Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 169-180 z 232 komików
Mel Smith (1952–2013), komik (Wielka Brytania) – Komedia skeczowa, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Mel Smith

Melvyn Kenneth Smith, znany zawodowo jako Mel Smith, był brytyjskim komikiem, pisarzem, aktorem i reżyserem. Urodził się 3 grudnia 1952 roku w Chiswick, na zachodzie Londynu, syna Kennetha i Very Smith. Jego ojciec początkowo prowadził sklep z warzywami, który później stał się pierwszym zakładem bukmacherskim w Chiswick. Smith uczęszczał do Hogarth Primary School i Latymer Upper School w Hammersmith, a następnie studiował psychologię eksperymentalną na New College, Oxford. Początkowo w swojej karierze, zainteresowanie występami pojawiło się u Smitha w wieku sześciu lat, kiedy reżyserował sztuki ze znajomymi. Podczas studiów na Uniwersytecie Oxfordzkim pełnił funkcję przewodniczącego w grupie teatralnej i wyprodukował 'Burzę', a także uczestniczył w festiwalu Fringe w Edynburgu jako student. Po ukończeniu studiów pracował jako asystent reżysera w Royal Court Theatre, Bristol Old Vic oraz Sheffield Crucible. Spędził również dwa lata jako zastępca dyrektora w Crucible Theatre w Sheffield. Współpraca z Johnem Lloydem zaowocowała jego udziałem w programie komediowym Not the Nine O'Clock News , który nadawany był od 1979 do 1982 roku i zawierał skecze, miniatury oraz parodie muzyczne. Smith, Rhys Jones i Rowan Atkinson pisali dla tego serialu. Smith jest być może najbardziej znany ze swojego partnerstwa z Griffem Rhys Jonesem. Wspólnie występowali w programie Not the Nine O'Clock News oraz długo trwającym programie komediowym sytuacyjnym Alas Smith and Jones , który zadebiutował w 1984 roku i nadawany był przez dziesięć serii przez 14 lat. Razem założyli Talkback Productions w 1981 roku, które produkowały programy takie jak Da Ali G Show i Alan Partridge's Knowing Me Knowing You . Pearson nabył firmę w 2000 roku za 62 miliony funtów. Smith wystąpił również w filmach takich jak Morons from Outer Space (1985), The Princess Bride (1987) jako Albino oraz Brain Donors (1992). Reżyserował filmy, w tym The Tall Guy (1989) i Bean (1997). Współpracował z Kim Wilde, nagrywając singiel w 1987 roku, który miał na celu zebranie funduszy dla Comic Relief i osiągnął szczyt na trzecim miejscu list przebojów w Wielkiej Brytanii. Smith zmarł 19 lipca 2013 roku na zawał serca w wieku 60 lat.

Melha Bedia, komiczka (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
14 sty 2027 Francja

