Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met M Alles wissen
169-180 van 232 comedians
Mel Smith (1952–2013), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Mel Smith

Melvyn Kenneth Smith, professioneel bekend als Mel Smith, was een Britse komiek, schrijver, acteur en regisseur. Hij werd geboren op 3 december 1952 in Chiswick, west Londen, als zoon van Kenneth en Vera Smith. Zijn vader runde aanvankelijk een groentewinkel die later de eerste wedwinkel in Chiswick werd. Smith bezocht Hogarth Primary School en Latymer Upper School in Hammersmith voordat hij Experimentele Psychologie studeerde aan New College, Oxford. Aan het begin van zijn carrière begon Smiths interesse in optreden op zesjarige leeftijd toen hij toneelstukken regisseerde met vrienden. Tijdens zijn studie aan de Universiteit van Oxford was hij president van de dramavereniging en produceerde hij 'De Storm' en nam hij deel aan het Edinburgh Fringe Festival als student. Na zijn studie werkte hij als assistent-regisseur bij het Royal Court Theatre, Bristol Old Vic en Sheffield Crucible. Hij bracht ook twee jaar door als plaatsvervangend regisseur van het Crucible Theatre in Sheffield. Zijn samenwerking met John Lloyd leidde tot zijn betrokkenheid bij de sketch comedy show Not the Nine O'Clock News , die van 1979 tot 1982 liep en sketches, scènes en muzikale parodieën bevatte. Smith, Rhys Jones en Rowan Atkinson schreven voor deze serie. Smith staat wellicht het best bekend om zijn partnerschap met Griff Rhys Jones. Ze speelden samen in Not the Nine O'Clock News en de langlopende sketch comedy show Alas Smith and Jones , die in 1984 debuteerde en tien series over 14 jaar liep. Samen richtten ze Talkback Productions op in 1981, dat shows produceerde zoals Da Ali G Show en Alan Partridge's Knowing Me Knowing You . Pearson verwierf het bedrijf in 2000 voor £62 miljoen. Smith verscheen ook in films zoals Morons from Outer Space (1985), The Princess Bride (1987) als de Albino, en Brain Donors (1992). Hij regisseerde films waaronder The Tall Guy (1989) en Bean (1997). Hij werkte samen met Kim Wilde om in 1987 een single op te nemen ten bate van Comic Relief, die de nummer drie positie bereikte op de Britse hitlijsten. Smith overleed op 19 juli 2013 aan een hartaanval, op de leeftijd van 60 jaar.

Melha Bedia, comédienne (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
14 jan. 2027 Frankrijk

Melha Bedia

Melha Bedia, geboren in Parijs op 22 december 1990, is een veelzijdig Frans entertainment professional. Ze fungeert als actrice, komiek, regisseur en scenarioschrijver. Haar familieachtergrond weerspiegelt haar Algerijnse erfgoed; haar vader komt uit Kabylië (Algerije) en Algiers, terwijl haar moeder afkomstig is uit Oran (Algerije). Ze is de jongere zus van Ramzy Bedia en heeft ook een zus genaamd Rania. In haar jonge jaren bezocht ze de Saint-Joseph school in Asnières-sur-Seine en slaagde ze over voor de tweede klas. Ze toonde academische aanleg en behaalde op 16-jarige leeftijd een literair baccalaureaat met lof en volgde kortstondig de Sorbonne. Bedia's carrière begon met een unieke kans. Ze werkte aanvankelijk als stylist voor de Franse rapper Diam's tijdens haar tournee, en deze rol leidde tot haar optredens als komiek. Diam's hielp ook bij het lanceren van haar theatercarrière. Bedia begon door persoonlijke ervaringen in haar routines te verwerken, grappig over haar gewicht en onschuld te doen. Van 2013 tot 2015 verscheen ze in Les Lascars en speelde ze de hoofdrol in de korte film Chat . Ze bleef haar acteerkredieten uitbreiden met rollen in Ma pire angoisse , À toute épreuve , Tout schuss en Pattaya . In 2015 begon ze een solo-show te spelen getiteld Fat & Furious in Parijs. Haar komische talenten strekten zich uit tot de televisie, waar ze in 2018 bijdroeg aan Quotidien en commentaar gaf op het FIFA WK. Bedia's werk is uitgebreid naar film en streaming series. Ze co-schreef en speelde in de film Ballsy Girl in 2018. In 2020 speelde ze in Forte en Tout simplement noir . Ze gaf ook de stem van Sneeuwwitje in Blanche Neige, les souliers rouges et les 7 nains . Meest recentelijk co-creëerde, co-schreef en co-regisseerde ze de Amazon Prime Video comedy serie Miskina, Poor Thing , die in 2022 debuteerde en doorloopt tot 2024. Ze verscheen ook in La Très Très Grande Classe (2022) en Youssef Salem a du succès (2023). Bedia neemt momenteel deel aan de Amazon Prime Video show Liars Club in 2025; echter kreeg ze datzelfde jaar kritiek voor het gebruik van een aanstootgevende term in de show. Sinds 31 mei 2018 is ze een vaste gast bij de RTL radio show Les Grosses Têtes . Ze speelde ook voetbal voor het meisjesopleidingsteam van PSG in haar jeugd, hoewel deze carrière eindigde door de afkeuring van haar moeder.

