Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na L Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 85-89 z 89 komików
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Liesl Löwinger

Liesl Löwinger, urodzona jako Elisabeth Meinhard 11 stycznia 1918 roku w Grazu, Styria, była austriacką aktorką i komikiem ludowym. Zmarła w Wiedniu 15 października 1980 roku w wyniku zawału płucnego, co opisano jako „ciężki cios” dla społeczności Altlengbach. Początek kariery Löwinger w występach wiązał się z rozległym szkoleniem; studiowała w Konserwatorium w Grazu i otrzymała lekcje gry na pianinie, harmonii, emisji głosu, literatury, aktorstwa u Dorothei Neff, tańca u Willy Fränzla oraz śpiewu u profesora Rittersheima. W 1938 roku wyszła za mąż za ludowego aktora Paula Löwingera, co przyczyniło się do jej zaangażowania w rodzinny teatr prowadzony przez niego. Znana jako „drastyczna komiczka”, często grała proste kobiety o silnym, wiejskim charakterze, wcielając się w postacie takie jak Mirzl, Zenzi, Kathi, Leni i Mitzi. Pojawiła się w licznych filmach między 1950 a 1970 rokiem, w tym w „Der keusche Adam” (1950), „Lachendes Wien” (1957) i „Das Liab am Almsee” (1966). Scena Löwingera stała się centralnym punktem jej pracy. Zdobyła doświadczenie teatralne na scenie Löwingera, a nagrania telewizyjne jej przedstawień uważane są za klasyki gatunku. Występowała w licznych sztukach ludowych u boku Paula Löwingera i swojej ciotki Gretl. W 1970 roku wycofała się z życia publicznego, aby skupić się na rodzinie, która liczyła troje dzieci: Sissy, Guggi i Paula Jr. Po śmierci jej ojca w 1988 roku, Sissy Löwinger przejęła zarządzanie sceną Löwingera, która od 1997 roku koncertuje po Austrii. Znacząco przyczyniła się również do programowania sceny Löwingera, reżyserując, pisząc pod pseudonimem i organizując tournée po Niemczech i USA. Minister Kultury Claudia Schmied nazwała Liesl Löwinger „pełnokrotną aktorką”, która oczarowywała publiczność humorem, podczas gdy gubernator Dolnej Austrii Erwin Pröll podkreślił jej wkład w rozśmieszanie ludzi poprzez swoją grę aktorską.

Zweryfikowane Nieodebrane
Indie

Lollu Sabha Seshu

Lakshmi Narayanan Seshu, powszechnie znany przez swojego scenarzystę Lollu Sabha Seshu, był indyjskim aktorem filmowym i komikiem, który występował w filmach Tamilskich. Karierę rozrywkową rozpoczął w serialu Lollu Sabha, dzieląc się ekranem z innymi humorystami, wśród nich z Santhanamem.