Melha Bedia

Melha Bedia, urodzona w Paryżu 22 grudnia 1990 roku, jest wszechstronną francuską artystką. Pełni funkcję aktorki, komiczki, reżyserki i scenarzystki. Jej pochodzenie rodzinne odzwierciedla jej algierskie dziedzictwo; jej ojciec pochodzi z Kabylii (Algieria) i Algieru, a matka z Oranu (Algieria). Młodsza siostra Ramzego Bedii, ma również siostrę o imieniu Rania. We wczesnych latach życia uczęszczała do szkoły Saint-Joseph w Asnières-sur-Seine i pominęła drugą klasę. Wykazując zdolności akademickie, zdała baccalauréat literacki z wyróżnieniem w wieku 16 lat i przez krótki czas uczęszczała na Sorbonę. Kariera Bedia rozpoczęła się od wyjątkowej okazji. Początkowo pracowała jako stylistka dla francuskiej raperki Diam's podczas tournée, a ta rola doprowadziła ją do występów komediowych. Diam's pomogła również w rozpoczęciu jej kariery scenicznej. Bedia zaczęła od wplatania osobistych doświadczeń w swoje występy, żartując ze swojej wagi i dziewictwa. W latach 2013–2015 pojawiła się w Les Lascars i zagrała główną rolę w krótkim filmie Chat . Kontynuowała budowanie swojego dorobku aktorskiego rolami w Ma pire angoisse , À toute épreuve , Tout schuss i Pattaya . W 2015 roku rozpoczęła występy z solowym show zatytułowanym Fat & Furious w Paryżu. Jej talent komediowy rozszerzył się na telewizję, gdzie w 2018 roku przyczyniła się do programu Quotidien , komentując Mistrzostwa Świata FIFA. Praca Bedia rozwinęła się również na obszar filmów i seriali streamingowych. Współtworzyła i zagrała w filmie *Ballsy Girl* w 2018 roku. W 2020 roku wystąpiła w *Forte* i *Tout simplement noir*. Nadawała również głos Śnieżce w *Blanche Neige, les souliers rouges et les 7 nains*. Najnowszym osiągnięciem jest współtworzenie, współscenariusz i współreżyseria komediowego serialu Amazon Prime Video *Miskina, Poor Thing*, który zadebiutował w 2022 roku i trwa do 2024 roku. Pojawiła się również w *La Très Très Grande Classe* (2022) i *Youssef Salem a du succès* (2023). Bedia obecnie bierze udział w programie Amazon Prime Video *Liars Club* w 2025 roku; jednak tego samego roku spotkała się z krytyką za użycie obraźliwego terminu w programie. Od 31 maja 2018 roku jest stałą uczestniczką programu radiowego RTL *Les Grosses Têtes*. W młodości grała również w piłkę nożną dla żeńskiej akademii PSG, choć ta kariera zakończyła się z powodu sprzeciwu matki.

Michael Altinger, komik (Niemcy) – Komedia skeczowa, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Michael Altinger

Michael Altinger to niemiecki artysta kabaretowy i muzyk, urodzony w Landshut 20 listopada 1970 roku. Znany ze swojego psotnego i zabawnego charakteru, obserwuje życie codzienne i znajduje humor w działaniach i słowach ludzi. Styl komediowy Altingera jest społecznie krytyczny, autoironiczny i muzyczny, często obejmuje muzykę z współpracownikami, takimi jak gitarzysta Andreas Rother. Przez całą swoją karierę Altinger był zaangażowany w różne produkcje telewizyjne i teatralne. W latach 2000–2011 był aktorem i autorem w komediowym serialu 'Die Komiker des Bayerischen Rundfunks.' Od 2002 do 2003 roku był członkiem zespołu Münchner Lach- und Schießgesellschaft, a także pojawiał się w mniejszych rolach w serialach telewizyjnych takich jak 'Die Rosenheim-Cops,' 'München 7' i 'Der Kaiser von Schexing.' W 2008 roku odbył tournée z Alexanderem Liegl pod programem 'Tote zählen keine Schafe', a tego samego roku prowadził program 'Platzende Hirsche' z Liegl. Od kwietnia 2008 do lipca 2012 roku prowadził program 'Altinger mittendrin' na Bawarskiej Telewizji. Od maja 2012 roku jest stałym gościem w 'Ottis Schlachthof', a od marca 2013 roku współprowadzi program następujący 'Schlachthof' z Christianem Springerem. Obecny program sceniczny Altingera nosi tytuł „Die letzte Tasse Testosteron”. Co miesiąc występuje na „schlachthof” w Schlachthof Monachium, gdzie we wtorki nagrywane są audycje. Bilety na „schlachthof” kosztują 29,50 € z wyprzedzeniem i 35,00 € w kasie. Otrzymał liczne nagrody, w tym Passauer Scharfrichterbeil i Bayerischer Kabarettpreis. Od lipca 2023 roku prowadzi podcast „Rampensäue, frisch geschlachtet!” z Alexandrem Liegl. Nowy program telewizyjny zatytułowany „ALTINGER” zadebiutuje 15 października 2026 roku o godzinie 22:00 na BR Fernsehen i będzie zawierał wywiady z wybitnymi gośćmi, spojrzenie na wydarzenia w Bawarii, skecze oraz muzykę z zespołu Altingera. Od 2013 roku współprowadzi program BR „schlachthof” z Christianem Springer i ma nadzieję osiągnąć wyniki oglądalności porównywalne z programem z lat 80. „Wetten, dass ..?”.

