Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

1635 Komicy

Ghemon

Giovanni Luca Picariello, znany zawodowo jako Ghemon, jest włoskim artystą urodzonym w Avellino 1 kwietnia 1982 roku. Działa pod kilkoma pseudonimami, w tym Ghemon Scienz i Gilmar. Ghemon funkcjonuje jako raper, autor piosenek i komik. Jego sceniczny pseudonim pochodzi od Ishikawa Goemon XIII, postaci z serii Lupin the Third. Wczesne przedsięwzięcia artystyczne obejmowały sztukę graffiti w latach 1995–2001, początkowo pod tagiem 'Kal', który później zmienił na 'Esi' ze względu na podobieństwo do innego artysty o imieniu Kaf. Początek muzycznej drogi Ghemona datuje się na rok 1993, kiedy to odkrył hip hop dzięki Articolo 31 i OTR, a przez krótki czas kopiował teksty J-Axa. Od 1993 roku był także fanem Litfiba i Ligabue. W późnych latach 90. i na początku lat 2000. uczestniczył w różnych grupach i projektach, takich jak Blue Nox, Unlimited Struggle, 15 barrato (powstały w 1996 roku z Mobie) oraz Sangamaro (założony w 1997 roku z Domenico, znanego również jako Domey Blanco). Sangamaro wydał demo zatytułowane *Bloodstains* w 2000 roku. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie LUISS w Rzymie, uzyskując dyplom w 2002 roku. W latach 2005-2006 był częścią projektu Soulville, który wydał jego debiutancki EP, *Ufficio immaginazione*, jako darmowy download w 2006 roku; wydawnictwo to spotkało się z pozytywnymi recenzjami i zgromadziło ponad 3000 pobrań. Kariera Ghemona obejmuje występy na Festiwalu Piosenki w San Remo w 2019 roku z utworem 'Rose viola' i ponownie w 2021 roku z 'Momento perfetto,' który zajął 21. miejsce. W 2017 roku przyczynił się do ścieżki dźwiękowej NBA 2K17 swoim singlem 'Adesso sono qui.' Obecnie jest komikiem stand-upowym. Jego show, "La Prima Volta. L’Ultima Volta. L’Unica Volta," premiera w kwietniu, po jego poprzednim show, “Una cosetta così,” który odbywał się od 2023 do 2024 roku z ponad 70 występami i zakończył się specjalnym wydarzeniem w Teatro Arcimboldi w Mediolanie. Ten show, współtworzony z Carmine Del Grosso, jest opisywany jako połączenie koncertu, monologu i komedii, często zawierające dotąd niepublikowane utwory. Planuje swój kolejny show, zatytułowany "Varietà," dążąc do występu w Forum di Assago.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Giancarlo Kalabrugovic

Giancarlo Kalabrugovic to włoski komik i artysta kabaretowy, urodzony jako Giancarlo Calabretta 2 października 1966 roku w Bollate. Jego pochodzenie odzwierciedla mieszankę regionów włoskich, z ojcem pochodzącym z Kalabrii, a matką z Emilia. Uznawany jest za komika z Mediolanu, który występował na terenie całej Włochy, pojawiając się w teatrach, na placach publicznych oraz na wydarzeniach na żywo, na różne okazje, w tym spotkania firmowe i prywatne uroczystości. Scena nazwa Kalabrugovica narodziła się z dziecięcych zabaw, w których on i jego przyjaciele żartobliwie modyfikowali nazwiska naśladując piłkarzy, zwłaszcza z Jugosławii. Rozpoczął karierę w komediowym teatrze w 2001 roku, po ukończeniu kursu aktorskiego w szkole Campo Teatrale w Mediolanie w 2000 roku. Debiut zawodowy miał w 2002 roku ze spektaklem 'Sbarlusc,' który był wystawiany w prestiżowych miejscach, takich jak Teatro Verdi w Mediolanie i Teatro Valle w Rzymie. Następnie zagrał rolę w reklamie Breil (2003) oraz w filmie 'Fame chimica' (2003), wcielając się w postać Bifo. Istotnym punktem zwrotnym w jego karierze było 2005 rok, kiedy dołączył do artystycznego laboratorium Zelig. W latach 2007-2008 był stałym gościem programu 'Zelig Off,' a także występował w 'Buona la prima!' (2007-2008) u boku Ale i Franza, grając Mimmo, syna portiera. Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki postaci ‘Pino dei Palazzi,’ ‘miejskiego filozofa’ z bloków mieszkalnych, która zdobyła popularność na Zelig począwszy od 2007 roku. Kalabrugovic regularnie wcielał się w postać Pino dei Palazzi w latach 2007-2011, z powrotami w 2013, 2021 i 2026 roku. Jego styl komediowy opisywany jest jako 'z obrzeży,' ironiczny i poetycki. Raper Marracash kilkakrotnie nawiązywał do Pino dei Palazzi w swoich piosenkach, co dodatkowo umocniło wpływ tej postaci na kulturę. W latach 2018-2020 wystąpił w 'Zelig Time,' a do dziś regularnie wraca do Zelig w różnych edycjach.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Gianfranco D'Angelo

