GiggleTime GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Over Veelgestelde vragen Contact
Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
العربية العربية Български Български Català Català česky česky Cymraeg Cymraeg dansk dansk Deutsch Deutsch Ελληνικά Ελληνικά English English español español eesti, eesti keel eesti, eesti keel français français हिन्दी, हिंदी हिन्दी, हिंदी Bahasa Indonesia Bahasa Indonesia Italiano Italiano 日本語 日本語 ქართული ქართული Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams polski polski Português Português Русский Русский svenska svenska Türkçe Türkçe Українська Українська Tiếng Việt Tiếng Việt 中文 中文
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedian toevoegen
1635 Comedians
Ghemon, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Ghemon

Giovanni Luca Picariello, professioneel bekend als Ghemon, is een Italiaanse kunstenaar geboren in Avellino op 1 april 1982. Hij opereert onder verschillende namen, waaronder Ghemon Scienz en Gilmar. Ghemon fungeert als rapper, singer-songwriter en comedian. Zijn artiestennaam is afgeleid van Ishikawa Goemon XIII, een personage uit de Lupin the Third serie. Vroege artistieke inspanningen omvatten graffiti kunst van 1995 tot 2001, aanvankelijk onder de tag 'Kal,' die hij later veranderde in 'Esi' vanwege overeenkomsten met een andere kunstenaar genaamd Kaf. Ghemon’s muzikale reis begon in 1993 toen hij hip hop ontdekte via Articolo 31 en OTR, en hij kopieerde kortstondig de teksten van J-Ax. Hij was ook fan van Litfiba en Ligabue vanaf 1993. Gedurende de late jaren ’90 en vroege jaren 2000 deed hij mee aan diverse collectieven en projecten, waaronder Blue Nox, Unlimited Struggle, 15 barrato (opgericht in 1996 met Mobie), en Sangamaro (opgericht in 1997 met Domenico, ook bekend als Domey Blanco). Sangamaro bracht een demo uit, *Bloodstains*, in 2000. Hij volgde een formele opleiding, studeerde rechten aan de LUISS Universiteit in Rome en behaalde zijn diploma in 2002. Van 2005 tot 2006 maakte hij deel uit van het Soulville project, dat zijn debuut EP, *Ufficio immaginazione*, als gratis download publiceerde in 2006; deze release ontving positieve recensies en genereerde meer dan 3.000 downloads. Ghemon’s carrière omvat optredens op het San Remo Muziekfestival in 2019 met 'Rose viola' en opnieuw in 2021 met 'Momento perfetto,' die als 21e eindigde. Hij droeg ook bij aan de soundtrack van NBA 2K17 in 2017 met zijn single 'Adesso sono qui.' Momenteel is hij stand-up comedian. Zijn show, "La Prima Volta. L’Ultima Volta. L’Unica Volta," gaat in april in première, na zijn vorige show, “Una cosetta così,” die van 2023 tot 2024 draaide met meer dan 70 voorstellingen en eindigde met een speciaal evenement in het Teatro Arcimboldi in Milaan. Deze show, mede geschreven door Carmine Del Grosso, wordt beschreven als een combinatie van concert, monoloog en comedy, vaak met onuitgebrachte nummers. Hij plant zijn volgende show, getiteld "Varietà," met als doel een optreden in het Forum di Assago.

Bekijk profiel
Giancarlo Kalabrugovic, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giancarlo Kalabrugovic