Michael Smiley, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Michael Smiley

Północno-irlandzki wykonawca Michael Smiley pracuje zarówno jako komik jak i aktor. Widzowie najczęściej cytują jego występy w filmach Kill List (2011) i The Homar (2015). Pojawił się także w brytyjskiej telewizji, w której występował w takich seriach jak Spaced, Luther, Utopia, Black Mirror i Doctor Who.

Michael Wex, komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Michael Wex

Kanadyjczyk z urodzenia, Michael Wex nosi wiele kapeluszy: pisarz, dramaturg, tłumacz, wykładowca, wykonawca i autor tekstów o języku i literaturze. Jego doświadczenie leży w jidysz, i Jego publikacja 2005 * Born to Kvetch * zmieniła się w nieprzewidziany bestseller. Wzywa Toronto do domu.

Michel Boujenah, komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michel Boujenah

Michel Boujenah to francusko-tunezyjski żydowski aktor, humorysta i reżyser. Urodził się 3 listopada 1952 roku w Tunisie, Tunezji, a wraz z rodziną przeniósł się do Francji w wieku jedenastu lat, osiedlając się w Bagneux niedaleko Paryża. Jego ojciec, Joseph Boujenah, był lekarzem, a on ma trzech braci, w tym reżysera Paula Boujenaha. Od młodego wieku Michel wykazywał zainteresowanie aktorstwem, pragnąc zostać aktorem w wieku piętnastu lat. Uczęszczał do École alsacienne w latach 1967–1970. Kariera Boujenaha rozpoczęła się od założenia w 1972 roku teatru 'La Grande Cuillère' wraz z Paulem Allio i Corinne Atlas. Jego pierwsze doświadczenie w solowych przedstawieniach miało miejsce w 1980 roku, kiedy to wystąpił w spektaklu ‘Albert’, współtworzonym z Corinne Atlas, który badał doświadczenia tunezyjskich żydowskich imigrantów we Francji i miał premierę w Théâtre du Lucernaire. Napisał i wyreżyserował wszystkie swoje solowe pokazy, dążąc do podważenia negatywnych stereotypów. Chociaż jego drugie przedstawienie, 'Anatole', nie odniosło sukcesu, 'Les Magnifiques' okazało się znaczącym osiągnięciem, prezentując portrety żydów pochodzenia francusko-tunezyjskiego. Jego kariera filmowa rozpoczęła się w 1980 roku od filmu ‘Mais qu'est-ce que j'ai fait au bon Dieu pour avoir une femme qui boit dans les cafés avec les hommes?’ i wystąpił w ponad trzydziestu filmach. W trakcie swojej kariery Boujenah otrzymał szereg wyróżnień. W 1985 roku zdobył Cezara za najlepszą rolę drugoplanową w filmie *Trois Hommes et un couffin*, a w 1994 roku był nominowany do Cezara za najlepszą rolę aktorską w filmie *Le Nombril du Monde* oraz za najlepszy debiut w 2004 roku za film *Ojciec i synowie*. Reżyserował filmy *Ojciec i synowie* (2003), *Trois amis* (2007) i *Heartstrings* (2016), a także pisał scenariusze do kilku filmów. W 2004 roku został mianowany Oficerem Orderu Zasługi Kultury w Monako. Wyrażał złożone poglądy na temat tożsamości, czując się Żydem, Francuzem, Tunezyjczykiem, syjonistą i blisko związanym z Izraelem, jednocześnie popierając państwo palestyńskie. W 2017 roku jego zaproszenie na festiwal kultury tunezyjskiej spotkało się z protestami ze względu na te poglądy. Obecnie przygotowuje film z Yvanem Attalem i Pascalem Elbé, ogłoszony w 2013 roku, i pełni funkcję dyrektora artystycznego Festiwalu de Ramatuelle od 2007 roku.