Gianfranco D’Angelo, urodzony jako Gianfranco D’Angelo Manni 19 sierpnia 1936 roku w Rzymie we Włoszech, był włoskim aktorem i komikiem. Zmarł w Rzymie 15 sierpnia 2021 roku w szpitalu Gemelli, zaledwie kilka dni przed swoimi 85. urodzinami. Wychowany w dzielnicy Esquilino po utracie rodziców w wieku trzech lat, wychowywali go następnie ciotka i wujek. Po ukończeniu studiów z zakresu księgowości, D’Angelo rozpoczął karierę teatralną w 1963 roku jako aktor w satyrycznym spektaklu 'I Teleselettivi'. Kariera zawodowa D'Angelo jako komika rozpoczęła się w połowie lat 60. XX wieku. Wczesny sukces odniósł z teatrem Il Bagaglino i, wspólnie ze znajomymi, założył Teatro Cordino w Trastevere, gdzie występował w sztukach napisanych przez Maurizio Costanzo. Pracował również w Teatro Puff w Rzymie w latach 1968–1970. Jego kariera znacząco rozwinęła się w połowie lat 70., co było widoczne dzięki występom w kilku popularnych programach telewizyjnych typu variety, takich jak Mazzabubù, C'era una volta Roma, La Sberla, Drive In, Odiens i Striscia la notizia. W 1973 roku wystąpił w serialu telewizyjnym 'La porta sul buio' jako komisarz policji, a w 1974 roku współprowadził program 'Foto di gruppo'. Od 1974 do 1982 roku D’Angelo był aktywny w kinie, głównie występując w komediach erotycznych i filmach klasy B. Grał różne role, w tym niemieckiego arcybiskupa w 'Alleluja brava gente' (1970), profesora Puntiglio w L'insegnante (1975) oraz wystąpił w Mondo Candido (1975). Jego filmy pojawiały się również w latach 80., z rolami w The Gorilla i Young, Beautiful... Probably Rich (1982) oraz Girls of Miss Italy (2002). Współpracował z reżyserami Dino Risi i Bruno Corbucci oraz aktorami Alvaro Vitali i Nadia Cassini. Od 1983 do 1988 roku grał w programie Italia 1 'Drive In', wcielając się w postać pana Armando, a także współprowadził pierwszy sezon programu 'Striscia la notizia' z Ezio Greggio w 1988 roku. Komentował również wyścig kolarski Giro d’Italia w latach 1978 i 1979. D’Angelo napisał książkę zatytułowaną 'Gianfranco D’Angelo racconta drive in'. Otrzymał cztery nagrody Telegatti oraz Delfino d'oro za swoją karierę w 2001 roku. W 2015 roku wystąpił jako gość w programie 'Italia's Got Talent', a w 2017 roku odbył tournée teatralne ze spektaklem 'Quattro donne e una canaglia'. Plac na terenie centrum produkcyjnego Mediaset nazwano jego imieniem we wrześniu 2023 roku. Współpracownicy, tacy jak Barbara d’Urso, Antonio Ricci i Paolo Ruffini wspominali go z sentymentem, podkreślając jego umiejętność rozśmieszania ludzi i trwały wpływ na włoski świat rozrywki.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Gianluca Fubelli

