Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met M Alles wissen
157-168 van 232 comedians
Maurizio Micheli, comedian (Italië) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Maurizio Micheli

Geboren in Livorno op 3 februari 1947, is Maurizio Micheli een Italiaan die werkt als acteur, stemacteur, komiek, auteur, toneelschrijver en televisiepersoonlijkheid. Hij bracht zijn vroege jaren door in Livorno tot de leeftijd van 11, toen zijn gezin naar Bari verhuisde, waar hij tien jaar woonde. Na het afstuderen aan Liceo classico Orazio Flacco in Bari, verhuisde hij op 21-jarige leeftijd naar Milaan om zijn acteerdromen na te jagen. Dit leidde tot een studie aan de Piccolo Teatro di Milano school en het behalen van een diploma D.A.M.S. aan de Universiteit van Bologna met Luigi Squarzina. Micheli's carrière begon met een debuut bij het Teatro-cabaret «Il Refettorio» in Milaan, waar hij Franco Nebbia's 'Madre scoraggio' vertolkte. Hij bleef zijn vaardigheden aanscherpen, door te werken met Patrice Chéreau bij het Piccolo Teatro di Milano en Aldo Trionfo bij het Teatro Stabile dell'Aquila. Tijdens de late jaren zeventig en de jaren tachtig verwierf hij wijdverspreide populariteit als komediant door optredens in variétéshows zoals Fantastico , W le donne , Al Paradise en A tutto gag . Deze periode zag hem ook actief op het toneel, waar hij populaire personages van Pugliese afkomst creëerde, waaronder een verliefde man en DJ Dino de Nitis. Hij verscheen ook in films zoals Allegro non troppo (1976) en Sono un fenomeno paranormale (1985), en staat bekend om zijn rol in Il commissario Lo Gatto (1986). Naast zijn komische optredens heeft Micheli een divers scala aan creatieve bezigheden getoond. Hij regisseerde tussen 1974 en 1988 verschillende films, waaronder Patria e mammà , Giovinezza addio! , Magic Modern Macbett , Mi voleva Strehler , Nudo e senza meta , In America lo fanno da anni en Un mandarino per Teo . Hij schreef en speelde ook tien shows vanaf 1972, waarbij Mi voleva Strehler (1978), mede geschreven door Umberto Simonetta, bijzonder bekendheid verwierf, met Giovanni Del Giudice op piano en meer dan 1000 voorstellingen gaf, zelfs in Parijs werd opgevoerd. Micheli schreef de roman Garibaldi amore mio in 2002, die werd verwerkt tot een toneelkomedie die in 2003-2004 werd opgevoerd in het Franco Parenti Theater in Milaan. Hij publiceerde ook zijn autobiografie, Sciambagne! , in 1996 en presenteerde de quizshow 'Il delitto è servito' van 1992 tot 1993. Hij ontving de titel Ufficiale-Ordine al merito della Repubblica italiana in 1999. Sinds 1998 heeft hij een relatie met actrice Benedicta Boccoli, en ze trouwden op 28 augustus 2025.

Maurizio Milani, comedian (Italië) – Satire, Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Maurizio Milani

De Italiaanse entertainer Maurizio Milani, wiens geboortenaam Carlo Barcellesi is, werd geboren op 20 mei 1961. Hij komt uit Codogno, een stad in de provincie Lodi, waar zijn familie woont. Van het Istituto Tecnico Agrario Statale Tosi in Codogno behaalde hij zowel een graad in landbouw als een diploma als landmeter. Voordat hij zich aan de komedie wijdde, werkte hij kort als vertegenwoordiger voor overheidsinstanties op 22-jarige leeftijd. Milani begon zijn komische carrière in 1987 bij Zelig Cabaret in Milaan en verscheen vanaf midden jaren tachtig op televisie. Zijn komische persona portretteert een cynische man die veel verschillende banen heeft gehad en vaak oneerlijk is, gekenmerkt door ironie. Hij verwierf bekendheid voor dit personage vanaf 1992 in de tv-show *Su la testa!*, gepresenteerd door Paolo Rossi. Gedurende zijn carrière heeft hij opgetreden in tal van toneelvoorstellingen, waaronder *Un uomo da badile* (1992), *Piacenza* (1993) en *Animale da fosso* (1995). Van 2003 tot 2008 was hij een vaste gast in de Rai 3-show 'Che tempo che fa'. Het werk van Maurizio Milani reikt verder dan stand-up comedy; hij is ook een gepubliceerd auteur en journalist. Tot zijn gepubliceerde satirische werken behoren de boeken *Un uomo da badile* (1996) en *Del perché l'economia africana non è mai decollata* (2007). In 2003 verscheen *La donna quando non capisce s'innamora*, en zijn meest recente publicatie, *Party all'obitorio*, kwam in 2024 uit. Hij heeft erkenning gekregen voor zijn werk, met de Satira Politica Forte Dei Marmi prijs in 2005. In 2024 treedt hij nog steeds op en schrijft hij, als terugkerende gast op Propaganda Live en met een aanwezigheid in de Italiaanse media.