Michel Fau, komik (Francja) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michel Fau

Agen był miejscem urodzenia francuskiego komika, aktora i reżysera teatralnego Michela Fau, który przybył tam 17 grudnia 1964 roku. Jego ojciec był zegarmistrzem, a matka, gospodynią domową, wychowywała czworo dzieci. Wczesne zetknięcie z teatrem i Operą w Bordeaux, dzięki jego matce, rozbudziło zainteresowanie, które ukształtowało jego karierę. Uczęszczał do Lycée Bernard Palissy w Agen, gdzie poznał Béatrice Uria-Monzon i Éric Perez, a później studiował w konserwatorium w Agen. W wieku 18 lat Michel Fau opuścił swoje rodzinne miasto, aby podjąć formalne studia. W latach 1986–1989 uczęszczał do Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych we Francji, znanej również jako Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). W tym okresie studiował pod kierunkiem wybitnych postaci, takich jak Michel Bouquet, Gerard Desarthe i Pierre Vial. Początkowo związał się z teatrem Oliviera Py, występując regularnie w jego produkcjach w latach 90., w tym w 'Le Soulier de satin'. Jego szkolenie i początkowa kariera były naznaczone współpracą z wieloma aktorami, w tym Sandrine Kiberlain, Léa Drucker, Gaspard Ulliel, Julie Depardieu i innymi. Kariera Fau obejmuje zarówno aktorstwo, jak i reżyserię. Jean-Paul Rappeneau, Gilles Bourdos, Albert Dupontel i François Ozon to jedni z reżyserów, z którymi Michel Fau współpracował przy projektach filmowych. W latach 90. uczestniczył w programie Pierre’a Palmade’a „On refait le boulevard”, wykonując fragment z „La Cage aux Folles”. Od lat 2010. jego własne produkcje teatralne zyskały popularność. Wyreżyserował spektakle „Misanthrope” (otrzymując nominacje do nagrody Molière zarówno za aktorstwo, jak i reżyserię w 2011 roku), „Tartuffe” (w 2017 roku z Michel Bouquet) oraz najnowszy, „George Dandin ou Le Mari Confondu” w 2024 roku, w którym również gra główną rolę. Produkcja ta zawiera muzykę Jean-Baptiste’a Lully i charakteryzuje się barokową estetyką stworzoną przez Fau, wraz z czterema śpiewakami i siedmioma aktorami. Michel Fau uczestniczy w radiowym programie „Les Grosses Têtes” oraz okresowo prowadzi warsztaty aktorskie we Francuskiej Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych. Podczas ceremonii wręczenia nagród Molière w 2011 roku zapamiętano go za satyryczną interpretację piosenki Carli Bruni „Quelqu'un m'a dit”. Otrzymał Prix Gérard Philipe w 1998 roku oraz nagrody od Syndicat de la critique w 2006 i 2015 roku. W 2013 roku został uhonorowany tytułem Officier de l’ordre des Arts et des Lettres, a obecnie reżyseruje „Brûlez-la” w Théâtre du Rond-Point.

Michel Galabru (1922–2016), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michel Galabru

Urodzony w Safi, Maroko, 27 października 1922 roku, Michel Galabru był francuskim aktorem i pisarzem. Jego ojciec, Paul Galabru, był inżynierem i profesorem. Początkowo dążył do zostania zawodowym piłkarzem w Stade olympique montpelliérain, krótko studiował prawo na prośbę ojca. Wczesne lata dzieciństwa spędził w Safi, a późniejsze lata w Hérault, zanim przeniósł się do Paryża. Kariera Galabru trwała prawie siedemdziesiąt lat, obejmując ponad 250 filmów i ponad 80 sztuk teatralnych. Galabru rozpoczął swoją karierę aktorską w 1951 roku epizodyczną rolą w filmie Ma femme, ma vache et moi . Początkowe uznanie zyskał za rolę w La guerre des boutons (1963), a szeroką popularność przyniosła mu rola Adjutanta Gerbera w Le Gendarme de Saint-Tropez (1964). Często występował u boku Louisa de Funès w kilku filmach, w tym w sequelach Le Gendarme de Saint-Tropez i L'Avare . Jego komediowe współprace obejmowały filmy wyreżyserowane przez Jeana Giraulta, Jean-Pierre Mocky’ego, Georga Lautnera, Bertranda Bliera i Claude’a Zidiego. Był członkiem Comédie-Française (pensionnaire) od 1950 do 1957 roku i zdobył pierwszą nagrodę z Conservatoire national d'art dramatique. Filmografia Galabru obejmowała zarówno komedie, jak i dramaty, z godnymi uwagi rolami w L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze i Uranus . Bertrand Blier, Costa-Gavras i Jean-Luc Godard byli wśród reżyserów, z którymi współpracował. W 1977 roku otrzymał nagrodę Cezara za najlepszą rolę aktorską za rolę Josepha Bouviera w The Judge and the Assassin > Bertranda Taverniera, a w 1986 roku ( Subway ) i w 1991 roku ( Uranus ) otrzymał nominacje do nagrody Cezara za najlepszą rolę aktorską drugoplanową. Kierował Théâtre Montmartre-Galabru i Théâtre de Dix Heures. Jego ostatnim występem był monodram Le Cancre . Michel Galabru zmarł 4 stycznia 2016 roku w Paryżu w wieku 93 lat.