Michael Altinger, comedian (Duitsland) – Sketchcomedy, Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Michael Altinger

Michael Altinger is een Duitse cabaretier en muzikant, geboren in Landshut op 20 november 1970. Bekend om zijn ondeugende en speelse karakter, observeert hij het dagelijks leven en vindt humor in de daden en woorden van mensen. Altingers komische stijl is sociaal kritisch, zelfironisch en muzikaal, vaak met muziek in samenwerking met medewerkers zoals gitarist Andreas Rother. Gedurende zijn carrière was Altinger betrokken bij diverse televisie- en toneelproducties. Van 2000 tot 2011 was hij acteur en auteur in de komedieserie 'Die Komiker des Bayerischen Rundfunks.' Hij was van 2002 tot 2003 ensemblelid van de Münchner Lach- und Schießgesellschaft, en verscheen in kleinere rollen in televisieseries zoals 'Die Rosenheim-Cops,' 'München 7,' en 'Der Kaiser von Schexing.' Hij toerde in 2008 met Alexander Liegl onder de vlag 'Tote zählen keine Schafe,' en presenteerde datzelfde jaar het programma 'Platzende Hirsche' met Liegl. Van april 2008 tot juli 2012 was hij de presentator van 'Altinger mittendrin' op Beierse televisie. Sinds mei 2012 is hij een vaste gast bij 'Ottis Schlachthof,' en co-hostte hij vanaf maart 2013 de opvolgerprogramma 'Schlachthof' met Christian Springer. Altinger's huidige podiumprogramma heet "Die letzte Tasse Testosteron." Hij treedt maandelijks op bij “schlachthof” in de Schlachthof München, waar op dinsdagen opnames plaatsvinden. Kaartjes voor "schlachthof" kosten €29,50 in voorverkoop en €35,00 aan de deur. Hij heeft diverse prijzen ontvangen, waaronder de Passauer Scharfrichterbeil en de Bayerischer Kabarettpreis. Sinds juli 2023 presenteert hij de podcast 'Rampensäue, frisch geschlachtet!' met Alexander Liegl. Een nieuwe tv-show, "ALTINGER," zal in première gaan op 15 oktober 2026 om 22:00 uur op BR Fernsehen, met interviews met prominente gasten, een blik op de week in Beieren, sketches en muziek van de Altinger band. Hij is sinds 2013 co-host van de BR-show "schlachthof" met Christian Springer, en hoopt kijkcijfers te behalen die vergelijkbaar zijn met de show "Wetten, dass ..?" uit de jaren 80.

