Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 157-168 z 232 komików
Maurizio Micheli, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Maurizio Micheli

Urodzony w Livorno 3 lutego 1947 roku, Maurizio Micheli to Włoch, który pracuje jako aktor, aktor głosowy, komik, autor, dramaturg i osobowość telewizyjna. Spędził swoje wczesne lata w Livorno do lat 11, kiedy jego rodzina przeniosła się do Bari, gdzie mieszkał przez dziesięć lat. Po ukończeniu Liceo classico Orazio Flacco w Bari, przeniósł się do Mediolanu w wieku 21 lat, aby realizować swoje ambicje aktorskie. To doprowadziło go do studiów w szkole Piccolo Teatro di Milano i uzyskania dyplomu D.A.M.S. na Uniwersytecie Bolońskim z Luigi Squarzina. Kariera Micheli’ego rozpoczęła się od debiutu w teatrze kabaretowym «Il Refettorio» w Mediolanie, gdzie wystąpił w 'Madre scoraggio' Franco Nebbia. Kontynuował doskonalenie swojego warsztatu, współpracując z Patrice Chéreau w Piccolo Teatro di Milano i Aldo Trionfo w Teatro Stabile dell'Aquila. Pod koniec lat 70. i w latach 80. zyskał szeroką popularność jako komik dzięki występom w programach rozrywkowych takich jak Fantastico , W le donne , Al Paradise i A tutto gag . W tym okresie był również aktywny na scenie, gdzie stworzył popularne postacie pochodzenia puglieskiego, w tym zakochanego mężczyznę i DJ-a Dino de Nitis. Pojawił się także w filmach takich jak Allegro non troppo (1976) i Sono un fenomeno paranormale (1985), a znany jest ze swojej roli w Il commissario Lo Gatto (1986). Poza swoimi komediowymi występami, Micheli wykazał się szerokim zakresem twórczych przedsięwzięć. Reżyserował kilka filmów między 1974 a 1988 rokiem, w tym Patria e mammà , Giovinezza addio! , Magic Modern Macbett , Mi voleva Strehler , Nudo e senza meta , In America lo fanno da anni i Un mandarino per Teo . Napisał i wystąpił w dziesięciu przedstawieniach od 1972 roku, a szczególnej popularności zyskało Mi voleva Strehler (1978), współautorstwa Umberto Simonetty, z towarzyszeniem Giovanniego Del Giudice na pianinie i osiągającym ponad 1000 przedstawień, nawet wystawianym w Paryżu. Micheli napisał powieść Garibaldi amore mio w 2002 roku, która została zaadaptowana do komedii teatralnej wystawionej w latach 2003-2004 w Teatro Franco Parenti w Mediolanie. Opublikował również swoją autobiografię, Sciambagne! , w 1996 roku i prowadził program quizowy 'Il delitto è servito' od 1992 do 1993 roku. W 1999 roku otrzymał tytuł Ufficiale-Ordine al merito della Repubblica italiana. Od 1998 roku jest w związku z aktorką Benedictą Boccoli, a ślub wzięli 28 sierpnia 2025 roku.

Maurizio Milani, komik (Włochy) – Satyra, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Maurizio Milani

Włoski artysta Maurizio Milani, a właściwie Carlo Barcellesi, urodził się 20 maja 1961 roku. Pochodzi z Codogno, miasta w prowincji Lodi, gdzie mieszka jego rodzina. Z Istituto Tecnico Agrario Statale Tosi w Codogno uzyskał zarówno dyplom rolniczy, jak i tytuł geodety rolnego. Przed rozpoczęciem kariery komediowej przez krótki czas, w wieku 22 lat, pracował jako przedstawiciel dla instytucji publicznych. Milani rozpoczął karierę komediową w kabarecie Zelig w Mediolanie w 1987 roku i zaczął pojawiać się w telewizji w połowie lat 80. XX wieku. Jego komediowy wizerunek przedstawia cynicznego mężczyznę, który pracował na wielu stanowiskach i często jest nieuczciwy, charakteryzującego się ironią. Zdobył uznanie dla tej postaci począwszy od 1992 roku w programie telewizyjnym "Su la testa!", prowadzonym przez Paolo Rossiego. W trakcie swojej kariery występował w licznych przedstawieniach teatralnych, takich jak "Un uomo da badile" (1992), "Piacenza" (1993) i "Animale da fosso" (1995). Był stałym gościem w programie Rai 3 "Che tempo che fa" od 2003 do 2008 roku. Praca Maurizio Milani wykracza poza stand-up; jest również autorem książek i dziennikarzem. Wśród jego opublikowanych satyrycznych prac znajdują się książki *Un uomo da badile* (1996) i *Del perché l'economia africana non è mai decollata* (2007). W 2003 roku ukazało się *La donna quando non capisce s'innamora*, a jego najnowsza publikacja, *Party all'obitorio*, pojawiła się w 2024 roku. Za swoją pracę otrzymał uznanie, zdobywając nagrodę Satira Politica Forte Dei Marmi w 2005 roku. W 2024 roku nadal występował i pisał, pojawiając się jako regularny gość w programie Propaganda Live i utrzymując obecność w włoskich mediach.