Mauro Pirovano, comedian (Italië) – Satire, Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Mauro Pirovano

Mauro Pirovano is een Italiaanse acteur, komiek en toneelperformer, geboren in Genua op 2 april 1956. Op de huidige datum is hij 70 jaar oud, met het sterrenbeeld Ram. Hij begon zijn carrière na het afstuderen aan de Teatro Stabile di Genova school in 1980. Een aanzienlijk deel van zijn professionele leven heeft hij besteed aan toneelwerk, aanvankelijk bij de Stabile, vervolgens bij Emilia Romagna Teatro (Ater), en daarna bij het Teatro dell'Archivolto. In 1986 begon Pirovano te samenwerken met Maurizio Crozza, Ugo Dighero, Marcello Cesena en Carla Signoris. Samen richtten ze in 1989 de comedygroep Broncoviz op, die gespecialiseerd was in satire en parodie. Broncoviz kreeg bredere erkenning door optredens in televisieprogramma's zoals Avanzi , Tunnel en Hollywood Party , en verscheen ook in de film Peggio di così si muore . Zijn acteerkredieten omvatten rollen in talrijke televisieseries, waaronder Don Matteo , waar hij de secretaris van de bisschop speelde, en Un medico in famiglia van 1998 tot 2000 als Dr. Giorgi. Hij is ook verschenen in Compagni di scuola , Un posto tranquillo , Il mammo , Arrivano i Rossi , en I Gambardella , en 7 vite . Pirovano's werk omvat een breed scala aan projecten. Hij nam in 2011 deel aan Maurizio Crozza’s Italialand en droeg bij aan een sketch geïnspireerd door The Godfather . Sinds de jaren 2000 regisseert en produceert hij toneelvoorstellingen met klassieke stukken in het Genovese dialect, waaronder Hamlet en Romeo en Julia . Hij ontving de Premio Marzari in 2004 en de Premio Govi in 2008, waarbij de laatste zijn komische monologen en het vermogen om humor te combineren met observaties van de geschiedenis en de hedendaagse samenleving erkende. Ook heeft hij vanaf 2006 artistiek samengewerkt met de muziekgroep “I Liguriani” en nam hij deel aan shows zoals “La Guerra di Giromino” en regisseerde producties zoals “Vari(e)azioni Paganiniane” en “La Taverna dell’Onesto Peccato.” Momenteel treedt hij op in Pignasecca e Pignaverde in maart 2024, in de rol van Alessandro, ook bekend als Pignaverde, een rol die hij benadrukt aandacht vereist voor cadans in plaats van uitsluitend te leunen op het Genovese dialect.

Max Boublil, comedian (Frankrijk) – Sketchcomedy, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
14 dec. 2026 Frankrijk

