Urodzony 13 stycznia 199 roku 1 w 4. okręgu Paryża, Marie infiltruje, która teraz używa swojego imienia Marie Benoliel, pracuje we Francji jako aktor, humorzysta i wideolog internetowy.
Markus Krebs to niemiecki komik, urodzony 26 lipca 1970 roku w Duisburgu. Pochodzi z Duisburg-Neudorf i identyfikuje się jako kibic oraz członek klubu piłkarskiego MSV Duisburg, mając wcześniej przez lata doświadczenie związane z pseudokibicowaniem. Wczesne lata jego życia obejmowały operację oczu z powodu ospy wietrznej, co doprowadziło do ślepoty w prawym oku. Przed rozpoczęciem kariery komika, Krebs pracował na różnych stanowiskach, m.in. jako handlowiec hurtowy i zagraniczny, zastępca kierownika sklepu z artykułami budowlanymi, kierowca autobusu oraz w branży gastronomicznej. Znany jest z włączania do swoich występów „Ruhrpott-Humor”, czyli humoru z regionu Ruhr. Krebs rozpoczął karierę komediową nieoczekiwanie; po raz pierwszy stanął na scenie w 2008 roku, zaproszony przez swojego brata do Dinslaken, aby uzupełnić nagłą lukę. Szybko zyskał uznanie, zdobywając Niederrheinischer Comedy-Preis w 2008 roku i RTL Comedy Grand Prix w 2013 roku. Jego styl komediowy opiera się na historiach z ulubionego pubu i anegdotach z codziennego życia, często serwowanych z improwizowaną nutą humoru oraz charakterystyczną osobowością sceniczną, która obejmuje noszenie okularów przeciwsłonecznych i wełnianej czapki z napisem "Ruhrpott". Pojawił się w wielu programach telewizyjnych i radiowych, takich jak Kaya Yanar, Bülent Ceylan, TV total, Cindy aus Marzahn, Sträters Männerhaushalt, Tietjen und Hirschhausen oraz Genial daneben. Markus Krebs zbudował solidną karierę dzięki programom solowym i koncertowym. Jego pierwsa trasa, 'Literatur unter Betäubung,' rozpoczęła się w styczniu 2014 roku, a następnie 'Hocker-Rocker' od 2014 do 2016 roku. Program 'Permanent Panne' zadebiutował na RTL we wrześniu 2017 roku i był w dużej mierze wyprzedany podczas trasy koncertowej 2017/18. Prowadził 'Die Show' w lutym 2018 roku oraz 'Witzearena' na RTL od września 2018 do stycznia 2019 roku. Jego kolejne trasy, w tym 'Pass auf … kennste den?!' (rozpoczęta w lutym 2019) i 'Comedy alle wegen mir?' (2023/24), również były wyprzedane. Obecnie koncertuje z programem 'Bierschaum ist mein Lippenstift' w 2025 roku. Świętuje 15 lat kariery z programem '15 Jahre Markus Krebs - Das Beste aus 6 Live-Programmen,' który odbędzie się w wielu terminach i lokalizacjach w Niemczech w 2026 roku. Ponadto prowadzi podcast 'Comedykation mit Markus Krebs' (od marca 2020) oraz 'Der Theken-Talk Podcast' z gośćmi, takimi jak Matze Knop i Atze Schröder, dostępny na różnych platformach streamingowych. Wydał również kilka kompilacji 'Best Of Witze' i produkuje serial o nazwie 'Backstage Talk'. Jego kanał YouTube zawiera podcasty i skecze komediowe.