Mauro Pirovano, komik (Włochy) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Mauro Pirovano

Mauro Pirovano to włoski aktor, komik i performer teatralny urodzony w Genui 2 kwietnia 1956 roku. Aktualnie ma 70 lat i jest zodiakalnym Baranem. Rozpoczął karierę po ukończeniu szkoły Teatro Stabile di Genova w 1980 roku. Znaczną część swojego życia zawodowego poświęcił pracy teatralnej, początkowo w Stabile, następnie w Emilia Romagna Teatro (Ater), a później w Teatro dell'Archivolto. W 1986 roku Pirovano rozpoczął współpracę z Maurizio Crozzą, Ugo Dighero, Marcello Ceseną i Carlą Signoris. Wspólnie założyli w 1989 roku grupę komediową Broncoviz, specjalizującą się w satyrze i parodii. Broncoviz zyskał szersze uznanie dzięki występom w programach telewizyjnych takich jak Avanzi , Tunnel i Hollywood Party , a także wystąpił w filmie Peggio di così si muore . Jego dorobek aktorski obejmuje role w licznych serialach telewizyjnych, w tym w Don Matteo , gdzie grał sekretarza biskupa, oraz w Un medico in famiglia od 1998 do 2000 roku jako dr Giorgi. Pojawił się również w Compagni di scuola , Un posto tranquillo , Il mammo , Arrivano i Rossi , I Gambardella i 7 vite . Praca Pirovano obejmuje szeroki zakres projektów. W 2011 roku wziął udział w programie Maurizio Crozza "Italialand", przyczyniając się do scenki inspirowanej filmem "Ojciec chrzestny". Od lat 2000. reżyseruje i produkuje przedstawienia teatralne z klasycznymi sztukami w genueńskim dialekcie, w tym "Hamleta" i "Romea i Julię". W 2004 roku otrzymał Premio Marzari, a w 2008 roku Premio Govi, ten drugi za docenienie jego komediowych monologów i umiejętności łączenia humoru z obserwacjami historii i współczesnego społeczeństwa. Od 2006 roku współpracuje artystycznie z grupą muzyczną "I Liguriani", biorąc udział w programach takich jak "La Guerra di Giromino" oraz reżyserując produkcje takie jak "Vari(e)azioni Paganiniane" i "La Taverna dell’Onesto Peccato". Obecnie występuje w "Pignasecca e Pignaverde" w marcu 2024 roku, grając rolę Alessandro, znanego również jako Pignaverde, rolę, którą podkreśla, wymaga ona dbałości o kadencję, a nie tylko polegania na genueńskim dialekcie.

Max Adalbert (1874–1933), komik (Niemcy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Max Adalbert

Johannes Adolph Krampf, znany pod pseudonimem Max Adalbert, był niemieckim aktorem na scenie i ekranie, de r Był szczególnie znany ze swoich komediowych występów. Uczestniczył w ponad czterdziestu produkcjach z epoki cichego i dźwiękowego filmu i pracował na m w kabarecie.

Max Boublil, komik (Francja) – Komedia skeczowa, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
14 gru 2026 Francja

