ხაზს აძლევდა ან ამცირებდა სხვადასხვა მომენტებს და 1985 წელს შექმნა თემატური სიმღერა "Se penso a te". ახსოვალ მას რადიოში სარეალიზებელი პერსონაჟების შექმნითა და მრავალი წარმატებული სიმღერის კომპოზიციით რაფელა კარასთვის 1970-იანი და 1980-იანი წლების შორის, მათ შორის "A far l’amore comincia tu", "Ballo ballo" და "Pedro".

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

იტალია

ფრენკ მატანო

იტალიელი გასართობი ადამიანი, მსახიობი და ტელევიზიის პიროვნება ფრანჩესკო მათანო ასევე ცნობილია როგორც ფრენკ მათანო. დაიბადა 1989 წლის 14 სექტემბერს იტალიაში, სანტა მარია კაპუა ვეტერეში და აშშ-ს მოქალაქეობაც აქვს. მისი მშობლები იტალიური და ამერიკული წარმოშობის არიან, რაც ორმაგი კულტურული აღზრდას ასახავს. მოზარდობის წლები გაატარა შეერთებულ შტატებში და Cranston High School East-ს დაამთავრა როდ-აილენდის შტატში. მატანომ კარიერა ინტერნეტში 2007 წელს დაიწყო YouTube არხით სახელად 'lamentecontorta', სადაც თავდაპირველად ტელეფონის ხუმრობებს აქვეყნებდა. ამ არხმა სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა და 2008 წლისთვის დაახლოებით 60 მილიონი ნახვა და მილიონი გამოწერა συγκრთა. 2013 წელს მან მეორე არხი შექმნა, 'FRANK MATANO Games', რომელიც ვიდეო თამაშებს ეძარებოდა. მატანომ პირველად ტელევიზიაში 2009 წელს გამოჩნდა, როგორც კორესპონდენტი და პრეზენტატორი გადაცემაში 'Le Iene'. წლის ბოლოს, 2010 წელს, მან წარმოაჩინა პროგრამა 'Sky Scherzando?' და დაამთავრა კასინოსა და სამხრეთ ლაციოს უნივერსიტეტი ენების შესწავლის მიზნით, თუმცა ხარისხი არ მიუ取得了. მისი კარიერის განმავლობაში, მათანომ სხვადასხვა როლებში გაფართოვდა. მან მონაწილეობა მიიღო ვებ-სერიალში 'Lost in Google' 2012 წელს და მისი დებიუტი მსახიობად შედგა ფილმში 'Fuga di cervelli' 2013 წელს, რის შემდეგაც მიიღო როლები პაოლო რუფინის ფილმებში 'Tutto molto bello' (2014) და 'Fuga di cervelli' (2013). იგი ასევე მუშაობდა ხმისმაღლებული მსახიობად რამდენიმე ანიმაციურ პროექტში, მათ შორის 'Zootopia' (2016), ‘Sing 2’ (2021) და ‘Transformers: Rise of the Beasts’ (2023). 2015 წელს მას წლის აღმოჩენის ჯილდო გადასცეს ტელევიზიის რეჟისორების პრიზზე. იგი იყო ჟიური 'Italia's Got Talent'-ში 2015 წელს და თანავაწილებდა მასპინძლობას 'Le Iene'-ში 2016 და 2019 წლებში. მან მონაწილეობა მიიღო კომედიურ შოუში 'LOL – Chi ride è fuori' 2021 წლიდან და ამჟამად მთავარ როლს ასრულებს Prime Video-ს სერიალში ‘Gigolò per caso’ 2023 წლიდან.

პროფილის ნახვა