Mariana Mazza to kanadyjska komiczka i aktorka z Quebecu. Urodzona 5 lipca 1990 roku w Montrealu, ma urugwajskie i libańskie korzenie. Rozpoczęła karierę komediową występując w miejscach takich jak Couscous Comedy Show i Le Grand Rire de Québec. Virginie Fortin i Mazza obie dotarły do finałowego etapu programu 'En route vers mon premier gala Juste pour rire' w 2013 roku, wśród grupy wschodzących talentów komediowych. Przed pojawieniem się w tym wydarzeniu Mazza brała również udział w Avenir Lac Mégantic i występowała jako rozgrzewająca publiczność dla hipnotyzerów Messmera i Petera MacLeoda. Praca Mazzy zyskała znaczące uznanie w świecie komedii. W 2014 roku otrzymała nagrodę "Just for Laughs Festival Revelation", co umocniło jej pozycję jako wschodzącej talentu. Współpracowała z Virginie Fortin przy kilku programach, w tym z "Mazza/Fortin : chacun son show" w 2013 roku i "Two Women Show": Mazza/Fortin : 2 révélations, 1 incontournable," który miał premierę w 2014 roku. Jej program "Femme ta gueule" zapewnił jej nagrodę Oliviera dla Komika Roku w 2017 roku. Brała również udział w programach telewizyjnych takich jak "Alors on jase" i "Cliptoman," oraz prowadziła "In chalet" jesienią 2014 roku. Poza występami na scenie stand-upowej, Mazza rozszerzyła swoją obecność o aktorstwo. Od 2015 roku gra Stéphanie w serii skeczy 'MED.' Pojawiła się w filmach takich jak 'Bon Cop, Bad Cop 2' (2017) jako MC i 'Father and Guns 2' (2017) jako Elissa, a następnie zagrała role w 'Femme ta gueule, le film' (2020) jako siebie, 'Maria' (2021) oraz 'Lines of Escape' (2022). Mazza wydała swoje wspomnienia, 'Montreal-Nord,' w 2022 roku, a jej drugi tom, Rivière-des-Prairies , ukazał się w 2024 roku. Niedawno wzięła udział w drugim sezonie programu LOL: qui rira le dernier ? w 2024 roku. W lutym 2025 roku ujawniła, że jest zamężna podczas występu w podcaście La vie sociale . Mazza planuje zaprezentować swój trzeci solowy występ, 'Foie Gras,' w 2025 roku, który poruszy osobiste tematy, w tym choroby wątroby.
Urodzona 3 września 1970 roku, Maria Bamford to Amerykanka, która pracuje zarówno jako aktorka, jak i komik stand-up. Dzieciństwo spędziła w Duluth, Minnesota, gdzie ukończyła szkołę podstawową Chester Park Elementary oraz chodziła do Duluth Marshall School. Później podjęła dalsze studia na Bates College w Lewiston, Maine. W 1992 roku Bamford przeniosła się na Uniwersytet Edynburski w Szkocji; ostatecznie ukończyła studia licencjackie z języka angielskiego na Uniwersytecie Minnesota. Rozpoczęła karierę w komedii stand-up w wieku 19 lat w Minneapolis, Minnesota, a wkrótce dołączyła do The Improverts, stając się ich pierwszą członkinią płci żeńskiej. Bamford często porusza trudne tematy w swoim komedii, takie jak problemy rodzinne, smutek, niepokój, myśli samobójcze i zdrowie psychiczne. Jej kariera nabrała rozpędu wraz z trasą koncertową The Burning Bridges Tour w 2003 roku, która oznaczała jej debiutancki album komediowy i trasę. Od tamtego czasu wydała osiem albumów i występów specjalnych, włączając do swojego występu parodie postaci takich jak jej matka i agent. Do jej filmografii należą role w filmach Lucky Numbers (2000), Stuart Little 2 (2002), Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure (2003) oraz kilku innych. Poza tym użyczyła głosu postaciom w programach animowanych, takich jak Mixels, CatDog, American Dad!, Ugly Americans, Adventure Time i BoJack Horseman, często wcielając się w główne role w Golan the Insatiable i Talking Tom & Friends. Jej praca spotkała się z dużym uznaniem, w tym z nagrodą American Comedy Award za najlepszego komika klubowego w 2014 roku. Serial Netflixa "Lady Dynamite" (2016), oparty na jej życiu, ma ją jako główną aktorkę i został stworzony przez Mitcha Hurwitza i Pam Brady. Krytycy z Entertainment Weekly, Variety i Rolling Stone chwalili "Lady Dynamite". Pojawiła się również w programach telewizyjnych takich jak "Louie", "Arrested Development" (2013–2019) i "Big Mouth", gdzie użycza głosu Tito, Komarowi Lęku. W 2023 roku Maria Bamford wydała swoje wspomnienia pod tytułem "Sure, I’ll Join Your Cult", które zdobyły status bestsellera "New York Timesa". Dokument "Paralyzed by Hope: The Maria Bamford Story", wyreżyserowany przez Judda Apatowa i Neila Berkeley’ego, miał premierę na Sundance Film Festival i jest planowany do premiery na Netflixie w październiku 2026 roku. Stephen Colbert uważa ją za swoją "ulubioną komikę na świecie", podkreślając jej wpływ na krajobraz komediowy.