Max Boublil

Max Boublil, urodzony jako Maximilien Léon Boublil 17 maja 1979 roku w Paryżu, jest francuskim aktorem, piosenkarzem i komikiem. Pochodzi z zróżnicowanego środowiska; jego ojciec jest lekarzem ogólnym pochodzenia tunezyjskiego żydowskiego, a matka scenarzystką i autorką książek dla dzieci pochodzenia szampanskiego, co czyni go Żydem sefardyjskim. Rozpoczął karierę występując w filmach, filmach telewizyjnych i serialach telewizyjnych pod koniec lat 90., w tym w rolach w ‘Sous le soleil’ (1999) i ‘Navarro’ (2000). Przed powrotem do stand-upu pracował w sprzedaży odzieży. Boublil zyskał znaczną rozpoznawalność w 2007 roku dzięki humorystycznej piosence i teledyskowi „Ce soir... tu vas prendre”, co zaowocowało również występami w programie Le Grand Journal na Canal+. Po tym sukcesie rozpoczął serię solowych przedstawień. Występował z „Max prend...” w Paryżu między 2007 a 2009 rokiem, a z „Max prend la route” w innych miastach w tym samym okresie. Jego styl komediowy charakteryzuje się humorystycznymi interpretacjami piosenek i osobowości; parodiował takie postacie jak Susan Boyle. Do godnych uwagi występów z tego okresu należą One Man Sauvage (2009) oraz Max les veut toutes , program z ukrytej kamery na Comédie! i NRJ 12 (2009). W lutym 2011 roku wydał swój debiutancki album „L'album”, a w czerwcu 2012 roku – „Le 2ème album”. W ciągu lat 2010. Boublil kontynuował rozwijanie swojej działalności. Pojawiał się w filmach takich jak 'Les Gaous' (2003), 'La Folle Histoire d'amour de Simon Eskenazy' (2009) oraz współtworzył i grał w ‘Les Gamins’ (2013). W 2010 roku prowadził Le Mag de Max w reality show Dilemme na antenie W9, a także wydał utwór 'Chanson raciste,' który wywołał spór z Alibi Montana, jednak później wspólnie nagrali 'Max Boublil clash alibi Montana.' Rozlegle koncertował z programem ‘En sketches et en chansons,’ zakończonym występem w Olympia w Paryżu w czerwcu 2013 roku. Ostatnio zagrał w Play (2020) i współtworzył oraz grał w serialu Mike (2018). W 2020 roku stworzył i zagrał w Max Boublil , nakręconym dla Prime Video. Wystąpił w Les Grosses Têtes w 2021 roku, a w 2025 roku zaprezentuje Neuilly-Poissy na San Diego French Film Festival.

Max Giermann, komik (Niemcy) – Improwizacja, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Max Giermann

Max Giermann, urodzony jako Maximilian Giermann 24 października 1975 roku we Fryburgu nad Breisgau, jest niemieckim komikiem i malarzem. Jego rodzina ma korzenie w Greifswaldzie, choć jego dziadkowie po stronie ojca opuścili NRD w 1953 roku i osiedlili się w Bad Homburg. W 1995 roku zdał maturę z Berthold-Gymnasium we Fryburgu i początkowo zamierzał studiować sztukę. Po opuszczeniu rodzinnego miasta będąc nastolatkiem, przeniósł się do Berlina z ambicjami aktorskimi, a później reżyserskimi. Wczesna edukacja Giermanna obejmowała studia nad sztuką mediów w Karlsruhe, których nie ukończył, oraz studia na Akademii Sztuki Dramatycznej Ernsta Buscha w Berlinie w latach 1997–2001. W tym czasie był szkolony jako klaun przez Georgo Peugota i występował z nim jako Max Million. Po śmierci Peugota Giermann prowadził grupę klaunów Comedy Kids do 2008 roku. Od 2004 roku koncentruje się głównie na komedii. Giermann jest znany z imitacji i parodii wielu postaci, w tym Stefana Raaba, Dietera Bohlena, Johann Lafera, Sigmara Gabriela, Donalda Trumpa, Klausa Kinskiego, Roberta Habecka i Karla Lagerfelda. Regularnie występował w programie RTL "Frei Schnauze" do 2022 roku, kiedy to ponownie został gospodarzem, oraz był częścią programu ProSieben "Switch reloaded" od marca 2007 roku; ten program otrzymał nagrodę Grimme w 2013 roku. Prowadził "Granaten wie wir" w latach 2009 i 2010, a także koncertował ze swoim programem na żywo "Wer denn sonst?!" w latach 2011 i 2012. Giermann pojawiał się w nocnym talk-show Haralda Schmidta oraz w improwizowanym komediowym programie ZDF "Durchgedreht!". W 2009 roku zdobył Niemiecką Nagrodę Komedii jako najlepszy aktor, nagrodę Romy w 2009 roku oraz wygrał drugi sezon "LOL: Last One Laughing" w 2021 roku. Był również jurorem w "Die Puppenstars" i prowadził "Einstein Junior". Rupert Marmelade IV w "Die Gangster Gang". Giermann, który do stycznia 2024 roku mieszkał w Kolonii, obecnie mieszka we Fryburgu i coraz bardziej poświęca się malarstwu, opisując swoje prace jako abstrakcyjne i niereprezentacyjne.