Max Boublil

Max Boublil, geboren als Maximilien Léon Boublil op 17 mei 1979 in Parijs, is een Franse acteur, zanger en komiek. Hij komt uit een diverse achtergrond; zijn vader is een huisarts van Tunesische Joodse afkomst, terwijl zijn moeder scenarioschrijver en kinderboekenschrijfster van Champagnese afkomst is, waardoor hij van Sephardische Joodse afkomst is. Hij begon zijn carrière aan het eind van de jaren 90 met optredens in films, televisiefilms en televisieseries, waaronder rollen in ‘Sous le soleil’ (1999) en ‘Navarro’ (2000). Voordat hij terugkeerde naar stand-up comedy, werkte hij als kledingverkoper. Boublil verwierf aanzienlijke erkenning in 2007 met het humoristische lied en de videoclip 'Ce soir... tu vas prendre,' wat ook leidde tot optredens in *Le Grand Journal* van Canal+. Na dit succes begon hij aan een reeks solo-voorstellingen. Hij speelde 'Max prend...' in Parijs tussen 2007 en 2009, en ‘Max prend la route’ in andere steden gedurende dezelfde periode. Zijn komische stijl staat bekend om humoristische interpretaties van liedjes en persoonlijkheden; hij heeft figuren als Susan Boyle parodieën. Andere opmerkelijke optredens uit die tijd zijn *One Man Sauvage* (2009) en *Max les veut toutes*, een hidden camera show op Comédie! en NRJ 12 (2009). Hij bracht zijn debuutalbum, ‘L'album,’ in februari 2011 uit, en ‘Le 2ème album’ in juni 2012. Gedurende de jaren 2010 bleef Boublil zijn werk uitbreiden. Hij verscheen in films zoals 'Les Gaous' (2003), 'La Folle Histoire d'amour de Simon Eskenazy' (2009) en co-schreef en speelde in ‘Les Gamins’ (2013). In 2010 presenteerde hij Le Mag de Max in de realityshow Dilemme op W9, en bracht het nummer 'Chanson raciste' uit, wat een geschil met Alibi Montana veroorzaakte, maar ze werkten later samen aan 'Max Boublil clash alibi Montana.' Hij toerde uitgebreid met ‘En sketches et en chansons,’ wat culmineerde in een optreden in de Olympia in Parijs in juni 2013. Meer recentelijk speelde hij in Play (2020) en co-schreef en speelde hij in de serie Mike (2018). In 2020 creëerde en speelde hij in Max Boublil , gefilmd voor Prime Video. Hij verscheen in 2021 in Les Grosses Têtes , en in 2025 presenteert hij Neuilly-Poissy op het San Diego French Film Festival.

Max Giermann, comedian (Duitsland) – Improvisatie, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Max Giermann

Max Giermann, geboren als Maximilian Giermann op 24 oktober 1975 in Freiburg im Breisgau, is een Duitse cabaretier en schilder. Zijn familie heeft wortels in Greifswald, hoewel zijn grootouders paternel in 1953 Oost-Duitsland verlieten en zich in Bad Homburg vestigden. Hij behaalde zijn Abitur in 1995 van het Berthold-Gymnasium in Freiburg en streefde aanvankelijk ernaar om kunst te gaan studeren. Na het verlaten van zijn geboortestad als tiener, verhuisde hij naar Berlijn met de ambities om te acteren en later regie te voeren. Giermann's vroege opleiding omvatte een studie media kunst in Karlsruhe, die hij niet afrondde, en de Ernst Busch Academie voor Dramatische Kunst in Berlijn van 1997 tot 2001. Gedurende deze tijd werd hij opgeleid als clown door Georgo Peugot en trad hij met hem op als Max Million. Na Peugots overlijden leidde Giermann de clownsgroep Comedy Kids tot 2008. Sinds 2004 heeft hij zich voornamelijk gericht op comedy. Giermann staat bekend om zijn imitaties en parodieën van talloze figuren, waaronder Stefan Raab, Dieter Bohlen, Johann Lafer, Sigmar Gabriel, Donald Trump, Klaus Kinski, Robert Habeck en Karl Lagerfeld. Hij verscheen regelmatig in de RTL-show *Frei Schnauze* tot 2022, toen hij het programma opnieuw ging presenteren, en maakte deel uit van de ProSieben-show *Switch reloaded* vanaf maart 2007; die show ontving een Grimme Award in 2013. Hij presenteerde *Granaten wie wir* in 2009 en 2010, en toerde met zijn liveprogramma *Wer denn sonst?!* in 2011 en 2012. Giermann is te zien geweest in Harald Schmidts late-night show en de ZDF improvisatie comedy show *Durchgedreht!*. Hij won de Duitse Comedy Award als beste acteur in 2009, een Romy award in 2009, en het tweede seizoen van *LOL: Last One Laughing* in 2021. Hij was ook jurylid bij *Die Puppenstars* en presenteerde *Einstein Junior*. Rupert Marmelade IV in *Die Gangster Gang*. Giermann, die tot januari 2024 in Keulen woonde, woont nu in Freiburg en wijdt zich steeds meer aan het schilderen, waarbij hij zijn kunstwerk omschrijft als abstract en niet-representatief.