Michael Wex, comedian (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Michael Wex

Een Canadees van geboorte, Michael Wex draagt veel hoeden: romanschrijver, toneelschrijver, vertaler, docent, performer en schrijver van teksten over taal en literatuur. Zijn expertise ligt in het Jiddisch, en Zijn publicatie uit 2005 *Geboren tot Kvetch* veranderde in een onvoorziene bestseller. Hij belt Toronto naar huis.

Michel Boujenah, comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Michel Boujenah

Michel Boujenah is een Frans-Tunesische Joodse acteur, humorist en regisseur. Geboren op 3 november 1952 in Tunis, Tunesië, verhuisde hij met zijn familie naar Frankrijk toen hij elf jaar oud was, en vestigde zich in Bagneux nabij Parijs. Zijn vader, Joseph Boujenah, was arts, en hij heeft drie broers, waaronder filmmaker Paul Boujenah. Van jongs af aan toonde Michel interesse in acteren, met de wens om acteur te worden op vijftienjarige leeftijd. Hij bezocht de École alsacienne van 1967 tot 1970. Boujenah’s carrière begon met de oprichting van het theatergezelschap 'La Grande Cuillère' in 1972, samen met Paul Allio en Corinne Atlas. Zijn eerste solo-optreden kwam er in 1980 met ‘Albert,’ een voorstelling mede geschreven met Corinne Atlas die de ervaringen van Tunesische Joodse immigranten in Frankrijk onderzocht, en die debuteerde bij het Théâtre du Lucernaire. Hij heeft al zijn solo-voorstellingen geschreven en geregisseerd, met als doel negatieve stereotypen uit te dagen. Hoewel zijn tweede voorstelling, 'Anatole,' geen succes was, bleek 'Les Magnifiques' een aanzienlijk succes, met portretten van Tunesisch-Franse Joden. Zijn filmcarrière begon in 1980 met ‘Mais qu'est-ce que j'ai fait au bon Dieu pour avoir une femme qui boit dans les cafés avec les hommes?’ en hij is verschenen in meer dan dertig films. Gedurende zijn carrière heeft Boujenah verschillende onderscheidingen ontvangen. Hij won in 1985 een César Award voor Beste Acteur in een Bijrol voor *Trois Hommes et un couffin*, en werd in 1994 genomineerd voor een César Award voor Beste Acteur voor *Le Nombril du Monde* en in 2004 voor Beste Debuut voor *Father and Sons*. Hij regisseerde de films *Father and Sons* (2003), *Trois amis* (2007) en *Heartstrings* (2016), en schreef tevens scenario's voor verschillende films. In 2004 werd hij benoemd tot Officier in de Orde voor Culturele Verdienste in Monaco. Hij heeft complexe standpunten geuit over identiteit, zich Joods, Frans, Tunesisch, Zionist voelend en verbonden met Israël, terwijl hij tegelijkertijd een Palestijnse staat steunt. In 2017 leidde zijn uitnodiging voor een Tunesische culturele festival tot protesten vanwege deze standpunten. Momenteel bereidt hij een film voor met Yvan Attal en Pascal Elbé, aangekondigd in 2013, en is hij sinds 2007 artistiek directeur van het Festival de Ramatuelle.

Michel Fau, comedian (Frankrijk) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Michel Fau