Giancarlo Kalabrugovic is een Italiaanse komiek en cabaretier, geboren als Giancarlo Calabretta op 2 oktober 1966 in Bollate. Zijn afkomst weerspiegelt een mix van Italiaanse regio's, met zijn vader afkomstig uit Calabrië en zijn moeder uit Emilia. Hij staat bekend als een komiek uit Milaan die optreedt door heel Italië, te zien in theaters, openbare pleinen en bij live-evenementen voor diverse gelegenheden, waaronder bedrijfsevenementen en privéfeesten. Kalabrugovic’s artiestennaam ontstond tijdens kinderspellen waarbij hij en zijn vrienden achternamen speels veranderden om voetbalspelers te imiteren, met name uit Joegoslavië. Hij begon in 2001 met het volgen van komische theaterlessen, na een acteursopleiding aan de Campo Teatrale school in Milaan in 2000. Zijn professionele debuut kwam er in 2002 met de show 'Sbarlusc,' die werd opgevoerd in prestigieuze zalen zoals het Teatro Verdi in Milaan en het Teatro Valle in Rome. Hij speelde vervolgens rollen in een Breil-reclame (2003) en de film 'Fame chimica' (2003), waarin hij de rol van Bifo vertolkte. Een belangrijk keerpunt in zijn carrière kwam er in 2005 toen hij lid werd van het artistieke laboratorium Zelig. Van 2007 tot 2008 was hij een vaste gast op 'Zelig Off' en verscheen hij ook in 'Buona la prima!' (2007-2008) samen met Ale en Franz, waar hij Mimmo speelde, de zoon van de portier. Hij staat vooral bekend om zijn personage ‘Pino dei Palazzi,’ een ‘stedelijke filosoof’ uit een volkshuisvesting, dat vanaf 2007 op Zelig aan populariteit won. Kalabrugovic vertolkte Pino dei Palazzi consistent van 2007 tot 2011, met heroptredens in 2013, 2021 en 2026. Zijn komische stijl wordt omschreven als 'van de buitenwijken,' ironisch en poëtisch. Rapper Marracash heeft meerdere malen naar Pino dei Palazzi verwezen in verschillende nummers, waardoor de culturele impact van het personage verder is geconsolideerd. Hij speelde in 'Zelig Time' tussen 2018 en 2020 en keert nog steeds terug naar Zelig voor de verschillende edities.

Bekijk profiel
Gianfranco D'Angelo, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gianfranco D'Angelo

Gianfranco D'Angelo, geboren als Gianfranco D'Angelo Manni op 19 augustus 1936 in Rome, Italië, was een Italiaanse acteur en komiek. Hij overleed in Rome op 15 augustus 2021 in het Gemelli Ziekenhuis, slechts enkele dagen voor zijn 85e verjaardag. Na het verlies van zijn ouders op driejarige leeftijd groeide hij op in de Esquilino wijk, onder de hoede van zijn tante en oom. Na het behalen van zijn diploma in boekhouding begon D'Angelo in 1963 aan zijn theatercarrière als acteur in het satirische toneelstuk 'I Teleselettivi'. D'Angelos professionele comedycarrière begon midden jaren zestig. Hij behaalde vroeg succes met het theatergezelschap Il Bagaglino en richtte samen met vrienden het Teatro Cordino in Trastevere op, waar hij toneelstukken speelde geschreven door Maurizio Costanzo. Hij werkte ook bij het Teatro Puff in Rome van 1968 tot 1970. Zijn carrière maakte een aanzienlijke sprong voorwaarts midden jaren zeventig, gemarkeerd door optredens in verschillende succesvolle televisievarietyprogramma's, waaronder Mazzabubù, C'era una volta Roma, La Sberla, Drive In, Odiens en Striscia la notizia. Hij verscheen in de tv-serie 'La porta sul buio' in 1973, waarin hij een politiecommissaris speelde, en was co-host van 'Foto di gruppo' in 1974. Van 1974 tot 1982 was D'Angelo actief in de filmwereld, voornamelijk te zien in ‘sexy comedies’ en B-films. Hij speelde diverse rollen, waaronder een Duitse aartsbisschop in 'Alleluja brava gente' (1970), Professor Puntiglio in L'insegnante (1975), en verscheen in Mondo Candido (1975). Zijn filmoptredens zetten zich voort in de jaren 80, met rollen in The Gorilla en Young, Beautiful... Probably Rich (1982) en Girls of Miss Italy (2002). Hij werkte samen met regisseurs Dino Risi en Bruno Corbucci en acteurs Alvaro Vitali en Nadia Cassini. Van 1983 tot 1988 speelde hij de hoofdrol in het Italia 1-programma 'Drive In', als Mr. Armando, en co-hostte hij het eerste seizoen van 'Striscia la notizia' met Ezio Greggio in 1988. Hij deed ook verslag van de Giro d'Italia wielrenwedstrijd in 1978 en 1979. D’Angelo schreef een boek getiteld 'Gianfranco D'Angelo racconta drive in'. Hij ontving vier Telegatti-awards en de Delfino d'oro voor zijn carrière in 2001. In 2015 verscheen hij als gastdeelnemer op 'Italia's Got Talent', en toerde theatralisch in 2017 met de show 'Quattro donne e una canaglia'. Een plein bij het Mediaset productiecentrum werd naar hem vernoemd in september 2023. Collega’s zoals Barbara d’Urso, Antonio Ricci en Paolo Ruffini herinnerden zich hem met warmte, waarbij ze zijn vermogen om mensen aan het lachen te maken en zijn blijvende impact op de Italiaanse entertainmentwereld benadrukten.