Michael Mittermeier to niemiecki komik urodzony 3 kwietnia 1966 roku w Dorfen, Górna Bawaria. Jego ojciec pracował jako licytant, a on uczęszczał do gimnazjum w Gars am Inn, uzyskując Abitur. Spędził dzieciństwo w Bawarii i początkowo aspiracje miał zostać muzykiem rockowym, uczęszczając na lekcje pianina i gitary oraz występując jako uliczny muzyk. Zainspirowany amerykańskim komikiem Jerrym Lewisem, zaczął przygotowywać materiał do występów około 1987 roku i po raz pierwszy pojawił się w telewizji w wieku 15 lat w 1981 roku w programie ZDF Scooter. Mittermeier studiował nauki polityczne i studia amerykańskie na Uniwersytecie Ludwiga-Maksa w Monachium, ukończywszy pracę magisterską poświęconą amerykańskiemu stand-upowi komediowemu w 1994 roku. Rozpoczął karierę z programem komediowym 'Zapped' w 1996 roku, który zawierał parodie niemieckich reklam i serialu amerykańskiego 'MacGyver'. Program objazdowy odbywał się szeroko po Niemczech, Austrii i Szwajcarii, osiągając wyprzedane wystawy i zdobywając nagrodę Złoty Europa za komedię w 1997 roku. We wczesnych latach 1997 roku wydał CD 'Zapped!', a w 1996 roku wygrał Prix Pantheon na German Spaß-und-Satire-Open w Bonn. Od tamtej pory wydał liczne programy komediowe, w tym 'Wahnsinnlich' (1990), 'Zapped!' (1999), 'Back to Life' (2002), 'Paranoid' (2004), 'Safari' (2007) i 'Achtung, Baby!' (2010), a także nowsze pokazy takie jak '#13' (2022) i 'Flashback – Die Rückkehr der Zukunft' (2024). Praca Mittersmeiera spotkała się z dużym uznaniem, w tym Deutscher Comedypreis dla Najlepszego Komika, który zdobywał go kolejno od 1999 roku, a łącznie pięć razy. Otrzymał również nagrodę Fernsehpreis der ARD (Złoty Europa) w 1998 roku oraz ECHO award za 'najlepszą narodową gwiazdę komedii' w 2001 roku. Występował w klubach komediowych w Nowym Jorku i na festiwalach międzynarodowych, w tym na Cape Town International Comedy Festival w 2009 roku. Znany jest również z popularyzacji terminu 'Arschgeweih' oraz ze współpracy z Guano Apes nad singlem 'Kumba Yo!' pod pseudonimem Mittermeier vs. Guano Babes. Obecnie prowadzi program telewizyjny 'Find The Liar, Mittermeier' (BR) i przygotowuje swój nowy program 'OLDBOY …sind wir bald da?', który zadebiutuje w 2027 roku. W 2023 roku otworzył klub komediowy 'Lucky Punch Comedy Club' w Monachium, a w 2026 roku drugą lokalizację w Wiedniu, zapewniając platformę dla wschodzących komików.