Max Giusti, komik (Włochy) – Satyra, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Max Giusti

Massimiliano Giusti, powszechnie znany jako Max Giusti, jest włoskim artystą rozrywkowym z bogatą karierą obejmującą kilka dekad. Urodził się w Rzymie 28 lipca 1968 roku i zasłynął jako komik, performer kabaretowy, imitator, prowadzący programów telewizyjnych i radiowych, aktor, aktor głosowy oraz dramaturg. Jego pochodzenie odzwierciedla korzenie jego rodziny; jego ojciec pochodzi z Monterubbiano w regionie Marche, a matka z Norbello na Sardynii. Giusti spędził lata formowania się w dzielnicy Portuense w Rzymie, konkretnie w Casetta Mattei. Kariera artystyczna Giustiego rozpoczęła się w latach 80., a on szybko wkroczył na ekrany telewizyjne w młodym wieku. W 1991 roku po raz pierwszy pojawił się w programach Rai 2, *Stasera mi butto* i *Ricomincio da due*. Jego pozycja zawodowa umocniła się dzięki udziałowi w takich programach jak *Mi raccomando* (1993) u boku Massimo Ranieriego, *Mio capitano* (1996) oraz komediowym serialu *Seven Show* w latach 1998-1999. Znany z naśladowań, szczególnie zapamiętany jest z imitacji Cristiano Malgioglio w programie *Cocktail d'Amore*. Jego komedia często łączy satyrę, humor i parodię, a także przedstawia znane włoskie i międzynarodowe postacie, takie jak Silvio Berlusconi, Gianfranco Fini, Vittorio Sgarbi i Roberto Benigni. Przez całą swoją karierę Giusti prowadził liczne programy telewizyjne. Współprowadził Stracult w 2001 roku i Gli isolati w 2003 roku, program satyryczny oparty na L'isola dei famosi. Prowadził również Stile Libero Max (2007) oraz Boom! na stacji Nove od 2016 do 2018 roku. Od września 2008 do czerwca 2013 roku pełnił rolę gospodarza programu Affari tuoi na Rai Uno. Pojawił się także w serialach telewizyjnych takich jak Distretto di Polizia 7 i 8 (2007-2008) jako inspektor Raffaele Marchetti oraz Raccontami (2006) jako podinspektor Mollica. Ostatnio wziął udział w Pechino Express (2020) i Il cantante mascherato (2021), gdzie był Wilkiem, zajmując trzecie miejsce. Obecnie prowadzi program Guess My Age - Indovi na Sky.

Max Linder (1883–1925), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Max Linder

Max Linder, urodzony jako Gabriel-Maximilien Leuvielle 16 grudnia 1883 roku w Saint-Loubès, w departamencie Garonna we Francji, był ważną postacią wczesnego kina. Jego rodzice, Jean (Marcel) Leuvielle i Suzanne Baron, byli właścicielami winnicy, co zapewniło mu komfortowe dzieciństwo, w tym studia w liceum w Talence. Początkowo podjął karierę teatralną, zapisując się w 1899 roku do Konserwatorium w Bordeaux i zdobywając nagrody zarówno za komedię, jak i tragedię. Jednak został wydalony po sprzeczkach z profesorem i przez krótki czas występował pod pseudonimem Max Lacerda, zanim w 1904 roku przyjął imię Max Linder, zainspirowany szyldem sklepu obuwniczego w Bordeaux. Kariera Lindera przeszła przełomowy etap, gdy zaczął pracować dla Pathé latem 1905 roku. Pełnił funkcję scenarzysty, reżysera i aktora, produkując imponujące tempo około jednego filmu dziennie. Do jego wczesnych prac należał 'Le Premier cigare d'un collégien' (1905). Od 1907 roku, rozpoczynając od 'The Skater's Debut,' zyskał uznanie za swoje przedstawienie 'Maxa', postaci reprezentującej zamożnego towarzysza. Jego kreacja 'Maxa', obecna w około 100 krótkich filmach z lat 1910-1914, jest uważana za jeden z najwcześniejszych przykładów konsekwentnie pojawiającej się postaci w kinie. Kreatywna współpraca Lindera z René LePrince doprowadziła do współreżyserowania jego własnych filmów, począwszy od 1911 roku. W latach 1912–1913 odbył tournée po świecie, odwiedzając Hiszpanię, Niemcy i Rosję (Petersburg). Podczas występu łyżwiarskiego w 1911 roku doznał urazu przepukliny. Z wybuchem I wojny światowej Linder zgłosił się do francuskiej armii i został ranny wielokrotnie podczas służby. Po wojnie próbował odnieść sukces w Stanach Zjednoczonych, ale ta próba okazała się bezskuteczna. Jego młodszy brat, Maurice, zyskał sławę jako zawodowy rugbysta, a siostra Marcelle wystąpiła w kilku jego filmach. Max Linder zmarł 1 listopada 1925 roku w Paryżu, pozostawiając po sobie spuściznę, która znacząco wpłynęła na powstanie postaci Charliego Chaplina „Wędrowca”.