Bekijk profiel
Gianluca Fubelli, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gianluca Fubelli

Gianluca Fubelli, ook bekend als Scintilla, is een Italiaanse acteur, komiek en televisiepresentator, geboren in Rome op 9 april 1973. Zijn carrière begon in de jaren '90 met animatie- en entertainmentwerk in toeristenresorts van 1996 tot 1999. Hij werkte als tandtechnicus totdat hij 22 jaar oud was. In 1998 richtte hij samen met Gianluca Impastato, Stefano Vogogna en Enzo Polidoro de comedygroep I Turbolenti op, en bleef lid van 1998 tot 2013. I Turbolenti heeft aanzienlijke erkenning gekregen, met de winst van het Festival Nazionale del Cabaret in 2000 en de ontvangst van de Premio della Critica bij de Premio Charlot in 2002. De groep verscheen van 2003 tot 2013 in Colorado op Italia 1, en droeg daarmee significant bij aan de populariteit van de show. Gianluca Fubelli staat bekend om iconische personages zoals Romolo Prinz en Giulio Cesare dei giorni nostri, ontwikkeld tijdens zijn tijd bij Colorado. Hij was co-host van Colorado van 2003 tot 2019 en presenteerde ook House of Gag van 2015 tot 2017, en opnieuw in 2023. Zijn komische stijl combineert ironie, parodie en observaties van het dagelijks leven. Gedurende zijn carrière is Fubelli verschenen in verschillende films, waaronder Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me (2006), Area Paradiso (2012), L'ultimo crodino en Tutto molto bello (2014). Hij heeft ook deelgenomen aan toneelproducties zoals Gli Artificieri (2004) en La bellezza non è tutto (2024). In 2011 schreef hij het komische boek Gaius Iulius Caesar. La vera storia di Giulio Cesare dittatore massimo! . Hij verscheen in 2020 in Enjoy - Ridere fa bene en in Back to School in 2022 en 2023, waar hij een ongeciplineerde leraar speelde. In 2023 trouwde hij met singer-songwriter Federica Camba, en zij zullen in 2025 deelnemen aan Pechino Express. Hij geeft ook een livevoorstelling genaamd La bellezza non è tutto, met improvisatie en interactie met het publiek.