Muriel Robin to francuska humorystka, aktorka, reżyserka i kierowniczka teatralna urodzona 2 sierpnia 1955 roku w Montbrison (Loire). Jej rodzicami byli Antoine Robin i Aimée Marie Joséphine Rimbaud, handlarze obuwiem. Była najmłodsza z trzech córek, miała dwie siostry, Nydię i Martine. Po zmaganiach ze szkołą i dwukrotnym niezdaniu egzaminu maturalnego, pracowała w sklepie obuwniczym prowadzonym przez jej rodzinę od 1975 do 1976 roku. W 1977 roku przeniosła się do Paryża, aby studiować aktorstwo w Cours Florent, a następnie została przyjęta do Narodowego Konserwatorium Sztuk Scenicznych w Paryżu, gdzie ukończyła studia w 1980 roku z wyróżnieniem. Po ukończeniu konserwatorium na krótko wróciła do sprzedaży butów w Saint-Étienne. Jej kariera nabrała tempa, gdy dołączyła do teatralnej trupy Rogera Loureta, Les Baladins en Agenais, w Monclar w 1981 roku, gdzie poznała Elie Semouna i Annie Grégorio. Styl komediowy Muriel Robin obejmował współpracę z Pierre Palmade, którego uważała za swoje męskie alter ego. Wspólnie napisała i wystąpiła w spektaklu "Maman ou Donne-moi ton linge, je fais une machine" w 1987 roku, a szersze uznanie zdobyła dzięki programowi telewizyjnemu "La Classe" pod koniec lat 80. XX wieku. Jej pierwszy solowy występ, "Les majorettes se cachent pour mourir," miał premierę w 1988 roku i był reżyserowany przez Rogera Loureta. W latach 90. wystąpiła w sztukach takich jak "Tout m’Enerve", "Bedos-Robin", "Feu la Ma La Mère" oraz "On purge Bébé", a w 1997 roku zagrała w filmie "Les Visiteurs 2". W 2007 roku otrzymała Międzynarodową Nagrodę Emmy za rolę w filmie telewizyjnym "Marie Besnard, l'empoisonneuse." Od 2001 roku angażuje się w działalność "La Chaine de l’Espoir" i wspierała koncerty Enfoirés od 1992 do 2007 roku. Obecnie przygotowuje nowy spektakl, który łączy surrealistyczną fantazję z wrażliwą poezją, mając na celu "ponowne zaczarowanie" życia.
Mirja Boes, urodzona 3 września 1971 roku w Viersen, Niemcy, jest niemiecką komikiem, aktorką i piosenkarką. Dorastała w dzielnicy Boisheim w Viersen i ukończyła szkołę miejską w Dülken w 1991 roku. Studiowała włoski, hiszpański oraz studia muzyczne/medialne na Uniwersytecie Heinricha Heinego w Düsseldorfie od 1991 do 1994 roku, a także teatr musical w Akademii Muzycznej i Teatralnej w Lipsku od 1992 do 1994 roku. Boes rozpoczęła karierę artystyczną wcześnie, dołączając do Compagnia 82 w 1994 roku i Die Fabulösen Thekenschlampen w 1996 roku. Występowała również z Frizzles’ teatrem improwizacyjnym. Zyskała początkową uwagę występując jako Möhre, wydając swój pierwszy singiel, '20 Zentimeter' w 2000 roku i kolejny, 'Wir ham doch keine Zeit ...' w 2003 roku. Pod pseudonimem Möhre wydała komediową muzykę imprezową i nagrania z komediowymi dialogami, występując latem 2001 roku w Discothek Oberbayern na Majorce. Była również członkinią grupy 'Mallorca All-Stars'. W latach 2002–2006 Mirja Boes regularnie pojawiała się w telewizji z Ralfem Schmitzem, Mathiasem Schlungiem i Markusem Majowskim w programie 'Die Dreisten Drei'. Pojawiła się gościnnie w wielu programach, takich jak TV total, Elton.tv, Anke Late Night, Open Muzzle, Clueless Genius oraz Gong Show. Zagrała w filmach takich jak 'Siegfried' (2005) i 'Impy's Island' (2005), a także 'African Race' (2008). Prowadziła program 'Karaoke Showdown' w latach 2006–2007, oraz grała główną rolę w serialu RTL 'Angie' w latach 2006–2008. W styczniu 2009 roku wydała swoje wspomnienia pod tytułem 'Boese: Niewymownie Krępujące', a od lutego do kwietnia 2010 roku występowała na scenie z programem 'Ich bin Boes'. W 2007 roku zdobyła Niemiecką Nagrodę Komedii jako część zespołu 'Frei Schnauze', a w 2008 roku Niemiecką Nagrodę Komedii (Najlepsza Komediantka). Mirja Boes nadal pracuje w komedii i rozrywce. Prowadziła audycję 'Alles Lüge mit Mirja Boes' na radiu 1 Live od marca 2008 roku i wystąpiła w programach takich jak 'Der Nächste, bitte!' (2015) oraz 'Quatsch Comedy Club'. W 2024 roku wygrała piąty sezon LOL: Last One Laughing i dziesiąty sezon The Masked Singer. Obecnie wraca z nową trasą koncertową, opisywaną jako potencjalnie najgorsza w historii, ale możliwie przyjemna dla tych, którzy cenią humor. Jest określana mianem "Królowej Quatsch", a jej nowy program nosi nazwę "carpfe diem – Lutsche den Tag!". Jej twórczość łączy historie z życia codziennego i humor sytuacyjny, a porusza tematy takie jak starzenie się, codzienne wyzwania oraz doświadczenia w pętlach oczekiwania telefonicznego.