Max Giusti, comedian (Italië) – Satire, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Max Giusti

Massimiliano Giusti, algemeen bekend als Max Giusti, is een Italiaanse entertainer met een gevarieerde carrière die zich over meerdere decennia uitstrekt. Geboren in Rome op 28 juli 1968, heeft hij zichzelf gevestigd als komediant, cabaretier, imitator, televisie- en radio presentator, acteur, stemacteur en toneelschrijver. Zijn afkomst weerspiegelt de wortels van zijn familie; zijn vader komt uit Monterubbiano in de regio Marche, terwijl zijn moeder afkomstig is uit Norbello in Sardinië. Giusti bracht zijn vroege jaren door in de wijk Portuense van Rome, specifiek in Casetta Mattei. Giusti’s artistieke carrière begon in de jaren ’80 en hij kwam al op jonge leeftijd snel in de televisie terecht. In 1991 verscheen hij voor het eerst op televisie in de Rai 2 programma’s *Stasera mi butto* en *Ricomincio da due*. Zijn professionele status groeide toen hij deelnam aan uitzendingen zoals *Mi raccomando* (1993) samen met Massimo Ranieri, *Mio capitano* (1996), en de komedieserie *Seven Show* van 1998 tot 1999. Bekend om zijn imitaties, imiteerde hij opvallend Cristiano Malgioglio op Cocktail d'Amore. Zijn humor combineert vaak satire, humor en parodie, waarbij regelmatig bekende Italiaanse en internationale personages aan bod komen, waaronder Silvio Berlusconi, Gianfranco Fini, Vittorio Sgarbi en Roberto Benigni. Gedurende zijn carrière heeft Giusti talloze televisieprogramma's gepresenteerd. Hij co-hostte Stracult in 2001 en Gli isolati in 2003, een satirisch programma gebaseerd op L'isola dei famosi. Hij presenteerde ook Stile Libero Max (2007) en Boom! op Nove van 2016 tot 2018. Van september 2008 tot juni 2013 was hij de presentator van Affari tuoi op Rai Uno. Hij is tevens verschenen in televisieseries zoals Distretto di Polizia 7 en 8 (2007-2008) als Inspecteur Raffaele Marchetti en Raccontami (2006) als Marechaal Mollica. Meer recentelijk deed hij mee aan Pechino Express (2020) en Il cantante mascherato (2021), waar hij de Wolf was en derde eindigde. Momenteel presenteert hij Guess My Age - Indovi op Sky.

Max Linder (1883–1925), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Max Linder

Max Linder, geboren als Gabriel-Maximilien Leuvielle op 16 december 1883 in Saint-Loubès, Gironde, Frankrijk, was een belangrijke figuur in het vroege cinema. Zijn ouders, Jean (Marcel) Leuvielle en Suzanne Baron, waren wijngaardbezitters, wat hem een comfortabele jeugd gaf met studies aan het lycée van Talence. Hij koos aanvankelijk voor een theatercarrière, waarbij hij in 1899 inschreef bij het Conservatoire de Bordeaux en prijzen won voor zowel komedie als tragedie. Hij werd echter verbannen na een schermutseling met een professor, en trad kortstondig op onder het pseudoniem Max Lacerda voordat hij in 1904 de naam Max Linder aannam, geïnspireerd door een bord van een schoenenwinkel in Bordeaux. Linder’s carrière maakte een keerpunt toen hij in de zomer van 1905 voor Pathé ging werken. Hij was scenarioschrijver, regisseur en acteur, en produceerde een indrukwekkend tempo van ongeveer één film per dag. Zijn vroege werk omvatte 'Le Premier cigare d'un collégien' (1905). Vanaf 1907, met 'The Skater's Debut,' verwierf hij erkenning voor zijn weergave van 'Max,' een personage dat een welgestelde elite vertegenwoordigde. Zijn vertolking van 'Max,' te zien in ongeveer 100 korte films van 1910 tot 1914, wordt erkend als een van de vroegste voorbeelden van een consistent terugkerend personage in de cinema. Linder's creatieve partnerschap met René LePrince leidde tot mede-regie van zijn eigen films vanaf 1911. Hij toerde internationaal tussen 1912 en 1913, waarbij hij Spanje, Duitsland en Rusland (Sint-Petersburg) bezocht. Tijdens een schaatsprestatie in 1911 liep hij een eventratieblessure op. Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog sloot Linder zich aan bij het Franse leger en raakte hij meerdere keren gewond tijdens zijn dienst. Na de oorlog probeerde hij succes te vinden in de Verenigde Staten, maar deze poging bleek vruchteloos. Zijn jongere broer, Maurice, verwierf bekendheid als een nationale rugbyspeler, terwijl zijn zus Marcelle in enkele van zijn films verscheen. Max Linder overleed op 1 november 1925 in Parijs, en liet een nalatenschap achter die de creatie van Charlie Chaplins ‘The Tramp’ personage aanzienlijk beïnvloedde.