Bekijk profiel
Giobbe Covatta, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giobbe Covatta

De Italiaanse entertainer Giobbe Covatta heeft meerdere rollen, waaronder stand-up comedian, acteur, schrijver en politicus. Geboren als Gianni Maria Covatta op 11 juni 1956 in Taranto, Puglia, verhuisde hij met zijn familie naar Napels toen hij drie jaar oud was. Hij begon zijn comedycarrière onder de artiestennaam 'Giobbe' rond 1977 bij de Derby Club in Milaan. Covatta werkte als zeilinstructeur en animator tijdens de zomers en opende later een zeilschool in Capo Vaticano, Calabrië. De show van Maurizio Costanzo had Covatta vanaf 1990 regelmatig als gast. Zijn komische sketches in de show waren gebaseerd op de Bijbel, wat leidde tot zijn boek uit 1991, Parola di Giobbe . Dit boek, een herziening van de Bijbel, verkocht meer dan een miljoen exemplaren en had meer dan dertig edities. Hij heeft andere boeken gepubliceerd, waaronder Pancreas , een parodie op Edmondo De Amicis' Heart . Covatta maakte zijn televisiedebuut in 1987 op Odeon TV met 'Una notte all'Odeon,' en verscheen in 1988 in Rai 2-programma's zoals 'Tiramisù' en 'Fate il vostro gioco.' Hij beleefde de première van het toneelstuk Parabole Iperboli in 1991 in het Ciak Theater in Milaan. Naast zijn komische werk heeft Covatta in diverse film-, televisie- en toneelproducties gespeeld; opmerkelijke voorbeelden zijn 'Pacco, doppio pacco e contropaccotto' (1993) en 'Muzungu - Uomo bianco' (1999). Hij werkte in 1994 samen met Greenpeace om de show Aria Condizionata over walvisbescherming te creëren. In 2006 werd hij gekozen tot gemeenteraadslid voor de partij Federazione dei Verdi in Rome, en ontving 3.586 stemmen. Later werd hij in 2015 nationaal woordvoerder van dezelfde partij, hoewel hij beweert zich geen politicus te vinden. Covatta verscheen in 2007 op Zelig en opnieuw in 2023 om het 30-jarig jubileum te vieren, meest recentelijk op Canale 5 op 14 oktober 2023, samen met Ale & Franz en Michelle Hunziker. Hij is getrouwd met Paola Catella, en ze hebben een dochter genaamd Olivia Covatta.

Bekijk profiel
Gioele Dix, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gioele Dix

Gioele Dix, geboren als David Ottolenghi in Milaan op 3 januari 1956, is een Italiaanse acteur en komiek. Hij komt uit een Joodse familie en studeerde klassieke literatuur, met een diploma middelbare school. Zijn theatercarrière begon aan het einde van de jaren zeventig bij Teatro degli Eguali, een coöperatie in Milaan. Vroege producties omvatten toneelstukken zoals 'Een Midzomernachtsdroom', geregisseerd door Gabriele Salvatores, en 'Een Marsiaan in Rome', geregisseerd door Antonio Salines. Hij speelde ook in Molières 'De Imaginaire Zieke' en 'Tartuffe' samen met Franco Parenti. Dix vestigde zich als solo-komiek door optredens te geven in de Milaneese cabarets Derby Club en Zelig, waarbij hij in 1987 de artiestennaam Gioele Dix aannam na een auditie met Gino e Michele en Giancarlo Bozzo. Hij verwierf wijdverspreide erkenning in 1988 via de televisieprogramma 'Cocco' op Rai 2, waar hij de rol van een ‘boze automobilist’ speelde. Gedurende de jaren 90 breidden zijn optredens zich uit tot het nadoen van voetballers, en schreef en speelde hij toneelstukken zoals 'La mia patente non scade mai' (1988–89), 'Mai a stomaco vuoto' (1990) en 'Antologia di Edipo' (1991–92). Hij verscheen ook in televisieseries, waaronder 'Tre passi nel delitto' (1993), 'Olimpo Lupo' (1995) en 'Uno di noi' (1996). Dix' werk omvat film, televisie en literatuur. Hij speelde in films zoals 'Cuori pazzi' (2000) en 'The Libertine' (2001), en stond berucht naakt op het podium, waarmee hij een primeur voor Italiaanse acteurs neerzette. Hij verscheen ook in 'Corto Maltese' (2003–04) en andere films zoals 'Se fossi in te' (2004) en 'Ora e per sempre' (2004). Dix heeft verschillende humoristische boeken geschreven, waaronder 'Il manuale del vero automobilista' (1991), 'Cinque Dix' (1995), 'La Bibbia ha quasi sempre ragione' (2003) en 'Manuale dell’automobilista incazzato' (2007). Van 2007 tot 2017 verscheen hij regelmatig op Zelig, en bracht hij in 2008 ook 'Tutta colpa di Garibaldi' ten toneel en regisseerde toneelstukken zoals 'Dixplay' in 2008. Hij regisseerde 'Oblivion Show' voor de Oblivion groep, met een tournee door Italië van 2009 tot 2014. Meer recentelijk organiseerde hij ‘Giovedix letterari’ in het Teatro Franco Parenti van 2014 tot 2017 en speelde hij 'Il malato immaginario' van 2015 tot 2017.