Messiah Hallberg, urodzony 18 stycznia 1984 roku w Sztokholmie, jest szwedzkim komikiem, dziennikarzem i prowadzącym programów. Początkowo nosił imię Mårten Messiah Nils Gustav Hallberg, ale zmienił swoje pierwsze imię na Messiah przed osiemnastą rokiem życia. Jego rodzicami są aktorzy Nils Hallberg i Marie-Louise Werklund, co sugeruje wczesne zetknięcie z sztuką performatywną. Po ukończeniu szkoły średniej, Hallberg podjął studia dziennikarskie na Mittuniversitetet w Sundsvall. Po ukończeniu studiów zdobył doświadczenie pracując dla różnych mediów, w tym TV4, Aftonbladet i Sveriges Radio. Wykazał się talentem do pracy zespołowej, współprowadząc podcast Geniförklarat od 2012 do 2015 wraz z Mają Härngren, Christiną Nordhager i Johnem Willanderem Lambrellem; program ten uznano za 13. najlepszy program radiowy w Szwecji w 2014 roku. Od 2018 do 2021 roku współprowadził poranne audycje w NRJ, ale odszedł z powodu sporów dotyczących podcastu Freakshow. Kariera komediowa Hallberga obejmuje kilka znaczących osiągnięć. Wygrał konkurs Bungy Comedy w 2009 roku i otrzymał nagrodę 'Tändstickan' na Svenska standupgalan w 2011 roku. W 2017 roku został nazwany ‘Årets manliga komiker’ (Komikiem Roku) na Svenska standupgalan. Jego twórczość obejmuje tournée ze stand-up showem Politiskt autokorrekt z Martinem Beyer-Olsenem w 2015 roku oraz solowe tournée, Den missförstådde profeten , które rozpoczęło się w 2017 roku i później zostało wyemitowane na C More. Brał również udział w programie telewizyjnym Alla mot alla z Filipem i Fredrikiem. Obecnie prowadzi satyryczny program Svenska nyheter na SVT od 2023 roku, za co otrzymał nagrodę ‘Voice of the Year’ (Årets röst) na Stora journalistpriset w 2025 roku. Hallberg mieszka z komikiem Christiną Nordhager i mają dwójkę dzieci.
Mathieu Cyr jest znanym i popularnym komikiem z Quebecu, rozpoznawalnym w scenie humorystycznej Quebecu od ponad dziesięciu lat. Zdobył znaczną liczbę obserwujących w mediach społecznościowych, obecnie przekraczającą 620 000. Cyr zaczął występować intensywnie od 2008 roku do chwili obecnej, biorąc udział w setkach pokazów na festiwalach, wieczorach komediowych i imprezach firmowych. Jego występy mają na celu dostarczenie zarówno natychmiastowego śmiechu, jak i prowokujących do refleksji przemyśleń. Styl komediowy Cyr’a jest opisywany jako „dekantujący”, nieprzefiltrowany i często podzielający, a zarazem jednoczący. Dostarcza dowcipów z ostrej ironii i porusza aktualne tematy. Obecnie występuje ze swoim drugim solowym spektaklem zatytułowanym „Adulte”. Spektakl, rekomendowany dla widzów powyżej 16 roku życia, zawiera nostalgiczne odniesienia do lat 90. i 2000., obok krytyki współczesnego społeczeństwa. Przedstawienie porusza tematy takie jak młodzież o wyglądzie brokułowej głowy, liczne orientacje seksualne i chirurgia kosmetyczna – obszar, z którym Cyr ma osobiste doświadczenie. Krytycy i publiczność zgadzają się, że „Adulte” to pozycja obowiązkowa, często opisywana jako wybuchowa, jednocząca, bardzo śmieszna, szalenie zabawna i dająca poczucie komfortu. Poza występami na scenie stand-upowej, Mathieu Cyr zbudował różnorodną karierę w branży rozrywkowej. Prowadził program telewizyjny "skate le monde" na TV5 od 2020 roku do chwili obecnej, a wcześniej prowadził "Infiltration" na Canal Z w 2019 roku oraz "Slaque la cravate" na Télétoon od 2012 do 2015 roku. Był również felietonistą w CKOI w 2021 roku i prowadził program komediowy nadawany na TVA w tym samym roku. Cyr brał udział w licznych galach "Juste Pour Rire" i "Comediha" od 2014 roku do chwili obecnej, występując w około dziesięciu z tych wydarzeń. W 2021 roku napisał książkę "jamais trop tard." Cyr identyfikuje się jako osoba z ADHD, która często czuje się zagubiona – perspektywa, która wpływa na jego twórczość.