Gianluca Fubelli, znany również jako Scintilla, jest włoskim aktorem, komikiem i gospodarzem programu telewizyjnego, urodzonym w Rzymie 9 kwietnia 1973 roku. Jego kariera rozpoczęła się w latach 90. od pracy animacyjnej i rozrywkowej w ośrodkach turystycznych w latach 1996–1999. Pracował jako technik dentystyczny do ukończenia 22 lat. W 1998 roku współzałożył grupę komediową I Turbolenti z Gianlucą Impastato, Stefano Vogogną i Enzo Polidoro, i był jej członkiem w latach 1998–2013. I Turbolenti zyskali znaczną rozpoznawalność, wygrywając Festiwal Nazionale del Cabaret w 2000 roku oraz otrzymując Premio della Critica na Premio Charlot w 2002 roku. Grupa występowała w programie Colorado na Italia 1 od 2003 do 2013 roku, znacząco przyczyniając się do jego popularności. Gianluca Fubelli jest znany z ikonicznych postaci, takich jak Romolo Prinz i Giulio Cesare dei giorni nostri, które stworzył podczas występów w Colorado. Współprowadził Colorado od 2003 do 2019 roku, a także prowadził House of Gag od 2015 do 2017 roku, oraz ponownie w 2023 roku. Jego styl komediowy łączy ironię, parodię i obserwacje z życia codziennego. Przez całą swoją karierę Fubelli wystąpił w kilku filmach, w tym w Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me (2006), Area Paradiso (2012), L'ultimo crodino oraz Tutto molto bello (2014). Brał również udział w przedstawieniach teatralnych takich jak Gli Artificieri (2004) i La bellezza non è tutto (2024). W 2011 roku napisał komediową książkę Gaius Iulius Caesar. La vera storia di Giulio Cesare dittatore massimo!. Pojawił się w programie Enjoy - Ridere fa bene w 2020 roku i Back to School w latach 2022 i 2023, gdzie grał nieposłusznego nauczyciela. W 2023 roku poślubił piosenkarkę i autorkę Federicę Cambę, a w 2025 roku wezmą udział w Pechino Express. Występuje również z widowiskiem na żywo o nazwie La bellezza non è tutto, które łączy improwizację i interakcję z publicznością.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Giobbe Covatta

Włoski artysta rozrywkowy Giobbe Covatta pełni wiele ról, w tym jest komikiem stand-upowym, aktorem, pisarzem i politykiem. Urodził się jako Gianni Maria Covatta 11 czerwca 1956 roku w Tarento, Apulia, a w wieku trzech lat przeniósł się z rodziną do Neapolu. Karierę komediową rozpoczął pod pseudonimem „Giobbe” około 1977 roku w klubie Derby w Mediolanie. Covatta pracował jako instruktor żeglarstwa i animator podczas lata, a później otworzył szkółkę żeglarską w Capo Vaticano, Kalabria. Program Maurizio Costanzo gościł Covattę jako stałego gościa od 1990 roku. Jego komediowe skecze w programie bazowały na Biblii, co zainspirowało jego książkę z 1991 roku, Parola di Giobbe . Ta książka, rewizja Biblii, sprzedała się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy i miała ponad trzydzieści wydań. Opublikował również inne książki, w tym Pancreas , parodię Serca Edmondo De Amicis. Covatta zadebiutował w telewizji w 1987 roku na Odeon TV w programie 'Una notte all'Odeon', a w 1988 roku wystąpił w programach Rai 2, takich jak 'Tiramisù' i 'Fate il vostro gioco'. W 1991 roku odbył się premierowy pokaz sztuki Parabole Iperboli w Teatrze Ciak w Mediolanie. Oprócz działalności komediowej, Covatta występował w różnych produkcjach filmowych, telewizyjnych i teatralnych; godne uwagi przykłady to 'Pacco, doppio pacco e contropaccotto' (1993) i 'Muzungu - Uomo bianco' (1999). W 1994 roku współpracował z Greenpeace przy tworzeniu programu Aria Condizionata poświęconego ochronie wielorybów. W 2006 roku został wybrany radnym partii Federacji Zielonych w Rzymie, otrzymując 3586 głosów. Później, w 2015 roku, został krajowym rzecznikiem prasowym tej samej partii, choć twierdzi, że nie uważa się za polityka. Covatta pojawił się w Zelig w 2007 roku i ponownie w 2023 roku na jego 30. rocznicę, ostatnio występując 14 października 2023 roku na Canale 5 obok Ale & Franz i Michelle Hunziker. Jest żonaty z Paolą Catellą i mają córkę o imieniu Olivia Covatta.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Gioele Dix