Max Miller (?–1963), komik (Wielka Brytania) – Komedia muzyczna, Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Max Miller

Max Miller, urodzony jako Thomas Henry Sargent 21 listopada 1894 roku w Brighton, Sussex, był wybitną postacią brytyjskiego świata komedii. Jego rodzicami byli James Sargent, robotnik, i Alice West, sprzedająca kwiaty. Opuścił szkołę w wieku dwunastu lat i pracował na różnych stanowiskach, m.in. jako roznoszący mleko, krawiec, caddy golfowy oraz przez krótki czas jako mechanik samochodowy. Początki kariery Millera ukształtowały się po tym, jak wstąpił do Terytorialnej Armii w 1910 roku i później zgłosił się na ochotnika do wojska podczas I wojny światowej w 1914 roku, służąc w Królewskim Pułku Sussex. Podczas służby wojskowej, która obejmowała przydziały we Francji, Indiach i Mezopotamii (Irak), Miller doświadczył znaczącego wydarzenia, które na niego wpłynęło. Podczas służby w Mezopotamii przez trzy dni stracił tymczasowo wzrok w wyniku ostrzału artyleryjskiego. To doświadczenie skłoniło go do założenia zespołu artystycznego dla żołnierzy podczas służby w armii. Po zwolnieniu z wojska w 1919 roku dołączył do Brighton Concert Party Jacka Shepparda i początkowo występował pod nazwiskiem Harry Sargent. Punktem zwrotnym był jego ślub z Frances Kathleen Marsh w 1921 roku; ona była altówką i imitatorką dziecięcą, a jej sugestia zmiany nazwiska na Max Miller odegrała kluczową rolę w rozwoju jego kariery. Miller szybko zyskał popularność jako "Zadziorny Chłopak" od 1924 roku, specjalizując się w komedii stand-up i zachwycając publiczność swoimi występami w dużych teatrach variety. We wczesnych latach 30. XX wieku dotarł na szczyt programu w miejscach takich jak London Palladium i wystąpił w Royal Variety Shows w 1931, 1937 i 1950 roku. Jego akt sceniczny obejmował dowcipy dwuznaczne i często używał insynuacji, żartując często z wyglądu jako osoby kampowej i pytając publiczność o wybór między żartami z "niebieskiej książki" a "białej książki". Śpiewał również sentymentalne lub komiczne piosenki, trwające 20-30 minut. Miller nagrał wiele piosenek, część z nich napisał sam, i często pojawiał się w radiu; jednak duża część jego materiału była uważana za nieodpowiednią do nadawania. Zagrał w 14 filmach fabularnych, a jego żarty często były ryzykowne, co powodowało problemy z cenzorami. Jednym z godnych uwagi przykładów jest ‘Let's Have A Ride on Your Bicycle’, początkowo zakazany przez BBC, ale później zyskujący popularność. Najlepszy komik Wielkiej Brytanii w latach 30., 40. i 50. XX wieku, nagrał swoje ostatnie nagranie w styczniu 1963 roku, zanim zmarł 7 maja 1963 roku. Towarzystwo Doceniające Maxa Millera zostało założone w Brighton w styczniu 1999 roku i obecnie liczy ponad 250 członków na całym świecie, organizując coroczny obiad/kabaret.