Agen was de geboorteplaats van de Franse komiek, acteur en theaterregisseur Michel Fau, die op 17 december 1964 arriveerde. Zijn vader was horlogemaker en zijn moeder, een huisvrouw, verzorgde vier kinderen. Vroege blootstelling aan het theater en de Bordeaux Opera, dankzij zijn moeder, wekte een interesse op die zijn carrière zou vormgeven. Hij bezocht Lycée Bernard Palissy in Agen waar hij Béatrice Uria-Monzon en Éric Perez ontmoette, en studeerde later aan een conservatorium in Agen. Op 18-jarige leeftijd verliet Michel Fau zijn geboortestad om een formele opleiding te volgen. Van 1986 tot 1989 bezocht hij de Franse Nationale Academie voor Dramatische Kunsten, ook bekend als het Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). Gedurende deze periode studeerde hij bij vooraanstaande figuren zoals Michel Bouquet, Gerard Desarthe en Pierre Vial. Hij raakte aanvankelijk verbonden met het theater van Olivier Py, en speelde regelmatig in zijn producties in de jaren 90, waaronder 'Le Soulier de satin'. Zijn opleiding en vroege carrière werden gekenmerkt door een samenwerking met tal van acteurs, waaronder Sandrine Kiberlain, Léa Drucker, Gaspard Ulliel, Julie Depardieu en anderen. Fau’s carrière omvat zowel acteren als regisseren. Jean-Paul Rappeneau, Gilles Bourdos, Albert Dupontel en François Ozon behoren tot de regisseurs met wie Michel Fau heeft samengewerkt aan filmprojecten. In de jaren 90 deed hij mee aan Pierre Palmade's show 'On refait le boulevard', waarbij hij een fragment uit 'La Cage aux Folles' opvoerde. Vanaf de jaren 2010 werden zijn eigen toneelproducties populair. Hij regisseerde producties van 'Le Misanthrope' (waarbij hij in 2011 Molière-nominaties ontving voor zowel acteren als regisseren), 'Tartuffe' (in 2017 met Michel Bouquet) en meest recentelijk 'George Dandin ou Le Mari Confondu' in 2024, waar hij ook de titelrol speelt. Deze productie bevat muziek van Jean-Baptiste Lully en heeft een barokke esthetiek die door Fau is gecreëerd, samen met vier zangers en zeven acteurs. Michel Fau neemt deel aan het radioprogramma 'Les Grosses Têtes' en geeft periodiek acteerworkshops aan de Franse Nationale Academie voor Dramatische Kunsten. Tijdens de Molière Awards ceremonie in 2011 wordt hij herinnerd om zijn satirische vertolking van Carla Bruni’s lied, 'Quelqu'un m'a dit'. Hij ontving de Prix Gérard Philipe in 1998 en prijzen van het Syndicat de la critique in 2006 en 2015. Hij werd in 2013 benoemd tot Officier de l’ordre des Arts et des Lettres, en regisseert momenteel 'Brûlez-la' bij het Théâtre du Rond-Point.

Michel Galabru (1922–2016), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Michel Galabru

Geboren in Safi, Marokko, op 27 oktober 1922, was Michel Galabru een Franse acteur en schrijver. Zijn vader, Paul Galabru, was ingenieur en professor. Aanvankelijk streefde hij ernaar professioneel voetballer te worden voor Stade olympique montpelliérain, en studeerde kortstondig rechten op verzoek van zijn vader. Hij bracht zijn vroege jeugd door in Safi en de latere jaren in Hérault voordat hij naar Parijs verhuisde. Galabru's carrière omvatte bijna zeventig jaar, met meer dan 250 films en meer dan 80 toneelstukken. Galabru begon zijn acteerdebuut in 1951 met een kleine rol in Ma femme, ma vache et moi . Hij kreeg aanvankelijk erkenning voor zijn vertolking in La guerre des boutons (1963) en verwierf wijdverspreide populariteit met Le Gendarme de Saint-Tropez (1964), waarin hij Adjudant Gerber speelde. Hij verscheen regelmatig naast Louis de Funès in verschillende films, waaronder vervolgen van Le Gendarme de Saint-Tropez en L'Avare . Zijn komische samenwerkingen strekten zich uit tot films geregisseerd door Jean Girault, Jean-Pierre Mocky, Georges Lautner, Bertrand Blier en Claude Zidi. Hij was een pensionnaire (lid) van de Comédie-Française van 1950 tot 1957 en won de eerste prijs van het Conservatoire national d'art dramatique. Galabru's filmografie omvatte zowel komedies als drama's, met opmerkelijke rollen in L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze en Uranus . Bertrand Blier, Costa-Gavras en Jean-Luc Godard behoorden tot de regisseurs waarmee hij samenwerkte. Hij won een César Award voor Beste Acteur in 1977 voor zijn rol als Joseph Bouvier in Bertrand Tavernier's The Judge and the Assassin , en ontving nominaties voor de César Award voor Beste Acteur in een Bijrol in 1986 ( Subway ) en 1991 ( Uranus ). Hij regisseerde het Théâtre Montmartre-Galabru en het Théâtre de Dix Heures. Zijn laatste optreden was in de eenmanshow Le Cancre . Michel Galabru overleed op 4 januari 2016 in Parijs, op de leeftijd van 93 jaar.

