Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met L Geverifieerd Alles wissen
85-89 van 89 comedians
Geverifieerd Onopgeëist
Zimbabwe

Long John The Comedian

Learnmore Jonasi, voorheen bekend als Long John the Comedian en bijgenaamd ‘The Village Boy’, is een Zimbabwaanse stand-upcomedian, acteur en ceremoniemeester die van uitgejouwd worden bij zijn eerste open mic in Harare doorstootte naar de finale van America’s Got Talent. Hij werd geboren als Learnmore Mwanyenyeka op 22 augustus 1993 in het ziekenhuis van Dangamvura in Mutare. Zijn vader heeft hij nooit gekend; zijn moeder is kleuterleidster in Zuid-Afrika, en hij werd opgevoed door zijn grootouders in Chimanimani en later in Mutare, waar hij in 2010 zijn O levels afrondde aan de Chimanimani High School. Hij trok naar Harare om met comedy te beginnen, zonder familie bij wie hij kon logeren, zocht in 2011 tevergeefs naar een comedyclub in Bulawayo en trad uiteindelijk op 9 oktober 2012 voor het eerst op bij de Simuka Comedy Night in het Book Café in Harare, waar hij werd uitgejouwd. Bijna twee jaar lang kreeg hij het publiek niet aan het lachen, maar hij kwam elke maandag terug en speelde in bars, op open mics en bij buurtbijeenkomsten, vaak gratis. In 2014 keerde hij terug naar Bulawayo, waar Ntando Van Moyo, oprichter van de nieuwe comedyclub Umahlekisa, hem speeltijd gaf, en zijn dorpsgrappen leverden hem de naam ‘The Village Boy from Chimanimani’ op. In oktober 2014 maakte hij zijn eerste internationale tournee, naar Zuid-Afrika. Daarna volgden zijn soloshows The Longest Yard (2015) en The Village Boy (2016), en in 2016 stond hij in het voorprogramma van Barry Hilton en trad hij op op het African Comedy Festival in Londen. Vervolgens speelde hij op festivals in Eswatini, Botswana, Oeganda, Rwanda en Namibië. In 2019 won hij de prijs voor uitmuntende comedian bij de National Arts Merit Awards, Pan-Afrikaanse comedian van het jaar bij de Zuid-Afrikaanse Savanna Comics’ Choice Awards, die hij opdroeg aan de slachtoffers van cycloon Idai, en de publieksprijs in Steve Harveys Stand Up Spotlight. In 2020 won hij een tweede NAMA, de prijs voor beste stand-up bij de All The Laughs Comedy Awards in Atlanta en mannelijke persoonlijkheid van het jaar bij de Zimbabwe Achievers Awards South Africa. Na een optreden in Savanna Virtual Comedy Bar van Comedy Central in 2021 verhuisde hij naar Pittsburgh voor een residentie bij Steve Hofstetters Steel City Arts Foundation. In 2022 werd hij tweede op de World Series of Comedy in Atlanta, in 2023 won hij het Boston Comedy Festival en de publieksprijs op het Jersey City Comedy Festival, en in 2024 kreeg hij van Terry Crews de Golden Buzzer in America’s Got Talent voor een auditie over de Zimbabwaanse cultuur en het leven in Amerika; in de finale van seizoen 19 op 25 september 2024 eindigde hij bij de beste vijf.

Geverifieerd Onopgeëist
China

Lü Ban

Lü Ban, oorspronkelijk Hao Enxing genoemd, werkte als acteur, komiek en regisseur in China en behoorde tot de Communistische Partij. In 1956 creëerde hij de nationale satirische komediefilm. Een jaar later werd zijn professionele leven verkort toen de autoriteiten hem verhinderden om, na de onderdrukking van zijn tweede satirische werk, The Unfinished Comedy, die nooit publiek bereikte, te regisseren. Critici hebben die film zowel berucht als misschien wel de beste Chinese film genoemd die in de periode van 17 jaar van 1949 tot 1949 werd geproduceerd. naar de Culturele Revolutie.

Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Lucien Hubert

Lucien Hubert, geboren als Lucien Martial Désiré Lajarthe op 25 september 1906 te Parijs, was een Franse acteur. Hij overleed op 25 februari 1986 in Antibes. Gedurende zijn carrière verscheen hij in talloze films en toneelproducties, waarbij hij veelzijdigheid toonde in verschillende rollen. Hubert's filmografie omvat optredens in Entente cordiale (1939) en Les Petits Riens (1941), waar hij een medewerker van een uitvaartonderneming speelde. Hij vertolkte de rol van Pierre Curie in de korte film Monsieur et Madame Curie (1953). Andere opmerkelijke filmrollen zijn Dolle, de vader, in Jeux interdits (1952), een gendarme in Oasis (1954), Monsieur Poisson in Gervaise (1955) en Truffier in Echec au porteur (1957). Hij verscheen ook als Auguste in Ni vu, ni connu (1957) en een man op de begraafplaats in Les Yeux sans visage (1959). Misschien was zijn meest significante rol wel die van Michels vader in het Franse drama Vergeten Spelletjes (1952), geregisseerd door René Clément. Deze film, geschreven door Jean Aurenche, Pierre Bost en François Boyer, oogstte wijdverspreide lof, waaronder de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië in 1952, nominaties voor een Academy Award voor Beste Buitenlandse Film en Beste Scenario, een Independent Grand Prix in Cannes, de New York Film Critics Circle Award voor Beste Buitenlandse Film, de National Board of Review Award voor Top Buitenlandse Films en een BAFTA Award voor Beste Film uit elke bron. Huberts personage in Vergeten Spelletjes was betrokken bij een geschil met meneer Gouard, vermoedend hem van diefstal en wraak zoekend door een grafsite te beschadigen. Hij verscheen ook meerdere keren tussen 1958 en 1968 in de televisieserie En votre âme et conscience , en sprak de stem van Generaal Sur in het Alix-album Alix l'intrépide uit (1960). Huberts theaterwerk omvatte producties in het Théâtre de la Gaîté-Montparnasse, Théâtre de la Huchette en Théâtre La Bruyère, evenals optredens in La Dame de l'aube (1948), Edmée (1951), La Puce à l'oreille (1954) en La Mouette (1955).