Max Miller (?–1963), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Muzikale comedy, Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Max Miller

Max Miller, geboren als Thomas Henry Sargent op 21 november 1894 in Brighton, Sussex, was een prominente figuur in de Britse komedie. Zijn ouders waren James Sargent, een arbeider, en Alice West, een bloemenverkoopster. Hij verliet de school op twaalfjarige leeftijd en had verschillende banen, waaronder melkrijder, kleermaker, golfcaddie en kortstondig als automonteur. Miller's vroege carrière kreeg vorm nadat hij in 1910 bij de Territoriale Strijdkrachten was gegaan en vervolgens in 1914 vrijwillig voor het leger had gekozen tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarbij hij dienst deed in het Royal Sussex Regiment. Tijdens zijn militaire dienst, die uitzendingen omvatte naar Frankrijk, India en Mesopotamië (Irak), maakte Miller een belangrijke gebeurtenis mee die hem beïnvloedde. Tijdens zijn dienst in Mesopotamië was hij tijdelijk blind door granaatvuur gedurende drie dagen. Deze ervaring leidde ertoe dat hij een troepenrevuegroep begon tijdens zijn tijd bij het leger. Na ontslag uit het leger in 1919 sloot hij zich aan bij Jack Sheppard’s Brighton Concert Party en trad aanvankelijk op onder de naam Harry Sargent. Een cruciaal moment kwam toen hij in 1921 trouwde met Frances Kathleen Marsh; zij was een alt en imitator van kinderen, en speelde een cruciale rol in de ontwikkeling van zijn carrière door te suggereren dat hij zijn naam zou veranderen in Max Miller. Miller steeg snel op tot prominente positie als 'The Cheeky Chappie' vanaf 1924, gespecialiseerd in stand-up comedy en betoverende publieken met zijn optredens in grote variététheaters. Hij bereikte de hoofdrol op podia zoals het London Palladium tegen begin jaren dertig en verscheen in Royal Variety Shows in 1931, 1937 en 1950. Zijn podiumact omvatte dubbelzinnige grappen en maakte frequent gebruik van insinuaties, vaak grapjes makend over het camp zijn en het publiek te vragen te kiezen tussen grappen uit een 'blauw boek' en een 'wit boek'. Hij zong ook sentimentele of komische liedjes, met een lengte van 20-30 minuten. Miller nam veel liedjes op, waarvan sommige hij zelf schreef, en verscheen vaak op de radio; echter werd veel van zijn materiaal als ongeschikt voor uitzending beschouwd. Hij speelde in 14 speelfilms en zijn grappen waren vaak riskant, wat problemen veroorzaakte met censoren. Een opmerkelijk voorbeeld is ‘Let's Have A Ride on Your Bicycle’, dat aanvankelijk door de BBC werd verboden maar later aan populariteit won. De grootste komiek van Groot-Brittannië in de jaren dertig, veertig en vijftig, maakte hij zijn laatste opname in januari 1963 voordat hij overleed op 7 mei 1963. Een Max Miller Appreciation Society werd opgericht in Brighton in januari 1999 en heeft nu meer dan 250 leden wereldwijd, die een jaarlijkse diner/cabaret-evenement organiseren.