Gioele Dix, urodzony jako David Ottolenghi w Mediolanie 3 stycznia 1956 roku, jest włoskim aktorem i komikiem. Pochodzi z rodziny żydowskiej i studiował literaturę klasyczną, uzyskując maturę. Jego kariera teatralna rozpoczęła się pod koniec lat 70. XX wieku w Teatro degli Eguali, mediolańskiej spółdzielni. Wczesne produkcje obejmowały sztuki takie jak „Sen nocy letniej” w reżyserii Gabriele Salvatores oraz „Marsjanin w Rzymie” w reżyserii Antonio Salines. Brał również udział w spektaklach Moliera „Zdrowy jak ryba” i „Tartuffe” u boku Franco Parenti. Dix zasłynął jako komik występujący w milanowskich kabaretach Derby Club i Zelig, przyjmując sceniczny pseudonim Gioele Dix w 1987 roku po przesłuchaniu u Gino e Michele i Giancarla Bozzo. Szeroką rozpoznawalność zyskał w 1988 roku dzięki programowi telewizyjnemu 'Cocco' na Rai 2, gdzie wcielił się w postać 'wściekłego kierowcy'. W latach 90. jego występy rozszerzyły się o naśladowanie piłkarzy, a także pisał i występował w sztukach takich jak 'La mia patente non scade mai' (1988–89), 'Mai a stomaco vuoto' (1990) oraz 'Antologia di Edipo' (1991–92). Pojawił się również w serialach telewizyjnych, w tym 'Tre passi nel delitto' (1993), 'Olimpo Lupo' (1995) i 'Uno di noi' (1996). Praca Dix’a obejmuje film, telewizję i literaturę. Grał w filmach takich jak 'Cuori pazzi' (2000) i 'The Libertine' (2001), słynąc z występów nago na scenie, co było nowością dla włoskich aktorów. Pojawił się również w 'Corto Maltese' (2003–04) oraz w innych filmach takich jak 'Se fossi in te' (2004) i 'Ora e per sempre' (2004). Dix jest autorem kilku komediowych książek, w tym 'Il manuale del vero automobilista' (1991), 'Cinque Dix' (1995), 'La Bibbia ha quasi sempre ragione' (2003) i 'Manuale dell’automobilista incazzato' (2007). W latach 2007–2017 często pojawiał się w Zelig, wystawiając również 'Tutta colpa di Garibaldi' w 2008 roku i reżyserując sztuki takie jak 'Dixplay' w 2008 roku. Reżyserował 'Oblivion Show' dla grupy Oblivion, koncertując po Włoszech od 2009 do 2014 roku. Ostatnio prowadził 'Giovedix letterari' w Teatro Franco Parenti od 2014 do 2017 roku i występował w 'Il malato immaginario' od 2015 do 2017 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Giovanni Esposito