Bekijk profiel
Isa Bellini, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Isa Bellini

Isa Bellini, geboren als Isabella Calò op 19 juni 1922 in Mantua, Italië, was een Italiaanse entertainer met een carrière die zich uitstrekte van 1941 tot 1997. Haar vader kwam uit Puglia en haar moeder uit Lombardije. Ze emigreerde op zevenjarige leeftijd naar Frankrijk en woonde daar ongeveer tien jaar totdat de Tweede Wereldoorlog begon. Bellini's werk omvatte verschillende genres, waaronder komedie, drama, comedy-drama, muziek en romantiek, met subgenres zoals musical en romantische komedie. Ze overleed in Rome op 5 februari 2021, op de leeftijd van 98 jaar. Bellini begon haar carrière in het theater tijdens en kort na de Tweede Wereldoorlog, waarbij ze optrad met artiesten zoals Totò, Renato Rascel, Walter Chiari en Umberto Spadaro. In 1940 nam ze deel aan een nationale zangwedstrijd en sloot zich vervolgens aan bij de zangers van EIAR (Italian Radio Broadcasting Corporation). Ze nam de artiestennaam Isa Bellini aan, mede om problemen met haar familienaam tijdens het tijdperk van de rasseneisen te vermijden. Ze nam in 1940 verschillende 78 toerenplaten op, waaronder 'Chi Lo Sa' met het Eiar Orkest. Ze trad ook op als zangeres, zowel solo als met het Trio Primavera, met Thea Prandi en Wilma Mangini; het trio verscheen in de film L’allegro fantasma uit 1941 naast Totò. Bellini won een nationale zangwedstrijd en werkte met EIAR als solo zangeres en lid van 'Trio Primavera'. Bellini verwierf in de jaren vijftig populariteit als radio persoonlijkheid, en verscheen in programma's zoals Il motivo in maschera (1954) samen met Mike Bongiorno en Lelio Luttazzi, en Il labirinto (1956) met Nino Manfredi. Ze maakte haar televisiedebuut in 1954 met Italia. Nati per la musica . Haar filmoptredens omvatten Una famiglia impossibile (1940), The Happy Ghost (1941), Without Family (1972), Love and Anarchy (1973) en Camere da letto (1997). Ze gaf ook stem aan personages in verschillende animatiefilms, met name Mrs. Featherby in DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp , Tante Sarah in Lady and the Tramp , en een personage in Pinocchio . Bellini's werk als stemactrice omvatte nasynchronisatie voor actrices zoals Katharine Hepburn, Maggie Smith, Shelley Winters, Joan Plowright en Angela Lansbury.