Urodzona w 1973 roku, Marika Carlsson to szwedzka osoba na różnych stanowiskach; obejmują one autorkę, prezesa motywacyjnego, prowadzącą programy telewizyjne, aktorkę i komik stand-up. Etiopia jest miejscem urodzenia Mariki Carlsson 19 marca 1973 roku. Marika Aychesh Carlsson, jak początkowo się nazywała, została znaleziona bez życia w rowie podczas etiopskiego głodu i ożywiona przez szwedzkich pracowników pomocowych jako niemowlę. W wieku dwóch lat została adoptowana przez pastora i pielęgniarkę i przeniosła się do Szwecji. Carlsson dorastała w Lund, w prowincji Skåne, a jej rodzina początkowo mieszkała w Mönsterås. Studiowała aktorstwo w Gothenburg i krótko teologię, pracując również jako opiekunka medyczna. Klub komediowy Norra Brunn był miejscem jej pierwszego występu jako komik w 2001 roku. Marika Carlsson przeniosła się do Sztokholmu, aby skoncentrować się na karierze komediowej, kończąc kurs w Dramatiska Institutet. Jej kariera obejmuje ponad dwie dekady, z występami rozpoczynającymi się w latach 90. Carlsson jest znana ze swoich występów w panelu gier Parlamentet, który parodiuje szwedzką politykę, oraz z pojawiania się w programach takich jak Stockholm Live, 100%, Carin 21.30, Grillad, Comedy Fight Club Roast på Berns i Kvällsöppet. W 2010 roku Marika Carlsson prowadziła transmisję Dnia Narodowego Szwecji na SVT, a w 2019 roku współprowadziła Melodifestivalen u boku Erica Saade, Sarah Dawn Finer i Kodjo Akolor. W latach 2010–2015 Marika Carlsson prowadziła program 'En negers uppväxt' na SVT i Netflix; program ten badał jej dzieciństwo jako adoptowanego czarnoskórego dziecka w Szwecji, ale tytuł wywołał kontrowersje i doprowadził do gróźb. W 2006 roku i ponownie w 2012 roku zdobyła nagrodę za najlepszą żeńską komik stand-up na szwedzkich nagrodach komediowych. W 2018 roku opublikowała książkę zatytułowaną 'Såna som du ska inte va här,' która zdobyła nagrodę podczas QX Gala w 2019 roku. Obecnie koncertuje z przedstawieniem "Marika och Klimakteriet" (Marika i Menopauza), które miało premierę 4 marca 2026 roku w Intiman w Sztokholmie, koncentrującym się na doświadczeniach menopauzy u kobiet. Przedstawienia są zaplanowane na wiosnę 2027 roku i jesień 2026 roku.