Max Tortora, comedian (Italië) – Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Max Tortora

Massimiliano Tortora, professioneel bekend als Max, is een Italiaanse acteur, komiek en imitator. Geboren in Rome op 21 januari 1963, is hij momenteel 63 jaar oud en heeft hij het sterrenbeeld Waterman. Hij wordt erkend als een van de meest gewaardeerde Italiaanse televisie-imitators. Tortora begon zijn carrière op het toneel in de jaren '80, aanvankelijk werkzaam voor roddelkranten zoals TeleFax, Dolce Casa en Scopritalia. Voordat hij een carrière in de entertainmentwereld nastreefde, behaalde hij een diploma architectuur. Zijn televisiedebuut vond plaats in 2001 met Superconvenscion , gevolgd door de daaropvolgende editie Convenscion a colori . Hij verscheen vervolgens in diverse programma's waaronder Stracult , Cocktail d’amore en Bulldozer (2004-2005), waar hij de uitdrukking 'dove vivevate?' populair maakte. Gedurende deze periode werkte hij ook samen met Paolo Belli aan Sognando Las Vegas en Roberto Andreucci in Bulldozer Remix . Hij staat bekend om zijn imitaties van Alberto Sordi, Luciano Rispoli, Adriano Celentano, Franco Califano en Michele Santoro. Max Tortora verwierf aanzienlijke erkenning voor zijn rol als de monteur Ezio in de televisieserie *I Cesaroni* van 2006 tot 2012. Hij speelde ook de copiloot Max in *Piloti*, en verscheen in verschillende *cinepanettoni*-films geregisseerd door Carlo Vanzina. In 2018 speelde hij de rol van Giovanni Cucchi, de vader van Stefano Cucchi, in *On My Skin*, die op het 75e Internationale Filmfestival van Venetië werd gepresenteerd. Hij is ook te zien geweest in films zoals *Bad Tales* (2020), *Loro* (2018) en *Si vive una volta sola* (2020). Momenteel vertolkt hij Opa Tom, een vrolijk personage, in *The War of the Nonni*, een familiefilm die zich afspeelt in en rond Rome. Hij staat gepland om in 2026 deel uit te maken van de cast van het vijftiende seizoen van *Don Matteo*, en zal ook verschijnen in de miniserie *Doppio gioco* (2025) samen met Alessandra Mastronardi.

Mel Giedroyc, comédienne (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Mel Giedroyc

Melanie Clare Sophie Giedroyc, professioneel bekend als Mel Giedroyc, werd geboren op 5 juni 1968. Ze werd geboren in Engeland en werkt als komediant, televisiepresentator en actrice. Haar geboortenaam is Melanie Clare Sophie Giedroyc en ze groeide op in Leatherhead, Surrey. Haar vader, Michal Giedroyc, had een Pools-Litouwse achtergrond en overleed in december 2017; haar moeder, Rosemary Cumpston, overleed in 2024. Ze heeft een oudere zus, Coky Giedroyc, die werkt als film- en televisie regisseur. Giedroyc's carrière begon tijdens haar tienerjaren toen ze naar Oxford verhuisde en de Oxford High School bezocht. Haar studies in Frans en Italiaans eindigden aan Trinity College, University of Cambridge, in 1993; ze behaalde een 'lower second class degree'. Daar ontmoette ze Sue Perkins en beiden werden lid van de Footlights comedy club. In 1993 kregen ze erkenning als finalisten voor de Daily Express Best Newcomers Award op het Edinburgh Festival. Samen presenteerden Mel en Sue Light Lunch en Late Lunch op Channel 4, en later The Great British Bake Off op BBC Two (van 2010 tot 2016) en BBC One. Ze presenteerden ook Mel and Sue op ITV. Naast haar samenwerkingen heeft Giedroyc diverse rollen als actrice en presentatrice vervuld. Ze verscheen in French and Saunders in 1996 en deed de vertelling voor Celebrity Driving School in 2003. Ze was een deelnemer aan The Games in 2005 en speelde mee in de BBC One sitcom Blessed datzelfde jaar. Ze verscheen als Fairy Liquid tijdens een Jack and the Beanstalk-voorstelling in het Barbican theater, en was ook te zien in één aflevering van The Vicar of Dibley in 2007. Van 2007 tot 2010 was ze panellist bij The Wright Stuff. Momenteel vertolkt ze Mrs V in de CBBC-show Sadie J, leent ze haar stem aan Mist in Mist: Sheepdog Tales, en is ze de presentator van Handmade: Britain’s Best Woodworker op Channel 4. Ze presenteert ook Unforgivable op Dave, en speelt samen met Sue Perkins de hoofdrol in de Sky comedy serie Hitmen (Seizoen 2 uitgebracht). Haar eerste roman, The Best Things, werd in april 2021 gepubliceerd.