Giovanni Esposito, attore italiano noto anche come comico e cabarettista, si esibisce sia sul palco teatrale che sul grande schermo e nella programmazione televisiva.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Isa Bellini

Isa Bellini, urodzona Isabella Calò 19 czerwca 1922 roku w Mantui we Włoszech, była włoską tancerką i aktorką, której kariera trwała od 1941 do 1997 roku. Jej ojciec pochodził z Apulii, a matka z Lombardii. W wieku siedmiu lat wyemigrowała do Francji i mieszkała tam przez około dekadę do czasu wybuchu II wojny światowej. Praca Bellini obejmowała różne gatunki, w tym komedię, dramat, komediodramat, muzykę i romans, z podgatunkami takimi jak musical i komedia romantyczna. Zmarła w Rzymie 5 lutego 2021 roku w wieku 98 lat. Bellini rozpoczęła karierę teatralną podczas i krótko po II wojnie światowej, występując u boku artystów takich jak Totò, Renato Rascel, Walter Chiari i Umberto Spadaro. W 1940 roku wzięła udział w krajowym konkursie wokalnym i następnie dołączyła do śpiewaków EIAR (Włoska Krajowa Korporacja Rozgłośni Radiowej). Przyjęła pseudonim Isa Bellini, częściowo aby uniknąć problemów związanych z nazwiskiem rodzinnym w czasach rasistowskich praw. W 1940 roku nagrała kilka płyt 78 obr./min., w tym 'Chi Lo Sa' z Orkiestrą Eiar. Występowała również jako śpiewaczka zarówno solo, jak i z Triem Primavera, z Theą Prandi i Wilmą Mangini; trio wystąpiło w filmie L’allegro fantasma z 1941 roku u boku Totò. Bellini wygrała krajowy konkurs wokalny i pracowała z EIAR jako śpiewaczka solowa oraz członkini 'Trio Primavera'. Bellini zyskała popularność w latach 50. jako osobowość radiowa, występując w programach takich jak Il motivo in maschera (1954) u boku Mike Bongiorno i Lelio Luttazzi oraz Il labirinto (1956) z Nino Manfredim. Debiut telewizyjny miała w 1954 roku w programie Italia. Nati per la musica . Wystąpiła w filmach takich jak Una famiglia impossibile (1940), The Happy Ghost (1941), Without Family (1972), Love and Anarchy (1973) i Camere da letto (1997). Podkładała również głos postaciom w kilku filmach animowanych, m.in. Pani Featherby w DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp , ciotce Sarah w Lady and the Tramp oraz postaci w Pinokio . Praca Bellini jako aktorka głosowa obejmowała dubbing dla aktorek takich jak Katharine Hepburn, Maggie Smith, Shelley Winters, Joan Plowright i Angela Lansbury.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Jimmy il Fenomeno

Luigi Origene Soffrano, conosciuto artisticamente come Jimmy il Fenomeno, è stato un attore italiano che si è distinto per i suoi ruoli di supporto nel kino nazionale.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Lino Toffolo