Jako autor angielski, Mark Steel pracuje również jako spiker, komik stand-upowy i felietonista prasowy. Urodzony 4 lipca 1960 roku w Swanley, Kent, jego dzieciństwo naznaczone było adopcją zaledwie dziesięć dni po narodzinach. Wychowywał się z ojcem adoptującym pracującym w branży ubezpieczeniowej i matką, która pełniła różne role, w tym pracę fabryczną oraz służbę jako opiekunka ruchu drogowego. W swoich relacjach Steel opisuje swoje usunięcie ze szkoły z powodu nieautoryzowanego uczestnictwa w kursie krykieta. Później w życiu poszukiwał swoich biologicznych rodziców; jednak jego biologiczna matka, pochodząca z rodziny szkockiej klasy robotniczej o lewicowych poglądach politycznych, nie chciała kontaktu z nim i zmarła krótko po nawiązaniu kontaktu. Jego biologiczny ojciec, Joe Dwek, był egipskim Żydem sefardyjskim, który osiągnął znaczny sukces finansowy jako trader na Wall Street. Dwek reprezentował Wielką Brytanię w turniejach w brydża z USA zarówno w 1973, jak i w 1974 roku. Steel spotkał się ze swoim biologicznym ojcem tylko raz, około 2006 roku. Doświadczenia życiowe znacząco ukształtowały życie Steela; jego ojczym doznał załamania psychicznego pod koniec lat 70. i został następnie umieszczony w ośrodku opiekuńczym. Wydarzenia te są udokumentowane w jego audiobooku z grudnia 2021 roku, Who Do I Think I Am? , który bada jego wczesne lata i poszukiwania biologicznych rodziców. Wcześniej wydał komiksową autobiografię, It's Not a Runner Bean , w 1996 roku. Kariera Steela obejmuje prowadzenie programu radiowego The Mark Steel Solution na BBC Radio 5 w latach 1992–1996 oraz pisanie felietonów dla The Guardian (1996–1999) i The Independent (od 2000 roku). Często pojawia się w programach telewizyjnych, takich jak Have I Got News For You , Room 101 , Mock the Week i Question Time . Jego program Mark Steel's in Town zdobył liczne nagrody, w tym Sony Award, Writers’ Guild Award, Chortle Awards oraz British Comedy Guide Awards. W 2014 roku otrzymał nagrodę British Press Award za felieton w dzienniku broadsheet. Przez ponad dwanaście lat podróżował po Wielkiej Brytanii, występując z programem Mark Steel's In Town , który składa się obecnie z 78 odcinków, odwiedzając miejsca takie jak Saint Anne, Alderney i śledząc historie z miast takich jak Paisley i Barnard Castle. Obecnie współpracuje z brygadierem generałem Jules Buczackim przy wydarzeniach skupionych na humorze, odporności i osobnych opowieściach, dzieląc się doświadczeniami związanymi z rakiem głowy i szyi oraz wspierając Oracle Head & Neck Cancer UK.
Michelle Desrochers to kanadyjska (quebecka) komiczka, urodzona w Châteauguay w Quebecu. Jest trzecim z czwórki dzieci i ukończyła École secondaire Louis-Philippe Paré w 2010 roku. Jej wykształcenie obejmuje studia na Cégep du Vieux Montréal, gdzie studiowała sztukę, literaturę i komunikację, oraz na Uniwersytecie w Montrealu, gdzie uzyskała licencjat z językoznawstwa francuskiego. Uczęszczała również do École nationale de l'humour. Jej kariera rozpoczęła się około 2016 roku. Styl komediowy Desrochers łączy absurd z obserwacjami codziennego życia, a znana jest ze swojej autentyczności i przepełnionej energią osobowości. Jest utalentowaną improwizatorką, biorąc udział w programie Punch Club oraz turniejach improwizacji w Quebecu i Europie. Zdobyła publiczne uznanie dzięki udziałowi w programie Prochain stand-up . W marcu 2018 roku wystąpiła ze swoim pierwszym solowym show zatytułowanym 'All dressed' w kawiarni Open mic du Rouge, przyciągając około 30 000 osób, a później ponad 25 000. Pojawiła się na kilku festiwalach humoru w Montrealu podczas lata 2018 roku, w tym na Minifest i Zoofest. Jej praca obejmowała współpracę telewizyjną z programami takimi jak Bonsoir Bonsoir! , Taxi Payant oraz Big Brother Célébrités , gdzie została wyeliminowana w czwartym tygodniu w 2022 roku. Desrochers występowała w różnych środowiskach, w tym na festiwalach, wieczorach komediowych i imprezach firmowych, przyczyniając się do ich sukcesu dzięki swojej komediowej inteligencji i elastyczności. W 2019 roku brała udział w podcaście Mike Ward Sous écoute , a w 2020 roku została kolumnistką w La soirée est encore jeune . W 2021 roku pojawiła się na festiwalach i galach, takich jak Juste Pour Rire i ComediHa! Fest-Québec. W 2022 roku ogłosiła tournée solowe show zatytułowany Michelle Desrochers i uruchomiła podcast z siostrą, Stéphanie, o nazwie Les sœurs boulottes . Obecnie pracuje nad nowym spektaklem jednoosobowym. Jej zarządzanie sprawuje Laurence Godcharles w Lollol.ca, a Audrey Latendresse-Bourdon pełni funkcję koordynatorki.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
37
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1