Max Tortora, komik (Włochy) – Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Max Tortora

Massimiliano Tortora, znany zawodowo jako Max, jest włoskim aktorem, komikiem i naśladowcą. Urodził się w Rzymie 21 stycznia 1963 roku, obecnie ma 63 lata i znak zodiaku Wodnik. Jest uznawany za jednego z najbardziej cenionych włoskich telewizyjnych naśladowców. Tortora rozpoczął swoją karierę na scenie w latach 80., początkowo pracując dla magazynów plotkarskich takich jak TeleFax, Dolce Casa i Scopritalia. Przed podjęciem kariery w show-biznesie ukończył studia architektoniczne. Debiut telewizyjny miał w 2001 roku w programie Superconvenscion , a następnie w jego kolejnej edycji Convenscion a colori . Następnie wystąpił w różnych programach, w tym w Stracult , Cocktail d’amore i Bulldozer (2004-2005), gdzie spopularyzował frazę „dove vivevate?”. W tym okresie współpracował również z Paolo Bellim przy Sognando Las Vegas oraz z Roberto Andreuccim w Bulldozer Remix . Jest znany ze swoich imitacji Alberto Sordiego, Luciano Rispoliego, Adriano Celentano, Franco Califano i Michele Santoro. Max Tortora zyskał znaczną rozpoznawalność dzięki roli mechanika Ezio w serialu telewizyjnym I Cesaroni w latach 2006–2012. Grał również drugiego pilota Maxa w Piloti i wystąpił w kilku filmach cinepanettoni w reżyserii Carlo Vanziny. W 2018 roku zagrał Giovanniego Cucchi, ojca Stefano Cucchi, w filmie On My Skin , który został pokazany na 75. Festiwalu Filmowym w Wenecji. Pojawił się również w filmach takich jak Bad Tales (2020), Loro (2018) i Si vive una volta sola (2020). Obecnie wciela się w postać głośnego dziadka Toma w The War of the Nonni , komedii dla całej rodziny osadzonej w Rzymie i okolicach. W 2026 roku dołączy do obsady piętnastego sezonu serialu Don Matteo , a także wystąpi w miniserialu Doppio gioco (2025) u boku Alessandry Mastronardi.

Mel Giedroyc, komiczka (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Mel Giedroyc

Melanie Clare Sophie Giedroyc, znana zawodowo jako Mel Giedroyc, urodziła się 5 czerwca 1968 roku. Urodzona w Anglii, pracuje jako komik, prezenterka telewizyjna i aktorka. Jej imię i nazwisko pozostaje Melanie Clare Sophie Giedroyc, a dorastała w Leatherhead, Surrey. Jej ojciec, Michal Giedroyc, miał polsko-litewskie korzenie i zmarł w grudniu 2017 roku; jej matka, Rosemary Cumpston, zmarła w 2024 roku. Ma starszą siostrę, Coky Giedroyc, która pracuje jako reżyserka filmowa i telewizyjna. Kariera Giedroyc rozpoczęła się w okresie jej dorastania, kiedy przeniosła się do Oxfordu i uczęszczała do Oxford High School. Studia francuskie i włoskie ukończyła na Trinity College, Uniwersytet Cambridge, w 1993 roku; otrzymała dyplom trzeciego stopnia. Podczas studiów poznała Sue Perkins i obie dołączyły do klubu komediowego Footlights. W 1993 roku otrzymały uznanie jako finalistki nagrody Daily Express Best Newcomers Award na Festiwalu Edynburskim. Wspólnie, Mel i Sue współprowadziły programy Light Lunch i Late Lunch na Channel 4, a później The Great British Bake Off na BBC Two (od 2010 do 2016) i BBC One. Współprowadziły również program Mel and Sue na ITV. Poza swoją pracą zespołową, Giedroyc podjęła się różnych ról aktorskich i prowadzących. Pojawiła się w programie French and Saunders w 1996 roku i opowiadała głos Celebrity Driving School w 2003 roku. W 2005 roku brała udział w programie The Games, a tego samego roku zagrała u boku w sitcomie BBC One zatytułowanym Blessed. Pojawiła się jako Fairy Liquid podczas występu Jacka i łososia kuliście w teatrze Barbican, a także wystąpiła w jednym odcinku The Vicar of Dibley w 2007 roku. Od 2007 do 2010 roku pełniła funkcję członkini panelu programu The Wright Stuff. Obecnie wciela się w postać Mrs V w programie CBBC Sadie J, użycza głosu Mist w Mist: Sheepdog Tales i jest gospodynią programu Handmade: Britain’s Best Woodworker na Channel 4. Prowadzi również Unforgivable na Dave, a wraz z Sue Perkins występuje w komediowym serialu Sky Hitmen (sezon 2 został wydany). Jej pierwszy romans, The Best Things, został opublikowany w kwietniu 2021 roku.