Bekijk profiel
Lino Toffolo, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Lino Toffolo

Geboren te Murano op 30 december 1934, was Lino Toffolo een Italiaan die werkte als televisiepresentator, auteur, singer-songwriter en acteur. Zijn familie behoorde tot de arbeidersklasse en had wortels in de lokale ambachten gemeenschap, waarbij zijn vader een glasblazer (maestro vetraio) was. Hij kwam op als een prominente figuur in het Italiaanse entertainment tijdens het midden van de 20e eeuw, en zijn carrière omspande meer dan vijf decennia. Toffolo begon in de jaren vijftig liedjes te componeren in het Venetiaanse dialect. Zijn eerste succes kwam in 1963 in de Derby Club in Milaan, waar hij een personage speelde van een dronken Venetiaan, samen met andere opkomende komieken zoals Enzo Jannacci. Hij debuteerde in 1968 in de film onder regie van Lina Wertmüller en verscheen tussen 1968 en 1978 in 24 films, waarbij hij samenwerkte met regisseurs als Dino Risi en Mario Monicelli. Opmerkelijke filmrollen waren Panigotto in *Brancaleone aan de Kruistochten* (1970) en Arturo Canestrari in *De huurster van de bovenverdieping* (1978). Hij verscheen ook zonder vermelding als figurant in *I Vitelloni* in 1953. Gedurende zijn carrière bracht Toffolo drie muziekalbums en verschillende singles uit. Zijn nummer "Johnny Bassotto," geschreven door Bruno Lauzi en Pippo Caruso, bereikte in 1972 de tweede plaats op de Italiaanse Hit Parade en diende als themalied voor een televisieprogramma. Toffolo schreef *A Gratis* en *A Ramengo*, evenals de toneelstukken *Fisimat* en *Gelati caldi*. Van 1960 tot 1965 maakte hij deel uit van de 'Compagnia dei Delfini' in Venetië, waar hij podiummuziek en liedjes componeerde. Toffolo’s creatieve output portretteerde de dagelijkse uitdagingen, humor en kracht van gewone Italianen.

Bekijk profiel
Luca Bizzarri, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Luca Bizzarri

Luca Bizzarri, een Italiaan, werkt als acteur, komiek en presentator op televisie en radio. Geboren in Genua op 13 juli 1971, is hij de zoon van een vicebrigadier bij de Carabinieri. Zijn carrière begon in 1986 toen hij op 15-jarige leeftijd optrad met het dialectale theatergezelschap “Gilberto Govi”. Hij studeerde af aan de acteursopleiding van het Teatro Stabile di Genova in 1994, waarbij 'Il suicida' zijn afstudeerproject was en hij tijdens zijn studie deelnam aan producties van tragedies zoals 'Riccardo III', 'Amleto' en 'Ivanov'. Hij ontmoette Paolo Kessisoglu tijdens audities voor de acteursopleiding in 1991, wat leidde tot de vorming van het comedy duo Luca e Paolo. Samen hebben ze in 1991 de cabaretgroep 'I Cavalli Marci' opgericht en later een succesvol partnerschap gevormd. Hun werk omvat optredens in televisieprogramma's zoals Le Iene van 2001 tot 2009 (met onderbrekingen), en hoofdrollen in de sitcom Camera Café van 2003 tot 2004. Ze speelden ook in de film E allora mambo! in 1999 en gaven karakters een stem in de Disney-film Le follie dell'imperatore in 2001, waarmee ze een veelzijdigheid over verschillende media lieten zien. Luca e Paolo kregen verdere erkenning door het co-hosten van het Sanremo Muziekfestival in zowel 2011 als 2012. Gedurende zijn carrière heeft Bizzarri verschillende rollen op zich genomen, waaronder een termijn als president van de Palazzo Ducale Culturele Stichting in Genua van 2017 tot 2022. Bizzarri en Paolo Kessisoglu behaalden in 2023 een opmerkelijke overwinning door gekroond te worden tot kampioenen van het derde seizoen van LOL - Chi ride è fuori. Hij keert momenteel terug naar het podium met optredens in Piëmont, waaronder data in het Teatro Maggiore di Verbania op 19 oktober 2026 en het Teatro Balbo di Canelli op 20 oktober 2026.