Zweryfikowane Nieodebrane
Zimbabwe

Long John The Comedian

Learnmore Jonasi, wcześniej znany jako Long John the Comedian i nazywany „The Village Boy”, to zimbabweński komik stand-upowy, aktor i konferansjer, który przeszedł drogę od wygwizdania na swoim pierwszym open micu w Harare do finału America’s Got Talent. Urodził się jako Learnmore Mwanyenyeka 22 sierpnia 1993 roku w szpitalu Dangamvura w Mutare. Nigdy nie poznał ojca; jego matka jest przedszkolanką w RPA, a jego wychowywali dziadkowie w Chimanimani, a później w Mutare; w 2010 roku ukończył O levels w Chimanimani High School. Wyjechał do Harare, by zacząć karierę komediową, nie mając tam krewnych, u których mógłby zamieszkać, w 2011 roku na próżno szukał klubu komediowego w Bulawayo, a w końcu po raz pierwszy wystąpił 9 października 2012 roku na Simuka Comedy Night w Book Café w Harare, gdzie go wygwizdano. Przez prawie dwa lata nie potrafił rozśmieszyć publiczności, ale wracał w każdy poniedziałek i występował w barach, na open micach i spotkaniach lokalnych społeczności, często za darmo. W 2014 roku wrócił do Bulawayo, gdzie Ntando Van Moyo, założyciel nowego klubu komediowego Umahlekisa, dał mu czas na scenie, a jego wiejskie żarty przyniosły mu przydomek „The Village Boy from Chimanimani”. W październiku 2014 roku odbył pierwszą międzynarodową trasę, do RPA. Potem przyszły jego programy solowe The Longest Yard (2015) i The Village Boy (2016), a w 2016 roku występował przed Barrym Hiltonem i na African Comedy Festival w Londynie. Następnie grał na festiwalach w Eswatini, Botswanie, Ugandzie, Rwandzie i Namibii. W 2019 roku zdobył nagrodę dla wybitnego komika na National Arts Merit Awards, tytuł panafrykańskiego komika roku na południowoafrykańskich Savanna Comics’ Choice Awards, który zadedykował ofiarom cyklonu Idai, oraz nagrodę publiczności w Stand Up Spotlight Steve’a Harveya. W 2020 roku zdobył drugą NAMA, nagrodę za najlepszy stand-up na All The Laughs Comedy Awards w Atlancie i tytuł osobowości roku wśród mężczyzn na Zimbabwe Achievers Awards South Africa. Po występie w Savanna Virtual Comedy Bar Comedy Central w 2021 roku przeniósł się do Pittsburgha na rezydencję w Steel City Arts Foundation Steve’a Hofstettera. W 2022 roku zajął drugie miejsce w World Series of Comedy w Atlancie, w 2023 roku wygrał Boston Comedy Festival i nagrodę publiczności na Jersey City Comedy Festival, a w 2024 roku otrzymał od Terry’ego Crewsa Złoty Przycisk w America’s Got Talent za przesłuchanie czerpiące z kultury Zimbabwe i życia w Ameryce; w finale 19. sezonu 25 września 2024 roku znalazł się w najlepszej piątce.

Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Lucien Hubert

Lucien Hubert, urodzony jako Lucien Martial Désiré Lajarthe 25 września 1906 roku w Paryżu, był francuskim aktorem. Zmarł 25 lutego 1986 roku w Antibes. W trakcie swojej kariery wystąpił w licznych filmach i przedstawieniach teatralnych, wykazując wszechstronność w różnych rolach. Filmografia Huberta obejmuje role w filmach Entente cordiale (1939) i Les Petits Riens (1941), gdzie zagrał pracownika domu pogrzebowego. Wcielił się w postać Pierre’a Curie w krótkometrażowym filmie Monsieur et Madame Curie (1953). Do innych godnych uwagi ról należą: Dolle, ojciec, w Jeux interdits (1952), gendarme w Oasis (1954), Monsieur Poisson w Gervaise (1955) oraz Truffier w Echec au porteur (1957). Pojawił się również jako Auguste w Ni vu, ni connu (1957) i mężczyzna na cmentarzu w Les Yeux sans visage (1959). Być może jego najbardziej znaczącą rolą była rola ojca Michela we francuskim dramacie Zakazane zabawy (1952) w reżyserii René Clément. Ten film, napisany przez Jeana Aurenche’a, Pierre’a Bosta i François’go Boyera, spotkał się z szerokim uznaniem, w tym Złotym Lwem na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 1952 roku, nominacjami do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny i najlepszy scenariusz – historia filmu, niezależnym Grand Prix w Cannes, nagrodą Nowojorskiego Związku Krytyków Filmowych za najlepszy film nieanglojęzyczny, nagrodą National Board of Review za najlepsze filmy zagraniczne oraz nagrodą BAFTA za najlepszy film z dowolnego źródła. Postać Huberta w Zakazanych zabawach była zamieszana w spór z panem Gouardem, podejrzewając go o kradzież i odpowiadając na to uszkodzeniem miejsca pochówku. Pojawił się również wielokrotnie między 1958 a 1968 rokiem w serialu telewizyjnym En votre âme et conscience oraz podkładał głos generałowi Sur w albumie Alix z 1960 roku Alix l'intrépide . Jego praca teatralna obejmowała produkcje w Théâtre de la Gaîté-Montparnasse, Théâtre de la Huchette i Théâtre La Bruyère, a także występy w La Dame de l'aube (1948), Edmée (1951), La Puce à l'oreille (1954) i La Mouette (1955).