Urodzony na Murano 30 grudnia 1934 roku, Lino Toffolo był Włochem, który pracował jako prezenter telewizyjny, autor, piosenkarz i aktor. Jego rodzina należała do klasy robotniczej i miała korzenie w lokalnej społeczności rzemieślniczej, a jego ojciec był szklarzem (maestro vetraio). Zyskał on znaczącą pozycję we włoskim świecie rozrywki w połowie XX wieku, a jego kariera trwała ponad pięć dekad. Toffolo zaczął komponować piosenki w dialekcie weneckim w latach 50. XX wieku. Jego pierwsze sukcesy odniósł w klubie Derby w Mediolanie, począwszy od 1963 roku, gdzie występował jako postać przedstawiająca pijanego Wenetyńczyka u boku innych wschodzących komików, takich jak Enzo Jannacci. Debiutował na ekranie w 1968 roku pod kierunkiem Liny Wertmüller i wystąpił w 24 filmach między 1968 a 1978 rokiem, współpracując z reżyserami takimi jak Dino Risi i Mario Monicelli. Znaczące role filmowe to Panigotto w *Brancaleone na krucjatach* (1970) i Arturo Canestrari w *Lokatorzy z góry* (1978). Pojawił się również bez nazwy jako epizodysta w *Wielkich naiwniakach* w 1953 roku. W trakcie swojej kariery Toffolo wydał trzy albumy muzyczne i kilka singli. Jego piosenka "Johnny Bassotto", napisana przez Bruno Lauzi i Pippo Caruso, zajęła drugie miejsce na włoskim notowaniu przebojów w 1972 roku i posłużyła jako motyw przewodni programu telewizyjnego. Toffolo napisał *A Gratis* i *A Ramengo*, a także sztuki *Fisimat* i *Gelati caldi*. W latach 1960–1965 był częścią grupy 'Compagnia dei Delfini' w Wenecji, komponując muzykę na scenę i piosenki. Twórczość Toffolo przedstawiała codzienne wyzwania, humor i siłę zwykłych Włochów.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Luca Bizzarri

Luca Bizzarri, Włoch, pracuje jako aktor, komik i prowadzący programy telewizyjne oraz radiowe. Urodził się w Genui 13 lipca 1971 roku i jest synem zastępcy brygadzisty w Arma dei Carabinieri. Jego kariera rozpoczęła się w 1986 roku, kiedy występował z dialektalnym teatrem “Gilberto Govi” w wieku 15 lat. W 1994 roku ukończył szkołę aktorską Teatro Stabile di Genova, prezentując 'Il suicida' jako swój projekt końcowy i uczestnicząc w produkcjach tragedii takich jak 'Riccardo III', 'Amleto' i 'Ivanov' podczas studiów. Poznał Paolo Kessisoglu podczas przesłuchań aktorskich w 1991 roku, co doprowadziło do powstania komediowego duetu Luca e Paolo. Wspólnie założyli kabaretową grupę 'I Cavalli Marci' w 1991 roku i później przeszli do udanego partnerstwa. Ich praca obejmuje występy w programach telewizyjnych takich jak Le Iene od 2001 do 2009 roku (z przerwami) oraz role główne w sitcomie Camera Café od 2003 do 2004 roku. Zagrał również w filmie E allora mambo! w 1999 roku i podkładał głosy postaciom w filmie Disneya Le follie dell'imperatore w 2001 roku, co świadczy o ich wszechstronności w różnych mediach. Luca e Paolo zyskali dalsze uznanie, współprowadząc Festiwal Piosenki w San Remo w latach 2011 i 2012. W trakcie swojej kariery Bizzarri pełnił różne role, w tym funkcję prezesa Fundacji Kultury Palazzo Ducale w Genui od 2017 do 2022 roku. Bizzarri i Paolo Kessisoglu odnieśli znaczące zwycięstwo w 2023 roku, zdobywając tytuł mistrzów trzeciego sezonu LOL - Chi ride è fuori. Obecnie wraca na scenę z występami w Piemoncie, w tym koncertami w Teatro Maggiore di Verbania 19 października 2026 roku oraz w Teatro Balbo di Canelli 20 października 2026 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Luca Laurenti