Bekijk profiel
Luca Laurenti, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Luca Laurenti

Luca Laurenti, een Romeinse entertainer die tevens acteur, muzikant, komiek en televisiepersoonlijkheid is, betrad de wereld op 29 april 1963. De oorsprong van de familie Laurenti ligt in de regio Molise in centraal Italië. Voordat hij zijn televisiecarrière lanceerde, verfijnde Laurenti zijn vaardigheden door optredens te geven in pianobars in Rome, evenals door gasten te vermaken in toeristenresorts en andere lokale gelegenheden. Laurenti’s vroege werk omvatte optredens in shows als Provini en Dibattito! in 1988, en ‘Grandi sceneggiati’ met Gianni Ippoliti in 1987. Hij werkte ook bij de radiozenders Radio Deejay en Capital. Een aanzienlijk deel van Laurenti's professionele leven is gekenmerkt door zijn partnerschap met Paolo Bonolis, een samenwerking die in 1991 begon na hun eerste ontmoeting. Samen hebben ze gewerkt aan talrijke populaire programma's, waaronder Urka! Sinds 1990 heeft Laurenti deelgenomen aan diverse uitzendingen, met name Avanti un altro!, Il senso della vita, Ciao Darwin en Chi ha incastrato Peter Pan? (vanaf 2011). Hun partnerschap beslaat bijna dertig jaar, waarbij Laurenti vaak wordt beschouwd als een co-protagonist naast Bonolis. Dit artistieke partnerschap omvat optredens in programma's zoals ‘Tira e molla’ (1996-1997) en korte presentatiediensten op 'Striscia la Notizia' in 2000. Hij was ook co-host van ‘Buona Domenica’ van 1997 tot 2001, samen met verschillende hosts. Luca Laurenti's carrière strekt zich uit voorbij de televisie. De acteur verscheen in films zoals Don Luca c’è, Body Guards – Guardie del corpo en I fobici (van 1998 tot 1999); bovendien was hij een hoofdrolspeler in Torino Boys in 1997. Zijn werk omvat ook stemacteren voor geanimeerde personages, met name de rol van Stuart Little in 'Stuart Little' en 'Stuart Little 2' (2000-2001) en Raymond in Disney’s ‘The Princess and the Frog’ in 2009. Laurenti publiceerde in mei 2003 een autobiografisch boek getiteld 'Ci fai o ci sei?'. Hij wordt beschreven als gereserveerd, altruïstisch, genereus, loyaal en oprecht. Hij geniet van de natuur, de zee en dieren, waaronder een wolfshond genaamd Eros en een Siamese kat genaamd Lilly, die hij beiden heeft gered. Laurenti is sinds 1994 getrouwd met Raffaella Ferrari en ze hebben een zoon genaamd Andrea Laurenti, geboren in 1997. Zijn geschatte nettovermogen bedraagt 3 miljoen dollar. Hij heeft een online aanwezigheid met accounts op Instagram (@lucalaurentiofficial) en Facebook (Luca Laurenti).

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië Armenië Argentinië Oostenrijk Australië Azerbeidzjan België Bulgarije Benin Brazilië Canada Zwitserland Chili Kameroen China Colombia Tsjechië Duitsland Denemarken Dominicaanse Republiek Algerije Estland Egypte Spanje Finland Frankrijk Verenigd Koninkrijk Ghana Griekenland Guatemala Hongarije Indonesië Ierland Israël India Irak Iran Italië Jamaica Japan Kenia Korea, Zuid Kazachstan Libanon Letland Marokko Myanmar Malta Malawi Mexico Maleisië Nigeria Nicaragua Nederland Noorwegen Nepal Nieuw-Zeeland Peru Filipijnen Pakistan Polen Portugal Qatar Roemenië Servië Rusland Saudi-Arabië Zweden Slovenië Slowakije Thailand Tunesië Turkije Taiwan Oekraïne Oeganda Verenigde Staten Uruguay Oezbekistan Vietnam Zuid-Afrika