Michel Lauzière, komik (Kanada) – Surrealistyczny i absurdalny, Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Michel Lauzière

Michel Lauzière to kanadyjski komik i wykonawca muzyczny, urodzony 17 października 1954 roku w Drummondville, Quebec. Wcześnie rozwinął zainteresowanie muzyką, rysowaniem i sztukami performatywnymi. Jako utalentowany artysta łączy humor wizualny z pomysłową muzyką w swoich występach, a także pracuje jako malarz i karykaturzysta. Opisywany jest jako poliglot i „Mistrz Niezwykłego”, łączący talenty takie jak wynalazczość, akrobatyka, komedia, muzyka i żonglerka. W 1975 roku Lauzière rozpoczął występy, współpracując z Jeanem Royem jako duet Les Foubrac. Wspólnie wypracowali komediowy styl charakteryzujący się fizycznością i absurdem, integrując żonglerkę, akrobatykę oraz innowacyjne elementy muzyczne. Występowali na terenie Quebecu od 1975 do 1988 roku. Lauzière przeszedł do występów solowych pod koniec lat 80., oficjalnie rozpoczynając swoją karierę indywidualną w 1989 roku. Pokazy Lauzière, charakteryzujące się charakterystycznymi wizualnymi numerami komediowymi, cechują się kreatywnym wykorzystaniem zwykłych przedmiotów jako instrumentów muzycznych. Jego specjalnością jest tworzenie unikalnych przedstawień łączących muzykę, umiejętności równowagi, pantomimę i elementy komediowe. Słynny występ obejmuje zagranie arii „Toréador” z Carmen na butelkach wina podczas jazdy na rolkach, co zaowocowało jego międzynarodową sławą dzięki występowi w The Late Show with David Letterman. Wykonywał również muzykę klasyczną na pompach rowerowych i żonglował basenami. Jego występy solowe obejrzało szacunkowo 1 miliard widzów na pięciu kontynentach, a on sam występował w ponad 50 krajach na 5 kontynentach, w tym w ponad 400 miastach na całym świecie, takich jak Pekin, Nowy Jork i Montreal. Dostosowuje swoje występy do wielu języków, w tym francuskiego, angielskiego, niemieckiego, hiszpańskiego, włoskiego i japońskiego, często wykonując cały występ w tych językach. Jego twórczość łączy muzykę, humor i teatr wizualny, wymagając precyzji technicznej i koordynacji. Pokazy takie jak 'Showcomplicity' i 'Science of Sound' angażują publiczność i zawierają dużą liczbę zabawnych scenek. Pojawił się w prestiżowych sieciach telewizyjnych w Europie, Azji, Ameryce Południowej i Północnej, w tym w programie The Tonight Show with Jay Leno oraz wielokrotnie w telemaratonie Jerry’ego Lewisa dla MDA (1994, 1995, 1996 i 2007). Kilka z jego fragmentów stało się viralem w internecie, a on jest uważany za jednego z najbardziej cenionych wizualnych komików na świecie. Kontynuuje występy, a ostatnie zaangażowania obejmują godzinny występ w Stonington Opera House jako część serii 'Live! for $5'.