Michel Lauzière, comedian (Canada) – Surrealistisch en absurd, Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Michel Lauzière

Michel Lauzière is een Canadese komiek en muzikaal performer, geboren op 17 oktober 1954 in Drummondville, Quebec. Hij ontwikkelde al vroeg interesse in muziek, tekenen en de uitvoerende kunsten. Als een veelzijdig kunstenaar combineert hij visuele humor en inventieve muziek in zijn optredens, en werkt hij ook als schilder en karikaturist. Hij wordt beschreven als een polyglot en een “Meester van het Ongebruikelijke,” waarbij hij talenten combineert zoals uitvinden, acrobatiek, comedy, muziek en jongleren. In 1975 begon Lauzière met optredens, in samenwerking met Jean Roy als het duo Les Foubrac. Samen cultiveerden ze een komische stijl die werd gekenmerkt door fysicaliteit en absurditeit, waarbij ze jongleren, acrobatiek en innovatieve muzikale elementen integreerden. Ze traden van 1975 tot 1988 door heel Quebec op. Lauzière schakelde over naar solo-optredens tegen het einde van de jaren tachtig, waarmee hij formeel zijn individuele carrière lanceerde in 1989. Lauzière's shows, gekenmerkt door onderscheidende visuele komische routines, bevatten een creatieve toepassing van alledaagse voorwerpen als muziekinstrumenten. Zijn specialiteit ligt in het creëren van unieke presentaties die muziek, evenwichtskunsten, mime en komische elementen combineren. Een beroemde routine omvat het spelen van de ‘Toréador’ aria uit Carmen op wijnflessen terwijl hij rolschaatst, een optreden dat werd uitgezonden in The Late Show with David Letterman en bijdroeg aan zijn internationale bekendheid. Hij heeft ook klassieke muziek op fietspompen gespeeld en zwembaden gejongleerd. Zijn solo shows zijn door naar schatting 1 miljard kijkers over vijf continenten bekeken, en hij heeft in meer dan 50 landen op vijf continenten opgetreden, waaronder meer dan 400 steden wereldwijd zoals Beijing, New York en Montreal. Hij vertaalt zijn shows naar meerdere talen, waaronder Frans, Engels, Duits, Spaans, Italiaans en Japans, en treedt vaak de volledige show in die talen op. Zijn werk combineert muziek, humor en visueel theater, wat technische precisie en coördinatie vereist. Shows zoals 'Showcomplicity' en 'Science of Sound' betrekken het publiek en bevatten een groot aantal grappige routines. Hij is verschenen op prestigieuze televisienetwerken in Europa, Azië, Zuid-Amerika en Noord-Amerika, waaronder The Tonight Show with Jay Leno en talloze optredens op de Jerry Lewis MDA Telethon (1994, 1995, 1996 en 2007). Verschillende van zijn clips zijn online viraal gegaan, en hij wordt beschouwd als een van de meest gewaardeerde visuele comedians ter wereld. Hij blijft optreden, met recente optredens waaronder een uur durende show in het Stonington Opera House als onderdeel van de 'Live! for $5' serie.