Luca Laurenti, rzymski artysta rozrywkowy, który jest również aktorem, muzykiem, komikiem i osobowością telewizyjną, przyszedł na świat 29 kwietnia 1963 roku. Korzenie rodziny Laurentich znajdują się w regionie Molise w środkowych Włoszech. Przed rozpoczęciem kariery telewizyjnej Laurenti doskonalił swoje umiejętności występując w barach z pianinem w Rzymie, a także bawiąc gości w ośrodkach turystycznych i innych lokalnych placówkach. Wczesne prace Laurentiego obejmowały występy w programach takich jak „Provini” i „Dibattito!” w 1988 roku oraz „Grandi sceneggiati” z Giannim Ippolitim w 1987 roku. Pracował również w rozgłośniach radiowych Radio Deejay i Capital. Znaczna część zawodowego życia Laurentiego zdefiniowana została przez jego partnerstwo z Paolo Bonolisem, współpracę, która rozpoczęła się w 1991 roku po ich pierwszym spotkaniu. Wspólnie pracowali przy wielu popularnych programach, w tym nad Urka! Od 1990 roku Laurenti brał udział w różnych audycjach, w szczególności Avanti un altro!, Il senso della vita, Ciao Darwin i Chi ha incastrato Peter Pan? (od 2011 roku). Ich partnerstwo trwa niemal trzydzieści lat, a Laurentiego często uważa się za współgłównego bohatera obok Bonolisa. To artystyczne partnerstwo obejmuje występy w programach takich jak ‘Tira e molla’ (1996-1997) oraz krótkie prowadzenie 'Striscia la Notizia' w 2000 roku. Współprowadził również ‘Buona Domenica’ od 1997 do 2001 roku, obok różnych gospodarzy. Kariera Luca Laurentiego wykracza poza telewizję. Aktor wystąpił w filmach takich jak Don Luca c’è, Body Guards – Guardie del corpo i I fobici (w latach 1998-1999); ponadto, w 1997 roku był głównym aktorem w Torino Boys. Jego twórczość obejmuje również aktorstwo głosowe dla postaci animowanych, w szczególności podkładał głos Stuartowi Little w filmach 'Stuart Little' i 'Stuart Little 2' (w latach 2000-2001) oraz Raymondowi w filmie Disneya ‘Księżniczka i żaba’ w 2009 roku. Laurenti wydał autobiograficzną książkę zatytułowaną 'Ci fai o ci sei?' w maju 2003 roku. Opisywany jest jako powściągliwy, altruistyczny, hojny, lojalny i szczery. Lubi naturę, morze i zwierzęta, w tym szkockiego owczarka o imieniu Eros i syjamskiego kota o imieniu Lilly, które oboje uratował. Laurenti jest żonaty z Raffaellą Ferrari od 1994 roku i mają syna o imieniu Andrea Laurenti, urodzonego w 1997 roku. Jego szacunkowa wartość netto wynosi 3 miliony dolarów. Prowadzi obecność w sieci z kontami na Instagramie (@lucalaurentiofficial) i Facebooku (Luca Laurenti).

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania

Armenia

Argentyna

Austria

Australia

Azerbejdżan

Belgia

Bułgaria

Benin

Brazylia

Kanada

Szwajcaria

Chile

Kamerun

Chiny

Kolumbia

Czechy

Niemcy

Dania

Dominikana

Algieria

Estonia

Egipt

Hiszpania

Finlandia

Francja

Wielka Brytania

Ghana

Grecja

Gwatemala

Węgry

Indonezja

Irlandia

Izrael

Indie

Irak

Iran

Włochy

Jamajka

Japonia

Kenia

Korea, Południe

Kazachstan

Liban

Łotwa

Maroko

Mjanma

Malta

Malawi

Meksyk

Malezja

Nigeria

Nikaragua

Holandia

Norwegia

Nepal

Nowa Zelandia

Peru

Filipiny

Pakistan

Polska

Portugalia

Katar

Rumunia

Serbia

Rosja

Arabia Saudyjska

Szwecja

Słowenia

Słowacja

Tajlandia

Tunezja

Turcja

Tajwan

Ukraina

Uganda

Stany Zjednoczone

Urugwaj

Uzbekistan

Wietnam

Republika Południowej Afryki

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Ghemon

Giancarlo Kalabrugovic

Gianfranco D'Angelo

Gianluca Fubelli

Giobbe Covatta

Gioele Dix

Giovanni Esposito

Isa Bellini

Jimmy il Fenomeno

Lino Toffolo

Luca Bizzarri

Luca Laurenti

Przeglądaj komików według kraju

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?