Michel Modo (1937–2008), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michel Modo

Michel Modo, urodzony jako Michel Henri Louis Goi 30 marca 1937 roku w Carpentras, Vaucluse, we Francji, był francuskim aktorem i humorystą. Zmarł 24 września 2008 roku w Vaires-sur-Marne, Seine-et-Marne, na raka w wieku 71 lat. Znany zawodowo jako Modo, był również scenarzystą i aktorem głosowym. Modo rozpoczął swoją karierę pod koniec lat 50. XX wieku, kiedy to założył duet komediowy Grosso et Modo z Guy Grosso. Poznali się na kursie aktorskim Cours Simon i rozpoczęli profesjonalne występy w teatrach muzycznych i café-théâtres w 1958 roku. Grosso et Modo zyskali krajową rozpoznawalność po występie w filmie *Le Gendarme de Saint-Tropez* (1964) i następnie wystąpili w licznych filmach z Louis de Funès. Grając poruczników Tricarda i Berlicota w serii filmów *Gendarme de Saint-Tropez*, oraz Lecoinga i Laflûte w *Le Songe d'une nuit d'été* (1981). Modo zagrał konstabl Berlicota w sześciu filmach z tej serii. Przez całą swoją karierę Michel Modo występował w wielu filmach, takich jak La belle américaine , Le Corniaud , La Grande Vadrouille i Le Grand Restaurant . W latach 1993–1997 grał Maurice’a Lolande, humorystyczną postać reprezentującą przeciętnego Francuza, w serialu telewizyjnym Highlander . Pojawił się również w Plus belle la vie (2005) jako bezdomny filozof przebrany za Świętego Mikołaja. Od 1989 roku do śmierci Modo użyczał głosu wielu powtarzającym się postaciom we francuskiej wersji Simpsonów , w tym Burnsowi, Wiggumowi, Krusty’emu, Skinnerowi i Hibbertowi. Pracował nad dubbingiem 19 sezonu Simpsonów w momencie śmierci. Gérard Rinaldi zastąpił go, ale Rinaldi również zmarł na raka w 2012 roku.

Michel von Tell, komik (Szwajcaria)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Michel von Tell

Michel von Tell, urodzony w Zurychu 8 października 1980 roku, to wszechstronny szwajcarski działacz znany ze swojej pracy jako komik, dziennikarz i przedsiębiorca. Rozpoczął karierę od studiów ekonomicznych, po czym pracował w sektorze inwestycji finansowych, w tym w Harvardzie i NYIF. Pod koniec lat dwudziestych spędził dwa lata żyjąc w leśnym domku, by studiować twórczość Thoreau. Do 2012 roku założył kilka firm, ale dokonał znaczącej zmiany, sprzedając większość z nich, aby poświęcić się pracy w mediach. Uznawany jest również jako kierowca wyścigowy, biorący udział w wydarzeniach takich jak Rajd Ruandy w 2000 roku, gdzie zajął szóste miejsce oraz 24-godzinny „Eco Grand Prix” na Nürnburgringu w 2021 roku. Styl komediowy Von Tella czerpie inspirację z amerykańskich programów nocnych, co doprowadziło go do stworzenia własnego programu komediowego. Zyskał również dużą uwagę dzięki swojemu podcastowi, uruchomionemu w 2021 roku, który zgromadził ponad dziesięć milionów odsłuchów. Jego obecność w sieci jest zauważalna; został sklasyfikowany na 30. miejscu wśród 100 najważniejszych europejskich youtuberów przez Top Magazin. Poza komedią, twórczość Von Tella obejmuje projekty dokumentalne, w tym współpracę z Peterem Scholl-Latour w 2013 roku oraz jego ostatni wywiad z nim. Współpracował również nad projektami dokumentalnymi z Gerhartem Baumem. Obecnie Michel von Tell pełni funkcję doradczą w niemieckim parlamencie (Bundestagu) od 2020 roku, początkowo jako główny doradca. W 2024 roku odegrał kluczową rolę w legalizacji marihuany w Niemczech. Jego różnorodne zainteresowania obejmują muzykę i DJ-ing, występował na wydarzeniach takich jak Zürich Street Parade, Ibiza Space Club, Burning Man oraz Full Moon Party w Azji w 2023 roku. Bierze również udział w turniejach pokerowych, zajmując miejsce w pierwszej setce graczy w Szwajcarii (70. miejsce). W 2020 roku ustanowił rekord świata w pokonanej odległości na elektrycznym Harley-Davidsonie, pokonując 1723 km w ciągu 24 godzin i jest zwolennikiem festiwalu motocyklowego 'Love Ride' w Zurychu.