Michel Modo (1937–2008), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Michel Modo

Michel Modo, geboren als Michel Henri Louis Goi op 30 maart 1937 in Carpentras, Vaucluse, Frankrijk, was een Franse acteur en humorist. Hij overleed op 24 september 2008 in Vaires-sur-Marne, Seine-et-Marne, aan kanker, op de leeftijd van 71 jaar. Bekend professioneel als Modo, was hij ook scenarioschrijver en stemacteur. Modo begon zijn carrière aan het einde van de jaren vijftig toen hij samen met Guy Grosso het comedy duo Grosso et Modo vormde. Ze bezochten de acteursopleiding Cours Simon, waar ze elkaar ontmoetten, en begonnen in 1958 professioneel op te treden in muziekzalen en café-théâtres. Grosso et Modo verwierf nationale erkenning na hun optreden in *Le Gendarme de Saint-Tropez* (1964) en speelde vervolgens in talloze films met Louis de Funès. Ze vertolkten de gendarmes Tricard en Berlicot in de *Gendarme de Saint-Tropez* filmserie, en Lecoing en Laflûte in *Le Songe d'une nuit d'été* (1981). Modo speelde inspecteur Berlicot in zes films uit de serie. Gedurende zijn carrière verscheen Michel Modo in een verscheidenheid aan films, waaronder La belle américaine , Le Corniaud , La Grande Vadrouille en Le Grand Restaurant . Tussen 1993 en 1997 speelde hij Maurice Lolande, een humoristisch personage dat de gemiddelde Fransman vertegenwoordigde, in de televisieserie Highlander . Hij maakte ook optredens in Plus belle la vie (2005) als een bedelaarsfilosoof vermomd als de Kerstman. Van 1989 tot aan zijn dood leverde Modo stemacteerwerk voor meerdere terugkerende personages in de Franse versie van The Simpsons , waaronder Burns, Wiggum, Krusty, Skinner en Hibbert. Hij was bezig met het inspreken van seizoen 19 van The Simpsons toen hij overleed. Gérard Rinaldi verving hem, maar Rinaldi stierf ook aan kanker in 2012.

Michel von Tell, comedian (Zwitserland)
Geverifieerd Onopgeëist
Zwitserland

Michel von Tell

Michel von Tell, geboren in Zürich op 8 oktober 1980, is een veelzijdige Zwitserse figuur die bekend staat om zijn werk als comedian, journalist en ondernemer. Hij begon zijn carrière met studies in economie, gevolgd door een periode waarin hij in de financiële investeringssector werkte, waaronder tijd bij Harvard en NYIF. Eind twintig bracht hij twee jaar door in een boshut om Thoreau te bestuderen. In 2012 had hij verschillende bedrijven opgericht, maar maakte een significante verschuiving door de meeste daarvan te verkopen om mediawerk te gaan doen. Hij staat ook erkend als een racecoureur, met deelnames aan evenementen zoals de Ruanda Rally in 2000, waar hij zesde werd, en de 24 Hours “Eco Grand Prix” op de Nürnburgring in 2021. Von Tells komische stijl put inspiratie uit Amerikaanse late-night formats, wat hem ertoe bracht een comedy show te creëren. Hij heeft ook aanzienlijke aandacht gekregen door zijn podcast, die in 2021 werd gelanceerd en meer dan tien miljoen luisteraars heeft verzameld. Zijn online aanwezigheid is opmerkelijk; hij stond genoteerd als de 30e meest invloedrijke Europese YouTuber volgens Top Magazin. Naast comedy omvat het werk van Von Tell ook documentaireprojecten, waaronder een samenwerking met Peter Scholl-Latour in 2013 en zijn laatste interview met hem. Hij werkte bovendien aan documentaireprojecten samen met Gerhart Baum. Momenteel heeft Michel von Tell sinds 2020 een adviesfunctie in het Duitse parlement (Bundestag), aanvankelijk als hoofdadviseur. In 2024 speelde hij een sleutelrol bij de legalisering van cannabis in Duitsland. Zijn diverse interesses strekken zich uit tot muziek en DJ'en, met optredens op evenementen zoals de Zürich Street Parade, Ibiza Space Club, Burning Man en het Full Moon Party in Azië in 2023. Hij neemt ook deel aan pokertoernooien en behoort tot de top 100 spelers in Zwitserland (70e plaats). In 2020 vestigde hij een wereldrecord voor de afgelegde afstand op een elektrische Harley-Davidson, waarbij hij 1723 km in 24 uur aflegde en is hij een supporter van het 'Love Ride' motorfestival in Zürich.